OTIS ELEVATOR (CYPRUS) LTD ν. ASTY HOTEL, Αρ. Αγωγής 7059/2011, 19/9/2012

(1)(r.1) και Δ.64, επι των γενικών αρχών του νόμου, στους κανόνες της επιείκειας και στην πρακτική και τη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης αναφέρουν ότι∙ "

1. Η υπό τον ως άνω, με αριθμό και τίτλο, αγωγή ηγέρθη ορθά εναντίον των Εναγομένων-Αιτητών, καθ' ότι η εμπορική επωνυμία μπορεί να εναχθεί με τη χρησιμοποίηση του ονόματός της και μόνο επί του κλητηρίου εντάλματος, σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και τη νομολογία.
2. Η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στους Αιτητές έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο τους και ως τέτοια, θεωρείται καλή επίδοση.
3. Η αίτηση παραμερισμού πάσχει νομικά και/ή είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, παράτυπη, αντικανονική, κακόπιστη, αδικαιολόγητη, εκδικητική, επιδιώκει αλλότριους σκοπούς και ασκείται καταχρηστικά.
4. Η παράτυπη καταχώρηση της επίδικης αίτησης, δεν θεραπεύεται με την εφαρμογή της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, με αποτέλεσμα η όλη διαδικασία να καθίσταται άκυρη.
5. Η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε καθυστερημένα και/ή μετά από παρέλευση αρκετών ημερών, αφ' ότου καταχωρήθηκε το σημείωμα εμφάνισης υπό αίρεση των Αιτητών, χωρίς να αποκαλύπτονται, στην ένορκη δήλωση του Μιχάλη Αντωνιάδη που υποστηρίζει την αίτηση, ικανοποιητικοί λόγοι για την καθυστέρηση στην υποβολή της.
6. Το σημείωμα εμφάνισης υπό αίρεση σε καμία περίπτωση έχει καταχωρηθεί νομότυπα και/ή με την προβλεπόμενη διαδικασία των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, με αποτέλεσμα η υπό εξέταση αίτηση να είναι νομικά ανύπαρκτη και η εμφάνιση των Αιτητών ενώπιον Δικαστηρίου, να καθίσταται ουσιαστικά εμφάνιση άνευ όρων.
7. Δεν θα εξυπηρετηθεί το συμφέρον της Δικαιοσύνης, εάν εγκριθεί το αιτούμενο διάταγμα, με αποτέλεσμα να επηρεαστεί αρνητικά το δικαίωμα των Εναγόντων να ακουστεί η Αγωγή τους εντός ευλόγου χρόνου". Η ομνύουσα την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, διευθύντρια των εναγόντων, αναφέρει ότι εφόσον οι εναγόμενοι είναι εγγεγραμμένη εμπορική επωνυμία μπορούν να εναχθούν με μόνο το όνομά τους, δηλαδή την εμπορική επωνυμία. Στην ένορκη δήλωση επισυνάπτεται και αντίγραφο έρευνας που διενήργησαν οι ενάγοντες στον έφορο εταιρειών όπου το ASTY HOTEL παρουσιάζεται ως εμπορική επωνυμία με εγγεγραμμένη διεύθυνση τη διεύθυνση στην οποία επιδόθηκε το κλητήριο ένταλμα (βλ. τεκμήριο Α). Η ομνύουσα προβαίνει και σε νομική επιχειρηματολογία των λόγων ένστασης το περιεχόμενο της οποίας δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω εφόσον οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτολεξεί. Η ακρόαση της αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω καθετί που οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέφεραν στη γραπτή αγόρευσή τους. Στη διερεύνηση που ακολουθεί, όπου κρίνω ότι επιβάλλεται, σχολιάζω τις εκατέρωθεν θέσεις. Προσεκτική εξέταση των λόγων ένστασης αποκαλύπτει ότι οι ενάγοντες αμφισβητούν την εγκυρότητα της εμφάνισης υπο διαμαρτυρία και συνακόλουθα της επίδικης αίτησης, και περαιτέρω, υποστηρίζουν ότι σωστά ηγέρθηκε η αγωγή και συνεπώς η επίδοση δεν πάσχει. Είναι εν προκειμένω η θέση των εναγόντων ότι ο κ.9 της Δ.16 προβλέπει τρεις διαζευκτικούς τρόπους υποβολής αιτήματος παραμερισμού. Τούτοι είναι∙ (α) το σχετικό αίτημα υποβάλλεται πριν την καταχώριση σημειώματος εμφάνισης, (β) αφότου εξασφαλισθεί διάταγμα που επιτρέπει καταχώριση εμφάνισης υπο διαμαρτυρία ακολουθεί αίτηση για παραμερισμό και (γ) άνευ εξασφαλίσεως διατάγματος δικαστηρίου καταχωρείται εμφάνιση υπο διαμαρτυρία και παράλληλα αίτηση για παραμερισμό. Εφόσον, διατείνονται οι ενάγοντες, στη δοσμένη περίπτωση καμία από τις πιο πάνω προσεγγίσεις ακολουθήθηκε, η αίτηση είναι παράτυπη, και μάλιστα χωρίς θεραπεία, και ως εκ τούτου καταδικασμένη σε αποτυχία. Υποστηρίζουν ακόμη ότι ο χρόνος που παρήλθε από την καταχώριση της υπό διαμαρτυρία εμφάνισης μέχρι την υποβολή του επίδικου αιτήματος συνιστά υπέρμετρη καθυστέρηση που δεν έχει αιτιολογηθεί. Για όλους τους πιο πάνω λόγους ισχυρίζονται ότι η αίτηση είναι κακόπιστη, αδικαιολόγητη, εκδικητική, επιδιώκει αλλότριους σκοπούς και είναι καταχρηστική. Είναι γεγονός, προκύπτει τούτο από το περιεχόμενο του φακέλου ενώπιον του δικαστηρίου, ότι η εμφάνιση υπο διαμαρτυρία που καταχώρισαν οι εναγόμενοι την 11.11.2011, δεν αποτελεί προϊόν διατάγματος δικαστηρίου. Επιπλέον, η επίδικη αίτηση των εναγομένων δεν καταχωρίστηκε πριν αλλά ούτε και μαζί με την καταχώριση της εμφάνισης υπο διαμαρτυρία. Η εν λόγω αίτηση καταχωρίστηκε δώδεκα ημέρες μετά την καταχώριση της υπο διαμαρτυρία εμφάνισης των εναγομένων, και συγκεκριμένα την 23.11.
8. Η υφιστάμενη επί του θέματος νομολογία αποκαλύπτει ότι η ανάλυση των εναγόντων για τη μεθοδολογία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης υπο διαμαρτυρία και συνακόλουθα αιτήματος για παραμερισμό της επίδοσης, είναι ορθή. Παρατηρώ εντούτοις ότι δεν έχω εντοπίσει κυπριακή απόφαση που να επιλαμβάνεται αυτό ακριβώς το θέμα που εδώ εγείρεται, δηλαδή ότι η αίτηση είναι παράτυπη, αντικανονική και καταδικασμένη σε απόρριψη επειδή δεν καταχωρίστηκε μαζί με την υπό διαμαρτυρία εμφάνιση αλλά σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Ας σημειωθεί ότι ούτε και οι ενάγοντες διατείνονται ότι συγκεκριμένη απόφαση επιλύει το θέμα. Υποστηρίζουν όμως ότι η θέση τους συνάγεται από τα αναφερόμενα στην υπόθεση G. J. Magdon Ltd v. A.L. Metal Trading Ltd

(2001)1Γ Α.Α.Δ.2064, 2067 όπου ειπώθηκε ότι∙ "Προβλήθηκε ενώπιον μας η εισήγηση πως το Δικαστήριο δεν ερμήνευσε ορθά τη νομολογία. Προτείνει ο δικηγόρος της εφεσείουσας πως ο εναγόμενος, εφόσο δεν προέβη σε οποιοδήποτε νέο διάβημα στη διαδικασία, μπορούσε μετά την καταχώριση της υπό αίρεση εμφάνισης να προχωρήσει με την επίδικη αίτηση ακύρωσης του κλητηρίου εντάλματος. Δεν συμφωνούμε με την πιο πάνω εισήγηση, η οποία απολήγει στην ουσία σε απεριόριστο δικαίωμα του εναγομένου να ενεργεί κατά το δοκούν ενώ εκκρεμεί εναντίον του καταχωρισθείσα αγωγή. Αυτό έγινε και στην υπόθεση που εξετάζουμε, όπου η εφεσείουσα επέλεξε να καταχωρίσει την επίμαχη αίτηση 9 μήνες μετά την εκ μέρους της καταχώριση του σημειώματος εμφάνισης. Ο κανονισμός που θέσαμε πιο πάνω, και η νομολογία, αποσκοπούν στην άμεση και κατά προτεραιότητα εξέταση πιθανής ένστασης στη δικαιοδοσία του δικαστηρίου. Τέτοιο ζήτημα δεν μπορεί να παραμένει στην ελεύθερη επιλογή χρόνου από τον εναγόμενο". Δεν διαφωνώ βεβαίως με το σκεπτικό της απόφασης Magdon, πιο πάνω, που ούτως ή άλλως αποτελεί δεσμευτικό προηγούμενο. Έχω όμως την εντύπωση ότι η θέση των εναγόντων δεν υποστηρίζεται από την εν λόγω απόφαση όπως ούτε τη σχετική νομολογία και περαιτέρω, προϋποθέτει άκαμπτο και αυστηρό κανόνα στον οποίο δεν έχει θέση η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου. Είναι αντιληπτό ότι η έκδοση διατάγματος καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης υπο διαμαρτυρία διασφαλίζει ότι η εμφάνιση, αυτή καθεαυτή, είναι περιορισμένη χρονικά και περαιτέρω, ότι η παραπέρα πορεία της ελέγχεται, εφόσον ο εναγόμενος λαμβάνει οδηγίες ως προς το χρόνο που ήθελε προωθήσει τυχόν αίτημα. Υπό αυτή τη σκοπιά το δικαστήριο ελέγχει την ενώπιον του διαδικασία. Η νομολογία εντούτοις αποκαλύπτει ότι η πιο πάνω προσέγγιση δεν είναι η μόνη που μπορεί να ακολουθηθεί. Όπως επεξηγείται στην Παπακόκκινου v. Εταιρείας Landbroke Group plc

(1995)1 Α.Α.Δ.1090, 1093, αίτηση για παραμερισμό μπορεί να υποβληθεί και χωρίς να προηγηθεί καταχώριση εμφάνισης υπο διαμαρτυρία. Υποδεικνύεται περαιτέρω ότι∙ 'Ακόμα και αν επικρατούσε αντίθετη άποψη, η θέση της εφεσείουσας ότι η εμφάνιση υπο διαμαρτυρία ήταν άκυρη εξ υπαρχής θα σήμαινε ότι και πάλι οι εφεσίβλητοι θα μπορούσαν να προχωρήσουν με αίτηση για ακύρωση ή παραμερισμό'. Μπορεί να εισηγηθεί κανείς ότι αυτή η τελευταία αναφορά του δικαστηρίου καταδικάζει σε απόρριψη τη σχετική εισήγηση των εναγόντων, εφόσον αποκαλύπτει ότι ακόμη και αν η εμφάνιση των εναγομένων πάσχει η επίδικη αίτηση διασώζεται. Αυτό φανερώνει πως η νομολογία δεν περιορίζει τη μεθοδολογία που δυνατό να ακολουθηθεί στην προώθηση ανάλογου αιτήματος. Πέραν τούτου, όπως αναφέρεται στο Annual Practice του 1952, σελ. 130, απόσπασμα που οι ίδιοι οι ενάγοντες επικαλούνται∙ 'A conditional appearance may be entered to prevent judgment in default, where there is a bona fide intention to apply promptly to set aside the writ of service of the writ on the ground of irregularity of the writ of service or to deny the jurisdiction'. Υποδεικνύεται εν προκειμένω ότι η αναφορά promptly συναρτάται με αγνή (bona fide) πρόθεση και μόνο τοιουτοτρόπως περιορίζεται χρονικά. Τα εκεί αναφερόμενα αποκαλύπτουν ότι μοναδική προϋπόθεση είναι η αγνή πρόθεση του αιτητή, η οποία ελέγχεται βεβαίως από το χρόνο που διέρρευσε και από το σύνολο των περιβάλλουσων περιστάσεων. Σχετική όμως κρίνεται και η υπόθεση General Engineering Co Ltd v. Seddon Atkinson Vehicles Ltd

(1975)1 CLR 278. Ό,τι απασχόλησε το εφετείο ήτο η ορθότητα του διατάγματος για παράταση του χρόνου καταχώρισης αίτησης παραμερισμού, διάταγμα που εξασφαλίστηκε μονομερώς λίγες ημέρες προτού εκπνεύσει ο χρόνος που είχε τεθεί προηγουμένως. Η επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης με παραπομπή στην υπόθεση Keymer v. Reddy

(1912)1 K.B.215, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και έτσι παρατίθεται αυτούσια. Λέχθηκε εκεί (σελ. 286) ότι∙ "The basic reason for reaching such a view is the fact that, strictly speaking, no extension was necessary for the purpose of filing the application to set aside the writ of summons. As it appears from Keymer v. Reddy [1912] 1 K.B. 215, the practice of fixing a time-limit within which to apply for striking out the writ of summons is to prevent the hands of a Court from being tied up indefinitely by a formal protest in the form of a conditional appearance, and the omission of a defendant to apply within the prescribed time raises only a presumption of waiver of the objection to the jurisdiction; Fletcher Moulton L.J. said the following (at p. 220):- "Now suppose a case in which an appearance is entered under protest. It is evident that such an appearance must be taken as an actual appearance unless the defendant with reasonable promptitude obtains an order setting aside the writs or it would be the means of imposing upon a plaintiff who has a good cause of action a great and unjustifiable delay in recovering his rights. Hence the practice has arisen that the Master indorses on the appearance a period of time during which the application to set aside the writ ought to be made. In my opinion that means that if the application is not made within that time it will be taken prima facie to be an abandonment of the conditional and limited character of the appearance so that the officials of the Court will be justified in treating it as an absolute appearance. Suppose the time is eight months and that this period has expired and a statement of claim has been delivered and the time has arrived at which in default of defence the plaintiff would have been entitled to sign judgment. Then in the ordinary course the officials of the Court will treat the appearance as if it was an unconditional appearance and the plaintiff will be entitled to sign judgment. Unless some limitation of that kind is put a mere conditional appearance would tie up their hands for ever. But that practice cannot limit the power of the Court to set aside the writ or the service, nor does it really limit the effect of the defendant's having entered an appearance under protest. Therefore if he has entered an appearance under protest, whether the time fixed by the Master for applying to set aside the writ has expired or not, and if he makes an application to the Court to set aside the writ and the Court is of opinion that the delay in making that application does not shew an intention to abandon the protest, or an improper attempt to impede the administration of justice, it has the fullest power to give effect to that protest and to set aside the writ or the service." In the present case it is quite obvious from the whole conduct of the respondents, including the aforesaid applications for extension of time and the reasons given for them, that they never waived their objection to the jurisdiction of the court below". Απ' όλα τα πιο πάνω συνάγεται ότι ενώ ο ασφαλέστερος, και κατά την ταπεινή μου άποψη ο πλέον ενδεδειγμένος, τρόπος προώθησης τέτοιου αιτήματος, είναι η εξασφάλιση άδειας για καταχώριση σημειώματος εμφάνισης υπο διαμαρτυρία, οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση, όπως και η επίδικη, δεν είναι, a priori, καταδικασμένη σε αποτυχία. Το κριτήριο είναι πάντα∙ διερεύνηση των προθέσεων του εναγομένου υπο το φως της υποχρέωσης για εύρυθμη απονομή της δικαιοσύνης. Στη δοσμένη περίπτωση η επίδικη αίτηση υποβλήθηκε μόλις δώδεκα ημέρες μετά την καταχώριση της εμφάνισης υπο διαμαρτυρία. Ο χρόνος που παρήλθε, αντικειμενικά κρινόμενος, δεν είναι μεγάλος και δεν καταδεικνύει, αφεαυτού, απεμπόληση του δικαιώματος που απορρέει από την υπο αίρεση εμφάνιση, δηλαδή πρόθεση αμφισβήτησης της επίδοσης, και ούτε αποκαλύπτει κωλυσιεργία ή υπέρμετρη καθυστέρηση ή κατάχρηση διαδικασίας, στοιχεία που ήταν εμφανή στην υπόθεση Magdon, πιο πάνω. Καταλήγω λοιπόν ότι το γεγονός και μόνο πως η επίδικη αίτηση δεν καταχωρίστηκε μαζί με ή πριν την εμφάνιση υπο διαμαρτυρία και δεν διέπεται από οδηγίες του δικαστηρίου, δεν την καθιστά, αυτόματα και δίχως άλλο, παράτυπη και απορριπτέα. Έχω την άποψη ότι ο κ.9 της Δ.16 δεν απαγορεύει προώθηση αίτησης ως η επίδικη μετά την καταχώριση εμφάνισης υπο διαμαρτυρία. Εν πάση όμως περιπτώσει, όποια μεθοδολογία και αν ακολουθήσει ο εναγόμενος κριτήριο είναι κατά πόσο οι ενέργειες του αποκαλύπτουν πρόθεση απεμπόλησης του δικαιώματος για υποβολή σχετικού αιτήματος ή πρόθεση κατάχρησης της διαδικασίας δια καθυστερήσεως και κωλυσιεργίας. Στη δοσμένη περίπτωση οι περιβάλλουσες περιστάσεις δεν αποκαλύπτουν κάτι τέτοιο. Ως εκ των πιο πάνω οι λόγοι ένστασης 3, 4, 5 και 6 κρίνονται αβάσιμοι και απορρίπτονται. Επί της ουσίας της αίτησης σχετικοί είναι οι λόγοι ένστασης 1, 2 και 7. Είναι εν προκειμένω η θέση των εναγόντων ότι εφόσον το ASTY HOTEL είναι εγγεγραμμένη εμπορική επωνυμία και η επίδοση της αγωγής έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο τούτης, η αγωγή ηγέρθη σωστά και η επίδοση είναι καλή. Ό,τι το ASTY HOTEL είναι εμπορική επωνυμία προκύπτει και από τους ισχυρισμούς του διευθυντή των εναγομένων στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την επίδικη αίτηση. Γεγονός είναι επίσης ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εμπορικής επωνυμίας. Αξίζει να σημειωθεί όμως ότι αυτό το νομικό καθεστώς των εναγομένων δεν αναφέρεται στην έκθεση απαιτήσεως. Ο,τι αναφέρεται εκεί είναι πως∙ "2. Οι Εναγόμενοι, κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα Αγωγή χρόνο, είναι διαχειριστική επιτροπή και/ή ιδιοκτήτες και/ή συνιδιοκτήτες και/ή έχουν την κάρπωση και/ή τη χρήση και/ή την εκμετάλλευση του υποστατικού με την ονομασία «ASTY HOTEL», το οποίο βρίσκεται στη Λευκωσία". Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω γεγονότα κρίνω πως η θέση των εναγόντων ότι ορθά η αγωγή ηγέρθη εναντίον της εμπορικής επωνυμίας, και περαιτέρω, ότι η επίδοση της αγωγής είναι ορθή, δεν βρίσκει έρεισμα στο δίκαιο και τις σχετικές νομολογιακές αρχές. Δεν χωρεί βεβαίως αμφισβήτηση ότι πρόσωπο μπορεί να εναχθεί με το όνομα της εμπορικής επωνυμίας με το οποίο εμπορεύεται (βλ. κ.11 Δ.7 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και Γεωργιάδης v. The Bernoulli Trading Co Ltd

(1994)1 A.A.Δ. 629, 632). Έχω όμως την άποψη πως ο σχετικός κανονισμός δεν εννοεί ότι επιτρέπεται προώθηση αγωγής εναντίον εμπορικής επωνυμίας χωρίς παράλληλη αναφορά στο πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, που εμπορεύεται με την περι ου ο λόγος εμπορική επωνυμία. Καταλήγω σε αυτό εφόσον η εμπορική επωνυμία δεν αποτελεί αυθύπαρκτη νομική οντότητα με αποτέλεσμα, αγωγή που στρέφεται μόνο εναντίον της εμπορικής επωνυμίας είναι αγωγή που δεν αποκαλύπτει εναγόμενο. Για του λόγου το ασφαλές σχετικό είναι το απόσπασμα που ακολουθεί από την υπόθεση Avraamides v. Christodoulou

(1988)1 C.L.R.562, 564 στην οποία μνημονεύεται και η υπόθεση In re Antoniou

(1988)1 C.L.R.1 που επικαλούνται οι ενάγοντες. Όπως λέχθηκε στην Avraamides∙ "We have already referred to paragraph 1 of the statement of claim, where it is averred that the plaintiff at all material times was known and/or was trading under the business name MANDESON INSTITUTE. Business name means the name or style under which any business is carned on. There was sufficient evidence before the trial Court that MANDESON INSTITUTE is the business name of the plaintiff. In Civil Appeal No. 6918* it was held that there is no differentiation between the business name of an individual and his physical person, that a business name does not constitute a separate legal entity and that a judgment issued against a person trading under a business name may be enforced against that individual. It is desirable in these cases that the name of the plaintiff on the writ of summons should be the name of the individual and then the words "trading as ......" to follow, and in the statement of claim to aver that "at all material times the plaintiff carried on business under the style, or firm name, or ..... ". In the present case, the statement of claim clearly disclosed the capacity of the plaintiff, the style under which he was trading and the identification of the plaintiff with the business name MANDESON INSTITUTE. The omission of the words "trading as MANDESON INSTITUTE" in the description of the plaintiff in the title of the action is not in the circumstances fatal". Στη δοσμένη περίπτωση ό,τι συνάγεται από τον τίτλο και το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος είναι ότι η αγωγή στρέφεται εναντίον του ASTY HOTEL μόνο, δηλαδή της εμπορικής επωνυμίας. Όπως έχει ήδη επεξηγηθεί, η εμπορική επωνυμία δεν αποτελεί αυθύπαρκτη οντότητα. Κατ' επέκταση, αγωγή εναντίον εμπορικής επωνυμίας χωρίς αναφορά στο πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, που εμπορεύεται με τούτη την εμπορική επωνυμία, είναι εναντίον κανενός προσώπου. Συνακόλουθα οι λόγοι ένστασης 1, 2 και 7 απορρίπτονται. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω κρίνω ότι το αίτημα των εναγομένων είναι δικαιολογημένο. Ως εκ τούτου εκδίδω διάταγμα παραμερισμού της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος στο ASTY HOTEL. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των αιτητών. (Υπ)...................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ε.χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο