Εις Πτώχευσιν του Λάμπρου Χριστοφή, Αίτηση αρ.: 284/11, 18/12/2012

(1)των περί Πτωχεύσεων Κανονισμών. ü Πιστεύει ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης ορθό και δίκαιο να ανασταλεί η απόφαση ημερ. 17.7.12 μέχρι τελείας αποπεράτωσης της καταχωρηθείσας έφεσης δεδομένου ότι η διαδικασία πτώχευσης θα μπορεί να προχωρήσει σε μεταγενέστερο στάδιο αν τελικά η Έφεση απορριφθεί. ü Το θέμα είναι κατεπείγον καθότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από τις επιπτώσεις της πτώχευσης στην επαγγελματική αλλά και οικογενειακή του υπόσταση και ότι ακόμη σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης τέτοια ζημιά θα είναι πολύ δύσκολο να αποκατασταθεί. ü Το εξ αποφάσεως ποσό που καλείται να καταβάλει στους Πιστωτές/Καθ' ων η αίτηση στην ως άνω Αίτηση Πτώχευσης είναι υπέρογκο αφού ανέρχεται στις Λ.Κ. 3.885.000 (€6.637.916) χωρίς να συνυπολογιστούν στο ποσό αυτό οι τόκοι προς 7.5% καθώς και τα δικηγορικά έξοδα της άλλης πλευράς τόσο στην αγωγή όσο και στην Έφεση πλέον τόκους. Δεν είναι σε θέση να καταβάλει το ποσό αυτό από την προσωπική του περιουσία και για να εξοφληθεί αυτό πρέπει να εκποιηθεί οικογενειακή περιουσία που δεν του ανήκει και/ή να υποθηκευτεί τέτοια περιουσία για εξασφάλιση δανείων πράγμα που δεν είναι σε θέση να το κάνει χωρίς συγκατάθεση και συνεργασία άλλων. Οποιαδήποτε προσπάθεια του δε να καταβάλει το επίδικο ποσό ή μεγάλο μέρος του θα καταστρέψει οικονομικά τόσο τον ίδιο όσο και την οικογένειά του. Αν εκδοθεί διάταγμα παραλαβής εναντίον του και κηρυχθεί πτωχεύσας ως αποτέλεσμα της πιο πάνω Αίτησης Πτώχευσης δεν θα είναι σε θέση να εξασκεί οποιοδήποτε επάγγελμα στο χώρο εργασιών του και θα του στερηθεί η δυνατότητα να εξασφαλίσει τους μόνους οικονομικούς πόρους που έχει προσωπικά. Η οποιαδήποτε καθυστέρηση που θα προκληθεί από την έκδοση του διατάγματος της αναστολής καλύπτεται από την ύπαρξη τόκων πάνω στην απόφαση. Από την άλλη αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα δεν θα υπάρχει αντικείμενο στην Έφεσή του αφού θα έχει ήδη καταστραφεί οικονομικά από την πληρωμή του ποσού ή μέρος του και/ή θα είναι πολύ δύσκολο να ανακτηθεί το ποσό που θα έχει πληρωθεί στους Πιστωτές/Καθ΄ ων η αίτηση. ü Αν δεν χορηγηθεί το αιτούμενο διάταγμα σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης το αποτέλεσμα θα είναι αναποτελεσματικό (nugatory) λόγω της ανεπανόρθωτης βλάβης την οποία θα υποστεί συνεπεία του διατάγματος παραλαβής το οποίο είναι ένα πολύ δραστικό διάταγμα. Το ζήτημα που εγείρεται στην παρούσα υπόθεση είναι το κατά πόσο παρέχεται το δικαίωμα για αναστολή διατάγματος παραλαβής στα πλαίσια άσκησης Έφεσης εναντίον της απόφασης για έκδοση Διατάγματος Παραλαβής. Με βάση τον Κανονισμό 71, ο οποίος βρίσκεται στο μέρος του περί Πτωχεύσεων Κανονισμών 64-72 ("Bankruptcy Rules") υπό τον τίτλο «Διάταγμα Παραλαβής» ("Receiving Order") προνοείται η δυνατότητα για αναστολή των διαδικασιών σε περίπτωση που υποβληθεί αίτηση για ακύρωση του Διατάγματος Παραλαβής ή αναστολής των διαδικασιών ή για ακύρωση κήρυξης σε πτώχευση. Συγκεκριμένα, ο Κανονισμός 71 προβλέπει τα εξής: "An application to the Court to rescind a receiving order or to stay proceedings thereunder, or to annul an adjudication shall not be heard except upon proof of service on the Official Receiver of notice thereof. Pending the hearing of the application the Court may make an interim order staying such of the proceedings as it thinks fit." Κατά συνέπεια με βάση τον Κανονισμό 71 παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο ενώ εκκρεμεί η ακρόαση τέτοιας αίτησης, να εκδώσει ενδιάμεσο διάταγμα που να αναστέλλει τέτοιες διαδικασίες όπως κρίνει σκόπιμο. Εκείνο που προκύπτει ευθέως από το ίδιο το λεκτικό του Κανονισμού 71 είναι ότι παρέχεται η δυνατότητα για αναστολή της διαδικασίας αλλά όχι η αναστολή του ιδίου του Διατάγματος Παραλαβής. Το ζήτημα αυτό έχει πρόσφατα εξετασθεί στην υπόθεση Μαρία Π. Λοίζου v.ΣΠΕ Δερύνειας

(2009)1 Α.Α.Δ.279 όπου λέχθηκαν από το δικαστή Στ. Ναθαναήλ τα εξής σχετικά: «Η μοναδική πρόνοια που παραπέμπει σε αναστολή διαδικασίας είναι αυτή του Καν. 71, η οποία όμως δεν έχει εφαρμογή εδώ με δεδομένο ότι αναφέρεται σε αιτήσεις που μπορούν να γίνουν στο Δικαστήριο, το οποίο ορίζεται στον Καν.3, ως το Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία κάτω από το Κεφ. 5, δηλαδή το αντίστοιχο Επαρχιακό Δικαστήριο για αναστολή διαδικασίας προς ακύρωση του διατάγματος παραλαβής. Παρουσιάζεται λοιπόν ότι αποκλείεται αίτηση προς αναστολή του ιδίου του Διατάγματος Παραλαβής, είτε στο Επαρχιακό Δικαστήριο είτε στο Ανώτατο Δικαστήριο.» (δική μου υπογράμμιση) Στην παρούσα Αίτηση γίνεται επίκληση και της Δ.35,θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Με βάση τον Κανονισμό 188 των Πτωχευτικών Κανονισμών[1] που απαντάται στο Μέρος V αυτών διαλαμβάνεται ότι οποτεδήποτε υπάρχει πρόνοια στους Κανονισμούς αυτούς σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα εγκρίνεται σε πτωχευτική διαδικασία θα εφαρμόζονται οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας ".. in so far as they are not repugnant to these rules", δηλ. στο βαθμό που δεν είναι ασυμβίβαστοι με τους Πτωχευτικούς Κανονισμούς. Στην υπόθεση Λοίζου (ανωτέρω) επισημάνθηκε ότι δεν υπάρχουν πρόνοιες για αναστολή διαδικασίας τη στιγμή που καταχωρείται έφεση εναντίον ενός διατάγματος παραλαβής. Βεβαίως η υπόθεση εκείνη αφορούσε συγκεκριμένα το ζήτημα κατά πόσο παρείχετο ενδιαμέσως αναστολή διαταγμάτων παραλαβής από το Ανώτατο Δικαστήριο, είτε πρωτογενώς, είτε στα πλαίσια των εφέσεων που είχαν ασκηθεί εναντίον των αποφάσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου με τις οποίες είχαν εκδοθεί διατάγματα παραλαβής. Ωστόσο το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε στο όλο ζήτημα γενικότερα, αφού επεξήγησε τη φύση της πτωχευτικής διαδικασίας και την αναγκαιότητα όπως αυτή προχωρεί με γρήγορους ρυθμούς. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «Όλα τα πιο πάνω εναρμονίζονται με την όλη πτωχευτική διαδικασία, η οποία έχει ορθά χαρακτηριστεί κατ' επανάληψη ως μια suis generis διαδικασία και μάλιστα οιωνεί ποινικού χαρακτήρα (δέστε Williams and Hunter on Bankruptcy - πιο πάνω - σελ. 1), με γνώμονα πρώτιστα την προστασία της περιουσίας του χρεώστη προς όφελος βεβαίως των πιστωτών του. Η προστασία αυτή επιτυγχάνεται με το διορισμό του Επίσημου Παραλήπτη ως διαχειριστή της περιουσίας του πτωχεύσαντα, ο οποίος και είναι σε θέση να ανακαλύψει περιουσιακά στοιχεία όταν αναλαμβάνει το καθήκον του μετά την έκδοση του διατάγματος παραλαβής. (Williams and Hunter on Bankruptcy - πιο πάνω - σελ. 70). Στα πλαίσια αυτά είναι που αναμένεται η όλη πτωχευτική διαδικασία να προχωρεί με γρήγορους ρυθμούς, γι' αυτό και δεν υπάρχουν πρόνοιες για αναστολή διαδικασίας, τη στιγμή που καταχωρείται έφεση εναντίον ενός διατάγματος παραλαβής. Αντίθετα, με αιτήσεις όπως τις υπό εξέταση, επιμηκύνεται η όλη διαδικασία. Άλλωστε, σε ένα ορθό σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, δεν αναμένεται από τη στιγμή που έχει καταχωρηθεί έφεση να προχωρούν, είτε οι πιστωτές, είτε ο Επίσημος Παραλήπτης με την περαιτέρω διαδικασία, μέχρι την απόφαση επί της εφέσεως.» (δικές μου υπογραμμίσεις) Το Άρθρο 92 του περί Πτωχεύσεως Νόμου ΚΕΦ.5, το οποίο αναφέρεται στη νομική βάση της παρούσας Αίτησης, και το οποίο προνοεί στο εδάφιο

(2)αυτού για έφεση επί οποιασδήποτε απόφασης ή διατάγματος Δικαστηρίου που εκδόθηκε κάτω από το Νόμο «.. άλλο από απλό τυπικό ζήτημα ή οικονομικό ή που αφορά έξοδα ..» δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα διαδιασία εφόσον δεν συναρτά το ζήτημα με οποιαδήποτε άλλη εξειδικευμένη πρόνοια. Η υπό κρίση Αίτηση βασίσθηκε και στις πρόνοιες του Άρθρου 97 του ΚΕΦ. 5 το οποίο προβλέπει: «

1. Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε, για επαρκή λόγο να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης είτε εντελώς είτε για περιορισμένο χρόνο, με τέτοιους όρους και τηρουμένων τέτοιων προϋποθέσεων ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο». Όπως προκύπτει το Άρθρο 97 επιτρέπει την έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας πτώχευσης εάν καταδειχθεί επαρκής λόγος γι' αυτό. Όπως είναι διατυπωμένο το εν λόγω Άρθρο εναποθέτει στους ώμους της πλευράς που αιτείται την έκδοση του διατάγματος το βάρος να αποδείξει ότι υπάρχει τέτοιος λόγος για τον οποίο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια. Η κρίση του κατά πόσο ο λόγος που προβάλλεται μπορεί να θεωρηθεί ως επαρκής αφήνεται στο Δικαστήριο. Οι πρόνοιες του Άρθρου 97 είναι πανομοιότυπες με τις πρόνοιες του Άρθρου 113 του Αγγλικού Bankruptcy Act Του
2. Στο Σύγγραμμα Williams and Muir Hunter, The Law and Practice in Bankruptcy, 19η έκδοση, στη σελίδα 470 με αναφορά στο αντίστοιχο Αγγλικό Άρθρο καταγράφεται ότι "this section is presumably meant to stay proceedings after receiving order." Αυτή, ωστόσο, η αναφορά δεν προκύπτει κατόπιν παραπομπής σε σχετική νομολογία, ενώ η εισήγηση των Συγγραφέων του πιο πάνω Συγγράμματος φαίνεται να γίνεται με αρκετή επιφύλαξη. Εξετάζοντας δε τον τρόπο που είναι διατυπωμένη η πρόνοια του Άρθρου 97 με την εισαγωγή της φράσης «Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε ..» διαπιστώνεται μια γενικότητα στη διατύπωση από την οποία δεν φαίνεται να προκύπτει σ' αυτή οποιοσδήποτε χρονικός περιορισμός, ούτε ορίζεται οποιοδήποτε στάδιο στην πορεία της διαδικασίας της αίτησης πτώχευσης εντός του οποίου να δύναται να ασκηθεί η εν λόγω εξουσία. Όπως και νάχει στην προκειμένη περίπτωση, εκείνο το οποίο επιζητείται είναι αναστολή της εκτέλεσης (stay of execution) του Διατάγματος Παραλαβής που εξεδόθη στην Αίτηση Πτώχευσης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο υπόθεση και όχι αναστολή «των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης». Κατ΄ ακολουθίαν όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι τα Άρθρα και οι Θεσμοί επί των οποίων εδράζεται η υπό κρίση Αίτηση δεν παρέχουν δυνατότητα για έκδοση διατάγματος ενδιάμεσης αναστολής του Διατάγματος Παραλαβής που εξεδόθη στις 17.7.
3. Ως αποτέλεσμα, η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα, εν όψει του ότι δεν καταχωρήθηκε Ένσταση στην παρούσα Αίτηση, αλλά, αντίθετα, η πλευρά του Επίσημου Παραλήπτη δήλωσε ότι δεν είχε Ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, δεν θα επιδικαστούν έξοδα. Συνεπώς, δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ c:\my documents\LENA/ιnterim decisions [1] "Where no provision is made in these rules in regard to any matter arising out of bankruptcy proceedings the Rules of Court governing civil proceedings shall, in so far as they are not repugnant to these rules, apply to such matter." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο