VISION INTERNATIONAL PEOPLE GROUP PUBLIC LIMITED ν. STUDIO B-DESIGNS LTD, Αρ. Αγωγής: 10347/10, 17/10/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A308 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 10347/10 Μεταξύ: VISION INTERNATIONAL PEOPLE GROUP PUBLIC LIMITED Ενάγουσας Και STUDIO B-DESIGNS LTD Εναγομένης Μονομερής Αίτηση ημερ. 26/9/12 για έκδοση εντάλματος κατοχής (writ of possession) ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 17 Οκτωβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα/Αιτήτρια: κa Άννα Χαραλάμπους για Παπαδόπουλος, Λυκούργος & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ENΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με την υπό κρίση μονομερή Αίτηση που καταχώρησε η Αιτήτρια επιζητεί τα ακόλουθα: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου δι' έκδοση και εκτέλεση εντάλματος κατοχής (issue and execution of the writ of possession) εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση για επανάκτηση της κατοχής του καταστήματος στο ισόγειο του κτηρίου που βρίσκεται στη Λεωφόρο Λεμεσού 67Α, Vision Tower, Αγλαντζιά, 2121 Λευκωσία επί της ακίνητης ιδιοκτησίας με αριθμό εγγραφής 2/6836, τεμάχιο 5394, φύλλο/σχέδιο 21/63W2, τμήμα
- Β. €13.836,53 καθυστερημένα ενοίκια για την περίοδο μεταξύ 3.9.2010 μέχρι 3.11.2010 πλέον €111,51 για την αποπληρωμή των απλήρωτων λογαριασμών υδατοπρομήθειας, πλέον αποζημιώσεις για ενδιάμεσα οφέλη (mense profits) €55.356,πλέον €155 ημερησίως εντεύθεν μέχρι παράδοσης κενής κατοχής του ακινήτου, πλέον νόμιμο τόκο επί κάθε μηνιαίου ενοικίου και ενδιάμεσου οφέλους κάθε μηνιαίου ποσού, από την ημερομηνία που αυτά έχουν καταστεί πληρωτέα. Γ. €3.010,00 έξοδα όπως αυτά υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο με νόμιμο τόκο 5,5%, ετησίως από 6.12.2010 μέχρι εξόφλησης πλέον €76 έξοδα της απόφασης πλέον €427,80 Φ.Π.Α. Δ. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης και του εντάλματος.» ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.43A, Δ.48, θ.θ., 2, 8 και 9, Δ.43(Α), θ.θ.1-3, Δ.41, Δ.44 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην πρακτική του Δικαστηρίου, στις γενικές αρχές του Νόμου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Αναφέρεται δε στο σώμα της Αίτησης ότι υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Νικόλα Παπακωνσταντίνου ενώ στην πραγματικότητα υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Χρύσως Παπαφώτη, δικηγόρου στο γραφείο των Δικηγόρων της Αιτήτριας. Στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση γίνεται εν πρώτοις αναφορά στο περιεχόμενο της απόφασης και του διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που εξεδόθη στις 15.11.
- Εν συνεχεία αναφέρεται ότι η Απόφαση/Διάταγμα ημερ. 15/11/2011 επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση στις 9/12/2011 και ότι από της εκδόσεως της Απόφασης αυτή κατέβαλε μέχρι σήμερα €49.474,
- Τέλος αναφέρεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση έλαβε ικανοποιητική ειδοποίηση και γνώση. ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Αγορεύοντας προς υποστήριξη της Αίτησης η συνήγορος της Αιτήτριας, αφού αναφέρθηκε στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, εισηγήθηκε ότι στην υπό εξέταση Αίτηση ικανοποιούνται όλες οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στη Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στις οποίες αναφέρθηκε συγκεκριμένα για την έκδοση του αιτούμενου εντάλματος κατοχής(writ of possession). Το πρώτο που θα πρέπει να επισημανθεί είναι ότι δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε ισχυρισμός που να αποδεικνύει ότι υπήρξε από μέρους της Καθ' ης η Αίτηση παράλειψη συμμόρφωσης με τους όρους της αναστολής της εκδοθείσας στις 30/11/11 απόφασης ούτως ώστε να τίθεται θέμα άρσης της αναστολής της εκδοθείσας απόφασης και του εκδοθέντος διατάγματος. Είναι στην αγόρευση των συνηγόρων της Αιτήτριας που προβάλλεται ο ισχυρισμός περί μη τήρησης από μέρους της Καθ' ης η Αίτηση των όρων υπό τους οποίους τελούσαν η απόφαση και το διάταγμα που είχαν εκδοθεί στις 30/11/11 λόγω του ότι, όπως αναφέρεται, από τις 12/2/12 οι πληρωμές από μέρους της Καθ' ης η Αίτηση γίνονταν, κατά παράβαση της απόφασης, μόνο για μέρος του ποσού και σε μη τακτά διαστήματα, ενώ από τις 25/6/12 σταμάτησε να καταβάλλει οποιαδήποτε ποσά προς την Αιτήτρια. Όπως είναι σαφές δεν είναι μέσω της αγόρευσης που παρατίθεται μαρτυρία και γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά μέσω της καταχώρησης της Ενόρκου Δηλώσεως και, επομένως, τα όσα αναφέρονται στη γραπτή αγόρευση δεν μπορούν, ασφαλώς, να ληφθούν υπόψη. Όφειλε η πλευρά της Αιτήτριας να τα είχε θέσει στα πλαίσια Ενόρκου Δηλώσεως, κάτι το οποίο δεν έχει κάνει πάρα τον αντίθετο ισχυρισμό που προβάλλεται για το θέμα αυτό στην αγόρευση. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να επισυνάπτεται μέσω της Αγόρευσης κατάσταση πληρωμών (Παράρτημα Α) που αναφέρεται ότι ετοιμάστηκε από τους Λογιστές της Αιτήτριας σε σχέση, προφανώς, με τις πληρωμές που η Καθ' ης η Αίτηση έκανε έναντι της απόφασης Η πιο πάνω διαπίστωση που αφορά και αναφέρεται στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας η οποία να μπορεί να δικαιολογήσει την έκδοση του αιτούμενου εντάλματος κατοχής για επανάκτηση της κατοχής του αναφερόμενου καταστήματος σφραγίζει και την κατάληξη στην παρούσα Αίτηση οδηγώντας την, αναπόδραστα, σε απόρριψη. Υπάρχει, ωστόσο, και άλλη αντίρρηση για την έκδοση του αιτούμενου εντάλματος ακόμα και στην περίπτωση που είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου το απαραίτητο πραγματικό υπόβαθρο αναφορικά με την άρση της αναστολής της εκδοθείσας απόφασης και του διατάγματος. Αυτή αφορά το γεγονός ότι στην Απόφαση/Διάταγμα ημερ. 15/11/2011, η οποία επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση, δεν καθορίζεται χρόνος προς συμμόρφωση, σύμφωνα με τις πρόνοιες και τον τύπο των σχετικών Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Υπογραμμίζεται ότι με την άρση της αναστολής λόγω της μη τήρησης των όρων υπό τους οποίους τελούσε η Απόφαση ημερ. 15/11/2011 καθίσταται μεν εκτελεστή αλλά χωρίς προσδιορισμένο χρόνο όπως απαιτείται στη Δ.34,θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι πρόνοιες της Δ.34,θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας έχουν ως ακολούθως: «Order 34: Entry of Judgment
(1).....
(2).....
(3).....
(4).....
(5)Every judgment or order made in any cause or matter requiring any person to do an act thereby ordered shall state the time, or the time after service of the judgment or order, within which the act is to be done» Εκείνο το οποίο απαιτείται με βάση τη Δ.34,θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι κάθε απόφαση ή διάταγμα το οποίο ζητεί από οιονδήποτε πρόσωπο να πράξει κάτι να αναφέρει το χρόνο ή το χρόνο μετά την επίδοση της απόφασης ή του διατάγματος εντός του οποίου η πράξη πρέπει να γίνει. Περαιτέρω με βάση τη Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όποτε εκδίδεται διάταγμα από το Δικαστήριο το οποίο διατάττει την τέλεση κάποιας πράξης ή απαγορεύει την τέλεση κάποιας πράξης θα πρέπει να οπισθογραφείται από τον Πρωτοκολλητή το αντίγραφο το οποίο θα επιδοθεί στο άτομο που καλείται να συμμορφωθεί με τον τρόπο που καθορίζεται στην εν λόγω Διάταξη. Παραθέτω σχετικά τη Δ.42Α,θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία έχει ως εξής: «Order 42: Attachment and Sequestration 1. Where any order is issued by the Court directing any act to be done or prohibiting the doing of any act there shall be endorsed by the Registrar on the copy of it, to be served on the person required to obey it, a memorandum in the words or to the effect following: "If you, the within-named A.B., neglect to obey this order, by the time therein limited, you will be liable to be arrested and to have your property sequestered."» Στην υπόθεση Νικολαϊδου ν. Αττιπά κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1620 το Επαρχιακό Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα με το οποίο οι Εφεσίβλητοι διατάχθηκαν να παραδώσουν την κατοχή του ακινήτου. Το εν λόγω διάταγμα τελούσε υπό αναστολή εκτέλεσης νοουμένου ότι οι Εφεσίβλητοι θα συμμορφώνονταν με συγκεκριμένους όρους του διατάγματος. Το εν λόγω διάταγμα επιδόθηκε και μετά από μονομερή αίτηση εκδόθηκε ένταλμα ανάκτησης κατοχής. Οι Εφεσίβλητοι ζήτησαν την ακύρωση του εντάλματος κατοχής. Το Επαρχιακό Δικαστήριο, αφού αποφάσισε εν πρώτοις ότι παρεχόταν δικαιοδοσία για ακύρωση του εντάλματος δυνάμει της Δ.48,θ.
(8)
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αναφέρθηκε στις πρόνοιες της Δ.34,θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επισημαίνοντας ότι στο διάταγμα που είχε εκδοθεί δεν περιείχετο αναφορά σε χρόνο με αποτέλεσμα να εγκρίνει την Αίτηση. Το Ανώτατο Δικαστήριο, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση με την οποία ακυρώθηκε το ένταλμα ανάκτησης κατοχής, τόνισε ότι στην απόφαση δεν περιείχετο αναφορά σε χρόνο όπως απαιτείτο από τη Δ.34,θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας υπογραμμίζοντας ότι με την κατ' ισχυρισμό άρση της αναστολής λόγω της μη τήρησης των όρων υπό τους οποίους τελούσε, υφίστατο απόφαση άμεσα εκτελεστή μεν αλλά χωρίς προσδιορισμένο χρόνο, όπως απαιτείτο από τη Δ.34,θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Πρόσθεσε δε ότι δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως τέτοιος χρόνος η όποια, άγνωστη κατά το χρόνο της έκδοσης του διατάγματος, στιγμή κατά την οποία αυτό θα καθίστατο εκτελεστό. Περαιτέρω στις σελίδες 1626 - 1627 της απόφασης αυτής λέχθηκαν και τα ακόλουθα σχετικά: «Η έκδοση διατάγματος άμεσα εκτελεστού δεν σημαίνει πως ικανοποιεί και τη ρητή απαίτηση για προσδιορισμό χρόνου μέσα στον οποίο η πράξη την οποία εντέλλεται πρέπει να τελεστεί. Είναι αυτονόητο ότι αδρανεί η επιταγή για όσο χρόνο το διάταγμα τελεί υπό αναστολή εκτέλεσης. Η απαίτηση για προσδιορισμό χρόνου σύμφωνα με τη Δ.34,θ.5 τίθεται με δοσμένη τη δυνατότητα εκτέλεσης του διατάγματος. Απαιτείται ρητά να προσδιορίζεται ο χρόνος ή ο χρόνος μετά την επίδοση της απόφασης ή του διατάγματος μέσα στο οποίο η πράξη πρέπει να τελεστεί και δεν μπορεί να θεωρείται ότι αυτό ικανοποιείται απλώς επειδή το διάταγμα ή η απόφαση δεν τελούν υπό αναστολή εκτέλεσης.» Η Δ.34,θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αντιστοιχούσε με την παλαιά αγγλική O.41,r.5. Όπως εξηγείται στο Annual Practice του 1958 ενώ η διαταγή δεν καθίσταται αναποτελεσματική (ineffectual) χρειάζεται, για να είναι δυνατόν να εφαρμοστεί (enforced), να οριστεί χρόνος με διαδικασία που καθορίζεται. Αναγνωρίστηκε πως η διαταγή για άμεση (forthwith) τέλεση της πράξης αποτελεί επαρκή προσδιορισμό του χρόνου και συζητήθηκε το χρονικό διάστημα το οποίο, κατά περίπτωση, αυτό εξυπονοεί. Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Αττιπά (ανωτέρω) είναι σαφές, όμως, πως αυτός ο προσδιορισμός πρέπει να διατυπώνεται στο διάταγμα ή στην απόφαση και δεν προκύπτει μόνο επειδή εκδίδεται απόφαση ή διάταγμα χωρίς αναστολή εκτέλεσης. Στην Αίτηση Γεωργίου Μάρτη (Αιτήσεις Αρ. 2/07 και 3/07), ημ. 31.1.07, το διάταγμα αφορούσε ανάκτηση κατοχής περιπτέρου και η εκτέλεση του αναστελλόταν εφόσον ο Ενάγων πλήρωνε συγκεκριμένα ποσά σε συγκεκριμένες ημερομηνίες. Δεν είχαν δε τηρηθεί οι όροι και το διάταγμα κατέστη εκτελεστό. Ενόψει του ότι δεν καθοριζόταν ο χρόνος εντός του οποίου θα έπρεπε να συμμορφωθεί το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνετο, παρεχωρήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο άδεια καταχώρησης Αίτησης με κλήση για έκδοση διαταγμάτων Certiorari και Prohibition. Στην υπόθεση Αίτηση Τάσου Μακρίδη
(1991)1 Α.Α.Δ. 401 ακυρώθηκε με Certiorari το ένταλμα κατοχής που είχε εκδοθεί χωρίς να είχε μεσολαβήσει «συμπληρωματικό διάταγμα (supplementary order) παράτασης της προθεσμίας». Επισημαίνεται ότι στην εν λόγω υπόθεση το διάταγμα έξωσης εναντίον του Αιτητή είχε επιδοθεί μετά τη λήξη της περιόδου αναστολής που διελάμβανε η απόφαση και κρίθηκε ότι δεν ήταν δεκτικό εκτέλεσης γιατί η επίδοση δεν έγινε έγκαιρα. Έγινε δε αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από το Annual Practice του 1954: «Service within Time Fixed. Where a certain time is limited for doing the act required, the order must be served within that time (Iberian Trust Ltd. v. Founders Trust and Investment Co. Ltd.
(1932)2 K.B.D. 87); or else a supplemental order extending the time fixed must bε obtained (Treherne v. Dale
(1884)27 Ch.D. 66; Re Seal
(1903)1 Ch. 87)». Θέμα έκδοσης συμπληρωματικού διατάγματος (supplementary order) με το οποίο καθορίζεται χρόνος συμμόρφωσης εξετάστηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Παναγιώτα Ανδρέα Φιλή v. Mikael Majarian
(2004)1 Α.Α.Δ. 394. Στην υπόθεση αυτή το Οικογενειακό Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα υπέρ του εφεσίβλητου με το οποίο ρυθμίζετο το δικαίωμα επικοινωνίας με τα ανήλικα τέκνα του, των οποίων η φύλαξη είχε ανατεθεί στην εφεσείουσα. Στο διάταγμα δεν καθορίζετο χρόνος συμμόρφωσης. Αίτηση του εφεσίβλητου για τιμωρία της εφεσείουσας λόγω μη συμμόρφωσης της με το διάταγμα απερρίφθη, μεταξύ άλλων και για τον λόγο ότι δεν καθορίζετο στο διάταγμα χρόνος για συμμόρφωση. Ο εφεσίβλητος υπέβαλε αίτηση για συμπλήρωση του διατάγματος με τον καθορισμό χρόνου συμμόρφωσης. Το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε τέτοια εξουσία όχι στα πλαίσια των κανόνων που διέπουν την τροποποίηση διατάγματος αλλά στα πλαίσια της συμφυούς δικαιοδοσίας του. Με βάση τα πιο πάνω προχώρησε στην συμπλήρωση του διατάγματος με τον καθορισμό σ΄αυτό χρόνου συμμόρφωσης. Το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Στην απόφαση του τονίζεται ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για την έκδοση διατάγματος αυτής της φύσης δεν συσχετίζεται με οποιονδήποτε κανόνα, αλλά συναρτάται προς την αρχική παράλειψη του να καθορίσει χρόνο συμμόρφωσης. Αξίζει να μεταφέρω αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα: «Όπως και να είχε το πράγμα, η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου να καθορίσει τον χρόνο συμμόρφωσης με συμπληρωματικό διάταγμα ήταν δεδομένη και συναρτάτο προς την αρχική παράλειψη προσδιορισμού του χρόνου συμμόρφωσης. Η παράλειψη δε αυτή παρείχε όχι μόνο τη βάση αλλά και την αιτιολογία για έκδοση του συμπληρωματικού διατάγματος. Δεν υπήρχε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που το Δικαστήριο είχε να εξετάσει για να ασκήσει μια εξουσία που αφορούσε όχι την ουσία του διατάγματος αλλά τη συμπλήρωση του από αυτή την άποψη και μόνο». (Η υπογράμμιση είναι δική μου). ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Για τους λόγους που προσπάθησα ανωτέρω να εξηγήσω η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και, συνεπώς, απορρίπτεται χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ...................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο