Σάββα Κοτσώνια ν. CLR Stockbrokers Limited κ.α., Αγ. Αρ. 11866/03, 3/12/2012

Σάββα Κοτσώνια ν. CLR Stockbrokers Limited κ.α., Αγ. Αρ. 11866/03, 3/12/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A338 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αγ. Αρ. 11866/03 ΜΕΤΑΞΥ: Σάββα Κοτσώνια ΕΝΑΓΟΝΤΑ/ΑΙΤΗΤΗΝ - και -

1. CLR Stockbrokers Limited
2. Λάμπρου Παναγιωτίδη ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ/ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Και ως ετροποποιήθη δυνάμει Διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 17.5.06 ΜΕΤΑΞΥ: Σάββα Κοτσώνια ΕΝΑΓΟΝΤΑ/ΑΙΤΗΤΗΝ - και -
3. CLR Stockbrokers Limited
4. Λάμπρου Παναγιωτίδη
5. CLR Asset Management Limited ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ/ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ ---------------------------- Ημερομηνία: 03 Δεκεμβρίου,
6. Αίτηση ημερ. 18.09.12 για αναστολή καταβολής δικηγορικών εξόδων Για τον Ενάγοντα/Αιτητής: κα Μ. Μακρή για Γεωργιάδης & Μυλωνάς. Για τους Εναγόμενους/Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Γ. Στυλιανού για Γεωργιάδης & Πελίδης Δ.Ε.Π.Ε ------------------- ¨ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με την παρούσα Αίτηση ο Ενάγοντας/Αιτητής εξαιτείται Διατάγματος του Δικαστηρίου που να διατάττει την αναστολή της καταβολής των δικηγορικών εξόδων προς τους Εναγόμενους που επιδικάστηκαν με την απόφαση ημερ. 4.11.11 μέχρι την αποπεράτωση της εκδίκασης της Έφεσης 464/
7. ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.35, θθ18 και 19, Δ.48, θθ1-9, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρα 29 και 32 του Ν.14/60, στο Άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ. 6, στις συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου και στη νομολογία. Υποστηρίζεται δε από Ένορκη Δήλωση της Έλενας Εμμανουήλ, σκούμενης δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Ενάγοντα. Σ΄ αυτή αναφέρονται τα ακόλουθα: ü Στις 4.11.11 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της παρούσας αγωγής εξέδωσε απόφαση με την οποία απέρριπτε την αξίωση του Ενάγοντα και επιδίκασε έξοδα εναντίον του Ενάγοντα και υπέρ των Εναγομένων 1,2 και 3 όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ü Εναντίον της απόφασης αυτής στις 15.12.11 ο Ενάγοντας καταχώρησε Έφεση (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1). ü Στις 13.7.12 ο Εναγόμενος 1 καταχώρησε αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης του Ενάγοντα και ως εκ τούτου υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος έκδοσης του Διατάγματος Πτώχευσης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2) ü Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω ο Ενάγοντας είναι σε θέση να παράσχει οιανδήποτε άλλη και/ή επιπρόσθετη εξασφάλιση της καταβολής των δικηγορικών εξόδων στην περίπτωση που η Έφεση του αποτύχει. ü Ο Ενάγοντας έχει εκ πρώτης όψεως καλούς λόγους Έφεσης, προβάλλοντας ουσιαστικά ζητήματα για συζήτηση στην Έφεση και υπάρχουν καλές προοπτικές επιτυχίες της Έφεσης. ü Στην περίπτωση που δεν ανασταλεί η απόφαση ημερ. 4.11.11 ως προς την καταβολή των δικηγορικών εξόδων στους Εναγόμενους οι Εναγόμενοι είναι βάσιμα πιθανόν να μην είναι σε θέση να επιστρέψουν πίσω τα χρήματα στην κατοχή του Ενάγοντα με αποτέλεσμα το ένδικο μέσο της έφεσης να χάσει την αποτελεσματικότητα του. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση καταχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στη Δ.35, θθ18 και 19, Δ.40, θ11 και Δ.48,θθ 1,2,5-7,8(i)(ee), των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη νομολογία. Ως συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: Ø Η νομική βάση της Αίτησης δεν παρέχει εξουσία για την αιτούμενη θεραπεία. Ø Η Αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη. Ø Δεν ισχύουν οι προϋποθέσεις για αναστολή της απόφασης ημερ. 4.11.11 και/ή για αναστολή της καταβολής των δικηγορικών εξόδων μέχρι την αποπεράτωση της Έφεσης 464/
8. Ø Τα γεγονότα της Αίτησης δεν είναι ικανά να στηρίξουν την αιτούμενη θεραπεία. Ø Η Αίτηση δεν αποκαλύπτει οποιεσδήποτε περιστάσεις που να δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος του Ενάγοντα. Ø Δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην Έφεση. Ø Η Αίτηση αποσκοπεί στην καθυστέρηση και αποτελεί απόπειρα του Αιτητή να κερδίσει χρόνο και να αναιρέσει την πρωτόδικη απόφαση. Ø Οι αποφάσεις των πρωτόδικων Δικαστηρίων δεν πρέπει να αναστέλλονται χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ο Αιτητής δεν έχει δώσει κανένα πειστικό λόγο γιατί μια ενδεχόμενη επιτυχία της Έφεσης θα χάσει τη σημασία της αν δεν ανασταλεί η παρούσα διαδικασία. Ø Η Αίτηση καταχωρήθη με αδικαιολόγητη καθυστέρηση και με μόνη πρόθεση να εμποδίσει την εκτέλεση της απόφασης. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Παναγιώτας Στυλιανού, δικηγόρου στο γραφείο του Δικηγόρου των Εναγομένων/Καθ΄ ων η Αίτηση στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: ¨ Η καταχώρηση έφεσης και οι ισχυριζόμενες πιθανότητες της επιτυχίας δεν συνιστούν αφ΄ εαυτών λόγο για διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης πρωτόδικης απόφασης. Ο Αιτητής δεν προβάλλει κανένα ουσιαστικό λόγο υπέρ της αναστολής της πρωτόδικης απόφασης. Πρόσωπο υπέρ του οποίου έχει εκδοθεί απόφαση δεν πρέπει να στερείται του δικαιώματος του να επωφεληθεί από αυτή απλώς και μόνο επειδή ο αντίδικος χωρίς να προβάλλει οποιοδήποτε ουσιαστικό λόγο και, συγκεκριμένα, χωρίς να καταδεικνύεται ότι άμεση εκτέλεση θα καταστήσει αναποτελεσματικό το δικαίωμα έφεσης, έχει επιλέξει να εφεσιβάλει την απόφαση. ¨ Προβάλλονται άοριστοι και ατεκμηρίωτοι ισχυρισμοί σχετικά με την οικονομική κατάσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση χωρίς να αποκαλύπτονται οποιαδήποτε στοιχεία που να δικαιολογούν τον ισχυρισμό ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν είναι σε θέση να παρέχουν οιανδήποτε εγγύηση αναφορικά με το ποσό των εξόδων σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης. ¨ Η οικονομική κατάσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση είναι άριστη και είναι σε θέση να επιστρέψουν τα όποια ποσά τους καταβάλει ο Αιτητής δυνάμει της επίδικης δικαστικής απόφασης σε περίπτωση που αυτή ήθελε ανατραπεί. ¨ Ο Ενάγοντας δεν δίδει οποιεσδήποτε θετικές πληροφορίες για την οικονομική κατάσταση του για να μπορεί το Δικαστήριο να κρίνει κατά πόσο σε περίπτωση που ανασταλεί η αποπληρωμή των δικηγορικών εξόδων θα είναι σε θέση αργότερα να εξοφλήσει τα δικηγορικά έξοδα προς τους Εναγόμενους αν η Έφεση δεν επιτύχει ¨ Το γεγονός ότι ο Αιτητής δεν έχει καταβάλει τα έξοδα που έχει διαταχθεί από το Δικαστήριο να καταβάλει και δεν προτείνει κανένα τρόπο διακανονισμού τους σε συνδυασμό με τον ισχυρισμό του ότι υπάρχει κίνδυνος να εκδοθεί εναντίον του διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του δεικνύει ότι, είτε λόγω της οικονομικής του κατάστασης αδυνατεί να πληρώσει τα έξοδα που τον διέταξε το Δικαστήριο, είτε ότι, ενώ μπορεί να τα πληρώσει, παραλείπει να το κάνει περιφρονώντας την εναντίον του δικαστική απόφαση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υπό κρίση Αίτηση, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, στηρίζεται στη Δ.35 θ.18 η οποία έχει ως ακολούθως: «
9. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from the Court of Appeal or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Το νομικό πλαίσιο που διέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35 θ.18 έχει αναλυθεί και επεξηγηθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης είναι πρώτον, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου με παράλληλο γνώμονα την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διαδίκου υπέρ του οποίου εκδόθηκε και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Όπως έχει πάγια νομολογηθεί η καταχώρηση έφεσης δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 θ.
10. Περαιτέρω, όπως πάλι έχει κατ' επανάληψη τονιστεί στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης από τη μια και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από την άλλη συνιστούν τους παράγοντες που, κατά κύριο λόγο, επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου[1]. Περαιτέρω για να δικαιολογείται αναστολή απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης θα πρέπει να υπάρχουν ειδικές περιστάσεις[2] Η Δ.35 θ.18 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να αναστέλλει τη διαδικασία γενικά. Με άλλα λόγια η Δ.35 θ.18 δεν δίδει εξουσία για αναστολή συνέχισης εκκρεμούσας διαδικασίας αγωγής αλλά μόνο για διαδικασία εκτέλεσης προς ικανοποίηση αυτοτελούς αποφάσεως[3]. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές προχωρώ να εξετάσω την υπό κρίση αίτηση. Το ορθό κριτήριο με βάση την πάγια νομολογία, όπως παρατέθηκε ανωτέρω, είναι η έφεση που ασκήθηκε, ως δικαίωμα του αιτητή, να μη χάσει την αποτελεσματικότητα της. Το Δικαστήριο ανάμεσα στα άλλα που λαμβάνει υπόψη του για να αποφασίσει αν θα εκδώσει ή όχι διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης έχει καθήκον να μεριμνήσει ώστε η όποια επιτυχία σε έφεση να μην καταστεί άνευ αντικειμένου. Η προοπτική επιτυχίας της έφεσης αποτελεί οπωσδήποτε παράγοντα σχετικό. Ωστόσο, σε αντίθεση με την επίδικη περίπτωση, μόνο εκεί όπου μπορεί να προγνωστεί με βεβαιότητα η πιθανότητα επιτυχίας ή αποτυχίας της Έφεσης ο παράγοντας αυτός αποκτά ιδιαίτερη σπουδαιότητα και εδώ δεν έχει προβληθεί κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια τέτοια κατάληξη. Βεβαίως, όπως και να έχουν τα πράγματα, η διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων στα πλαίσια των λόγων εφέσεως θα λάβει χώρα ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου και όχι εδώ. Στην προκειμένη περίπτωση ο Αιτητής γενικά και αόριστα ισχυρίζεται ότι σε περίπτωση που δεν ανασταλεί η απόφαση ημερ. 4.11.12 ως προς την καταβολή των δικηγορικών εξόδων στους Εναγόμενους, οι Εναγόμενοι είναι «βάσιμα πιθανόν να μην είναι σε θέση να επιστρέψουν πίσω τα χρήματα στην κατοχή του Ενάγοντα με αποτέλεσμα το ένδικο μέσο της Έφεσης να χάσει την αποτελεσματικότητα του.». Επισημαίνεται ότι εν προκειμένω ο Ενάγοντας/Αιτητής δεν έχει δώσει οποιεσδήποτε πληροφορίες για την οικονομική κατάσταση των Εναγομένων και δεν έχει αποκαλύψει οποιαδήποτε στοιχεία που να δικαιολογούν τον γενικό και αόριστο ισχυρισμό που πιο πάνω προέβαλε. Υπενθυμίζω ότι σε τέτοιου είδους αιτήσεις το Δικαστήριο έχει απόλυτη και απεριόριστη διακριτική ευχέρεια στο να χορηγήσει ή μη διάταγμα αναστολής και θα το χορηγήσει μόνο αν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις οι οποίες, ωστόσο, πρέπει να εκτίθενται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την σχετική αίτηση. Παραθέτω σχετικό προς τούτο απόσπασμα από το Σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England Τόμος 16, σελ. 35 παράγρ. 51:- "The Court has an absolute and unfettered discretion as to the granting or refusing a stay, and as to the terms upon which it will grant it .. and will, as a rule, only grant it if there are special circumstances, which must be deposed to an affidavit unless application is made at the hearing." Να πω και κάτι άλλο. Ενώ από τη μια ο Αιτητής προβάλλει τον ισχυρισμό ότι ένεκα της καταχώρησης Αίτησης από τον Εναγόμενο 1 για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης του υπάρχει σοβαρός κίνδυνος έκδοσης του Διατάγματος Πτώχευσης, από την άλλη ισχυρίζεται ότι είναι σε θέση να παράσχει οποιαδήποτε άλλη και/ή επιπρόσθετη εξασφάλιση της καταβολής των δικηγορικών εξόδων στην περίπτωση που η Έφεση του αποτύχει. Εάν το ζήτημα στην παρούσα υπόθεση αφορά και αναφέρεται σε οικονομικές δυσχέρειες του Αιτητή και αδυναμία του κατ΄ ουσία να αποπληρώσει το ποσό των δικηγορικών εξόδων που έχει επιδικαστεί σε βάρος του ένεκα της απόρριψης της αγωγής στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο υπόθεση, λέω από την αρχή ότι αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να οδηγήσει σε χορήγηση αναστολής εκτέλεσης της απόφασης. Αν γινόταν δεκτή μια τέτοια θέση χωρίς αμφιβολία οι επιπτώσεις σε δικαστικές διαδικασίες θα ήταν επικίνδυνα αρνητικές όσον αφορά την αποτελεσματική απονομή της Δικαιοσύνης. Αναστολή θα μπορούσε να εξεταστεί αν ο Αιτητής/Ενάγοντας δήλωνε ετοιμότητα να παράσχει αποτελεσματικές εγγυήσεις για εξασφάλιση του επιδικασθέντος ποσού των δικηγορικών εξόδων των Εναγομένων. Η γενική και αόριστη αναφορά του ότι είναι σε θέση να παράσχει εξασφάλιση δεν αρκεί. Διαφορετικά σε περίπτωση αναστολής όχι μόνο οι Καθ΄ ων η Αίτηση/Εναγόμενοι δεν θα μπορούσαν μέχρι την αποπεράτωση της Έφεσης να διεκδικήσουν οποιοδήποτε ποσό που το Δικαστήριο τους επεδίκασε αλλά θα στερούνταν οποιασδήποτε εξασφάλισης του λαβείν τους σε περίπτωση πλήρους αποτυχίας της Έφεσης που άσκησε ο Αιτητής/Ενάγοντας. Επιπρόσθετα, θεωρώ ότι η επίδικη Αίτηση καταχωρήθηκε αργοπορημένα και συγκεκριμένα δέκα περίπου μήνες μετά την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό η οποία εφεσιβλήθηκε. Όπως δε συνάγεται από την υπόθεση Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου