ΦΡΟΣΟΥΛΑΣ ΤΟΦΑΦΗ κ.α. ν. ΜΙΧΑΗΛ ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΪΖΟΥ, Αρ. Αγωγής: 3084/07, 31/10/2012

(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και στη βάση των λόγων που προβάλλουν στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας 1 ημερ. 5.4.12 που συνοδεύει την αίτηση τους. Η αίτηση προσέκρουσε σε ένσταση των Εναγομένων (στο εξής οι καθ' ων η αίτηση), αλλά πριν την καταγραφή των εκατέρωθεν θέσεων, θα ήταν χρήσιμο να γίνει σύντομη αναφορά στο ιστορικό της αγωγής μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Όπως προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου, οι αιτητές καταχώρησαν στις 9.5.07 κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο και στις 10.6.08 Έκθεση Απαιτήσεως εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1, ο οποίος καταχώρησε στις 12.9.08 Έκθεση Υπεράσπισης. Κατόπιν αιτήσεως ημερ. 16.11.11 οι αιτητές εξασφάλισαν στις 21.12.11 διάταγμα του Δικαστηρίου, δυνάμει του οποίου καταχώρησαν στις 16.1.12 τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης ως και τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα. Με βάση το ίδιο Διάταγμα ημερ. 21.12.11, οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν στις 7.2.12 τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης. Με άξονα τα πιο πάνω, οι αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση στις 5.4.

1. Όπως διατείνονται, η τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση αυθαίρετα, παράνομα, κατά παράβαση των δικονομικών κανόνων και της νομολογίας και χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Και τούτο γιατί, μετά την τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος και της Έκθεσης Απαίτησης δυνάμει του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 21.12.11, οι καθ' ων η αίτηση δεν ήταν ελεύθεροι και απεριόριστοι να τροποποιήσουν την Υπεράσπιση τους, αλλά είχαν το δικαίωμα να προβούν μόνο σε τροποποιήσεις που ήταν αναγκαίες ή συνεπακόλουθες λόγω των τροποποιήσεων της Έκθεσης Απαίτησης. Ωστόσο, οι καθ' ων η αίτηση επέφεραν τροποποιήσεις στην Έκθεση Υπεράσπισης τους, που δεν ήταν αναγκαίες ούτε και συνεπακόλουθες των τροποποιήσεων της Έκθεσης Απαίτησης και αφορούν νέους ισχυρισμούς τους που καμία σχέση έχουν με τις τροποποιήσεις της Έκθεσης Απαίτησης. Διατείνονται επίσης ότι οι καθ' ων η αίτηση, όφειλαν να εξασφαλίσουν δυνάμει δικής τους αίτησης, Διάταγμα του Δικαστηρίου που να τους επιτρέπει τις τροποποιήσεις που επέφεραν στην Έκθεση Υπεράσπισης τους. Με την Ένσταση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση 1, διατυπώνεται η θέση ότι: Η αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική διότι με την τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος και της Έκθεσης Απαίτησης προστέθηκε νέος Εναγόμενος και η τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης αφορά και τον νέο Εναγόμενο. Το διάταγμα ημερ. 21.12.11 περιορίζει τους αιτητές ως προς τις τροποποιήσεις στον τίτλο της αγωγής και στην Έκθεση Απαίτησης, όμως καθόλου περιορίζει τους καθ' ων η αίτηση και ειδικότερα την καθ' ης η αίτηση 2 στη σύνταξη της Έκθεσης Υπεράσπισης. Η τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης περιλαμβάνει την Υπεράσπιση των καθ' ων 1, 2 και είναι συμπληρωματική της αρχικής Υπεράσπισης του καθ' ου η αίτηση
2. Ειδικότερα, ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι το Διάταγμα ημερ. 21.12.11 δεν δεσμεύει με οποιοδήποτε τρόπο τη σύνταξη της τροποποιημένης Έκθεσης Υπεράσπισης, ούτε και δεσμεύει την υπεράσπιση της καθ' ης η αίτηση 2 η οποία προστέθηκε ως νέος διάδικος. Η καθ' ης η αίτηση 2 ήταν ελεύθερη να καταχωρήσει οποιαδήποτε Έκθεση Υπεράσπισης χωρίς να δεσμεύεται από την Υπεράσπιση που ήταν ήδη καταχωρημένη για τον καθ' ου η αίτηση 1 και ήταν επίσης ελεύθερη να προβεί σε αναγκαίες τροποποιήσεις στην υφιστάμενη Υπεράσπιση. Η καθ' ης η αίτηση 2 δεν ήταν αναγκαίο να εξασφαλίσει την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσει την Υπεράσπιση της. Στις γραπτές τους αγορεύσεις, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους υπέρ και εναντίον της αίτησης με αναφορά σε σχετική νομολογία. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση Williams and Glyn's Bank Plc και άλλος ν. του πλοίου «Maria»

(1992)1(Α) Α.Α.Δ 309, στις σελ. 334-337 της οποίας, αποφασίστηκε ότι: «... Η θέση των εναγόντων είναι ότι ενώ αναγνωρίζουν στο εναγόμενο πλοίο το δικαίωμα να κάνει τις απαραίτητες τροποποιήσεις, στην αρχική του Υπεράσπιση, συνεπεία της δικής τους τροποποίησης, αναφέρουν ότι αυτό το δικαίωμα περιορίζεται στις τροποποιήσεις που συνεπάγονται ή είναι αναγκαίες από τις τροποποιήσεις που έγιναν. Υποστήριξη στη θέση αυτή βρίσκουν στα λόγια του Λόρδου Russel στην υπόθεση Squire v. Squire [1972] 1 All E.R., σελ. 891, στη σελίδα 897, όπου είπε: "In our judgment the arguments advanced by the plaintiff are to be preferred, and the leave to amend the defence in circumstances such as the present is limited to those amendments that are consequential in the sense of the formula above mentioned ..." Συμφωνώ ότι πράγματι το εναγόμενο πλοίο στην τροποποιημένη Υπεράσπιση του ξέφυγε από τα "επιτρεπτά" πλαίσια. Εάν επιθυμούσε να έκανε περισσότερες τροποποιήσεις από ότι ήταν απαραίτητο, θα έπρεπε να είχε κάνει σχετική αίτηση. Όμως το θέμα είναι τι έπρεπε να έκαναν οι ενάγοντες βλέποντας αυτή την εκτροπή. Σίγουρα θα έπρεπε να έκαναν αίτηση για διαγραφή των παραγράφων της Υπεράσπισης που ξέφυγαν από την εξυπακουόμενη εξουσιοδότηση για τροποποίηση. Σχετικά το Annual Practice

(1982)Volume, στη σελίδα 394, 20/9/1 αναφέρει: "If the party who has obtained an order to amend makes amendments which are not authorised by the order, the proper course is for his opponent to apply to have the amendments disallowed with costs. It is true that r. 4, relied on in Bourne v. Coulter, 50 L.T. 321, applies only to amendments made without leave under r. 3 of this Order. But there is, it is submitted, an inherent power in the Court to set aside, at the cost of the offending party, any alteration or amendment of any proceeding in an action which is made by either party without authority, or in excess of any authority which has been given." ................................................................................................................................................... ... δηλαδή εάν η τροποποίηση είναι αποτέλεσμα διατάγματος τροποποίησης άλλου δικογράφου και σαν συνέπεια αυτού γίνονται οι άμεσα συνεπαγόμενες τροποποιήσεις (όπως νομολογήθηκε στην Squire v. Squire (ανωτέρω), τότε το γεγονός ότι η άλλη πλευρά δεν εγείρει το θέμα έγκαιρα, ή συμπεριφέρθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να συνάγεται ότι τις δέχεται (π.χ. καταχωρεί απάντηση), είναι αρκετό για να θεωρήσει το Δικαστήριο ότι εφόσον πρόκειται για απλή παρατυπία, αυτή μπορεί να παραγνωρισθεί. (Βλέπε Spyropoullos v. Transavia Holland N.V. Amsterdam

(1979)1 C.L.R. 421). Ο λόγος που πιστεύω ότι θα πρέπει να γίνει η διαφοροποίηση στην περίπτωση αυτή είναι διότι εδώ δεν υπάρχει ρητή διαταγή, ούτε χρειάζεται ρητή διαταγή, αλλά η τροποποίηση γίνεται με βάση αρχική διαταγή που αφορά άλλο δικόγραφο, στην οποία θεωρείται ότι ενσωματώνεται και συνυπάρχει η συμφυής ή εξυπακουόμενη δικαστική εξουσιοδότηση στην άλλη πλευρά να τροποποιήσει και αυτή τα δικόγραφα τα οποία ήδη καταχώρισε σε απάντηση των νέων ισχυρισμών και μόνο. Αυτή η "εξουσιοδότηση" που θεωρείται ότι υπάρχει σε κάθε τέτοιο διάταγμα, έστω και εάν ουσιαστικά στην πρακτική ποτέ δεν αναφέρεται, δεν είναι προκαθορισμένη ρητά, αλλά είναι τελικά θέμα γεγονότων εάν κάποιος την υπερέβηκε ή όχι και σε ποιο βαθμό. Έτσι δεν τίθεται ξεκάθαρα θέμα υπέρβασης ρητής διαταγής του Δικαστηρίου εφόσον πλέον το θέμα ανάγεται από νομικό σε καθαρά πραγματικό». Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αίτηση τροποποίησης των αιτητών ημερ. 16.11.11, με βάση την οποία εκδόθηκε το διάταγμα τροποποίησης ημερ. 21.12.11, οι παράγραφοι 5, 6 και 12 της Έκθεσης Απαίτησης δεν ζητήθηκε από τους αιτητές και δεν τροποποιήθηκαν δυνάμει του εν λόγω διατάγματος. Ωστόσο οι παράγραφοι 5, 6 και 12 της τροποποιημένης Υπεράσπισης ημερ. 7.2.12, απαντούν και/ή αναφέρονται στους ισχυρισμούς των αιτητών που περιλαμβάνονται στις παραγράφους 5, 6 και 12 της Έκθεσης Απαίτησης. Σύμφωνα με την απόφαση Williams & Glyn's Bank (ανωτέρω) ως και το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση Squire v. Squire στην οποία γίνεται αναφορά (ως ανωτέρω), οι καθ' ων η αίτηση είχαν το δικαίωμα - το οποίο τους έδωσε ρητά το διάταγμα ημερ. 21.12.11 - να τροποποιήσουν την αρχική Υπεράσπιση τους. Ωστόσο, αυτό το δικαίωμα τους, θα έπρεπε να περιοριστεί σε εκείνες τις τροποποιήσεις που συνεπάγοντο ή ήταν αναγκαίες και απαραίτητες λόγω της τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης που προηγήθηκε εκ μέρους των αιτητών. Ενόψει του ότι οι παράγραφοι 5, 6 και 12 της Έκθεσης Απαίτησης δεν τροποποιήθηκαν, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι παράγραφοι 5, 6 και 12 της τροποποιημένης Υπεράσπισης δεν συνεπάγοντο ούτε ήταν αναγκαίες ως αποτέλεσμα της τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης. Σ' ότι αφορά την παρ. 13 της τροποποιημένης Υπεράσπισης, - η οποία απαντά και/ή αναφέρεται στην παρ. 13 της τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης -, η συγκεκριμένη φράση της οποίας οι αιτητές ζητούν τη διαγραφή, προστέθηκε από τους καθ' ων η αίτηση χωρίς όμως να προκύπτει ως αναγκαία τροποποίηση, ούτε και έχει οποιαδήποτε σχέση με την παρ. 13 της τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης. Και τούτο γιατί η παρ. 13 της Έκθεσης Απαίτησης στην ουσία παρέμεινε η ίδια και ό,τι διαφοροποιήθηκε, ήταν η προσθήκη της καθ' ης η αίτηση 2. Επομένως, η συγκεκριμένη φράση της παρ. 13 της τροποποιημένης Υπεράσπισης, καθόλου δεν μπορεί να εκληφθεί ότι αποτελεί απάντηση σε νέο ισχυρισμό των αιτητών, αφού κανένας νέος ισχυρισμός δεν τέθηκε από τους αιτητές στην παρ. 13 της τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης. Είναι επομένως η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι τροποποιήσεις στις οποίες προέβηκαν οι καθ' ων η αίτηση στις παραγράφους 5, 6, 12 και 13 της Υπεράσπισης τους, δεν θεωρούνται αναγκαίες ως αποτέλεσμα της τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης. Η θέση των καθ' ων η αίτηση ότι το διάταγμα ημερ. 21.12.11 δεν δεσμεύει με οποιοδήποτε τρόπο την Υπεράσπιση της καθ' ης η αίτηση 2 η οποία προστέθηκε ως νέος διάδικος, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Η καθ' ης η αίτηση 2 ως νέος διάδικος, είχε το δικαίωμα να καταχωρήσει τη δική της Υπεράσπιση και ανεξάρτητα από την Υπεράσπιση η οποία είχε προηγηθεί και αφορούσε μόνο τον καθ' ου η Αίτηση 1. Για όλα τα πιο πάνω, εκδίδεται Διάταγμα Διαγραφής ως η παράγραφος Α(i) (ii) (iii) και (iv) της αίτησης. Επιδικάζονται περαιτέρω, έξοδα προς όφελος των αιτητών και σε βάρος των καθ' ων η αίτηση, τα οποία όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. [Υπ.] ....................................... Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο