Άθου Παρισινού κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 5071/11, 31/12/2012

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 23 του Συντάγματος, στο Άρθρο 20

(1)του περί Απαλλοτρίωσης Νόμου 15/62, στο Άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στα Άρθρα 22, 32 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στον Καν. 49 των περί Απαλλοτριώσεων Κανονισμών του 1956, στους Κανόνες Επιείκειας και Φυσικής Δικαιοσύνης καθώς και στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Ρίτας Χριστοφίδου Κτηματολογικού Λειτουργού Β' στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: · Στις 3.9.10 δημοσιεύθηκε διάταγμα απαλλοτρίωσης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) και ακολούθησε έντυπη προσφορά προς τον Ενάγοντα/Καθ΄ ου η Αίτηση ημερ. 27.12.

1. · Ο Ενάγοντας αποδέχθηκε την προσφορά και επειδή η απαλλοτριούσα αρχή δεν του κατέβαλε το ποσό καταχώρησε αγωγή διεκδικώντας την άμεση καταβολή του παρότι το κτήμα ήταν και εξακολουθεί να βρίσκεται επ΄ ονόματι του υπό την κυριότητα και την κατοχή του. · Στις 10.2.12 εκδόθηκε απόφαση στην πιο πάνω αγωγή μετά από αίτηση για συνοπτική απόφαση (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3) · Εναντίον της απόφασης καταχωρήθηκε έφεση η οποία έλαβε αριθμό 146/12 · Ένας από τους λόγους ένστασης στην αίτηση για συνοπτική απόφαση ο οποίος και αποτελεί και λόγο έφεσης είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με το Άρθρο 7 του περί Απαλλοτριώσεως Νόμου 15/62 η διαδικασία απαλλοτρίωσης μπορεί να ανακληθεί οποτεδήποτε ελεύθερα προ της πληρωμής. Αυτό γιατί σύμφωνα με το Άρθρο 13 του ιδίου Νόμου η διαδικασία απαλλοτρίωσης τελειούται με την καταβολή του ποσού και την άμεση μεταβίβαση της επίδικης ιδιοκτησίας στην Κυπριακή Δημοκρατία. · Ενόψει της δυνατότητας που το Άρθρο 7 του περί Αναγκαστικής Απαλλοτρίωσης Νόμου παρέχει η απαλλοτριούσα αρχή ανακάλεσε το διάταγμα ανάκλησης Δ.Π. 603/21.9.12 ημερ. 21.9.
2. · Ο Ενάγοντας/Καθ΄ ου η Αίτηση κατεχώρησε στο μεταξύ αίτηση και εξασφάλισε ένταλμα κατάσχεσης και εκποίησης κινητής περιουσίας με αρ. 1464/12 ημερ. 21.3.12 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6) · Με την εξέλιξη της πιο πάνω υπόθεσης και ειδικότερα με την ανάκληση της Διοικητικής Πράξης που αφορά το διάταγμα της απαλλοτρίωσης η εκτέλεση της απόφασης κατέστη άνευ αντικειμένου με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκτελεστεί. · Το ακίνητο κυριότητας των Εναγόντων/Καθ΄ ων η Αίτηση νοουμένου ότι ουδέποτε έπαψε να βρίσκεται επ΄ ονόματι τους έπαψε πλέον να βρίσκεται και κάτω από το διάταγμα απαλλοτρίωσης το οποίο έχει ανακληθεί και, επομένως, είναι παράδοξο να ζητείται η εκτέλεση εντάλματος κινητής περιουσίας για ένα ποσό €5.000.000 πλέον τόκους 9% από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απαλλοτρίωσης η οποία έχει ανακληθεί και ιδιοκτήτες ήταν και εξακολουθούν να είναι οι Ενάγοντες/Καθ΄ ων η Αίτηση. · Αν η εκτέλεση της απόφασης δεν ανασταλεί και κατ΄ επέκταση το ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας, η απαλλοτριούσα αρχή θα βρίσκεται στην παράδοξη θέση να πληρώσει €5.000.000 πλέον τόκους χωρίς να έχει λάβει οτιδήποτε σαν αντάλλαγμα και χωρίς να προσδοκά να πάρει αφού το διάταγμα αναγκαστικής απαλλοτρίωσης του ακινήτου έχει ανακληθεί. · Με την εμμονή των Εναγόντων προς εκτέλεση της απόφασης χωρίς να βρίσκεται σε ισχύ διάταγμα απαλλοτρίωσης αντιστρέφουν τη διαδικασία της απαλλοτρίωσης και ζητούν επίμονα από το κράτος να απαλλοτριώσουν αναγκαστικά το ακίνητο τους, ενώ το κράτος ως απαλλοτριούσα αρχή δεν χρειάζεται το υπό κρίση ακίνητο γι΄ αυτό και ανακάλεσε το διάταγμα απαλλοτρίωσης. ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΑΙΤΗΤΗ Σε συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση της Ρίτας Χρυστοφίδου που καταχωρήθηκε κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου λέχθηκαν και τα ακόλουθα: Ø Το ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας βρίσκεται προ των πυλών για άμεση εκτέλεση παρότι το διάταγμα απαλλοτρίωσης έχει ανακληθεί και η δικαστική απόφαση δεν έχει αντικείμενο. Ø Η ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης έλαβε χώρα 21.9.12 και ενώ το τμήμα της ενόρκως δηλούσας με αυτή την εξέλιξη θεώρησε λήξαν το ζήτημα της απαίτησης για εκτέλεση της απόφασης εφόσον δεν υπάρχει αντάλλαγμα για το οποίο να ζητείται το εν λόγω τίμημα, εντούτοις, οι δικαστικοί επιδότες πιέζουν ασφυκτικά για την εκτέλεση του εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας εναντίον της Δημοκρατίας. Ø Η ανάγκη έκδοσης διατάγματος αναστολής του πιο πάνω εντάλματος είναι εξαιρετικά επείγουσα καθότι οι δικαστικοί επιδότες εμφανίστηκαν και συνεχίζουν να εμφανίζονται σε κτίρια όπου εργάζονται δημόσιοι υπάλληλοι και αξιωματούχοι για άμεση κατάσχεση επίπλων και αυτοκινήτων που ανήκουν στη Δημοκρατία. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟ ΜΕΡΟΥΣ ΚΑΘ΄ ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ 1,3,4,5 Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση 1,2,3,4 και 5 η οποία βασίζεται στο Άρθρο 47 του Ν.14/60, στη Δ.40, θ.11, Δ.39, θθ1-11, Δ.48, θθ2-4, 8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρα 23, 30

(3)και 152 του Συντάγματος καθώς και στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως συγκεκριμένοι λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: ¨ Η αίτηση είναι παράτυπη και η νομική της βάση εσφαλμένη. ¨ Δεν υπάρχει έγκυρο και νόμιμο πραγματικό βάθρο το οποίο να δικαιολογεί την αιτούμενη θεραπεία γιατί το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε δικαστικό έλεγχο της νομιμότητας του πραγματικού βάθρου που επικαλούνται οι αιτητές, ήτοι της νομιμότητας της ανάκλησης της απαλλοτρίωσης. ¨ Η Αίτηση είναι κακόπιστη και συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, ενώ έγινε πολύ καθυστερημένα. ¨ Η Αίτηση παραβιάζει την αρχή της διάκρισης των εξουσιών και επιδιώκει αλλότριους σκοπούς, ενώ είναι προϊόν κατάχρησης εξουσίας. ¨ Ο αιτητής στοχεύει μέσω διοικητικής πράξης να ακυρώσει και/ή παρακάμψει και/ή καταστήσει ανενεργή και αναποτελεσματική μια δικαστική απόφαση. ¨ Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ο Αιτητής επιδιώκει ακύρωση και/ή αναστολή του εντάλματος πώλησης κινητών είναι η αδυναμία του Κράτους να καταβάλει την επιδικασθείσα αποζημίωση. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Άθου Παρισσινού, Ενάγοντα 1 στην παρούσα αγωγή στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: o Η Δ.40, θ.11 στοχεύει ειδικώς να παρέχει εξουσία αναστολής απόφασης ή διατάγματος εκκρεμούσης της περάτωσης έφεσης στη διαδικασία. Ούτε το Άρθρο 47 του Ν.14/60 παρέχει εξουσία αμφισβήτησης του τελεσίδικου μιας δικαστικής απόφασης. o Στην παρούσα αίτηση οι αιτητές δεν επιδιώκουν την ακύρωση και/ή αναστολή του επίδικου εντάλματος εκκρεμούσης της Έφεσης. Επικαλούνται μόνο την ανάκληση της απαλλοτρίωσης. o Η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου που εκδόθηκε στην Αγωγή 5071/11 αποτελεί τελεσίδικη απόφαση, η δε καταχώρηση Έφεσης δεν της αφαιρεί το status της τελεσίδικης απόφασης. o Η εκτέλεση της απόφασης δεν έχει καταστεί άνευ αντικειμένου με την ανάκληση της διοικητικής πράξης για τους εξής λόγους: (α) Στην ουσία αυτό που επιδιώκεται είναι η ακύρωση και/ή εξουδετέρωση της δικαστικής απόφασης. Μια δικαστική απόφαση δεν μπορεί να ακυρωθεί και/ή εξουδετερωθεί με τη χρησιμοποίηση της διαδικασίας ακύρωσης και/ή αναστολής του εντάλματος που έχει εκδοθεί για την εκτέλεση της. Μπορεί να ακυρωθεί με το δικαστικό διάβημα της Έφεσης. Οι Αιτητές όμως δεν επικαλούνται Έφεση αλλά ανάκληση της απαλλοτρίωσης. (β) Μια δικαστική απόφαση δεν μπορεί να ακυρωθεί και/ή εξουδετερωθεί και/ή καταστεί ανενεργή με εξωδικαστικά μέσα και μάλιστα μέσα από επίκληση διοικητικής πράξης, εδώ της πράξης της ανάκλησης της απαλλοτρίωσης. (γ) Η ανάκληση διοικητικής πράξης από διοικητικό όργανο με μοναδικό και αποκλειστικό στόχο να παρακαμφθεί και/ή εξουδετερωθεί και/ή καταστεί ανενεργή η δικαστική απόφαση παραβιάζει την αρχή της διάκρισης εξουσιών. Μόνο ύστερα από τον παραμερισμό της δικαστικής απόφασης από το Εφετείο ή άλλο αρμόδιο Δικαστήριο μπορεί να ακυρωθεί και/ή ανασταλεί η εκτέλεση του επίδικου εντάλματος. o Δεν είναι δυνατή η ανάκληση απαλλοτρίωσης μετά τη συμπλήρωση της σχετικής διαδικασίας με διευθέτηση μεταξύ των μερών όπως έχει συμβεί εδώ. Οι Ενάγοντες έχουν ήδη ασκήσει την προσφυγή 1781/12 κατά της εκτελεστής πράξης της ανάκλησης. Το πολιτικό Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εξετάσει τη νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης, εδώ της ανάκλησης. Επομένως, το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να προβεί σε δικαστικό έλεγχο του πραγματικού βάθρου, ήτοι της ανάκλησης. o Το επίδικο ένταλμα εκδόθηκε στις 21.3.12 και εκκρεμεί έκτοτε παρά τα επανειλημμένα διαβήματα των Εναγόντων. Παρά την ύπαρξη του εντάλματος από τις 21.3.12 και την έκτοτε γνώση των Αιτητών για την ύπαρξη του οι Αιτητές δεν είχαν επιδιώξει την αναστολή του στο αρχικό στάδιο. Το επιδιώκουν με καθυστέρηση 7 μηνών αφού πρώτα έχουν κάνει χρήση του μέτρου της ανάκλησης. o Η εμμονή των Εναγόντων προς εκτέλεση της δικαστικής απόφασης είναι καθόλα νόμιμη και δεν συνιστά ποσώς αντιστροφή της διαδικασίας απαλλοτρίωσης. Από τη στιγμή που η απαλλοτρίωση έχει μετουσιωθεί σε δικαστική απόφαση αυτή έχει ξεφύγει από τη δικαιοδοσία των Διοικητικών Αρχών και έχει ενταχθεί στη δικαιοδοσία των Δικαστικών Αρχών. o Ο πραγματικός λόγος της μη καταβολής της επιδικασθείσας αποζημίωσης είναι η έλλειψη οικονομικών πόρων. Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει δικαστική γνώση ότι: (

1. i)η οικονομική κατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας έφτασε στο χείλος της χρεοκοπίας εξ΄ ου και έχει αποταθεί στο μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (
2. ii)Η Κυπριακή Δημοκρατία διαθέτει πόρους για να ικανοποιήσει μερικές μόνο από τις οικονομικές της υποχρεώσεις μέχρι το τέλος Νοεμβρίου 2012. (iii) Η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να ανταποκριθεί στις τρέχουσες οικονομικές υποχρεώσεις και μεγάλος αριθμός επιτυχόντων διαδίκων έχουν εκδώσει εντάλματα κατάσχεσης. Επομένως δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μπορεί να εκτελεσθεί το ένταλμα στο μέλλον αν η εκτέλεση του ανασταλεί και, συνεπώς, τα συμφέροντα των Εναγόντων θα επηρεασθούν δυσμενώς. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟ ΜΕΡΟΥΣ ΚΑΘ΄ ΗΣ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ.2 Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από την Καθ΄ ης η Αίτηση 2 η οποία έχει την ίδια νομική βάση με εκείνη των Καθ΄ ων η Αίτηση 1,3,4 και 5. Οι λόγοι Ένστασης που εξειδικεύονται είναι ταυτόσημοι με εκείνους που εξειδικεύονται στην Ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση 1,3,4 και 5. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Καθ΄ ης η Αίτηση 2 στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: ü Η νομική βάση της αίτησης δεν παρέχει εξουσία αμφισβήτησης με τον τρόπο που επιδιώκεται στην παρούσα διαδικασία του τελεσίδικου της δικαστικής απόφασης. ü Οι Αιτητές δεν επιδιώκουν την ακύρωση ή αναστολή του επίδικου εντάλματος εκκρεμούσης της Έφεσης. Για να θεμελιώσουν την αίτηση τους περιορίζονται στην αναφορά της ανάκλησης της απαλλοτρίωσης. ü Σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρησης Έφεσης κατά της απόφασης ημερ. 10.2.12 ενώ ο δικαστικός επιδότης ελάμβανε μέτρα για την κατάσχεση και εκποίηση κινητής περιουσίας, στις 20.6.12 οι Αιτητές απέστειλαν επιστολή προς το Υπουργείο Οικονομικών με κοινοποίηση στους τότε δικηγόρους της Καθ΄ ης η Αίτηση. (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α) ü Συμφωνήθηκε με τους Αιτητές όπως υπάρχει άμεση καταβολή του ποσού του €1.000.000 προς τους Ενάγοντες και καταβολή του υπόλοιπου ποσού σε μεταγενέστερο χρόνο. ü Ένεκα της παράλειψης των Αιτητών να συμμορφωθούν με τα συμφωνηθέντα οι δικηγόροι της Καθ΄ ης η Αίτηση απέστειλαν επιστολές προς τους Αιτητές στις 16.6.12 και 20.8.12 (ΤΕΚΜΗΡΙΑ Β και Γ) ü Στη συνέχεια στις 21.9.12 η απαλλοτριούσα αρχή επιχείρησε να ανακαλέσει την απόφαση του Δικαστηρίου με τη δημοσίευση διατάγματος ανάκλησης της απαλλοτρίωσης. ü Οι Αιτητές δεν έδωσαν επαρκή ή ικανοποιητική δικαιολογία για να αιτιολογήσουν το διαρρεύσαντα χρόνο μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της παρούσας αίτησης. ü Παρά την ύπαρξη του εντάλματος από τις 21.3.12 και την έκτοτε γνώση των Αιτητών για την ύπαρξη του οι Αιτητές δεν επεδίωξαν την αναστολή του στο αρχικό στάδιο. Το επιδιώκουν με καθυστέρηση 7 μηνών αφού πρώτα προέβηκαν σε ανάκληση της απαλλοτρίωσης. Επομένως, η αίτηση συνιστά κατάχρηση εξουσίας και επιδιώκει αλλότριους σκοπούς. Η ανάκληση απαλλοτρίωσης η οποία αποσκοπεί στην καταστρατήγηση δικαστικής διαδικασίας με την επιδίκαση αποζημίωσης συνιστά κατάχρηση εξουσίας. ΕΞΕΤΑΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται βασικά στη Δ.40,θ.11 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία έχει ως εξής : "11. Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just." Όπως έχει νομολογηθεί η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40,θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις αυτής. Αφορά δε αναστολή εκτέλεσης με βάση γεγονότα που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Όπως έχει επισημανθεί στην υπόθεση Stavrou & Another v. Christropoulos

(1985)1 C.L.R 449 η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλης από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης. Η επίκληση της Δ.40,θ.11 μπορεί να γίνει λόγω της εκκρεμότητας της αποπεράτωσης της έφεσης[1]. Στην προκείμενη περίπτωση παρά το γεγονός ότι οι Αιτητές έχουν ασκήσει έφεση εναντίον της απόφασης η οποία εξεδόθη στην παρούσα αγωγή είναι φανερό, με βάση τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση, ότι δεν επιδιώκουν την αναστολή εκτέλεσης της εναντίον τους εκδοθείσας απόφασης μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. Οι Αιτητές με την παρούσα αίτηση επιδιώκουν την αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος πώλησης κινητών και την αναστολή της εκτέλεσής της εκδοθείσας απόφασης για το λόγο ότι, σε μεταγενέστερο χρόνο, έχουν προβεί σε ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης. Σχετικές είναι επί του σημείου αυτού οι παράγρ. 8, 9 και 10 της ένορκης δήλωσης της Ρίτας Χριστοφίδου που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση. Τις παραθέτω: «

1. Ενόψει της δυνατότητας που το άρθρο 7 του περί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης Νόμος παρέχει η απαλλοτριούσα αρχή ανακάλεσε το διάταγμα απαλλοτρίωσης με το διάταγμα ανάκλησης Δ.Π. 603/21.9.12 ημερ. 21.9.12 (Τεκμ. 5)
2. Ο Ενάγοντας /Καθ' ου η Αίτηση κατεχώρησε στο μεταξύ αίτηση και εξασφάλισε ένταλμα κατάσχεσης και Εκποίησης Κινητής Περιουσίας με αρ. 1464/12 ημερ. 21.3.12 (Τεκμήριο αρ. 6).
3. Με την εξέλιξη της πιο πάνω υπόθεσης και ειδικότερα με την ανάκληση της Διοικητικής Πράξης που αφορά το διάταγμα της απαλλοτρίωσης η εκτέλεση της απόφασης κατέστη άνευ αντικειμένου με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκτελεστεί.» Σε συμφωνία με τα όσα ανέπτυξαν οι συνήγοροι των Καθ΄ ων η Αίτηση λέω ότι κατ' ουσία αυτό που επιδιώκεται από τους Αιτητές μέσω της παρούσας αίτησης είναι η εξουδετέρωση της δικαστικής απόφασης που έχει εκδοθεί στην παρούσα αγωγή. Μια δικαστική απόφαση δεν μπορεί, ασφαλώς, να εξουδετερωθεί ή να ακυρωθεί με τη χρήση της διαδικασίας αναστολής ή ακύρωσης του εντάλματος κινητών που έχει εκδοθεί προς εκτέλεση της. Μια δικαστική απόφαση μπορεί να ακυρωθεί μόνο μέσω του ενδίκου διαβήματος της έφεσης. Επαναλαμβάνω. Με βάση τα όσα καταγράφονται στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση οι Αιτητές δεν επιδιώκουν αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών λόγω και ενόψει της εκκρεμότητας της αποπεράτωσης της Έφεσης η οποία έχει ασκηθεί στην απόφαση που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή αλλά προς τον σκοπό διασφάλισης των συμφερόντων τους σε άλλη διαδικασία η οποία έχει στο μεταξύ μεσολαβήσει, εκείνη της ανάκλησης του διατάγματος απαλλοτρίωσης. Στην υπόθεση Stavrou v. Christopoulos

(1985)1 C.L.R 449 είχε εκδοθεί εκ συμφώνου διάταγμα έξωσης εναντίον του Εφεσείοντος. Στη συνέχεια καταχωρήθηκε αγωγή για παραμερισμό του διατάγματος με τον ισχυρισμό ότι είχε εκδοθεί λόγω δόλου του Εφεσίβλητου. Η αγωγή απορρίφθηκε όπως και η έφεση εναντίον της απόρριψης. Παρά το τελεσίδικο διάταγμα έξωσης οι Ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για αναστολή του διατάγματος εκείνου. Η αίτηση για αναστολή βασίστηκε επί της Δ.40, θ.11 και του Άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Η αναστολή επιδιώχθηκε για να διασφαλιστεί η θέση των Εφεσειόντων σε άλλη διαδικασία εντελώς ανεξάρτητη από τη διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση του διατάγματος έξωσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο έθεσε το όλο θέμα ως εξής στη σελ. 451 της απόφασης του: "The learned trial Judge dismissed the application as unfounded. We are wholly in agreement. We cannot visualize any circumstances under which a Court of Law may interfere, in the indirect way sought in these proceedings, with the finality of a judgment of a Court of competent jurisdiction. O.40, r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgment or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore, irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Court of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in these proceedings the finality of a judgment. Though unnecessary to explore the ambit of s.47 for the purposes of this judgment we can certainly conclude that it does not confer jurisdiction to interfere with the finality of judgment or order in the manner sought in these proceedings." Έχοντας, λοιπόν, καταλήξει ότι με την παρούσα Αίτηση οι Αιτητές δεν επιδιώκουν την αναστολή και/ή ακύρωση του επίδικου εντάλματος λόγω της εκκρεμότητας της αποπεράτωσης της Έφεσης, αλλά επικαλούνται μόνο το γεγονός της ανάκλησης της απαλλοτρίωσης, κρίνω ότι η Δ.40,θ.11, που αποτελεί την κύρια βάση επί της οποίας στηρίχθηκε η Αίτηση, δεν τυγχάνει εφαρμογής. Όσον αφορά τις υπόλοιπες διατάξεις επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα Αίτηση, διαπιστώνω ότι δεν παρέχουν νομική βάση για την επιδιωκόμενη θεραπεία. Κατ΄ ακολουθίαν όλων των πιο πάνω, παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων λόγων Ένστασης που έχουν προβληθεί από πλευράς Καθ΄ ων η Αίτηση/Εναγόντων. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως αποτέλεσμα η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό Διάταγμα που είχε εκδοθεί, ακυρώνεται. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄ αυτό ο Αιτητής/Εναγόμενος καταδικάζεται στα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ c:\my documents\LENA /interim decisions [1] "O.40, r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgment or order pending the determination of an appeal in the proceedings." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο