Όμηρου Χριστοδούλου κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας , Αρ. Αγωγής : 8641/07, 24/10/2012

Όμηρου Χριστοδούλου κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας , Αρ. Αγωγής : 8641/07, 24/10/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A315 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον : Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής : 8641/07 Μεταξύ : Όμηρου Χριστοδούλου Χλόη Χριστοδούλου υπό την ιδιότητα των ως Διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντος Ανδρέα Χριστοδούλου Εναγόντων και Κυπριακής Δημοκρατίας δια μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγομένου ---------------- Αίτηση ημερ. 29.12.11 για έκδοση διατάγματος απόρριψης της αγωγής ή παραμερισμού και/ή διαγραφής έκθεσης απαίτησης Ημερομηνία: 24 Οκτωβρίου, 2012 Εμφανίσεις: Για Αιτητή - Εναγόμενο: κα. Στ. Χούρη. Για Καθ' ων η Αίτηση - Ενάγοντες: κ. Ε. Μάνουλος για κ. Χρ. Τριανταφυλλίδη. --------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό εξέταση αίτηση ημερ. 29.12.11, ο εναγόμενος-αιτητής αιτείται από το δικαστήριο την έκδοση των πιο κάτω διαταγμάτων διαζευκτικά. Αιτούμενα Διατάγματα: «(α) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απορρίπτεται η με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή λόγω παράλειψης συνέχισης και/ή λόγω μη προώθησης της διαδικασίας. Διαζευκτικά (β) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή να θεωρείται ως μη καταχωρηθείσα και/ή να διαγραφεί η Έκθεση Απαίτησης των εναγόντων λόγω του ότι καταχωρήθηκε παράτυπα και εκπρόθεσμα και χωρίς άδεια του Δικαστηρίου. (γ) Οποιαδήποτε άλλη διαταγή το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. (δ) Έξοδα.» Η αίτηση βασίζεται επί των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών Δ.19 θ.26, Δ.20 θ.1, Δ.26 θ.1, 13, Δ.27 θ.1, 2, 3, Δ.48 θ.1, 2, 3, 9(j)(n)(o)(u), Δ.64 θ.1, 2 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Την αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση της Ναυσικάς Πίροκκα, βοηθός Γραμματειακός Λειτουργός στη Νομική Υπηρεσία της Δημοκρατίας η οποία εργάζεται στο Αρχείο της Υπηρεσίας αυτής και ως ισχυρίζεται, έχει στην κατοχή της τον φάκελο της παρούσας αγωγής. Στην ένορκη της δήλωση αναφέρει το ιστορικό της υπόθεσης από την ημέρα καταχώρισης της και εντεύθεν, καθώς επίσης και τους λόγους που κατά την γνώμη της θα πρέπει η αίτηση να επιτύχει. Στις 26.4.12 οι ενάγοντες-καθ΄ ων η αίτηση καταχώρισαν ειδοποίηση περί προθέσεως εντάσεως επί της οποίας ως λόγους ένστασης αναφέρουν τους ακόλουθους: (α) Η αίτηση στερείται ουσιαστικού και νομικού ερείσματος. (β) Η αίτηση είναι εκπρόθεσμη και/ή καταχρηστική. Η ένσταση βασίζεται επί των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θ.26, Δ.20 θ.1, 3, Δ.27 θ.2, Δ.26, Δ.57 θ.1, Δ.64 θ.1,2, Δ.48, θ.1, 2, 3,4, 8 και 9, επί της Πρακτικής και των Συμφυών Εξουσιών του Δικαστηρίου και επί των Γενικών Αρχών του Νόμου. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του δικηγόρου Δημήτρη Μιχαηλίδη, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Χρίστος Μ. Τριανταφυλλίδης, δικηγόρου Εναγόντων, ο οποίος δηλώνει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης από έγγραφα τα οποία περιέχονται στο φάκελο της παρούσας αγωγής καθώς επίσης και το ιστορικό της υπόθεσης από την ημέρα καταχώρισης της και εντεύθεν, καθώς επίσης και τους λόγους που κατά την γνώμη του θα πρέπει η αίτηση να απορριφθεί. Αμφότερες οι πλευρές αγόρευσαν ενώπιον του δικαστηρίου στις 20.9.12 όπου ανέπτυξαν τους λόγους επί τους οποίους έκαστη πλευρά βασίζει τη θέση της. Αναφορικά με το ιστορικό της παρούσας αγωγής σημειώνονται τα ακόλουθα. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 13.8.

1. Στις 2.2.11 οι ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση με την οποία ζητείτο από το δικαστήριο διάταγμα για παράταση χρόνου εντός του οποίου θα ήταν δυνατή η καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης τους, διάταγμα το οποίο έχει εκδοθεί με την σύμφωνη γνώμη του εναγόμενου στις 12.4.11 σύμφωνα με το οποίο οι ενάγοντες είχαν πλέον δικαίωμα να καταχωρίσουν την έκθεση απαίτησης τους μέχρι τις 30.6.
2. Οι ενάγοντες, στις 20.6.11 καταχώρησαν νέα αίτηση αιτούμενοι νέα παράταση χρόνου για τον ίδιο σκοπό μέχρι τις 30.9.
3. Στις 27.9.11 απέσυραν την εν λόγω αίτηση τους άνευ βλάβης και στις 3.10.11 οι ενάγοντες καταχώρησαν τρίτη αίτηση για παράταση χρόνου για σκοπούς καταχώρησης έκθεσης απαίτησης στην οποία ο εναγόμενος καταχώρησε ένσταση. Η εν λόγω αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 13.12.
4. Στις 12.12.11 οι ενάγοντες καταχώρησαν την επίδικη έκθεση απαίτησης και στις 13.12.11 όταν εμφανίστηκαν ενώπιον του δικαστηρίου για την ακρόαση της τρίτης πιο πάνω αναφερόμενης αίτησης τους, ζήτησαν όπως αποσύρουν άνευ βλάβης την εν λόγω αίτηση. Είναι, την διαγραφή της εν λόγω έκθεσης απαίτησης, που καταχωρήθηκε υπό τις πιο πάνω συνθήκες, που ο εναγόμενος ζητά με το υπό στοιχείο (β) αιτούμενο διάταγμα τους. Όπως προκύπτει από το λεκτικό του υπό στοιχείο (β) αιτούμενου διατάγματος, ζητείται από το δικαστήριο να διαγράψει και/ή να θεωρήσει την έκθεση απαίτησης ως μη καταχωρηθείσα καθότι καταχωρήθηκε εκπρόσθεσμα και χωρίς την άδεια του δικαστηρίου. Η φύση του υπό στοιχείο (β) αιτούμενου διατάγματος, καθιστά αδύνατη την εξέταση του, πριν την εξέταση του υπο στοιχείο (α) αιτούμενου διατάγματος. Ο λόγος είναι γιατί, όπως θα επεξηγηθεί κατωτέρω, εάν κατά την ημέρα ακρόασης αίτησης για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης της, δυνάμει της Δ.26 θ.1, (ως το υπό στοιχείο (α) αιτούμενο διάταγμα), ο ενάγοντας έχει καταχωρήσει και παραδώσει έκθεση απαίτησης, ανεξάρτητα αν τούτη καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα, το δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να διατάξει την διαγραφή της αγωγής. Επομένως καθίσταται έκδηλο ότι θα πρέπει πρώτα να εξεταστεί η παρούσα αίτηση, ως προς το υπό στοιχείο (α) αιτούμενο διάταγμα και μετέπειτα το Δικαστήριο να ασχοληθεί με το εκπρόθεσμο της καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης και/ή τις συνέπειες του εκπροθέσμου. Σε διαφορετική περίπτωση και δη αν το δικαστήριο ασχολείτο αρχικά με την εξέταση του υπό στοιχείου (β) αιτούμενου διατάγματος και στα πλαίσια τούτου διέτασσε την διαγραφή της έκθεση απαίτησης, θα υπήρχε ο κίνδυνος το δικαστήριο να βρεθεί αντιμέτωπο με αίτημα του εναγομένου αιτητή, να εκδώσει το υπό στοιχείο (α) αιτούμενο διάταγμα, συνεπεία της προγενέστερης απόφασης του να διαγράψει την έκθεση απαίτησης. Κάτι τέτοιο όμως θα αποτελούσε, κατά την γνώμη μου, ανεπίτρεπτη ενέργεια εκ μέρους του δικαστηρίου, γιατί στην ουσία θα εξέταζε το κατά πόσο θα απορρίψει, δυνάμει των προνοιών της Δ.26 θ.1, την αγωγή, σε συνάρτηση και συσχετισμό και όχι ανεξάρτητα από το εκπρόθεσμο της καταχώρισης της έκθεσης απαίτησης. Για να γίνουν πιο κατανοητά τα πιο πάνω αναφερόμενα, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιες τις πρόνοιες της Κυπριακής Δ.26 θ.1 στην αγγλική, καθώς επίσης και τις πρόνοιες της Ο.27 r.1 των παλαιών αγγλικών θεσμών, έτσι που να φανεί και το πανομοιότυπο των προνοιών των. Δ.26 θ.1 των Κυπριακών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας «If the plaintiff, being bound to deliver a, statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply by summons to the Court to dismiss the action with costs, for want of prosecution; and on the hearing of such application the Court may, if no statement of claim shall have been delivered, order the action to be dismissed accordingly, or may make such other order on such terms as the Court shall think just.» Ο.27, r.1 παλαιών Αγγλικών Θεσμών «If the plaintiff, being bound to deliver a statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply to the Court or a Judge to dismiss the action with costs, for want of prosecution; and on the hearing of such application the Court or Judge may, if no statement of claim shall have been delivered, order the action to be dismissed accordingly, or may make such other order on such terms as the Court or Judge shall think just.» Όπως προκύπτει από την ακόλουθη πρόνοια της Δ.26 θ.1 «. and on the hearing of such application the Court may, if no statement of claim shall have been delivered, order the action to be dismissed accordingly, .», το ουσιαστικό του κατά πόσο θα απορριφθεί μία αγωγή λόγω μη προώθησής της, έγκειται στο αν κατά την ημέρα ακρόασης της σχετικής αίτησης, έχει παραδοθεί έκθεση απαίτησης. Δεν εξετάζεται το κατά πόσο τούτη έχει καταχωρηθεί και παραδοθεί εμπρόθεσμα, και αυτό γιατί καθίσταται έκδηλο από τις αρχικές πρόνοιες της εν λόγω διαταγής («If the plaintiff, being bound to deliver a, statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply by summons to the Court to dismiss the action.») ότι για να είναι δυνατή η απαίτηση ενός εναγομένου να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησής της, θα πρέπει η αίτηση να καταχωρηθεί μετά την πάροδο του χρόνου εντός του οποίου ήταν επιτρεπτή η καταχώριση εμπρόθεσμης έκθεσης απαίτησης. Αν το εμπρόθεσμο ή μη της καταχώρισης της έκθεσης απαίτησης ήταν σχετικό για την εξέταση του κατά πόσο θα απορριφθεί μια αγωγή δυνάμει των προνοιών της Δ.26 θ.1, τότε θα καθίστατο εντελώς ανούσια και περιττή η συμπερίληψη της πιο πάνω, εντός εισαγωγικών, παρατεθείσας πρόνοιας της, εντός των προνοιών της εν λόγω διαταγής. Για την πιο πάνω κρίση μου αντλώ καθοδήγηση από τα όσα αναφέρθησαν στην υπόθεση Ernest Lyon, Limited v. William Sturges & Co. [1917 E. 564] της οποίας το σκεπτικό του δικαστηρίου, θεωρώ ορθότερο να παραθέσω αυτούσιο. Σημειώνεται ότι στην μόλις πιο πάνω απόφαση με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων. «This is an appeal from an order of Lord Coleridge J. in chambers affirming an order of the Master whereby the action was dismissed. The writ in the action was issued on August 1, 1917, claiming damages against the defendants as solicitors for negligence and delivery up of a lease and damages for detaining the same. An order was made in October for delivery of a statement of claim within twenty-one days, and from time to time, and ultimately by two peremptory orders, the period was enlarged. The statement of claim had not been delivered at the expiration of the period fixed by the second of these orders, which was November 22,
5. It was delivered on November 23, so that on November 26, when a summons to dismiss the action for want of prosecution came before Master Jelf, the statement of claim had been delivered, although out of time. The Master ordered the action to be dismissed, and Lord Coleridge J. affirmed this order. The question is whether that order was right. Order XXVII., r. 1, provides that "If the plaintiff, being bound to deliver a statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply to the Court or a judge to dismiss the action with costs, for want of prosecution." That the defendants did in this case; they took out a summons to dismiss the action for want of prosecution. Then the rule goes on: " and on the hearing of such application the Court or judge may, if no statement of claim shall, have been delivered, order the action to be dismissed accordingly." In my opinion that means if no statement of claim shall, have been delivered when the summons to dismiss for want of prosecution is being heard. That is the necessary meaning of the rule, otherwise the words "if no statement of claim shall have been delivered " are meaningless and add nothing to what goes before, because by the earlier part of the rule it is assumed that a time has been fixed for the delivery of the statement of claim and that the plaintiff has not delivered it within due time; so that if the expression "if no statement of claim shall have been delivered" in the latter part of the rule were taken to refer only to the statement of claim not having been delivered within the time limited, it would be redundant and have no meaning. The meaning of the rule is that, on a summons to dismiss for want of prosecution, the action cannot be dismissed if at the time the summons comes before the tribunal to be dealt with the statement of claim has actually been delivered, though out of time; but justice will be administered by making the defaulting party pay all the costs. If follows that the order made below dismissing the action was erroneous and must be discharged. Warrington L.J. I am of the same opinion..; but the question is whether in such a case as this the judge has a discretion to order the action to be dismissed for want of prosecution. In the present case the plaintiffs were bound to deliver a statement of claim within a certain time, but they did not do so. The defendants applied to have the action dismissed for want of prosecution, and after the application had been made, but before it was heard, the statement of claim was delivered. Under those circumnstances, what is the true construction of the rule? The rule is these terms: "If the plaintiff, being bound to deliver a statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply to the Court or a judge to dismiss the action with costs, for want of prosecution." So far there is no difficulty. The right to have the action dismissed for want of prosecution arises if the plaintiff being bound to deliver a statement of claim within a fixed time does not do so. Then the rule goes on, after a complete break in the sense and grammar: " and on the hearing of such application the Court or judge may, if no statement of claim shall have been delivered,"—no reference is there made to the time within which it is to be delivered, but if it has not in fact been delivered—" order the action to be dismissed accordingly, or may make such other order on such terms as the Court or judge shall think just." In my judgment, on the true construction of that rule, the period before which it is necessary to consider whether the statement of claim shall have been delivered under the latter part of the rule is clearly the last antecedent period, namely, the hearing of the application. There is nothing in the phraseology used in the last part of the rule to limit the time in which the statement of claim is not to have been delivered except the last antecedent period referred to in the rule. The rule, in my opinion, clearly contemplates that, if in fact a statement of claim has been delivered before the hearing of the summons to dismiss, it shall not be ignored. The action in that case cannot be said not to be being prosecuted, and therefore an order cannot be made dis­missing the action for want of prosecution; but such other order may be made as the Court or judge shall think just, and the default­ing party can be visited with costs. As to what is a just order to make in the present case, I agree with what has been said by Swinfen Eady L.J.» Την πιο πάνω υπόθεση καθώς επίσης και το σκεπτικό τούτης, μνημονεύει και η ετήσια πρακτική του 1956 (Annual Practice 1956) όπου στη σελίδα 435 και κάτω από τον τίτλο «If no statement of claim. delivered" αναφέρονται τα ακόλουθα: «This means "delivered at the time when the application to dismiss is beard", even though out of time, and after a summons to dismiss hereunder has been issued. When once delivered, though out of time, a statement of claim cannot be ignored (Ernest Lyon, Ltd. V. Sturges & Co., [1918] 1 K.B. 326, C.A.)». Καθίσταται έκδηλο από τα πιο πάνω ότι ως προς το υπό στοιχείο (α) αιτούμενο διάταγμα, η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, όχι μόνο γιατί κατά την ημέρα ακρόασης της αίτησης είχε ήδη παραδοθεί έκθεση απαίτησης (ανεξάρτητα του κατά πόσο τούτη καταχωρήθηκε ή όχι εκπρόθεσμα), αλλά και γιατί η εν λόγω έκθεση απαίτησης είχε καταχωρηθεί και παραδοθεί στην άλλη πλευρά πριν καν καταχωρηθεί η υπό εκδίκαση αίτηση καθιστώντας την Δ.26 θ.1 μη δικαιοδοτική βάση για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Σημειώνεται ότι παρά τις οποιεσδήποτε αναφορές του εναγόμενου-αιτητή ως αυτές προκύπτουν μέσα από το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης της συνηγόρου που εκπροσώπησε τούτο, περί ενεργειών και παραλείψεων των εναγόντων που, κατ΄ ισχυρισμό του εναγόμενου, ισοδυναμούν με κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, τόσο στο κυρίως σώμα της αίτησης όσο και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει τούτη, το υπό στοιχείο (α) αιτούμενο διάταγμα προωθήθηκε μόνο σε σχέση και σε συνάρτηση με τις πρόνοιες της Δ.26 θ.
6. Η πιο πάνω κατάληξη του δικαστηρίου ουδόλως διαφοροποιεί καθ΄ οιονδήποτε τρόπο το γεγονός ότι το δικαστήριο οφείλει να εξετάσει, στα πλαίσια της υπό εξέτασης αίτησης κατά πόσο θα εκδώσει το υπό στοιχείο (β) διάταγμα. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.20 θ.1, ενάγοντας που καταχωρεί αγωγή με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οφείλει εντός δέκα ημερών από την ημέρα που θα καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους του εναγομένου, να καταχωρήσει και να παραδώσει έκθεση απαίτησης. Προκύπτει ακόμη από τις ίδιες πρόνοιες ότι το δικαστήριο έχει δικαίωμα να επεκτείνει το πιο πάνω αναφερόμενο χρονικό διάστημα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι χρόνοι που προνοούνται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, τίθενται με σκοπό ακριβώς να τηρούνται από τους διαδίκους στους οποίους αφορούν. Παρόλα αυτά σύμφωνα πλέον με την σχετική, με την Δ.64, νομολογία, η οποιαδήποτε παράλειψη τήρησης των προθεσμιών αλλά και άλλων υποχρεώσεων που προνοούνται στους θεσμούς, αποτελεί πλέον παρατυπία η οποία μπορεί να διορθωθεί. Η πιο πάνω όμως διάταξη (Δ.64) δεν θα πρέπει να ερμηνευθεί με τρόπο που να απολήγει στην κατάργηση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Τούτο που μπορεί να επιτευχθεί δια της επίκλησης της, είναι να θεραπεύονται τυχόν παρεκκλίσεις από τα όσα τάσσουν οι θεσμοί και τούτο νοουμένου ότι η εν λόγω παρεκκλίσεις και/ή παρατυπίες είναι θεραπεύσιμες. Αυτό όμως που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να επικαλείται αυτεπάγγελτα τις πρόνοιες της Δ.64, αλλά μόνο κατ΄ επίκληση τους με σχετικό αίτημα από τον διάδικο που επιθυμεί την διόρθωση της παρατυπίας. Αν και εφόσον το δικαστήριο βρεθεί αντιμέτωπο με ένα τέτοιο αίτημα, τότε η απόφαση του θα είναι αποτέλεσμα της άσκησης της διακριτικής του εξουσίας, η οποία εν πάση περιπτώσει θα πρέπει να ασκείται με φειδώ. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση στην λήψη διορθωτικών μέτρων εκ μέρους του διαδίκου που επιθυμεί τη διόρθωση, τόσο μεγαλύτερο είναι και το βάρος που αναλαμβάνει ο αιτητής να πείσει το δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του εξουσία υπέρ του αιτήματος. Εκείνο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι η πορεία της διαδικασίας του δικαστηρίου δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση των διαδίκων και η τήρηση των θεσμών δεν αποτελεί θέμα επιλογής. Το δικαστήριο έχει ευθύνη, στα πλαίσια της υποχρέωσης του να ελέγχει την ενώπιον του διαδικασία, να παίρνει αποφάσεις αναφορικά με μη συμμόρφωση προς τις πρόνοιες των θεσμών αλλά και αναφορικά με ενδεχόμενη εκτροπή της ενώπιον του διαδικασίας. Για μια ενδιαφέρουσα επί του θέματος συζήτηση βλέπε ΕΤΑΙΡΕΙΑ DASAKI ENTERTAINMENT CO LTD v. ΙΕΡΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΡΥΣΕΛΕΟΥΣΗΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ,