ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ ν. STAVROS HOTEL APARTMENTS LTD, Αρ. Αγωγής: 7439/91, 14/12/2012

(1)(κκ)

(2)των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Υποστηρίζεται δε από Ένορκη Δήλωση της Δήμητρας Ττοφή, υπαλλήλου των Δικηγόρων των Αιτητών στην οποία αναφέρονται τα εξής: v Στις 12.11.92 εκδόθηκε απόφαση στην ως άνω αγωγή εναντίον των Εναγομένων 1,2,3,5,6,7,8 και 9 και στις 25.9.92 εναντίον των Εναγομένων 11 και 12 και υπέρ των Εναγόντων (Αντίγραφα των αποφάσεων επισυνάπτονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β και Γ αντίστοιχα) για το ποσό των Λ.Κ.489.134,88 (€835.736,56) πλέον τόκο και έξοδα. v Προς εξασφάλιση του εξ αποφάσεως χρέους οι Ενάγοντες κατάθεσαν στο Κτηματολόγιο Λάρνακας το ΜΕΜΟ με αρ. ΕΒ6/93 επί της περιουσίας των Εναγομένων 1,3,11 και 12 και στο Κτηματολόγιο Λευκωσίας το ΜΕΜΟ αρ. ΕΒ22/93 επί της περιουσίας της Εναγομένης

1. Οι Ενάγοντες, μετά από συμφωνία, ακύρωσαν στις 25.1.02 το ΜΕΜΟ ΕΒ22/93 επί της ακινήτου περιουσίας του Εναγομένου
2. v Στις 27.2.95 οι Ενάγοντες καταχώρησαν ένταλμα κινητών εναντίον των Εναγομένων 1,5,6,7,8 και
3. Στις 9.11.95 το ένταλμα επεστράφη ανεκτέλεστο καθότι η περιουσία των Εναγομένων ήταν δεσμευμένη σύμφωνα με διατάγματα ημερ. 20.7.89 και 29.6.
4. Οι Ενάγοντες στις 28.11.12 καταχώρησαν αίτηση για οδηγίες. Στις 25.11.96 εκδόθηκε διάταγμα όπως συνεχίσει η διαδικασία εκτέλεσης του εντάλματος κινητών. v Στις 20.11.98 οι Ενάγοντες εξασφάλισαν διάταγμα για άδεια εκτέλεσης της απόφασης. v Στις 24.3.04 η Εναγομένη 3 καταχώρησε αίτηση για ακύρωση της εγγραφής του ΜΕΜΟ ΕΒ6/93 του Κτηματολογίου Λάρνακας v Στις 9.6.05 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα για απαλλαγή μερικών από τα κτήματα που επιβαρύνονταν από το ΜΕΜΟ με αρ. ΕΒ6/
5. v Στις 26.8.11 η Εναγομένη 3 καταχώρησε νέα αίτηση για ακύρωση της εγγραφής του ΜΕΜΟ ΕΒ6/93 και, διαζευκτικά, διατάγματα για ακύρωση της απόφασης και παραμερισμό του διατάγματος ημερ. 18.11.10 για παράταση του εν λόγω ΜΕΜΟ. Μετά από ακροαματική διαδικασία στις 10.7.12 το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση απορρίπτοντας την αίτηση της Εναγομένης 3 με έξοδα υπέρ των Εναγόντων. v Στις 23.11.11 οι Ενάγοντες επέδωσαν επιστολή απαίτησης προς την Εναγομένη 3 και στις 27.12.11 καταχώρησαν αίτηση για πώληση ακινήτων δυνάμει ΜΕΜΟ Λάρνακας ΕΒ6/
6. v Οι Εναγόμενοι ζητούσαν κατά καιρούς παράταση χρόνου προς διευθέτηση τρόπου πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους τους και οι Ενάγοντες συγκατατίθεντο και/ή παραχωρούσαν τον απαιτούμενο χρόνο στους Εναγόμενους προς διευθέτηση πληρωμής του χρέους τους. v Οι Εναγόμενοι πλήρωσαν διάφορα ποσά έναντι του εξ αποφάσεως χρέους και εξόδων τους. Κατόπιν υπολογισμού του τόκου και εξόδων οι Εναγόμενοι εξακολουθούν να οφείλουν το ποσό των €1.428.
7. v Επειδή παρήλθαν 10 έτη από της ημερομηνίας εκδόσεως της απόφασης και οι Εναγόμενοι εξακολουθούν να οφείλουν το άνω ποσό παρακαλείται το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα για εκτέλεση της απόφασης. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από τους Εναγόμενους 1,2,3 και 9 η οποία βασίζεται στη Δ.40,θθ8,11, Δ.33,θ.15, Δ.48,θθ.1,2,4, 8

(1)(κκ)(ii) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στα Άρθρα 14

(1), 26, 53-71 και 98 του ΚΕΦ. 6,στον περί της Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Eγγυητών Νόμο του 2003 (Ν.197(Ι)/2003), στη νομολογία, πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: Ø Η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, είναι παράτυπη και/ή αντίθετη των Κανονισμών και πρακτικής του Δικαστηρίου. Ø Η Αίτηση έχει υποβληθεί με μεγάλη καθυστέρηση. Ø Η Αίτηση δεν επιδόθηκε σε όλους τους αναγκαίους διαδίκους. Ø Το πραγματικά οφειλόμενο ποσό προς την Ενάγουσα εξοφλείται πλήρως με τις υποθήκες που υπάρχουν προς όφελος της. Ø Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του Νόμου και των Κανονισμών και δεν παρουσιάζει η Αιτήτρια σοβαρούς και/ή επαρκείς λόγους για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ø Η αξία όλων των μεριδίων επί των κτημάτων στην υποθήκη ΑΥ27/88 επαρκούν για να καλύψουν όλα τα εξ αποφάσεως χρέη. Ø Η εγγραφή ΜΕΜΟ επί άλλων 24 κτημάτων της Καθ΄ ης η Αίτηση είναι καταπιεστική. Ø Ο τίτλος της αγωγής είναι λανθασμένος αφού έχουν επέλθει αλλαγές στους διαδίκους. Ø Η Αιτήτρια εμποδίζεται από τη συμπεριφορά της να δικαιούται το αιτούμενο διάταγμα. Η Ένσταση των Εναγομένων υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Εναγομένου 2 στην οποία αναφέρει, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα:- ü Στις 18.2.94 εξεδόθη απόφαση στην ως άνω αγωγή και εναντίον των εναγομένων 4 και

1. Υπάρχει συμφωνία μεταξύ της Ενάγουσας και των εναγομένων 4 και 10 με την οποία τους απαλλάσσει από την παρούσα αγωγή. ü Σύμφωνα με τις εκδοθείσες αποφάσεις εκδόθηκε διάταγμα για πώληση των ενυποθήκων κτημάτων της Εναγομένης 3 προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους και εξόδων και η οποία υποθήκη κάλυπτε το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους. ü Η Ενάγουσα Τράπεζα δεν έχει κάνει κανένα διαδικαστικό βήμα για εκτέλεση της απόφασης εναντίον των υπολοίπων Εναγομένων και φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Ενάγουσα έχει απαλλάξει πλήρως τους εναγομένους 4, 10, 11 και 12 αφού κανένα μέτρο εκτέλεσης δεν προβαίνει εναντίον τους γεγονός που συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. ü Η Ενάγουσα δεν επεξηγεί ποια μέτρα είχε λάβει εκτός από τις εξασφαλίσεις που αναφέρει ότι έχει προς όφελος της για να εκτελέσει την υπέρ της απόφασης. Δεν επεξηγεί ποιες ενέργειες έχει κάνει από την ημέρα που εξασφάλισε διάταγμα για άδεια εκτέλεσης της απόφασης προς τον Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας από το έτος 1998 για προώθηση του φακέλου ΑΝΠ 65/1998 για πώληση των κτημάτων τα οποία βαρύνονται με αριθμό υποθήκης ΑΥ27/1988 προς όφελος της ή αν έκανε οποιοδήποτε άλλο διάβημα για εκτέλεση της απόφασης. ü Πράγματι μερικά από τα χρήματα που επιβαρύνονταν από το ΜΕΜΟ ΕΒ6/93 απαλλάχθηκαν κατόπιν αιτήσεως των Εναγομένων ημερ. 24.3.04 προς το Δικαστήριο και όταν η ίδια η Ενάγουσα διαπίστωσε ότι η υποθήκη μαζί με τα κτήματα που υπήρχε ΜΕΜΟ υπερκάλυπταν κατά πολύ τα εξ αποφάσεως χρέη. ü Η αίτηση για πώληση των ακινήτων δυνάμει του ΜΕΜΟ Λάρνακας ΕΒ6/93 έγινε μετά την καταχώρηση και επίδοση της αίτησης ημερ. 26.8.11 που η Εναγομένη 3 καταχώρισε για ακύρωση της εγγραφής του ΜΕΜΟ ΕΒ6/
2. Η πιο πάνω ενέργεια της Ενάγουσας Τράπεζας σκοπό είχε να διορθώσει τη μεγάλη χρονική απραξία της, η οποία για περίοδο 19 ετών είχε επιβαρυντικό διάταγμα επί της περιουσίας της συζύγου του Εναγομένου 2, ενώ μπορούσε να εκτελέσει την εκ συμφώνου υπέρ της απόφασης για την εκποίηση της υποθήκης και την πώληση της ακίνητης περιουσίας της πρωτοφειλέτιδας Εναγομένης
3. ü Αρνείται ο Ενόρκως Δηλών ότι καθ' οιονδήποτε χρόνο οι ίδιοι προσωπικά ή μέσω των δικηγόρων τους υποσχέθηκαν ότι θα προέβαιναν σε εξόφληση των εξ αποφάσεως χρεών και ότι η Ενάγουσα θα απάλλαττε πολλά ακίνητα από τις επιβαρύνσεις για να μπορέσουν οι εναγόμενοι να τα αξιοποιήσουν και, κατ' επέκταση, να αποπληρώσουν τα χρέη τους. ü Δυνάμει μνημονίου Συμφωνίας που υπεγράφη στις 11.11.92 - πριν την έκδοση της απόφασης στην παρούσα αγωγή - μεταξύ της Ενάγουσας και των Εναγομένων 1,2,3,5,6,7,8 και 9 συμφωνήθηκε ότι η Ενάγουσα δεν θα προέβαινε σε οποιαδήποτε εκτέλεση της απόφασης παρά μόνο μετά που θα προχωρούσε στη διαδικασία εκτέλεσης της απόφασης εναντίον της Εναγομένης 1 με την πώληση της ακίνητης ιδιοκτησίας της. ü Η μόνη έγνοια της Ενάγουσας Τράπεζας ήταν η ανανέωση του ΜΕΜΟ. ü Πράγματι πληρώθηκαν κάποια ποσά τα οποία καταβλήθηκαν το 1994 και στις 27.4.
4. ü Η Ενόρκως Δηλούσα στην Αίτηση παραλείπει εντέχνως να αναφέρει ποιο είναι σήμερα το πραγματικά οφειλόμενο ποσό και γενικά και αόριστα ισχυρίζεται ότι αυτό ανέρχεται στο €1.428.711 χωρίς να εξειδικεύει πώς καταλήγει στο ποσό αυτό. Αμφισβητείται δε ότι εκείνο το ποσό είναι το σημερινό οφειλόμενο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των Εναγομένων 2 το οφειλόμενο προς την Ενάγουσα ποσό ανέρχεται σε €631.133,00 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4). ü Η Ενάγουσα είναι εξασφαλισμένη με την υποθήκη ΑΥ 27/1988 η οποία καλύπτει πλήρως το εξ αποφάσεως χρέος. Σύμφωνα με Έκθεση Εκτίμησης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5) τα ενυπόθηκα κτήματα έχουν αξία €5.091.000 και υπερκαλύπτουν το εξ αποφάσεως χρέος. ü Από την ημερομηνία που δόθηκε η απόφαση στις 12.11.92, ήτοι 20 χρόνια, η Ενάγουσα Τράπεζα δεν έπραξε οτιδήποτε για εκτέλεση της απόφασης και η μοναδική της έγνοια ήταν η ανανέωση του ΜΕΜΟ ΕΒ6/93 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας το οποίο ενεγράφη προ 20 έτη επί της περιουσίας των Εναγομένων χωρίς να λαμβάνονται περαιτέρω μέτρα εκτέλεσης. Κατέστη ουσιαστικά η εγγραφή ΜΕΜΟ αυτοσκοπός και δεν δίδεται καμία εξήγηση για την καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης παρά μόνο προχώρησε με αίτηση για πώληση των ακινήτων δυνάμει του ΜΕΜΟ μετά την καταχώρηση και επίδοση της Αίτησης των Εναγομένων ημερ. 26.8.11 ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Για το υπό εξέταση θέμα θεωρώ σκόπιμο εν πρώτοις να αναφερθώ στην Δ.40,θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας[1] η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «
5. Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has been taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in the action may be tried. And in either case the court or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just.» Εκτός όπου δικαστική απόφαση έχει ανασταλεί ή των περιπτώσεων, για τις οποίες γίνεται ειδική πρόνοια για το αντίθετο,[2] όσον αφορά τους αρχικούς διαδίκους, μέτρα εκτέλεσης μπορούν να ληφθούν σε οποιοδήποτε χρόνο εντός έξι ετών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης ή τους διατάγματος. Μετά την παρέλευση 6 ετών[3], θα πρέπει να εξασφαλιστεί άδεια από το Δικαστήριο για το σκοπό αυτό. Η χρήση της λέξης "may" στη Δ.40,θ.8, καθορίζει ότι το θέμα της χορήγησης ή όχι άδειας για εκτέλεση μετά την παρέλευση έξι ετών επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά[4]. Παρά το ότι η Δ.40,θ.8 δεν καθορίζει ποια είναι τα στοιχεία που θα πρέπει να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου από το διάδικο που αιτείται την άδεια, στη σελ. 1020 της Αγγλικής Ετήσιας Πρακτικής του 1958 (The Annual Practice 1958) διαβάζουμε τα ακόλουθα σε σχέση με το Order 42,r.23 των Αγγλικών Θεσμών, με το οποίο η δική μας Δ.40,θ.8 είναι πανομοιότυπη: «.application for leave to issue execution on a judgment more than six years old should be made to a Master in chambers ex parte, on an affidavit of facts by the party applying, or his solicitor, stating

(1)the date of the judgment, amount of original judgment debt, and amount still remaining due;

(2)showing that the applicant is entitled to execution, i.e. that there has been no change of parties, or devolution of interest, or, if any such, the precise nature of it, and

(3)showing causes of delay. The Master will, however, generally direct a summons to issue» Επομένως εκείνο το οποίο θα πρέπει να τονισθεί είναι ότι δεν αποτελεί δικαίωμα του εξ αποφάσεως πιστωτή η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης μετά τα έξι χρόνια - όπως ήταν η πρόνοια της Δ.40,θ.8 πριν την τελευταία τροποποίηση που την έχει επεκτείνει στα δέκα χρόνια - και ότι ο εξ αποφάσεως πιστωτής θα πρέπει να δίδει εξηγήσεις για το λόγο της καθυστέρησης ή για τους λόγους για τους οποίους δεν έγινε κατορθωτή η ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους κατά την αρχική περίοδο των έξι ετών (σήμερα 10 ετών) ή μέσα σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο για την οποία χορηγήθηκε άδεια εκτέλεσης. ΕΞΕΤΑΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Ανάμεσα στους λόγους Ένστασης που προβλήθηκαν ήταν και το ότι η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε με αδικαιολόγητη καθυστέρηση και ότι παρήλθαν 20 χρόνια από την έκδοση της Απόφασης. Σε πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επισημανθεί ότι δεν είναι ανάγκη να αναφέρονται από τους Αιτητές σε αιτήσεις αυτού του είδους όπως η υπό εξέταση οι «ειδικές περιστάσεις» οι οποίες τους δίδουν δικαίωμα εκτέλεσης μετά την παρέλευση του χρόνου που προβλέπεται. Όπως τονίσθηκε συναφώς, κάτι τέτοιο δεν επιβάλλει, ούτε δικαιολογεί η Δ.40,θ.8 στην οποία αναγράφεται, απλώς, ότι ο αιτών διάδικος θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι δικαιούται να εκτελέσει την υπέρ του απόφαση[5]. Περαιτέρω, αποφασίστηκε ότι δεν είναι αναγκαίο να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου πρόσθετα στοιχεία που να εξειδικεύουν τα μέτρα εκτέλεσης που είχαν ληφθεί μέχρι το στάδιο υποβολής της Αίτησης για άδεια εκτέλεσης. Μάλιστα, επισημάνθηκε ότι το γεγονός ότι το εξ αποφάσεως χρέος δεν έχει ακόμη εξοφληθεί είναι αρκετό για να επιτρέψει στο Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα δίδοντας άδεια για τη λήψη μέτρων εκτέλεσης. Όπως υπογραμμίσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο δεν είναι αναγκαία η επισύναψη στην Αίτηση κατάστασης λογαριασμού και ότι είναι αρκετό ότι δηλώνεται ενόρκως ότι το χρέος δεν έχει εξοφληθεί[6]. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προέκυψε και από την Ένσταση που καταχωρήθηκε, το εξ αποφάσεως χρέος δεν έχει εξοφληθεί. Η διάσταση που υπάρχει επί των γεγονότων είναι σε σχέση με το οφειλόμενο υπόλοιπο. Αυτό, όμως δεν συνιστά εμπόδιο ή κώλυμα στην έγκριση της Αίτησης. Όπως τονίσθηκε πολύ πρόσφατα στην υπόθεση ΣΠΕ Κοντέας ν. Ανδρέα Αναστάση Μιχαήλ κ.α. Π.Ε. 459/11, ημερ. 17.7.12: «Αναφορικά με τον ισχυρισμό του Εφεσίβλητου ότι οι Εφεσείοντες δεν απέδειξαν το ύψος του αιτούμενου ποσού (δηλαδή των €129.116,49 ενώ σύμφωνα με τον ίδιο αυτό είναι μόνο €80.000 περίπου), κρίνουμε ότι αυτό δεν ήταν εμπόδιο για έγκριση της αίτησης. Το θέμα μπορεί να εγερθεί από τον Εφεσίβλητο κατά την εκτέλεση της απόφασης.» Στην προκειμένη περίπτωση από την ανάγνωση του περιεχομένου της Ένορκης Δήλωσης ημερ. 06.11.12 προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης διαπιστώνεται ότι αναφέρονται ρητά τα ακόλουθα: ¨ Η ημερομηνία της έκδοσης της Απόφασης ¨ Το αρχικό ποσό της Απόφασης ¨ Το οφειλόμενο υπόλοιπο ¨ Το γεγονός ότι οι Αιτητές δικαιούνται σε εκτέλεση της Απόφασης ¨ Τα διάφορα μέτρα εκτέλεσης που έχουν ληφθεί μέχρι σήμερα. Σε σχέση με τα μέτρα εκτέλεσης αναφέρεται ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες: Þ Κατάθεσαν στο Κτηματολόγιο Λάρνακας το ΜΕΜΟ με αρ. ΕΒ6/93 επί της περιουσίας των Εναγομένων 1,3, 11 και 12 και στο Κτηματολόγιο Λευκωσίας το ΜΕΜΟ με αρ. ΕΒ22/93 επί της περιουσίας της Εναγομένης

1. Οι Ενάγοντες μετά από συμφωνία ακύρωσαν στις 25.1.02 το ΜΕΜΟ 22/93 επί της ακινήτου περιουσίας του Εναγομένου
2. Þ Στις 27.2.95 καταταχώρησαν ένταλμα κινητών εναντίον των Εναγομένων 1,5,6,7,8 και
3. Στις 9.11.95 το ένταλμα επεστράφη ανεκτέλεστο καθότι η περιουσία των Εναγομένων ήταν δεσμευμένη σύμφωνα με τα διατάγματα ημερ. 20.7.89 και 29.6.
4. Στις 25.11.96 εκδόθηκε διάταγμα όπως συνεχίσει η διαδικασία εκτέλεσης του εντάλματος κινητών. Þ Στις 20.11.98 οι Ενάγοντες εξασφάλισαν διάταγμα για άδεια εκτέλεσης της απόφασης. Þ Στις 24.3.04 η Εναγομένη 3 κατεχώρησε αίτηση για ακύρωση της εγγραφής του ΜΕΜΟ EB6/93 του Κτηματολογίου Λάρνακας. Þ Στις 9.6.05 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα για απαλλαγή μερικών από τα κτήματα που επιβαρύνονταν από το ΜΕΜΟ με αρ. ΕΒ6/
5. Þ Στις 26.8.11 η Εναγομένη 3 κατaχώρησε νέα αίτηση για ακύρωση της εγγραφής του ΜΕΜΟ EB6/93 και διαζευκτικά διατάγματα για ακύρωση της απόφασης και παραμερισμό του διατάγματος ημερ. 18.11.10 για παράταση του εν λόγω ΜΕΜΟ. Μετά από ακροαματική διαδικασία στις 10.7.12 το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση απορρίπτοντας την αίτηση της Εναγομένης 3 με έξοδα υπέρ των Εναγόντων. Þ Στις 23.11.11 οι Ενάγοντες επέδωσαν επιστολή απαίτησης προς την Εναγομένη 3 και στις 27.12.11 καταχώρησαν αίτηση για πώληση ακινήτων δυνάμει ΜΕΜΟ Λάρνακας ΕΒ6/
6. Προβάλλεται, επίσης, ο ισχυρισμός ότι λόγω του ότι οι Εναγόμενοι ζητούσαν κατά καιρούς παράταση χρόνου προς διευθέτηση τρόπου πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους τους οι Ενάγοντες συγκατατίθεντο και παραχωρούσαν τον απαιτούμενο χρόνο στους Εναγόμενους προς διευθέτηση πληρωμής του χρέους τους. Από τα πιο πάνω φαίνεται ότι έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τα αναγκαία στοιχεία ούτως ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Από την άλλη, η πλευρά των Εναγομένων δεν έχει καταδείξει ότι εγείρεται οποιοδήποτε θέμα δυσμενούς επηρεασμού των Εναγομένων από το γεγονός της παρέλευσης του χρόνου που αναφέρθηκε ανωτέρω και/ή οποιαδήποτε αλλαγή στην κατάσταση τους που να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η έκδοση της αιτούμενης άδειας για επέκταση του χρόνου εκτέλεσης δεν θα ήταν δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Απλώς στην αγόρευση των Εναγομένων προβλήθηκε γενικά και αόριστα η θέση ότι η παρέλευση τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος από την έκδοση της απόφασης έχει επιφέρει αλλαγή στην κατάσταση των Εναγομένων η οποία σήμερα τους βρίσκει σε δυσμενέστερη θέση από ότι κατά την έκδοση της εν λόγω απόφασης χωρίς, ωστόσο, η θέση αυτή να επεξηγείται ή να υποστηρίζεται από οποιαδήποτε γεγονότα. Σε άλλο δε σημείο της αγόρευσης προβάλλεται η θέση ότι η έγκριση της Αίτησης επηρεάζει δυσμενώς τα συμφέροντα των Εναγομένων και τον τρόπο που αυτοί θέλουν να εκμεταλλευτούν την περιουσία τους για να βοηθήσουν τα δύο τέκνα τους τα οποία έχουν τελειώσει τις σπουδές τους και προσπαθούν να δημιουργηθούν και εξελιχθούν επαγγελματικά με αποτέλεσμα ένα από τα τέκνα τους σήμερα να αναγκάζεται να διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο και να δραστηριοποιείται επαγγελματικά εκεί. Για τους ισχυρισμούς αυτούς, όμως, καμία αναφορά δεν υπήρξε στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των Εναγομένων. Είναι πάγια νομολογημένο ότι δεν μπορεί ένας διάδικος μέσω της αγόρευσης του να επικαλείται γεγονότα και ισχυρισμούς που δεν έχουν προκύψει από τη μαρτυρία ή από γεγονότα που προκύπτουν από το φάκελο του Δικαστηρίου[7]. Κατά συνέπεια το Δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη του τέτοιες αναφορές ελλείψει του πραγματικού υπόβαθρου. Όσον αφορά το λόγο Ένστασης ότι η Αίτηση δεν επιδόθηκε σε όλους τους αναγκαίους διάδικους και ότι η Αίτηση θα πρέπει και γι΄ αυτό το λόγο να απορριφθεί, όπως έχει πολύ πρόσφατα τονιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, με βάση τη συνδυασμένη ανάγνωση της Δ.40,θ.8 και Δ.48,θ8

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δεν υπάρχει υποχρέωση επίδοσης μιας τέτοιας αίτησης η οποία μπορεί να υποβληθεί μονομερώς και μάλιστα χωρίς να συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση[8]. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι ενώ η Ενάγουσα τράπεζα ήταν εξασφαλισμένη με υποθήκη Υ27/88, η οποία καλύπτει πλήρως το εξ αποφάσεως χρέος, από το 1993 επιβάρυνε με ΜΕΜΟ την ακίνητη ιδιοκτησία της Εναγόμενης 3 προβαίνοντας σε ανανέωση τους και ότι κάτι τέτοιο συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Επίσης, προβλήθηκε η θέση ότι ενώ η Ενάγουσα Τράπεζα ήταν εξασφαλισμένη με την πιο πάνω υποθήκη επιβάρυνε με ΜΕΜΟ ακίνητα της Εναγόμενης 3 και προέβηκε στη διαδικασία πώλησης των κτημάτων που επιβαρύνονται με ΜΕΜΟ αφού προηγήθηκε Αίτηση ημερ. 26.8.11 από πλευράς των Εναγομένων για ακύρωση της εγγραφής του ΜΕΜΟ ΕΒ6/93 κάτι το οποίο, ως ήταν η εισήγηση, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Επισημαίνω στο σημείο αυτό ότι με βάση τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο ΚΕΦ.6 παρέχεται στον εξ αποφάσεως πιστωτή το δικαίωμα επιλογής μέσα στα πλαίσια των διαφόρων μεθόδων εκτέλεσης που προσφέρονται όπως, είτε πωλήσει την ακίνητη ιδιοκτησία του εξ αποφάσεως χρεώστη, είτε όπως εγγράψει τη δικαστική απόφαση η οποία εκδόθηκε προς όφελος του ως επιβάρυνση σε ακίνητη ιδιοκτησία του εξ αποφάσεως χρεώστη[9]. Στο Άρθρο 53 του ΚΕΦ.6 γίνεται αναφορά στη δυνατότητα εγγραφής από τον εκ δικαστικής απόφασης πιστωτή δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε υπέρ του στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο και τη δυνατότητα του, αφού την εγγράψει, να καταστήσει οποιαδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία επί της οποίας ο εξ αποφάσεως χρεώστης έχει συμφέρον και η οποία είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του στα βιβλία του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου εγγύηση για την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους μέσω επιβάρυνσης ακίνητης ιδιοκτησίας. Στο Άρθρο 54 διαλαμβάνεται ο τρόπος εγγραφής της δικαστικής απόφασης. Περαιτέρω στο Άρθρο 55 καθορίζεται η διάρκεια εγγραφής της δικαστικής απόφασης, ενώ στο Άρθρο 56 προβλέπεται η δυνατότητα παράτασης της εγγραφής δικαστικής απόφασης για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει κάθε φορά τα δύο χρόνια. Επισημαίνω, δε εδώ, ότι είναι δικαίωμα των Εναγόντων να προχωρούν στην εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε υπέρ τους επιλέγοντας οποιαδήποτε από τις προσφερόμενες μεθόδους εκτέλεσης όπως αυτές διαλαμβάνονται στο Άρθρο 14

(1)του ΚΕΦ. 6. Ένας άλλος λόγος που προβλήθηκε από τους Εναγόμενους είναι ότι από τις 14.11.2007 η εκδοθείσα απόφαση έπαυσε να υφίσταται και να έχει οποιαδήποτε νομική ισχύ λόγω του ότι η τελευταία φορά που έτυχε ανανέωσης ήταν στις 13.11.2006 και ότι με βάση το Annual Practice 1958 άδεια για εκτέλεση απόφασης ανανεώνεται για ένα χρόνο. Όσον αφορά το θέμα της διάρκειας της άδειας εκτέλεσης μιας απόφασης η οποία έχει παραχωρηθεί από το Δικαστήριο στο Annual Practice 1958 αναφέρεται στα πλαίσια ερμηνείας και ανάλυσης της αντίστοιχης με τη δική μας αγγλικής δικονομικής πρόνοιας που ίσχυε τότε και συγκεκριμένα τον Order 42 r.23 ότι στην πρακτική η χρονική διάρκεια είναι για ένα μόνο χρόνο. [10] Χρήσιμη είναι, επίσης, και η ακόλουθη περικοπή από την αγγλική υπόθεση Patel v. Singh

(2002)EWCA 1938: «11. Under O.46 Rule 2 it is provided that a writ of execution to enforce a judgment "may not issue without the permission of the court in the following cases". The first such case is "where 6 years or more have elapsed since the date of the judgment or order". The other cases are where a party has died or where was conditional or where a receiver holds the goods sought to be seized. Sub-rule 3 provides "Where the court grants permission, whether under this rule or otherwise, for the issue of a writ of execution and the writ is not issued within one year after the date of the order granting such permission, the order shall cease to have effect, without prejudice, however, to the making of a fresh order".» Στην Κύπρο φαίνεται να ακολουθείτο η πρακτική εκεί όπου δεν καθορίζετο περίοδος για τη διάρκεια ισχύος της άδειας εκτέλεσης, να ισχύει για περίοδο έξι χρόνων. Δεν μου διαφεύγει της προσοχής ότι θα πρέπει τα Δικαστήρια όταν εξετάζουν αίτηση για παραχώρηση άδειας εκτέλεσης δικαστικής απόφασης να καθορίζουν χρονικό διάστημα που θα ισχύει μια τέτοια άδεια και το οποίο να είναι αποτέλεσμα συνεκτίμησης όλων των σχετικών γεγονότων της υπόθεσης. Για να το θέσω πιο ξεκάθαρα το Δικαστήριο που επιλαμβάνεται αίτησης για παραχώρηση άδειας εκτέλεσης δικαστικής απόφασης, αφού θα λάβει υπόψη του όλα τα περιστατικά και γεγονότα μιας υπόθεσης με γνώμονα την απονομή δικαιοσύνης μεταξύ των μερών, θα πρέπει να αποφασίσει όχι μόνο το θέμα της χορήγησης ή μη άδειας αλλά, σε περίπτωση χορήγησης τέτοιας άδειας, και το χρονικό διάστημα που θα ισχύει. Τέτοια ζητήματα αποφασίζονται μέσα στα πλαίσια ενάσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου όπου θα πρέπει να υπάρχει μια εξισορρόπηση αφενός μεταξύ της αρχής ότι η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων είναι στοιχείο που συναρτάται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας και αφετέρου της αρχής που κατοχυρώνει το δικαίωμα διαδίκου για τη διεξαγωγή δίκης εντός ευλόγου χρόνου που εφαρμόζεται και στο στάδιο εκτέλεσης μιας απόφασης. Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι με βάση την υφιστάμενη πρακτική ευρίσκεται σήμερα σε ισχύ η άδεια εκτέλεσης δικαστικής απόφασης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή με αποτέλεσμα να μπορεί το Δικαστήριο να προχωρήσει στην εξέταση της υπό κρίση Αίτησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθίαν όλων των πιο πάνω κρίνω ότι έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοια δεδομένα τα οποία δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της χορήγησης της αιτούμενης άδειας. Ως αποτέλεσμα έχω ικανοποιηθεί ότι είναι δίκαιο και επωφελές για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης να παραχωρηθεί στους Αιτητές/Ενάγοντες η αιτούμενη άδεια. Η υπό κρίση Αίτηση, συνεπώς, εγκρίνεται και εκδίδεται διάταγμα για άδεια εκτέλεσης της απόφασης αναφορικά με τους Εναγόμενους 1,2,3 και 9 για περίοδο τριών

(3)ετών. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Ενάγοντες/Αιτητές δικαιούνται στα έξοδα τους. Κατά συνέπεια τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται σε βάρος των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση 1,2,3 και 9 και υπέρ των Εναγόντων/Αιτητών. (Υπ.) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ c:\my documents\LENA /interim decisions [1] Η Δ.40, θ.8 έχει τροποποιηθεί στις 9.9.2011 με τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ.1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2011. [2]Όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση που σύμφωνα με τους όρους της απόφασης διάδικος δικαιούται σε θεραπεία υπό την αίρεση εκπλήρωσης κάποιου όρου (βλ. Δ.40 θ.2). [3] Σήμερα ο χρόνος είναι 10 έτη. [4] Δέστε W.T. Lamb & Sons v. Rider

(1948)2 ALL ER 402 και Halsbury's Laws of England, 3rd Edition, Volume 16, σελ.

1. [5] Δέστε την υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Κρίνος Ζ. Μακρίδης κ.α. Π.Ε. αρ. 122/09, ημερ. 7.6.
2. [6] Δέστε τις υποθέσεις Αναφορικά με την Αίτηση Μάριου Μιχαήλ Π.Ε. αρ. 8/12, ημερ. 8.2.12 και Αναφορικά με την Αίτηση της Ελένης Μιχαήλ Πολιτική Αίτηση αρ. 7/
3. Ημερ. 8.2.
4. [7] Δέστε Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Nίκου Κ. Σιακόλα

(2002)1 A.A.Δ 223, 228 και N.A. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Δημοκρατίας

(2000)3 Α.Α.Δ

1. [8] Δέστε τις υποθέσεις Αναφορικά με την Αίτηση της Ελένης Μιχαήλ Πολιτική Αίτηση αρ. 7/
2. ημερ. 8.2.12 και Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Κρίνος Ζ. Μακρίδης κ.α. Π.Ε. αρ. 122/09, ημερ. 7.6.
3. [9] 14

(1)Κάθε δικαστική απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου που διατάσσει πληρωμή χρημάτων δύναται τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, να εκτελεστεί με όλα ή με οποιαδήποτε από τα ακόλουθα μέσα:- (α) .... (β) με πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας ή επιβάρυνση αυτής με την εγγραφή της δικαστικής απόφασης (γ) .... (δ) .... [10] "Duration of Order hereunder - In practice an order under this Rule to issue execution is considered, if not acted upon, to endure for one year only;" cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο