Ελευθέριου Καραμηνά ν. Admibros Shipmanagement Co. Ltd, Αρ. Αγωγής: 3629/07, 26/9/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A288 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3629/07 Μεταξύ: Ελευθέριου Καραμηνά Ενάγοντα -και- Admibros Shipmanagement Co. Ltd Εναγομένων ________________________________________ Αίτηση ημερ. 11.4.12 για παραμερισμό απόφασης 26 Σεπτεμβρίου,
- Εμφανίσεις: Για Εναγόμενους-Αιτητές: κ. Πισιάρας. Για Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση: κ. Μιχαήλ. Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Εναγόμενοι (στο εξής οι αιτητές) στοχεύουν σε παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία τους στις 3.4.12 κατ' επίκληση της Δ.48 θ.1-9, Δ.40 θ.7 και 11, Δ.17 θ.10, Δ.26 θ.14, Δ.33 θ.5 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και στο άρθρο 30 του Συντάγματος και στη βάση των λόγων που προβάλλουν στην ένορκη δήλωση ημερ. 11.4.12 που συνοδεύει την αίτηση τους. Η αίτηση προσέκρουσε σε ένσταση του Ενάγοντα (στο εξής ο καθ' ου η αίτηση), αλλά πριν την καταγραφή των εκατέρωθεν θέσεων, θα ήταν χρήσιμο να γίνει σύντομη αναφορά στο ιστορικό της αγωγής. Όπως προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου, ο καθ' ου η αίτηση καταχώρησε στις 24.5.07 κλητήριο ένταλμα ειδικά οπισθογραφημένο εναντίον των αιτητών, το οποίο τους επιδόθηκε στις 30.5.07 και γι' αυτούς καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης στις 31.5.07 οι δικηγόροι Ανδρέας Κουκούνης & Σία. Αφού συμπληρώθηκαν τα δικόγραφα και η αγωγή ορίστηκε αρκετές φορές για ακρόαση, στις 14.10.11, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη για ακόμα μια φορά για ακρόαση, ο δικηγόρος των αιτητών, στην παρουσία του διευθυντή των αιτητών Γιώργου Ιωαννίδη και με την άδεια του Δικαστηρίου, αποσύρθηκε από δικηγόρος των αιτητών και ο εν λόγω διευθυντής υπέβαλε αίτημα για αναβολή της ακρόασης ώστε να του παραχωρηθεί χρόνος για να διορίσει νέο δικηγόρο που να εκπροσωπεί τους αιτητές. Το αίτημα εγκρίθηκε και η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες στις 7.11.11, ημερομηνία κατά την οποία, δεν υπήρξε καμιά εμφάνιση για τους αιτητές, ούτε και ο διευθυντής των αιτητών ήταν παρών. Ωστόσο, ο δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση ενημέρωσε το Δικαστήριο ότι όπως είχε πληροφορηθεί, οι αιτητές είχαν την πρόθεση να διορίσουν ως νέο δικηγόρο τους το δικηγορικό γραφείο Μ.Ξ. Ιωάννου & Συνεργάτες. Γι' αυτό και το Δικαστήριο όρισε την αγωγή για οδηγίες στις 8.12.
- Στο μεταξύ στις 18.11.11 ο Πρωτοκολλητής, ψήφισε τα έξοδα προς όφελος των προηγούμενων δικηγόρων των αιτητών, Ανδρέας Κουκούνης & Σία ΔΕΠΕ στο ποσό των €5.338 πλέον νόμιμο τόκο, ΦΠΑ και €464,12 πραγματικά έξοδα. Στις 8.12.11 για τους αιτητές δεν υπήρξε καμιά εμφάνιση από δικηγόρο ούτε και εμφανίστηκε ο διευθυντής των αιτητών. Γι' αυτό και η αγωγή ορίστηκε για απόδειξη στις 26.1.12, ως και στις 21.2.12, 5.3.12, 6.3.12, 16.3.12, 30.3.12 και 3.4.12 οπότε και εκδόθηκε απόφαση εναντίον των αιτητών και προς όφελος του καθ' ου η αίτηση. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση προέρχεται από τον δικηγόρο Μάριο Κωνσταντίνου. Με αυτήν υποστηρίζεται ότι μετά την απόσυρση των προηγούμενων δικηγόρων των αιτητών στις 14.10.11, αυτοί δεν παρέδωσαν τον φάκελο της υπόθεσης στους αιτητές διότι τους όφειλαν δικηγορικά έξοδα. Τελικά ο φάκελος της υπόθεσης παραδόθηκε στο δικηγορικό γραφείο Μ.Ξ. Ιωάννου και Συνεργάτες, στις 27.3.12 από τον κ. Τάσο Κουκούνη. Επειδή δεν γνώριζαν την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου, το γραφείο τους προσπάθησε στις 19.3.12 να προβεί σε έρευνα στο Πρωτοκολλητείο, όμως ο φάκελος δεν ανευρέθηκε. Στις 9.4.12 και αφού δεν ανευρέθηκε ο φάκελος από το Πρωτοκολλητείο, επικοινώνησαν με τους δικηγόρους του καθ' ου η αίτηση και τους ενημέρωσαν για την έκδοση της απόφασης στις 3.4.
- Ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι οι αιτητές έχουν καλή και συζητήσιμη υπεράσπιση και παρέπεμψε σε συγκεκριμένες παραγράφους της Έκθεσης Υπεράσπισης τους. Πρόσθεσε ότι δεν επέδειξαν καμία περιφρόνηση στο Δικαστήριο και ζήτησε όπως τους δοθεί η δυνατότητα και ευκαιρία να υπερασπιστούν. Με την ένσταση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου Σίλιας Χαραλάμπους, διατυπώνεται η θέση ότι: Οι αιτητές δεν έχουν ή και δεν αποκαλύπτουν εκ πρώτης όψεως καλή ή συζητήσιμη υπεράσπιση. Οι αιτητές δεν δικαιολογούν την μη εμφάνιση τους στην υπόθεση, η οποία συνιστά περιφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση. Τυχόν παραμερισμός της απόφασης θα παραβίαζε το δικαίωμα του καθ' ου η αίτηση να προσπορισθεί τους καρπούς της επιτυχίας του και αντίκειται στο συμφέρον της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης και της τελεσφόρησης των δικαστικών διαδικασιών. Ειδικότερα, η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι οι αιτητές, ενώ γνώριζαν για την απόσυρση των δικηγόρων τους από τον Οκτώβριο 2011 και εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο ζητώντας χρόνο για διορισμό νέου δικηγόρου, εντούτοις, δεν διόρισαν νέο δικηγόρο ούτε και ήρθαν σε επαφή με τους δικηγόρους του καθ' ου η αίτηση, ούτε και έδωσαν σημεία ζωής για περίοδο έξι μηνών, δηλ. μέχρι τα μέσα Απριλίου 2012, όταν επικοινώνησε μαζί τους δικηγόρος που ανέφερε ότι εκπροσωπούσε τους αιτητές και τον πληροφόρησαν ότι είχε εκδοθεί απόφαση εναντίον τους. Ισχυρίζεται περαιτέρω ο λόγος που οι αιτητές επικαλούνται για την μη εμφάνιση τους στη διαδικασία, ότι δηλ. μέχρι 27.3.12 δεν μπορούσε να χειριστεί άλλος δικηγόρος την υπόθεση γιατί οι αιτητές όφειλαν στους προηγούμενους δικηγόρους τους δικηγορικά έξοδα, δεν αποτελεί επαρκή δικαιολογία. Η μη εξόφληση των εξόδων των προηγούμενων δικηγόρων τους, ο μη διορισμός νέου δικηγόρου και η μη εμφάνιση των ιδίων των αιτητών στο Δικαστήριο παρόλο που γνώριζαν τη νέα ημερομηνία, για περίοδο έξι μηνών, καταδεικνύουν πλήρη αδιαφορία των αιτητών για την έκβαση της υπόθεσης και έλλειψη σεβασμού προς τη διαδικασία και τους αντίδικους τους. Προσθέτει ότι στην ένορκη δήλωση του Μ. Κωνσταντίνου δεν παρατίθενται επαρκείς ισχυρισμοί για ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης για τους αιτητές αφού τα διάφορα αποσπάσματα της Έκθεσης Υπεράσπισης τους δεν σχετίζονται καθόλου με την ουσία της υπόθεσης. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε με σκοπό την καθυστέρηση της εκτέλεσης της απόφασης και συνιστά κατάχρηση του χρόνου και της δικαστικής διαδικασίας, η δε συμπεριφορά των αιτητών συνιστά εμφανή καταφρόνηση της διαδικασίας και των δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση. Στις γραπτές τους αγορεύσεις, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους υπέρ και εναντίον της αίτησης με αναφορά στη σχετική νομολογία. Η αίτηση για παραμερισμό απόφασης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και πρωταρχικής σημασίας είναι η κατάδειξη από τον αιτητή ότι έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση προκειμένου να επανανοίξει η υπόθεση (βλ. I. Kotsapas & Sons Ltd v. Titan Constructions & Engineering Co.
(1961)C.L.R. 317, Νεάρχου ν. Χαραλάμπους
(1991)1 Α.Α.Δ. 954, Mine & Quarry Services Ltd v. Γεωργίου (Μαύρου)
(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Merkis v. Yiannoukas and another
(1994)1 A.A.Δ 736 και Λουκά ν. Cyprus Pipes Industries Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 163). Επιπρόσθετα, ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει στο Δικαστήριο σοβαρό και εύλογο λόγο για την παράλειψη του να εμφανιστεί στο Δικαστήριο, συνεπεία της οποίας λήφθηκε η εναντίον του απόφαση, ως και ότι επεδίωξε το επανάνοιγμα της υπόθεσης με την πρώτη δυνατή ευκαιρία (βλ. Mine & Quarry (ανωτέρω) και Χρυσάνθου κ.ά. ν. Mariala Constructions Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 1129). Στην απόφαση Merkis (ανωτέρω) συνοψίζονται οι αρχές που διέπουν το εγειρόμενο θέμα στο πιο κάτω απόσπασμα: «Από το σκεπτικό της Evans v. Bartlam συνεπάγεται ότι:
(1)Η αίτηση για παραμερισμό αποφάσεως είναι θέμα το οποίο εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και πρωταρχικής σημασίας είναι το κατά πόσο ο αιτητής έχει πράγματι καλή υπεράσπιση.
(2)Ο αιτητής πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι υπάρχει πράγματι σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο και άφησε να εκδοθεί απόφαση εναντίον του.
(3)Το Δικαστήριο δεν πρέπει να προχωρήσει ως θα έπραττε αν εκδίκαζε την υπόθεση και να αποφασίσει αν υπάρχει ή δεν υπάρχει υπεράσπιση.
(4)Το βάρος της απόδειξης είναι σίγουρα πάνω στον αιτητή, αλλά όχι για να αποδείξει την υπεράσπιση, απλώς για να δείξει στο Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση πάνω στην ουσία της υπόθεσης.
(5)Σχετικά με τη μαρτυρία την οποία πρέπει να προσκομίσει ο αιτητής για να αποδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση επί της ουσίας της υπόθεσης και ότι υπήρχε σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, αυτή πρέπει να είναι υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων και οποιαδήποτε άλλη έγγραφη μαρτυρία συνημμένη στις ενόρκους δηλώσεις. Δεν προσκομίζεται οποιαδήποτε άλλη προφορική μαρτυρία. Οι διάδικοι όμως έχουν το δικαίωμα να αντεξετάσουν οποιονδήποτε ομνύοντα επί της ένορκης δήλωσης του, αφού δώσουν τη σχετική ειδοποίηση σύμφωνα με τους κανόνες της Πολιτικής Δικονομίας.» Η νομολογία υποστηρίζει ότι μπορεί να απορριφθεί η αίτηση, παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης, εφόσον διαπιστωθεί ότι ο Εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία για την αγωγή, η οποία είναι δυνατό να θεωρηθεί μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντίδικου. Στο καταληκτικό μέρος της απόφασης Milouca Motor Trading Ltd v. Χρ. Κούρτη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. σελ. 941: «Η άνευ αποχρώντος λόγου παράλειψη του Εναγομένου να εμφανιστεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να αποταθεί για τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, μπορεί βάσιμα να αποτελέσουν λόγο για την απόρριψη του αιτήματος του. Διαφορετικά η πορεία της δικαστικής διαδικασίας και το αποτέλεσμα της θα αφήνονταν αιωρούμενα μέχρι την εκδήλωση της θέσης του Εναγόμενου σε σχέση με την εναντίον του αγωγή.» Γνώμονας για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας πρέπει να είναι η ανάγκη εξισορρόπησης αφενός της ανάγκης διασφάλισης του δικαιώματος του κάθε διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του και αφετέρου της ανάγκης για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης και την τελεσιδικία της δικαστικής απόφασης (βλ. Phylactou and Others v. Michael
(1982)1 C.L.R. 204, 210). Στην απόφαση Παπανικολάου ν. Κότσαπα
(2004)1 Α.Α.Δ. 1800 αποφασίστηκε ότι: «Όπως έχει επανειλημμένα τονισθεί, πρέπει να διασφαλίζονται από τη μια το δικαίωμα ακρόασης του διάδικου και από την άλλη η ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η άνευ φειδούς επανάνοιξη υπόθεσης δημιουργεί αβεβαιότητα στην τελεσιδικία και γι' αυτό, αν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης και καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα του διαδίκου. (Δέστε σχετικά Άννα Νικολάου Χαραλάμπους ν. Κ & Τ Andreou Ltd κ.ά Π.Ε. 11120, ημερ. 13.9.02 και Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 204.)» Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο οι αιτητές έπεισαν το Δικαστήριο ότι υπήρχε πράγματι σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο μετά τις 14.10.11 και άφησαν να εκδοθεί απόφαση εναντίον τους. Αποτελεί θέση των αιτητών ότι ο λόγος που δεν εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο μετά την απόσυρση των προηγούμενων δικηγόρων τους στις 14.10.11, ήταν γιατί οι προηγούμενοι δικηγόροι τους δεν τους παρέδωσαν τον φάκελο της υπόθεσης τους διότι τους όφειλαν δικηγορικά έξοδα. Οι νέοι δικηγόροι τους, παρέλαβαν τελικά τον φάκελο στις 27.3.12 και σε προσπάθεια τους να προβούν σε έρευνα του φακέλου του Δικαστηρίου για να ενημερωθούν για την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η υπόθεση στο Δικαστήριο, αυτό δεν κατέστη δυνατό διότι δεν ανευρέθηκε ο φάκελος από το Πρωτοκολλητείο. Πληροφορήθηκαν για την έκδοση της απόφασης εναντίον τους στις 3.4.12, όταν ο δικηγόρος τους επικοινώνησε στις 9.4.12 με τους συνηγόρους του καθ' ου η αίτηση. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι όπως προκύπτει από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 14.10.11, ο διευθυντής των αιτητών Γιώργος Ιωαννίδης ήταν παρών, έλαβε γνώση για την απόσυρση των δικηγόρων τους και είναι αυτός που ζήτησε από το Δικαστήριο χρόνο για να διορίσει νέο δικηγόρο. Ήταν επίσης σε γνώση του η επόμενη ημερομηνία 7.11.11 που είχε δοθεί από το Δικαστήριο ως η επόμενη δικάσιμος. Ωστόσο τόσο στις 7.11.11, όσο και σε όλες τις μεταγενέστερες ημερομηνίες μέχρι την έκδοση της απόφασης στις 3.4.12, κανένας αξιωματούχος εκ μέρους των αιτητών δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Αυτό, κατά την άποψη μου, επιβάλλετο να γίνει, με δεδομένο το κώλυμα που αντιμετώπιζαν οι νέοι δικηγόροι των αιτητών να εμφανιστούν στο Δικαστήριο, ενόσω αυτοί όφειλαν προς τους προηγούμενους δικηγόρους τους τα δικηγορικά τους έξοδα. Αντί αυτού, οι αιτητές επέλεξαν να μην εμφανιστούν ούτε οι ίδιοι ενώπιον του Δικαστηρίου, επιδεικνύοντας με τον πιο σαφή τρόπο αδιαφορία για την παρούσα αγωγή και την έκβαση της, σε βαθμό που μπορεί να θεωρηθεί μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση. Έχω την άποψη ότι οι αιτητές εάν ενδιαφέροντο στοιχειωδώς για την υπόθεση τους, και ενόσω όφειλαν τα δικηγορικά έξοδα των προηγούμενων δικηγόρων τους, όφειλαν να εμφανιστούν μέσω κάποιου αξιωματούχου τους ενώπιον του Δικαστηρίου, στις 7.11.11 και/ή σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη ημερομηνία την οποία θα μπορούσαν να πληροφορηθούν με μια απλή επικοινωνία με τους δικηγόρους του καθ' ου η αίτηση. Αντί αυτού, κανένα ενδιαφέρον επέδειξαν και ουδέποτε ήρθαν σε επαφή και επικοινωνία με τους δικηγόρους του καθ' ου η αίτηση, όπως με σαφήνεια αναφέρεται στην ένορκη δήλωση της Σίλιας Χαραλάμπους και δεν αμφισβητήθηκε από την άλλη πλευρά. Ο δε ισχυρισμός των αιτητών ότι δεν ανευρίσκετο ο φάκελος της υπόθεσης από το Πρωτοκολλητείο από τις 27.3.12, θα έπρεπε να αποτελέσει για τους αιτητές, επιπρόσθετο λόγο που επέβαλλε την επικοινωνία τους με τους δικηγόρους του καθ' ου η αίτηση, κάτι όμως που δεν έπραξαν, μέχρι τις 9.4.12, όταν πλέον είχε εκδοθεί απόφαση εναντίον τους από τις 3.4.12. Για όλα τα πιο πάνω είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι αιτητές δεν έπεισαν το Δικαστήριο ότι υπήρχε σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν εμφανίστηκαν σε καμιά από τις δικασίμους μετά τις 14.10.11. Αντίθετα, η διαγωγή που έδειξαν συνιστά καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση. Αυτός είναι βάσιμος λόγος που από μόνος του οδηγεί σε απόρριψη της αίτησης. Παρά την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο οι αιτητές που έχουν και το βάρος απόδειξης, έδειξαν στο Δικαστήριο ότι έχουν καλή υπεράσπιση. Έχει νομολογηθεί ότι η αποκάλυψη μιας καλής υπόθεσης ή συζητήσιμης υπεράσπισης, προϋποθέτει την προσκόμιση κάποιων αποδεικτικών στοιχείων τα οποία εξυπακούεται ότι εμπεριέχουν κάποιο βαθμό πειστικότητας όπως προβάλλεται μέσα από την ένορκη δήλωση, ώστε η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην ασκείται επί ματαίω και μόνον αν θα εξυπηρετηθεί ο χρήσιμος σκοπός επίλυσης της διαφοράς των διαδίκων (βλ. Πατούρης ν. Hellenic Bank Ltd
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2118, 2124 και Γεώργιος Φρίξου Γεωργαλλίδης ν. Ταπελλογραφείου Κώστα Παύλου & Σία Λτδ
(2000)1(Β) Α.Α.Δ., 1101 σελ. 1106). Το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των αιτητών. Εκεί όπου η προβαλλόμενη υπεράσπιση δεν φέρει τα αναγκαία χαρακτηριστικά και ελλείπει η αναγκαία θεμελίωση, η αίτηση απορρίπτεται. Εξέτασα τις θέσεις των αιτητών όπως προβάλλονται μέσα από την Έκθεση Υπεράσπισης που είναι καταχωρημένη στον φάκελο του Δικαστηρίου και κατέληξα ότι δεν έχουν ικανοποιήσει το βάρος που φέρουν για να καταδείξουν υπεράσπιση της φύσης που απαιτείται. Και τούτο γιατί η απλή παραπομπή με την ένορκη δήλωση του Μ. Κωνσταντίνου, σε κάποιες από τις παραγράφους της Έκθεσης Υπεράσπισης, στην απουσία οποιωνδήποτε αποδεικτικών στοιχείων και λεπτομερειών που θα ήταν απαραίτητες για να πείσουν σχετικά το Δικαστήριο, δεν είναι αρκετή. Οι αιτητές είχαν το βάρος να αποκαλύψουν με την παρούσα αίτηση εκείνα τα αποδεικτικά στοιχεία που περιέχουν κάποιο βαθμό πειστικότητας για τους ισχυρισμούς τους, πράγμα όμως που δεν έπραξαν. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί αναπόφευκτα στην απόρριψη της αίτησης. Για όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι, υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, οι αιτητές αφενός μεν δεν έπεισαν ότι έχουν εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση και αφετέρου η διαγωγή που επέδειξαν συνιστά καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των αιτητών και προς όφελος του καθ' ου η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. [Υπ.] ....................................... Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο