← Κύπρος

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Κυριάκος Μαρκίδης (Jubilee) Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2050/9, 14/6/2012

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Κυριάκος Μαρκίδης (Jubilee) Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2050/9, 14/6/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A203 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2050/97 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων και

  1. Κυριάκος Μαρκίδης (Jubilee) Λτδ
  2. Σοφοκλή Μαρκίδη
  3. Κυριάκου Μαρκίδη
  4. Τούλλας Τρύφωνος το γένος Κυρ. Μαρκίδη Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΥΠΟ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ 1 ΚΑΙ 2-ΑΙΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΡΙΖΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡ. 8.2.12 ΓΙΑ ΑΔΕΙΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΑΓΩΓΗ Ημερομηνία: 14 Ιουνίου 2012 Εμφανίσεις: Για τους Εναγομένους 1 και 2-Αιτητές: η κα Θ. Κουσπή για Ιωνάς Νικολάου ΔΕΠΕ. Για τους Ενάγοντες-Καθ'ων η Αίτηση: η κα Ρ. Χαραλάμπους για Χρυσαφίνης & Πολυβίου ΔΕΠΕ. Α Π Ο Φ Α Σ Η Μέσα από το φάκελο του Δικαστηρίου προκύπτει ότι στις 7.12.01 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 4 οι οποίοι εκπροσωπούντο από δικηγόρο για ποσό ΛΚ23.339,17 με τόκο 9% ετησίως επί ποσού ΛΚ15.000 από 4.9.96 μέχρι εξόφλησης, εκδόθηκε επίσης διάταγμα για πώληση ενυπόθηκων κτημάτων τα οποία ήταν το αντικείμενο της υποθήκης ΑΥ1255/88 ημερ. 12.2.98 του Κτηματολογίου Λευκωσίας τα οποία ανήκουν στην Εναγομένη
  5. Διατάχθηκε επίσης αναστολής εκτέλεσης της απόφασης για ότι αφορά τους Εναγομένους 1, 2 και 4 υπό τον όρο ότι μέχρι 31.12.01 θα κατατεθεί ποσό ΛΚ5.507 και ότι το υπόλοιπο ποσό εκ ΛΚ21.810 πλέον τόκοι 8,5% θα πληρωθεί με 10 εξαμηνιαίες δόσεις εκ ΛΚ2644,50 εκάστη αρχής γενομένης από 30.6.02 με 30 μέρες χάρη. Η αγωγή όσον αφορά τον Εναγόμενο 3 απεσύρθη και συνεπώς απερρίφθη. Διαφυλάχθηκε επίσης το δικαίωμα των Εναγόντων να καταχωρήσουν ΜΕΜΟ από 7.12.01, και δεν εκδόθηκε καμία διαταγή για έξοδα. Οι Ενάγοντες, εξασκώντας το δικαίωμα τους για καταχώρηση ΜΕΜΟ, καταχώρησαν εναντίον της περιουσίας της Εναγομένης 4, το ΜΕΜΟ με αρ. 180/02 στο Επ. Κτηματολόγιο Λευκωσίας. Στις 6.12.07 μετά από Αίτηση των Εναγόντων-Αιτητών ημερ. 6.11.07 δόθηκε άδεια από Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στους Αιτητές όπως εκτελέσουν την απόφαση εναντίον των Εναγομένων η οποία είχε εκδοθεί στις 7.12.01, λόγω παρέλευσης 6 χρόνων από την έκδοση της. Στις 20.12.11 οι Ενάγοντες καταχώρησαν Μονομερή Αίτηση με την οποία ζητούσαν άδεια εκτέλεσης της απόφασης για περίοδο 10 ετών. Το Δικαστήριο διέταξε την επίδοση της Αίτησης στους Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και
  6. Η Αίτηση είχε αρχικά οριστεί για επίδοση στις 31.1.12 και ακολούθως στις 8.2.
  7. Όπως φαίνεται από το φάκελο του Δικαστηρίου, στις 8.2.12 εμφανίστηκε συνήγορος εκ μέρους της Εναγομένης 4 ο οποίος ζήτησε χρόνο για καταχώρηση ένστασης και η Αίτηση σε ότι αφορά την Εναγομένη 4 οδηγήθηκε σε ακρόαση και το Δικαστήριο εξέδωσε στις 23.2.12 απόφαση με την οποία εξέδωσε διάταγμα ανανέωσης της ισχύς της απόφασης 7.12.01 αναφορικά με την Εναγομένη 4 για περίοδο 2 ετών από την εν λόγω ημερομηνία. Στις 8.2.12, το Δικαστήριο μετά που ικανοποιήθηκε ότι η Αίτηση είχε επιδοθεί στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 στις 6.2.12 και αφού φωνάχθηκαν και κλήθηκαν απόντες, εξέδωσε διάταγμα με το οποίο η ισχύς της απόφασης ημερ. 7.12.01 ανανεώθηκε για σκοπούς εκτέλεσης αναφορικά με τους Εναγομένους 1 και 2 για δύο χρόνια. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι η επίδοση της Αίτησης στην Καθ' ης η Αίτηση 4 η οποία εμφανίστηκε στο Δικαστήριο στις 8.2.12 μέσω συνηγόρου και ζήτησε χρόνο για καταχώρηση ένστασης επίσης έγινε στις 6.2.
  8. Στις 2.3.12 οι Εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρησαν την υπό εξέταση Αίτηση με την οποία ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει το διάταγμα ημερ. 8.2.12 για άδεια εκτέλεσης της απόφασης εναντίον τους. Νομική βάση της Αίτησης είναι το Άρθρο 30 του Συντάγματος, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.17, θ.10 Δ.48 θθ.1-4, 8

(3), 9 και 11, Δ.51 θ.3 και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την Αίτηση συνοδεύει η ένορκος δήλωση του Αιτητή-Εναγομένου 2 ο οποίος είναι επίσης Διευθυντής της Αιτήτριας-Εναγομένης 1 εκ μέρους και της οποίας προβαίνει σε αυτή. Είναι η θέση του, ότι στις 6.2.12 του επεδόθηκε εκτός από την Αίτηση ημερ. 20.12.11 και αριθμός άλλων Αιτήσεων τις οποίες και επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  1. Ο ίδιος, την επόμενη μέρα, δηλαδή 7.2.12, έστειλε στους δικηγόρους του αντίγραφα όλων των αιτήσεων που του είχαν επιδοθεί αλλά οι δικηγόροι του εκ παραδρομής και/ή αβλεψίας και/ή από λάθος δεν σημείωσαν την ημερομηνία 8.2.12 που ήταν ορισμένη η Αίτηση ημερ. 20.12.11 με αποτέλεσμα να μην εμφανιστούν στο Δικαστήριο την εν λόγω μέρα και το Δικαστήριο να εκδώσει το εκκαλούμενο διάταγμα. Είναι η θέση του, μετά τη νομική συμβουλή που έχει λάβει, ότι η επίδοση της Αίτησης που έγινε στις 6.2.12 συνιστά κακή επίδοση αφού δεν του έχει επιδοθεί τουλάχιστον 4 ημέρες πριν την ημερομηνία που ήταν ορισμένη ενώπιον του Δικαστηρίου ως απαιτείται από τη Δ.48 θ.3 και τη Δ.51 θ.
  2. Επίσης, όπως έχει ενημέρωση, προκύπτει ότι οι Ενάγοντες δεν είχαν αποταθεί στο Δικαστήριο για να εξασφαλίσουν άδεια και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου που να τους επέτρεπε να επιδώσουν την αίτηση σε μικρότερο διάστημα των 4 ημερών. Είναι ουσιαστικά η θέση του ότι, λόγω των πιο πάνω, το Δικαστήριο οφείλει να παραμερίσει και να ακυρώσει το διάταγμα που εξέδωσε στις 8.2.12 δικαιωματικά (ex debito justitiae) και όχι κατόπιν άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας. Είναι περαιτέρω η θέση του, ότι ο χρόνος που του δόθηκε για να συμμορφωθεί από την ημερομηνία επίδοσης μέχρι την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η Αίτηση στο Δικαστήριο ήταν πολύ μικρός και σίγουρα μη ικανοποιητικός για να μπορέσει να ειδοποιήσει έγκαιρα το δικηγόρο του για να εμφανιστεί. Είναι επίσης η θέση του ότι υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι ένστασης εναντίον της Αίτησης των Εναγόντων ημερ. 20.12.11 μεταξύ των οποίων και ο ισχυρισμός ότι η αγωγή αυτή έχει εξοφληθεί πλήρως και παραθέτει τους ισχυρισμούς του για το θέμα αυτό, ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες είναι εν πάση περιπτώσει εξασφαλισμένοι πιστωτές λόγω παραχώρησης νέας υποθήκης από την Εναγομένη 1 προς όφελος των Εναγόντων 8.2.05 και επίσης ότι οι Ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν στο Δικαστήριο ότι δεν αδράνησαν και/ή δεν καθυστέρησαν να λάβει μέτρα εκτέλεσης της απόφασης. Οι Ενάγοντες-Καθ' ων η Αίτηση αντέδρασαν καταχωρώντας ένσταση στις 28.3.
  3. Η Νομική βάση της ένστασης είναι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.4, Δ.5 θ.7 Δ.17 θ.10, Δ.21 θθ. 1,2 Δ.26 θθ. 2, 10 και 14 Δ.39, Δ.40 θ.11 και Δ.48 θθ.1-4, 8 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι της ένστασης είναι ότι η Αίτηση είναι παράτυπη και ανεπίτρεπτη και βασίζεται σε λανθασμένους θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας, οι Αιτητές δεν έδωσαν ικανοποιητικό λόγω για την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό του διατάγματος, όλοι ισχυρισμοί τους είναι αόριστοι και ατεκμηρίωτοι και/ή συγκρουόμενοι, ο ισχυρισμός για λάθος και/ή αβλεψία δικηγόρου δεν μπορεί να αποτελέσει επαρκή λόγο για την ακύρωση του δικαστικού διατάγματος, η Αίτηση αποτελεί προσπάθεια των Εναγομένων 1 και 2 να δικαιολογήσουν την έλλειψη ενδιαφέροντος προς τους δικαστικούς θεσμούς και τυχόν ακύρωση του διατάγματος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Αιτητές και θα πλήξει την απονομή της δικαιοσύνης. Την ένσταση συνοδεύει η ένορκος δήλωση του υπαλλήλου των Εναγόντων-Καθ' ων η Αίτηση Πολύδωρου Πολυδώρου ο οποίος απορρίπτει όλους τους ισχυρισμούς του Σοφοκλή Μαρκίδη, επαναλαμβάνει τη θέση ότι αβλεψία δικηγόρου και/ή αμέλεια του δεν μπορεί να αποτελεί επαρκή λόγω για ακύρωση δικαστικού διατάγματος, ότι η Αίτηση είναι παράτυπη και στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και επομένως στερείται οποιουδήποτε νομικού ερείσματος και ότι η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Είναι επίσης η θέση του, μετά από νομική συμβουλή που έχει λάβει, ότι η επίδοση της Αίτησης δεν είναι παράτυπη αλλά αντίθετα είναι καθόλα νόμιμη και μάλιστα είχε το σκοπούμενο αποτέλεσμα δηλαδή να λάβουν γνώση οι Καθ' ων η Αίτηση γι' αυτή. Το γεγονός ότι έλαβαν γνώση οι Εναγόμενοι 1 και 2-Αιτητές το αναφέρει ο ίδιος ο Σοφοκλής Μαρκίδης στην ένορκο δήλωση του. Επιπλέον προβάλλει τη θέση ότι την ίδια μέρα είχε γίνει και η επίδοση της Αίτησης στην Εναγομένη 4 η οποία φρόντισε και έδωσε κατάλληλες οδηγίες στο δικηγόρο της και οποίος ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου στις 8.2.12 που ήταν ορισμένη. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς του κ. Σοφοκλή Μαρκίδη ότι έχει εξοφληθεί η οφειλή στην παρούσα υπόθεση και ισχυρίζεται ότι τα όσα ποσά έχουν εισπραχθεί από τους Ενάγοντες-Καθ' ων η Αίτηση τόσο για την παρούσα αγωγή αλλά και για διάφορες άλλες αγωγές που εκκρεμούν μεταξύ των ίδιων διαδίκων έχουν κατατεθεί σε αναλογία αναφορικά με τη δόση που έπρεπε σε κάθε αγωγή με συμφωνία που έχει υπογραφεί από τον ίδιο τον Εναγόμενο 2- Αιτητή ο οποίος κωλύεται να ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες-Καθ' ων η Αίτηση μονομερώς κατέθεταν τα ποσά χωρίς τη σύμφωνο γνώμη του. Ο κ. Πολυδώρου επισυνάπτει επίσης ως Τεκμήριο κατάσταση λογαριασμού για την παρούσα αγωγή, σύμφωνα με το οποίο στις 23.4.12 υπάρχει υπόλοιπο εκ €58.776,
  4. Ισχυρίζεται επίσης ότι η ύπαρξη υποθήκης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο για ακύρωση του διατάγματος γι' αυτό και αιτείται την απόρριψη της Αίτησης αφού σε περίπτωση που το διάταγμα για άδεια εκτέλεσης ακυρωθεί θα πληγούν ανεπανόρθωτα όχι μόνο τα συμφέροντα των Εναγόντων αλλά και τα θεμέλια της δικαιοσύνης. Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτώς εμπεριστατωμένες αγορεύσεις υποστηρίζοντας η κάθε πλευρά τη δική της θέση. Κρίνω σκόπιμο να διευκρινίσω ορισμένα θέματα πριν προχωρήσω και να εξετάσω τους αντίστοιχους ισχυρισμούς των μερών. Καθίσταται σαφές πρώτα απ' όλα ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2-Αιτητές δεν αμφισβητούν ούτε επιδιώκουν παραμερισμό της απόφασης του Δικαστηρίου η οποία εκδόθηκε εκ συμφώνου όπως προκύπτει από το φάκελο στις 7.12.
  5. Είναι επίσης σαφές ότι κανένα Δικαστήριο δεν μπορεί να διαφοροποιεί ή να ακυρώνει προηγούμενη δική του απόφαση επί της ουσίας του ζητήματος το οποίο αποφάσισε μετά από επανεκτίμηση των δεδομένων που είχαν τεθεί ενώπιον του. Επιτρέπεται όμως από το ίδιο το Δικαστήριο να παραμερίσει προγενέστερη απόφαση του στη βάση ότι δικονομικές πρόνοιες δεν τηρήθηκαν. Παραδείγματα είναι η παράλειψη Εναγομένου να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης ή υπεράσπιση ή να εμφανιστεί κατά τη δίκη. Εάν μια απόφαση έχει εξασφαλιστεί κατά παράβαση δικονομικών προνοιών μπορεί να είναι αντικανονική ή άκυρη και σε τέτοιες περιπτώσεις ο Εναγόμενος δικαιούται στον παραμερισμό της απόφασης που έχει εκδοθεί εναντίον του δικαιωματικά (ex debito justitiae) και όχι ως αποτέλεσμα άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς όφελος του. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου εξασκείται στις περιπτώσεις όπου κατά την έκδοση απόφασης δεν υπήρχαν προβλήματα δικονομικής φύσεως οπόταν η απόφαση έχει εκδοθεί νομότυπα αλλά ο Εναγόμενος επιθυμεί να την παραμερίσει προβάλλοντας λόγους που κατά τον ίδιο δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος του και σε τέτοιες περιπτώσεις το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του, μεταξύ άλλων, την υπεράσπιση που προβάλλει, τους λόγους για τη μη εμφάνιση του καθώς και το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει μέχρι την καταχώρηση του δικονομικού μέτρου για ακύρωση και/ή παραμερισμό της απόφασης. Σύμφωνα με τη Δ.48 θ.11 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών κάθε διαταγή που εκδόθηκε κατόπιν αιτήσεως κάτω από τη Δ.48 μπορεί να παραμεριστεί ή να διαφοροποιηθεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως μια απόφαση. Επομένως κατ' εφαρμογή του πιο πάνω κανονισμού η απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 8.2.12 με την οποία δόθηκε άδεια εκτέλεσης της απόφασης η οποία έγινε στη βάση Αίτησης σύμφωνα με τη Δ.40 θ.8 και Δ.48 θθ. 2 και 8 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας μπορεί θεωρητικά να παραμεριστεί με τον τρόπο αυτό. Οι Αιτητές ζητούν πρώτα απ' όλα ακύρωση και/ή παραμερισμό του διατάγματος εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 8.2.12 δικαιωματικά (ex debito justitiae) καθότι θεωρούν ότι η επίδοση της Αίτησης σε αυτούς που υπενθυμίζω έγινε στις 6.2.12 ενώ η Αίτηση ήταν ορισμένη στις 8.2.12 ενώπιον του Δικαστηρίου, επειδή έγινε σε διάστημα μικρότερο των 4 ημερών που με βάση τη Δ.51 θ.3 και Δ.48 θ.3 προνοείται, είναι αντικανονική και συνεπώς άκυρη. Διευκρινίζω ότι ο τρόπος επίδοσης της Αίτησης δηλαδή ότι επιδόθηκε στα σωστά πρόσωπα δεν αμφισβητείται και ορθά κατά την άποψη μου αφού στο μεν Εναγόμενο 2 επιδόθηκε προσωπικά ενώ στην Εναγομένη 1 που είναι εταιρεία επιδόθηκε στο Διευθυντή της, Εναγόμενο
  6. Το τι αμφισβητείται είναι ο χρόνος επίδοσης. Προς υποστήριξη της θέσης τους ότι εφόσον δεν υπήρχε συμμόρφωση με τις πρόνοιες των διαδικαστικών κανονισμών σε ότι αφορά την επίδοση της Αίτησης και με δεδομένο και παραδεχτό το γεγονός ότι οι Ενάγοντες δεν είχαν ζητήσει από το Δικαστήριο σύντμηση της προθεσμίας επίδοσης της Αίτησης για άδεια εκτέλεσης της απόφασης και το Δικαστήριο δεν είχε εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα σε σχέση με σύντμηση του χρόνου, οι Αιτητές παραπέμπουν μεταξύ άλλων σε δύο πρωτόδικες αποφάσεις και συγκεκριμένα στην απόφαση του Χ. Μαλακτού ΠΕΔ στην Γενική Αίτηση 228/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερ. 8.7.10 και σε απόφαση της Δ. Σωκράτους ΠΕΔ στην αγωγή 649/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερ. 12.8.
  7. Συμφωνώ πλήρως με το σκεπτικό και την αιτιολόγηση των εν λόγω αποφάσεων, αλλά κατά τη δική μου άποψη διαφοροποιούνται πλήρως από το υπό εξέταση ζήτημα τόσο στη βάση των γεγονότων αλλά και της φύσης των αιτήσεων που αφορούσαν από τα γεγονότα και τη φύση της υπό εξέταση Αίτησης αφού και στις δύο πιο πάνω υποθέσεις η απόφαση, η οποία τελικά παραμερίστηκε ex debito justitiae λόγω μη συμμόρφωσης με τις προθεσμίες του χρόνου για επίδοση που προνοούνται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, αφορούσαν αιτήσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος το οποίο είχε εκδοθεί μονομερώς και το οποίο τελικά κατέστη απόλυτο λόγω της μη εμφάνισης των Καθ' ων η Αίτηση συνεπεία της παράτυπης επίδοσης που είχε γίνει. Θεωρώ ότι στην παρούσα υπόθεση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με πολύ διαφορετικό τρόπο η φύση της εκκαλούμενης απόφασης του Δικαστηρίου από τη φύση των Αιτήσεων που αφορούσαν οι πιο πάνω αναφερόμενες αποφάσεις. Και εξηγούμαι. Όπως έχει από την αρχή καταστεί σαφές στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό έχει εκδοθεί σε ότι αφορά τους Εναγόμενους 1 και 2 εκ συμφώνου (δική μου υπογράμμιση) απόφαση στην παρουσία μάλιστα του δικηγόρου τους στις 7.12.
  8. Η απόφαση αυτή δεν αμφισβητείται. Επομένως τα δικαιώματα των Εναγομένων 1 και 2 σε ότι αφορά την αγωγή έχουν αποκρυσταλλωθεί με την αποδοχή της έκδοσης απόφασης εναντίον τους όπως επίσης και κατοχυρώθηκε το δικαίωμα των Εναγόντων να προχωρήσουν πλέον στην εκτέλεση της. Αντίθετα στις πιο πάνω αναφερόμενες πρωτόδικες αποφάσεις, τα δικαιώματα των μερών αποκρυσταλλώθηκαν με την οριστικοποίηση του προσωρινού διατάγματος το οποίο κατέστη απόλυτο λανθασμένα, όπως εκ των υστέρων διαφάνηκε, λόγω μη εμφάνισης ενώ αποδέχτηκε ότι η επίδοση του προσωρινού μονομερώς διατάγματος και της σχετικής αίτησης ήταν αντικανονική. Στην παρούσα υπόθεση η επίδοση της αίτησης για άδεια εκτέλεσης στους Εναγομένους 1 και 2 είχε γίνει κατ' εξαίρεση εφόσον οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας προνοούν για καταχώρηση μονομερούς αίτησης προς το σκοπό αυτό, με γνώμονα, επειδή παρήλθαν πέραν των 11 ετών από την έκδοση της απόφασης, να έχει το Δικαστήριο ενώπιον του όλα τα γεγονότα προτού προχωρήσει στην έκδοση του διατάγματος. Η Αίτηση επιδόθηκε στους Εναγόμενους 1 και 2 πριν την ημερομηνία που ήταν ορισμένη ενώπιον του Δικαστηρίου και μάλιστα, ο Εναγόμενος 2 ενεργώντας και εκ μέρους της Εναγομένης 1, όπως ο ίδιος αναφέρει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση, την αμέσως επόμενη ημέρα από την επίδοση δηλαδή 7.2.12 έστειλε αντίγραφα όλων των Αιτήσεων στους δικηγόρους του για να αντιπροσωπεύσουν και τον ίδιο και την Εναγομένη
  9. Δηλαδή σαφέστατα οι Εναγόμενοι 1 και 2 πληροφορήθηκαν σαφώς και ορθά, για την Αίτηση που εκκρεμούσε και μάλιστα σε χρόνο που μπόρεσαν και την απέστειλαν στο δικηγόρο τους με οδηγίες για να εμφανιστεί στο Δικαστήριο. Προκύπτει δηλαδή ότι δεν είχαν καθ' οιονδήποτε τρόπο επηρεαστεί τα δικαιώματα των Εναγομένων 1 και 2 από τη σύντομη επίδοση της Αίτησης σε αυτούς. Αντίθετα εκείνο που φαίνεται ότι έγινε, είναι λάθος των δικηγόρων τους σε σχέση με την εμφάνιση ή πιο σωστά τη μη εμφάνιση τους στο Δικαστήριο στις 8.2.
  10. Καταληκτικά, θεωρώ ότι στην παρούσα περίπτωση η φύση του εκκαλούμενου διατάγματος είναι τέτοια που δικαιολογείται η φιλελεύθερη αντιμετώπιση του θέματος της επίδοσης του σε συντομότερο χρονικό διάστημα από αυτό που προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και ειδικά λαμβάνοντας υπόψη μου ότι εκείνο που ουσιαστικά συνέβηκε στην παρούσα περίπτωση ήταν λάθος του δικηγόρου των Εναγομένων 1 και 2 για τη μη εμφάνιση του στο Δικαστήριο. Στο σημείο αυτό επαναλαμβάνω ότι η Εναγόμενη 4 στην οποία επίσης επιδόθηκε η Αίτηση την ίδια μέρα όπως τους Εναγομένους 1 και 2 πρόλαβε και αυτή, όπως οι Εναγόμενοι 1 και 2, να δώσει οδηγίες στους δικηγόρους της να εμφανιστούν οι οποίοι και εμφανίστηκαν και το Δικαστήριο τους έδωσε το δικαίωμα να ακουστούν καθορίζοντας χρόνο για καταχώρηση ένστασης και ακολούθως ορίζοντας την Αίτηση για ακρόαση. Θεωρώ επομένως ότι στην παρούσα περίπτωση δεν ισχύει η αυστηρότητα των θεσμών σε σχέση με το χρόνο για να μπορεί η απόφαση να ακυρωθεί δικαιωματικά (ex debito justitiae). Επομένως θα πρέπει να εξεταστούν οι λόγοι που προβάλλουν οι Εναγόμενοι 1 και 2-Αιτητές για τη μη εμφάνιση τους την εν λόγω ημερομηνία. Ο κύριος λόγος ουσιαστικά είναι το λάθος του δικηγόρου τους που δεν σημείωσε την ημερομηνία για να παρουσιαστεί αφού όπως φαίνεται από την ένορκη δήλωση του Σοφοκλή Μαρκίδη, ο ίδιος, την επόμενη μέρα που του επιδόθηκε η αίτηση δηλαδή 7.2.12 την παρέδωσε στο δικηγόρο του μαζί με άλλα έγγραφα. Υπάρχει πολλή νομολογία σύμφωνα με την οποία ένας διάδικος δεν μπορεί κατά κανόνα να προβάλλει το λάθος, αμέλεια ή παράλειψη δικηγόρου του για να πετυγχαίνει είτε την παράταση προθεσμιών είτε την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. Παραπέμπω σχετικά στις υποθέσεις Βαρδιάνος ν. Richards
(1998)1 AAΔ 698, Fame Transports Limited v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργού Οικονομικών και Εφόρου ΦΠΑ
(2000)3 ΑΑΔ 561, Μιχαηλίδης ν. Χρίστου
(1996)1Β ΑΑΔ 1190, Κληρίδης ν. Σταυρίδη
(1997)1Γ ΑΑΔ 1348 αλλά και η αγγλική υπόθεση Grand Metropolitan Nominee (no.2) Co. Ltd v. Evans, The Times Law Reports 15 May
  1. Επομένως ο λόγος της μη εμφάνισης τους, το λάθος ουσιαστικά του δικηγόρου τους, δεν μπορεί υπό τις περιστάσεις να δικαιολογηθεί. Πέραν τούτου, εάν ακόμα εξεταστεί και η προβαλλόμενη υπεράσπιση τους όσον αφορά την ένσταση τους στο δικαίωμα των Εναγόντων να ανανεώσουν την απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης, ο βασικότερος ισχυρισμός τους ότι δηλαδή η Αγωγή έχει εξοφληθεί δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού υπάρχει υπόλοιπο σύμφωνα με την κατάσταση λογαριασμού που επισυνάπτουν οι Ενάγοντες-Καθ' ων η Αίτηση στην ένσταση τους. Επίσης, ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι η εξόφληση έπρεπε να είχε ήδη γίνει και ότι είναι λόγω της μονομερούς απόφασης των Εναγόντων να καταθέτουν χρήματα σε διάφορες αγωγές στις οποίες έχουν εκδοθεί αποφάσεις υπέρ τους και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, που έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει υπόλοιπο στην παρούσα αγωγή και πάλι φαίνεται να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση γίνεται αναφορά σε σαφείς οδηγίες που είχαν υπογράψει οι Εναγόμενοι 1 και 2 για το σκοπό αυτό. Ο ισχυρισμός ότι έχει κατατεθεί νέα υποθήκη προς όφελος των Εναγόντων από την Εναγόμενη 2 επίσης δεν επηρεάζει τη θέση ότι η αγωγή δεν έχει εξοφληθεί. Όσον αφορά το θέμα της καθυστέρησης και του δικαιώματος των Εναγόντων να ανανεώσουν την απόφαση τους με βάση τα μέτρα εκτέλεσης που έχουν επιλέξει υιοθετώ τα όσα έχω αναφέρει στην απόφαση που έχω εκδώσει στα πλαίσια της παρούσας αγωγής στις 23.2.
  2. Ενόψει των ανωτέρω είναι η θέση μου ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων-Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2-Αιτητών τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /εκ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.