ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΤΕΪΔΗΣ, υπό την ιδιότητα του ως Διαχειριστής της περιουσίας της διανοητικά ανικάνου Ελένης Ματεΐδου ν. ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ, Αρ. Αγωγής: 4001/11, 18/4/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A122 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4001/11 Μεταξύ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΤΕΪΔΗΣ, υπό την ιδιότητα του ως Διαχειριστής της περιουσίας της διανοητικά ανικάνου Ελένης Ματεΐδου, από τη Λευκωσία Ενάγοντας και ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ, από τη Λευκωσία Εναγόμενη _______________________________ Αίτηση Εναγόμενης ημερομηνίας 13.2.12 18 Μαΐου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εναγόμενη-αιτήτρια: κα Προδρόμου. Για Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση: κ. Κούτρας. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αίτηση της Εναγόμενης (στο εξής η αιτήτρια) αποσκοπεί στην: (α) απόρριψη της αγωγής και/ή τερματισμό οποιασδήποτε περαιτέρω διαδικασίας και/ή διαγραφή της Οπισθογράφησης Απαίτησης του κλητηρίου εντάλματος και/ή της Έκθεσης Απαίτησης, (β) διαγραφή της παραγράφου Α της Οπισθογράφησης Απαίτησης του κλητηρίου εντάλματος και/ή των παραγράφων 1, 7, 10, 12 της Έκθεσης Απαίτησης και (γ) διαγραφή των παραγράφων 8, 9, 10, 11 της Έκθεσης Απαίτησης. Η αίτηση - η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της αιτήτριας ημερ. 13.2.12, - προσέκρουσε σε ένσταση του Ενάγοντα (στο εξής ο καθ' ου η αίτηση), η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση, ημερ. 14.3.
- Όπως διατείνεται η αιτήτρια, στις 24.1.11 ο καθ' ου η αίτηση καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας μονομερή αίτηση με αρ. 2/11 (τεκμ. 1), με βάση τον περί Διαχειρίσεως της Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Ν.23
(1)/1996 και στις 11.3.11, το Δικαστήριο έκδωσε Διάταγμα με το οποίο η Ελένη Ματεΐδου κηρύχθηκε ως ανίκανο πρόσωπο να διαχειρίζεται την περιουσία της και ο καθ' ου η αίτηση διορίστηκε ως διαχειριστής της περιουσίας της. Στην ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση που συνόδευε την αίτηση 2/11 (τεκμ. 1), προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι λόγω της κατάστασης του ανίκανου προσώπου, - που είναι η μητέρα του - η αδελφή του καθ' ου η αίτηση, κατάφερε να πείσει τη μητέρα τους και της μεταβίβασε εξ ολοκλήρου την οικία στον Στρόβολο στην οποία διαμένει, την οποία όμως η μητέρα τους δεν επιθυμούσε να αποξενώσει διότι την χρειάζεται και την προόριζε και για τα δύο παιδιά της. Ο καθ' ου η αίτηση με την ένσταση του προέβαλε πέντε λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στον εξής ένα: Οι πρόνοιες του Νόμου 23
(1)/1996 δεν δίδουν αποκλειστική αρμοδιότητα στο Ειδικό Δικαστήριο, ούτε κατάργησαν τα άρθρα 10
(1), 11, 12, 14, 15, 16 και 17 του Κεφ.149, στα οποία εδράζεται η βάση της παρούσας αγωγής. Ο Καθ' ου η αίτηση αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ότι στις 11.3.11 με Διάταγμα Δικαστηρίου διορίστηκε ως διαχειριστής της περιουσίας της διανοητικά ανίκανης μητέρας του (τεκμ. 1) και με βάση αυτό το Διάταγμα ήγειρε την παρούσα αγωγή εναντίον της Εναγόμενης. Ισχυρίζεται ότι η βάση της παρούσας αγωγής είναι βάσιμη και ορθή και στηρίζεται στο ότι η μητέρα του δεν είχε την ικανότητα να προβεί στη σύναψη της σύμβασης δωρεάς λόγω πνευματικής ανικανότητας, ως και στην ψυχική πίεση δυνάμει του άρθρου 16 του Κεφ. 149. Στο στάδιο των αγορεύσεων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις, παραπέμποντας το Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η αίτηση βασίζεται στη Δ.2 θ.3, Δ.19 θ.26, Δ.27 θ1, 2, 3 και Δ.48 θ.1, 2, 3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 3, 4, 5, 6, 7, 8, 13, 15, 17 και 18 του περί Διαχειρίσεως Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Ν.23
(1)/1996 ως και στους περί Διανοητικά Ασθενών Κανονισμούς. Η ευπαίδευτη συνήγορος της αιτήτριας εισηγήθηκε ότι η παράλειψη του καθ' ου η αίτηση να αξιώσει στα πλαίσια της αίτησης αρ. 2/11 την ακύρωση της εγγραφής της οικίας επ' ονόματι της αιτήτριας, δημιούργησε δεδικασμένο και επομένως ο καθ' ου η αίτηση κωλύεται να προβάλει αυτήν την αξίωση στην παρούσα αγωγή ως και την αξίωση για αποζημιώσεις λόγω αυτής της μεταβίβασης. Κατ' επέκταση, η συνέχιση της παρούσας αγωγής θα αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Περαιτέρω, εισηγήθηκε ότι η αξίωση του καθ' ου η αίτηση για ακύρωση της μεταβίβασης του ακινήτου λόγω ψυχολογικής πίεσης στην Ελένη Ματεΐδου, αποτελεί νέα αιτία αγωγής η οποία δεν απορρέει από την αιτία αγωγής που διατυπώθηκε στην οπισθογράφηση απαίτησης του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, ότι δηλ. η Ελένη Ματεΐδου δεν είχε τη διανοητική ικανότητα να αντιληφθεί τα επακόλουθα των πράξεων της. Και τούτο κατά παράβαση της Δ.2 θ.3. Αντίθετα, ο ευπαίδευτος συνήγορος του καθ' ου η αίτηση εισηγήθηκε ότι η αξίωση του για ακύρωση της επίδικης μεταβίβασης στηρίζεται σε δύο διαζευκτικές βάσεις αγωγής και ο Νόμος 23
(1)/1996 δεν ακύρωσε τον περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ.
- Η Δ.19 θ.26 ως και η Δ.27 θ.3 στις οποίες η αιτήτρια βασίζει την αίτηση της, έχουν ως ακολούθως: "Δ.19, θ
- The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." "Δ.27, θ.
- The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just". Στην υπόθεση IN RE PELMAKO DEVELOPMENT LTD
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 στη σελ. 254 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα πιο κάτω σε σχέση με αίτηση για διαγραφή αίτησης διάλυσης εταιρείας, στη βάση της Δ.27 θ.3: «Η επιχειρηματολογία των εφεσειόντων παραγνωρίζει σε μεγάλο βαθμό το σκοπό του μέτρου της διαγραφής δικογράφου και τα κριτήρια βάσει των οποίων αποφασίζεται η βιωσιμότητα δικονομικού μέτρου. Στις εισηγήσεις των εφεσειόντων εξομοιώνονται σε μεγάλο βαθμό η εκδίκαση της αίτησης για διαγραφή με την εκδίκαση της αίτησης για διάλυση. Ενώ η νομική υπόσταση του Υπομνήματος κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του (Re Newman and Howard, Ltd. [1961] 2 All E.R. 495 και Re Fildes Bros Ltd) [1970] 1 All E.R.923" και στη σελ. 255 αναφέρονται και τα ακόλουθα: «Όπως έχουμε αναφέρει, η εγκυρότητα αίτησης για διάλυση, εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτή. Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος». Στην υπόθεση Λοΐζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1316 αναφέρθηκαν τα εξής: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:
(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής, και
(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που, όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Και πιο κάτω αναφέρονται τα εξής: «Η κρινόμενη δε συνιστά περίπτωση τόσο φανερή που θα δικαιολογούσε τερματισμό της διαδικασίας στο ξεκίνημα της. Η πρωτόδικη απόφαση έχει προσδιορίσει τα ερείσματα της αγωγής και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε. Στην έκθεση απαίτησης μνημονεύονται αρκετά γεγονότα που θα στήριζαν τη βάση αγωγής που καθόρισε η πρωτόδικη απόφαση. Πέραν τούτου, υπάρχει σοβαρή δυνατότητα για τροποποίηση στη βάση απευθείας συμφωνίας των διαδίκων, όπως προεκτέθηκε. Για τη δυνατότητα και τις θετικές διορθωτικές επιπτώσεις ενδεχομένων τροποποιήσεων βλέπε Rep. Of Peru, ανωτέρω, και Dadswell v. Jacobs 34 Ch. D. 278. Με τα δεδομένα, όπως εξετέθηκαν, δεν είναι νοητή η απόρριψη της αγωγής. Μια τέτοια ενέργεια θα υπερσκέλιζε το συνταγματικό δικαίωμα προσφυγής στο δικαστήριο για παροχή θεραπείας». Επίσης, στην υπόθεση Pearce v. Ove Arup Partnership Ltd. And Others [1999] 1 All E.R. 769, 782, αναφέρονται τα εξής: "The jurisdiction to strike out an action as an abuse ought to be very sparingly exercised (see eg Lawrance v. Lord Norreys [1890] 15 App Cas at 219, [1886-90] All ER Rep 858 at 863), and should not be extended to become a trial of contentious matters on affidavit (see Wenlock v. Moloney [1965] 2 All ER 871, [1965] 1 W.L.R. 1238)". (Βλ. επίσης Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305.) Η επιλογή των προνοιών της πιο πάνω διάταξης είναι κατάλληλη μόνο σε περιπτώσεις που είναι απλές, προφανείς και ξεκάθαρες. Όπου η διάγνωση του ζητήματος απαιτεί πολλή εξέταση, επιχειρηματολογία και περίσκεψη ή λήψη μαρτυρίας, δεν εφαρμόζονται (Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.ά ν. Alpha Bank Ltd
(2003)1 A.A.Δ. 990, Δημοκρατία ν. Γεωργίου
(2003)1 Α.Α.Δ. 704). Όπως ήδη αναφέρθηκε η αίτηση βασίζεται επίσης στη Δ.19 θ.
- Οι πρόνοιες της Δ.19 θ.26, είναι πανομοιότυπες με αυτές της Δ.19 θ.27 του Supreme Court Practice του 1959, της Αγγλίας (βλ. The Annual Practice 1959 p. 477). Οι πρόνοιες του αγγλικού κανονισμού υπήρξαν το αντικείμενο ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων. Όπως αναφέρεται σε σχόλιο στο The Annual Practice (ανωτέρω) στη σελ. 477, η διατύπωση του κανόνα είναι ευρεία αλλά η εφαρμογή του περιορίστηκε σε κάποια έκταση με τις αποφάσεις που δόθηκαν σε σχέση μ' αυτόν. Θα έλεγα δε ότι η γενική εφαρμογή του κανόνα καθορίζεται με την απόφαση Bowen L.J. στην υπόθεση Knowies v. Roberts 38 Ch D. 270, όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στα μέρη πώς να συντάσσουν τα δικόγραφα και ότι αυτός ο κανόνας θα πρέπει να τηρείται σαν ιερός. Από την άλλη όμως ο κανόνας αυτός υπόκειται στον περιορισμό ότι τα μέρη δεν πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες ετοιμασίας των δικογράφων και αν κάποιος διάδικος εισάγει δικόγραφο που είναι αχρείαστο και τείνει να επηρεάσει δυσμενώς και να καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής, τότε το δικόγραφο αυτό είναι πέραν των δικαιωμάτων του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η αιτήτρια ζητά την απόρριψη της αγωγής, τη διαγραφή της παρ. Α της οπισθογράφησης κλητηρίου εντάλματος και τη διαγραφή των παραγράφων 1, 7, 8, 9, 10, 11 και 12 της Έκθεσης Απαίτησης, επικαλούμενη ουσιαστικά τη δημιουργία δεδικασμένου ως και την παραβίαση της Δ.2 θ.
- Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι τα δύο αυτά θέματα δεν μπορούν να στηρίξουν και δικαιολογήσουν το αίτημα της αιτήτριας στη βάση των προνοιών της Δ.19 θ.26 και 27 θ.3 ανωτέρω. Και τούτο γιατί το δικόγραφο του καθ' ου η αίτηση αναμφίβολα περιέχει αιτία αγωγής, η οποία δεν μπορεί να κριθεί στο στάδιο αυτό ως αναντίλεκτα ανυπόστατη, ώστε να εφαρμοστεί το εξαιρετικό μέτρο της διαγραφής και απόρριψης της αγωγής. Επισημαίνεται ότι η υπεράσπιση του δεδικασμένου αποτελεί θέμα το οποίο η αιτήτρια οφείλει να δικογραφήσει στην υπεράσπιση της και η ύπαρξη του ή όχι ως και οι νομικές συνέπειες του θα αποφασιστούν από το Δικαστήριο κατά την ακροαματική διαδικασία. Το ίδιο ισχύει και για την ισχυριζόμενη παραβίαση της Δ.2 θ.3, έχοντας συγχρόνως κατά νου ότι ο καθ' ου η αίτηση έχει κάθε δυνατότητα να αιτηθεί την τροποποίηση της οπισθογράφησης απαίτησης του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, ώστε να συμπεριλάβει ως αιτία αγωγής και την ακύρωση της μεταβίβασης λόγω ψυχικής πίεσης. Για όλα τα πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος του καθ' ου η αίτηση και σε βάρος της αιτήτριας, τα οποία όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. [Υπ.] ........... Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο