PA CYTECO CYPRUS TECHNICAL CONSTRUCTIONS LTD ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ως εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 295

(1998)1(B) A.A.Δ. 625, τα πρωτόδικα Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία παροχής προσωρινής προστασίας και σε τέτοιες περιπτώσεις (demand guarantee) παρόλο που φειδωλεύονται στην άσκηση της και με παραπομπή σε Αγγλική νομολογία εξήγησε ότι τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα όταν διαπιστωθεί δόλος και/ή απάτη στη σύναψη της συμφωνίας αυτής από ένα από τους συμβαλλόμενους. Προτού προχωρήσω θα πρέπει να πω ότι τα διατάγματα αυτού του είδους είναι δύο. Είναι αυτά που στρέφονται εναντίον των τραπεζικών ιδρυμάτων των παρεχόντων την εγγύηση όπως συμβαίνει στην υπόθεση που επικαλέστηκε ο κ. Δημητρίου, Ελληνική Τράπεζα Λτδ v. S.G. MASSIF WOODEN DOORS AND WINDOWS LTD

(2008)1(B) A.A.Δ. 794, και είναι και τα διατάγματα τα οποία στρέφονται εναντίον του ενός εκ των συμβαλλομένων, του δικαιούχου στην ανάληψη της εγγύησης όπως είναι η παρούσα περίπτωση και οι δύο αποφάσεις Επαρχιακών Δικαστηρίων στις οποίες με παρέπεμψε ο κ. Δημητρίου. Είναι βασική αρχή ότι συμφωνία μεταξύ μιας τράπεζας η οποία εκδίδει εγγυητική επιστολή και του προσώπου προς όφελος του οποίου εκδίδεται εξετάζεται ξεχωριστά με τη συναλλαγή με την οποία έχει σχέση. Συνεπώς ισχυρισμοί ως προς την παράβαση της συναλλαγής η οποία σχετίζεται με την εγγυητική δεν δικαιολογούν προσπάθεια παραπομπής προσώπου προς όφελος του οποίου εκδόθηκε η εγγυητική, δηλαδή του δικαιούχου, να υποβάλει απαίτηση στο να προχωρήσει σε πληρωμή. Η εξαίρεση είναι αυτή που ανέφερα προηγουμένως, αν υπάρχει δόλος ή απάτη. Αυτή επιβεβαιώθηκε στην Αγγλική υπόθεση Deutsche Ruckversicherung AG v. Wallbrook Insurance Co Ltd and others Group Josi Re

(1994)4 All E.R. 181 και ακολουθήθηκε στην Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Πέγειας ν. CAA TRAVEL MEDIA LTD

(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 837, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον Έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Νικολάτο: «Η ευπαίδευτη πρωτόδικος δικαστής αναφέρθηκε στη νομική πτυχή των εγγυητικών επιστολών, όπως η επίδικη, και παρατήρησε ότι οι εγγυητικές επιστολές είναι έγγραφα υψίστης εμπορικής πίστης. Όπως τα αξιόγραφα, έτσι και οι εγγυητικές επιστολές μπορούν να αντιμετωπίζονται σαν χρήματα μετρητά. Οι εγγυητικές επιστολές έχουν αυτονομία και ανεξαρτησία και δεν επηρεάζονται από την αρχική συμφωνία την οποίαν διασφαλίζουν. Ο σκοπός τους δεν είναι η διασφάλιση της αρχικής συμφωνίας αλλά η διασφάλιση της αξιοπιστίας των συναλλαγών και της εμπορικής πίστης. Είναι θεμελιωμένο ότι η υποχρέωση της τράπεζας ή του πιστωτικού ιδρύματος που εκδίδει την εγγυητική, προκύπτει αμέσως μόλις ο δικαιούχος ικανοποιήσει τους όρους και τις προϋποθέσεις που τέθηκαν για πληρωμή της εγγυητικής.» Έχοντας αυτά κατά νου προσέτρεξα στις αυθεντίες που παρουσίασε ενώπιον μου ο κ. Δημητρίου, όπου και στις τρεις είναι φανερό ότι καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει στην απόφαση του Δικαστηρίου, εφόσον το διάταγμα στρέφεται εναντίον του δικαιούχου στην ανάληψη της εγγυητικής, το λεκτικό της ίδιας της εγγυητικής. Στη Γιάννης Παναγή η αδελφή Δικαστής κα Δημητριάδου αποφάνθηκε ότι εφόσον υπήρχε λανθασμένη απαίτηση της εγγυητικής (άλλα ποσά από αυτά που η ίδια η εγγυητική ανέφερε), αυτό συνιστούσε δόλο φέροντας την υπόθεση στις εξαιρέσεις όπου θα μπορούσε να εκδώσει διάταγμα για τη μη ρευστοποίηση της. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της υπόθεσης Μιλτιάδης Νεοφύτου όπου ο αδελφός Δικαστής κ. Πογιατζής εξετάζοντας τους όρους του συμβολαίου διαπίστωσε ότι σύμφωνα με τον όρο 6 ενός εκ των δύο συμβολαίων ότι σε περίπτωση νόμιμου τερματισμού, ο καθ΄ ου η αίτηση υποχρεούτο να επιστρέψει στον αιτητή 2 την εγγυητική η οποία επηρέαζε επιβλαβώς τον αιτητή 1 στην περίπτωση εκείνη, οπότε αποφάνθηκε ότι αντισυμβατικά ο καθ΄ ου η αίτηση και παράνομα και αδικαιολόγητα συνέχιζε να κατακρατά την εγγυητική και να ζητά την πληρωμή της. Θα διαφοροποιήσω παντελώς την υπόθεση Ελληνική Τράπεζα Λτδ v. S.G. MASSIF WOODEN DOORS AND WINDOWS LTD, στην οποία αναφέρθηκε ο κ. Δημητρίου. Στη συγκεκριμένη υπόθεση η συμφωνία των μερών ακυρώθηκε και/ή ματαιώθηκε προτού η μια τράπεζα ζητήσει την καταβολή του ποσού της εγγυητικής από την τράπεζα η οποία εγγυήθηκε. Έχοντας τη νομολογία υπόψη μου προσέτρεξα ξανά στην ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέου για να δω τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει το λεκτικό των εγγυητικών για να διαπιστώσω με έκπληξη ότι το Δικαστήριο δεν γνωρίζει ούτε αποκαλύπτεται στην ένορκη δήλωση και τα τεκμήρια που τη συνοδεύουν το περιεχόμενο των δύο εγγυητικών. Το Δικαστήριο επίσης αγνοεί, εφόσον αγνοεί το περιεχόμενο των εγγυητικών, αν παράβαση των όρων του συμβολαίου και δη του χρόνου παράδοσης του έργου οδηγεί στη ρευστοποίηση των εγγυητικών. Το Δικαστήριο γνωρίζει μόνο ότι οι εγγυητικές έχουν ημερομηνία λήξης την 31.5.2013 και 3.8.2012 αντίστοιχα. Το Δικαστήριο δεν γνωρίζει αν υπήρξε ή ποτέ θα υπάρξει και για ποιο λόγο θα υπάρξει demand, δηλαδή η απειλούμενη κατάσχεση των εγγυητικών ή εάν η πρόθεση των εναγομένων την οποία επικαλούνται οι ενάγοντες για κατάσχεση και ρευστοποίηση είναι στη σφαίρα του υποθετικού. Θα αντιπαρέλθω τα θέματα της διαιτησίας διότι η καταχώρηση της αγωγής δείχνει ότι είναι οι ενάγοντες που ήρθαν πρώτοι στο Δικαστήριο ζητώντας θεραπεία και εκτός τούτου είναι θέματα που δεν άπτονται της παρούσας διαδικασίας οι όροι της συμφωνίας των μερών. Ουσιαστικά θεωρώ αυτή τη διαδικασία ελλείψει στοιχείων καταφανούς δόλου ή απάτης από τον αντισυμβαλλόμενο, δηλαδή τον καθ΄ ου η αίτηση, και πρόωρη και καταδικασμένη σε αποτυχία. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω θεωρώ ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και ως εκ τούτου απορρίπτεται. (Υπ.) .................. Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΦΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο