Επί τοις αφορώσι τον Χάρη Χαραλάμπους, Αρ. Ειδ. Πτώχευσης: 521/12, 30/11/2012

(1)(g) (h)

(3)στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς 2, 4, 6, 7, 8, 9, 11, 16, 18, 25, 30, 38, 39, 40, 41, 42, 43 και 187 και 188, στο Νόμο 14/60, το Σύνταγμα, επί της Νομολογίας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση του αιτητή ο οποίος αναφέρει ότι έχει προσωπική γνώση των γεγονότων που αφορούν την παρούσα αίτηση και αναφέρει τους λόγους που κατά την γνώμη του θα πρέπει να παραμεριστεί και/ή ακυρωθεί η Ειδοποίηση Πτώχευσης. Ο αιτητής συνοπτικά αναφέρει τα ακόλουθα. Ισχυρίζεται ότι η ειδοποίηση πτώχευσης θα πρέπει να ακυρωθεί και/ή να παραμεριστεί συνεπεία του γεγονότος ότι επί της πρωτόδικης απόφασης στην οποία βασίζεται η ειδοποίηση πτώχευσης έχει ασκηθεί έφεση η οποία εκκρεμεί με αποτέλεσμα η εν λόγω απόφαση να μην είναι τελεσίδικη. Ως επιπρόσθετο λόγο για τον οποίο ζητεί την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης αναφέρει ότι η εν λόγω ειδοποίηση και εν γένει η ενώπιον του δικαστηρίου διαδικασία προωθείται καταχρηστικά και εκδικητικά και με σκοπό την καταπίεση του αιτητή. Ο λόγος που ισχυρίζεται τα ανωτέρω, είναι γιατί πριν την έκδοση της ειδοποίησης πτώχευσης εκκρεμούσε, ως ισχυρίζεται, διαδικασία εκτέλεσης εντάλματος κινητής περιουσίας καθώς επίσης και καθορισμένος δημόσιος πλειστηριασμός, αμφότερες, διαδικασίες που προωθήθηκαν από τον πιστωτή και στα πλαίσια των οποίων ο αιτητής υπέβαλε πρόταση διαπραγμάτευσης στην οποία η πιστωτής δεν έχει δώσει οποιαδήποτε απάντηση μέχρι σήμερα. Τέλος, εισηγείται την ακύρωση και/ή παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης και γιατί ως ισχυρίζεται κατά τις 22.5.12, ημερομηνία κατά την οποία έλαβε χώρα δημόσιος πλειστηριασμός κατασχεθείσας, στα πλαίσια εκτέλεσης της απόφασης, περιουσίας, η πιστωτής εισέπραξε το ποσό των €16.555,50 (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ), με αποτέλεσμα το ποσό που είναι οφειλόμενο από αυτόν, να είναι κατά πολύ μικρότερο από αυτό που αναγράφεται στην ειδοποίηση πτώχευσης. Παρά το γεγονός ότι ούτε στο κυρίως σώμα της αίτησης αλλά ούτε και στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει τούτην γίνεται οποιαδήποτε αναφορά αναφορικά με την ημερομηνία που επιδόθηκε η ειδοποίηση πτώχευσης και δη ως προς τον χρόνο που έλαβε χώρα η εν λόγω επίδοση, εντούτοις θα εξετάσω το εν λόγω θέμα αφού τούτο εγείρεται με την αγόρευση του αιτητή. Συγκεκριμένα, αποτελεί θέση του αιτητή ότι από τις 8.5.2012 που εκδόθηκε η υπό εξέταση ειδοποίηση πτώχευσης μέχρι και τις 8.6.2012, που επιδόθηκε σε αυτόν η εν λόγω ειδοποίηση, παρήλθαν 32 ημέρες με αποτέλεσμα η επίδοση της ειδοποίησης να έλαβε χώρα κατά παράβαση των προνοιών του κανονισμού 42 των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών, ο οποίος προνοεί ότι η επίδοση μιας ειδοποίησης πτώχευσης πρέπει να γίνεται «μέσα σε ένα μήνα» από την έκδοση της. Η πιστωτής (στο εξής η καθ΄ ης η αίτηση) καταχώρησε ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στην πιο πάνω αίτηση στις 21.9.12, στο κυρίως σώμα της οποίας αναφέρονται ως λόγοι ένστασης του, οι ακόλουθοι: «1. Η Ειδοποίηση Πτώχευσης είναι καθ΄ όλα νόμιμη, νομότυπη και έγκυρη. 2. Η καταχώριση Έφεσης ουδώλος επηρεάζει την προώθηση της παρούσας Ειδοποίησης Πτώχευσης. 3. Δεν πληρούνται οι νομικές και/ή πραγματικές προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. 4. Η υπό εκδίκαση Αίτηση είναι καταχρηστική και γίνεται κακόπιστα (mala fide), ως νόμο και ουσία αβάσιμη. 5. Η παρούσα Αίτηση αποκλειστικό στόχο έχει την καθυστέρηση της εκδίκασης της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Ειδοποίησης Πτώχευσης. 6. Η απαίτηση της Καθ΄ ης η Αίτηση είναι πλήρως εκκαθαρισμένη και βασίζεται σε εξ΄ αποφάσεως χρέος. 7. Η παρούσα Αίτηση είναι παράτυπη νομικά, αντικανονική και/ή βασίζεται σε λανθασμένους Θεσμούς. 8. Η Πτωχευτική Διαδικασία δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης της Απόφασης η οποία εκδόθηκε στις 30/06/11 εναντίον του Οφειλέτη. 9. Η παρούσα Αίτηση βασίζεται σε γενικούς, αόριστους, ανυπόστατους και αβάσιμους ισχυρισμούς.» Η ένσταση στηρίζεται στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στον Περί Πτώχευσης Νόμο Κεφ.5 άρθρα 3, 4, 5, 6, 87, 88, 90 και 93, στους Περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς άρθρα 2, 6, 7, 8, 16, 17, 18, 38, 39, 40, 41, 60

(2)και 188, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, θθ.1, 2, 3, 4, 5, 6 και 7, Δ.64, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Ν.14/60)άρθρο 29 και 31, στις Αρχές της επιείκειας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση της καθ΄ ης η αίτηση η οποία αναφέρει ότι έχει προσωπική γνώση των γεγονότων που αφορούν την παρούσα αίτηση. Όσον αφορά οποιαδήποτε νομικά σημεία στα οποία τυχόν αναφέρεται, για τούτα έλαβε συμβουλή από τους δικηγόρους της και επεξηγεί τους λόγους για τους οποίους, ως ισχυρίζεται, θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση. Αμφότερες οι πλευρές ετοίμασαν και παρέδωσαν στον δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις στις 30.10.12 στις οποίες αναπτύσσουν τους λόγους επί τους οποίους έκαστη πλευρά βασίζει τη θέση της. Καμία πλευρά δεν ζήτησε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Διεξήλθα τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση όπως και τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν, έχοντας συνέχεια κατά νου τις θέσεις και τα επιχειρήματα των ευπαιδεύτων συνηγόρων όπως αυτά προβάλλουν μέσα από τις αγορεύσεις τους. Αναφορικά με την νομική πτυχή της υπό εξέτασης αίτησης αναφέρω τα ακόλουθα: Η μη συμμόρφωση ενός οφειλέτη με σχετική ειδοποίηση πτώχευσης εντός 7 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της εν λόγω ειδοποίησης σ΄ αυτόν, αποτελεί πράξη πτώχευσης εκ μέρους του (βλέπε άρθρο 3

(1)(ζ) του Περί Πτωχέυσεως Νόμου Κεφ.5. Όσον δε αφορά στην διαδικασία μιας ειδοποίησης πτώχευσης, τούτη ρυθμίζεται από τους Καν.38-43 του ΙΙΙ μέρους των Πτωχευτικών Κανονισμών. Όταν ο παραμερισμός ή ακύρωση μιας ειδοποίησης πτώχευσης δεν επιδιώκεται συνεπεία ισχυριζόμενης ανταπαίτησης, ανταξίωσης ή συμψηφισμού, αλλά για άλλους λόγους, τότε ο οφειλέτης οφείλει να καταχωρίσει σχετική αίτηση (και όχι απλά ένορκη δήλωση) και σχετικός καθίσταται πλέον ο Κ.16 των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών (βλέπε Re Costas Louka

(1986)2 JSC 365, 371). Τούτο φαίνεται να υποστηρίζεται και από τους Williams and Muir Hunter όπου στο σύγγραμμα τους The Law and Practice in Bankruptcy (19th edition) στη σελ.38 προβαίνουν σε σχετική αναφορά. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρθησαν στην υπόθεση Μιχαλάκης Αλωνεύτης ν. Alpha Bank Ltd 2010 1 (Α) AAΔ.475, 477, το βάρος απόδειξης στα πλαίσια αίτησης με την οποία ζητείται η ακύρωση μιας ειδοποίησης πτώχευσης παραμένει στον χρεώστη (αιτητή) και τούτο είναι το ίδιο με το βάρος που έχει ένας χρεώστης που επιχειρεί τον παραμερισμό μιας ειδοποίησης πτώχευσης με ένορκη δήλωση λόγω ανταπαίτησης ή ανταξίωσης. Στρεφόμενος τώρα στην υπό εξέταση αίτηση θα ασχοληθώ αρχικά με την θέση του αιτητή, η οποία αναπτύχθηκε στα πλαίσια της αγόρευσης του και η οποία αφορά στο χρόνο επίδοσης σε αυτόν της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης. Σύμφωνα με τον κανονισμό 42 «Τηρουμένης της εξουσίας του δικαστηρίου να παρατείνει το χρόνο, ειδοποίηση πτωχεύσεως που θα επιδοθεί στην Δημοκρατία πρέπει να επιδοθεί μέσα σε ένα μήνα από την έκδοση της». Ως εκ των ανωτέρω καθίσταται έκδηλο ότι θα πρέπει να εξεταστεί η ερμηνεία της φράσης «μέσα σε ένα μήνα». Σχετικά, επί του προκειμένου είναι τα όσα αναφέρθηκαν από τον Δ. Πική, ως ήταν τότε, στην υπόθεση 1. Michael Saab, 2. Mediterranean Paper Manufacturers Limited v. The Holy Monastery of Ayios Neophytos

(1982)1 CLR 499 στην σελίδα

1. Εκεί αναφέρθησαν τα ακόλουθα: «But before going into that, we may conveniently dispose of the submission of Mr. Papadopoulos that the 5th February, 1977 was not the last day of the two-month period within which the contract of 5.12.1976 had to be deposited. "Month", in accordance with s.2 of the Interpretation Act, Cap. 1, means a calendar month. In calculating the period that had elapsed after the occurrence of a given event, in this case execution of the contract, the date on which the event occurred is to be excluded from reckoning. (See s.31, para. (a), Cap. 1). Therefore, a two-month calendar period ends on the fifth corresponding day of the second month and not on the fourth. That this is so, is also settled by authority—notably the decision of the House of Lords in Dodds v. Walker [1981] 2 All E.R.
2. So, the 5th of February, 1977, was the last day on which the contract could be lawfully deposited, rejecting, as we do, the submission of Mr. Papadopoulos to the contrary.» Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι από την στιγμή που η υπό εξέταση ειδοποίηση πτώχευσης εκδόθηκε στις 8.5.2012, η επίδοση της, για να θεωρηθεί ότι έλαβε χώρα «μέσα σε ένα μήνα», θα έπρεπε να λάβει χώρα μέχρι και η ώρα 23:59 της 8.6.
3. Αποτελεί κοινή θέση αμφοτέρων των πλευρών ότι η επίδοση της υπό εξέταση ειδοποίησης στον αιτητή, έγινε εντός των ωρών της 8.6.
4. Επομένως η επίδοση έγινε εμπρόθεσμα και η πιο πάνω θέση του αιτητή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Επί ενός άλλου θέματος, ο αιτητής διατείνεται ότι η όλη ενώπιον του δικαστηρίου διαδικασία ειδοποίησης πτώχευσης είναι καταχρηστική και ως τέτοια θα πρέπει να οδηγήσει στην ακύρωση και/ή παραμερισμό της εν λόγω ειδοποίησης. Ωστόσο πουθενά στην ένορκη του δήλωση δεν εξειδικεύει τους λόγους στους οποίους βασίζει την εν λόγω εισήγηση του. Δεν παραγνωρίζω, τις αναφορές του σε διαδικασία εκτέλεσης εντάλματος κινητής περιουσίας καθώς και δημόσιου πλειστηριασμού, πλην όμως πουθενά δεν αναφέρει κατά πόσο εκκρεμεί η εκτέλεση του εν λόγω εντάλματος. Από άλλο ισχυρισμό του αιτητή και δη ότι λίγες μέρες μετά την έκδοση της ειδοποίησης πτώχευσης και πριν καταχωρήσει την υπό εξέταση αίτηση, διενεργήθηκε δημόσιος πλειστηριασμός συνεπεία του οποίου εισπράχθηκε και συγκεκριμένο χρηματικό ποσό, προκύπτει ότι το πιθανότερο είναι ότι το εν λόγω ένταλμα κινητής περιουσίας έχει εκτελεστεί και δεν είναι εκκρεμές. Ούτε παραγνωρίζω τον ισχυρισμό του ότι προέβη σε πρόταση διαπραγμάτευσης προς την καθ΄ ης η αίτηση, αλλά σημειώνεται ότι η τελευταία ουδέποτε επέδειξε οποιαδήποτε πρόθεση, είτε για αποδοχή της πρότασης, είτε για διαπραγμάτευση. Επιπρόσθετα, πρέπει να τονιστεί ότι πέραν των όσων γενικά και αόριστα αναφέρει ο αιτητής αναφορικά με διαπραγματευτικές προτάσεις και/ή τις εκκρεμούσες ή μη διαδικασίες εκτέλεσης της απόφασης από πλευράς της καθ΄ ης η αίτηση, πουθενά δεν προσκομίζει οποιαδήποτε στοιχεία που να τείνουν να αποδείξουν ότι η καθ΄ ης η αίτηση, με την υπό εξέταση πτωχευτική διαδικασία επιδιώκει διαφορετικό σκοπό από αυτό που ορίζεται από το νόμο και δη την προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του αιτητή ώστε να χρησιμοποιηθεί τούτη για ικανοποίηση, εν όλο και/ή εν μέρει της απαίτησης της και κατ΄ ακολουθία της απαίτησης άλλων πιστωτών (βλέπε London Clubs Ltd κ.α. ν. Ρόδου Παπαδόπουλου

(2002)1 ΑΑΔ 1699). Ως εκ των ανωτέρω η θέση του αιτητή ότι η διαδικασία της ειδοποίησης πτώχευσης προωθείται καταχρηστικά δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Ως προς τη θέση του αιτητή ότι η ειδοποίηση πτώχευσης πρέπει να ακυρωθεί και/ή παραμερισθεί λόγω του ότι βασίζεται σε μη τελεσίδικη απόφαση, και κατακολουθία κατά παράβαση των προνοιών του άρθρου 3

(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5, απλά σημειώνω ότι τα όσα αναφέρθηκαν από το Δ. Καλλή στην επί τοις αφορώσι του Τάκη Οικονομίδη

(1997)1 ΑΑΔ 1255, στην σελ.1261: «Ο όρος "τελεσίδικη απόφαση" ("final judgment") εμφανίζεται και στο άρθρο 4

(1)(g) της Αγγλικής Bankruptcy Act, 1883 (βλ. τώρα Bankruptcy Act, 1914, άρθρο 1

(1)(g)). Έχει ερμηνευθεί στην υπόθεση Re Chinery, Ex p. Chinery [1884] 12 Q.B.D. 342, 345: "I think we ought to give to the words 'final judgment' in this subsection their strict and proper meaning, i.e. a judgment obtained in an action by which a previously existing liability of the defendant to the plaintiff is ascertained or established." Σε ελληνική μετάφραση: "Νομίζω ότι πρέπει να δώσουμε στις λέξεις 'τελεσίδικη απόφαση' σ' αυτό το εδάφιο την αυστηρή και σωστή έννοια τους. Είναι απόφαση που λαμβάνεται σε μια αγωγή με την οποία μια προϋπάρχουσα υποχρέωση του εναγομένου προς τον ενάγοντα εξακριβώνεται ή αποδεικνύεται." Στην Huntly (Marchioness) ν. Gaskell [1905] 2 Ch. (CA) 656, 667 ο όρος έχει ερμηνευθεί ως εξής: 1262 "When the word 'final' is used, as I think it is in some authorities with reference to judgments, that does not mean, I apprehend, a judgment which is not open to appeal, but merely 'final' as opposed to 'interlocutory'. A judgment is, in my opinion, not the less an estoppel between the parties to the action because it may be reversed on appeal to the House of Lords." Σε ελληνική μετάφραση: "Όπου η λέξη 'τελεσίδικη' χρησιμοποιείται, καθώς νομίζω, σε μερικές αυθεντίες σε σχέση με αποφάσεις, αντιλαμβάνομαι ότι αυτό δεν σημαίνει απόφαση η οποία δεν υπόκειται σε έφεση, αλλά απλώς 'τελεσίδικη' σε αντίθεση με την 'ενδιάμεση'. Κατά την γνώμη μου μια απόφαση δεν αποτελεί μικρότερο κώλυμα μεταξύ των μερών επειδή δυνατόν να ανατραπεί κατ' έφεση από την Δικαστική Επιτροπή των Λόρδων." Συμφωνούμε με την πιο πάνω ερμηνεία. Η καταχώριση έφεσης δεν έχει καταστήσει μη τελεσίδικη την απόφαση στην πιο πάνω αγωγή. Όπως και το ίδιο το άρθρο 3

(1)(ζ) προβλέπει μόνο με την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης ο χρεώστης δεν διαπράττει πράξη πτωχεύσεως.» Προκύπτει από τα πιο πάνω, ότι ούτε η θέση του αιτητή περί προώθηση της ειδοποίησης πτώχευσης επί μη τελεσίδικης απόφασης, μπορεί να αποτελέσει την βάση για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος παραμερισμού και/ή ακύρωσης της ειδοποίησης πτώχευσης. Τέλος, αποτέλεσε επιπρόσθετο λόγο για τον οποίο ο αιτητής ζητά τον παραμερισμό και/ή ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης, το γεγονός ότι στα πλαίσια διενέργειας πλειστηριασμού κατασχεθείσας περιουσίας εισπράχθηκε ένα σεβαστό ποσό, το οποίο δόθηκε στην καθ΄ ης η αίτηση, με αποτέλεσμα το αναγραφόμενο, στην ειδοποίηση πτώχευσης, ως οφειλόμενο από αυτόν ποσό, να μην ανταποκρίνεται στο πραγματικό οφειλόμενο. Το άρθρο 3

(3)(β) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5 προνοεί: «

(3)............ Νοείται ότι ειδοποίηση πτώχευσης- (β) δεν θα ακυρώνεται εξαιτίας μόνο ότι το ποσό που ορίζεται στην ειδοποίηση ως το οφειλόμενο υπερβαίνει το ποσό που πραγματικά οφείλεται, εκτός αν ο οφειλέτης μέσα στην προθεσμία που δόθηκε για πληρωμή δώσει ειδοποίηση στον πιστωτή ότι αμφισβητεί την εγκυρότητα της ειδοποίησης πτώχευσης με βάση την ανακρίβεια αυτή, αλλά, αν ο οφειλέτης δεν δώσει τέτοια ειδοποίηση θα θεωρείται ότι έχει συμμορφωθεί με την ειδοποίηση πτώχευσης αν μέσα στην προθεσμία που δόθηκε λαμβάνει τέτοια μέτρα τα οποία θα συνιστούσαν συμμόρφωση προς την ειδοποίηση αν το πραγματικά οφειλόμενο ποσό οριζόταν ορθά σε αυτή.» Η ίδια προσέγγιση φαίνεται να ακολουθείται και στην Αγγλία (The Law and Practice in Bankruptcy, Williams and Muir Hunter, 19th edition 33 και Halsbury's Laws of England, 3rd edition, vol.2, 280, 281). Η οποιαδήποτε μεταβολή του αρχικά οφειλομένου ποσού, σύμφωνα με τα όσα και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται, προέκυψε συνεπεία διενέργειας ενός πλειστηριασμού αναφορικά με κατασχεθείσα περιουσία, που έλαβε χώρα στις 22.5.

1. Η διαφωνία των δύο πλευρών εστιάζεται στο ποσό που καταβλήθηκε έναντι της αρχικής οφειλής συνεπεία της είσπραξης του εν λόγω ποσού από τον εν λόγω πλειστηριασμό. Συγκεκριμένα, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η καθ΄ ης η αίτηση εισέπραξε, συνεπεία της διενέργειας του πλειστηριασμού, το ποσό των €16.555,50 (συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α.), ενώ η καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι το συνολικό ποσό που εισέπραξε ανέρχεται σε €13.348,
2. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω δεδομένα και πάντα σε σχέση με τον τελευταίο λόγο για τον οποίο ο αιτητής ζητά τον παραμερισμό της ειδοποίησης, παρατηρώ τα ακόλουθα: Πρώτον, ο πλειστηριασμός διενεργήθηκε στις 22.5.12 και δη σε ημερομηνία μεταγενέστερη της έκδοσης της ειδοποίησης πτώχευσης, η οποία εκδόθηκε στις 8.5.
3. Δεύτερον, έχοντας υπόψη το λεκτικό του άρθρου 3

(3)(β) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου (ανωτέρω) κρίνω, ότι η υπό εξέταση αίτηση μπορεί κάλλιστα να εκληφθεί και ως εκ τούτου εκλαμβάνεται ως η απαραίτητη ειδοποίηση που όφειλε να δώσει ο αιτητής (ο οφειλέτης) προς την καθ΄ης η αίτηση (πιστωτή). Και αυτό γιατί η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε στις 11.6.12 και δη πριν την πάροδο των 7 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης πτώχευσης (8/6/12) και δη πριν την διάπραξη οποιασδήποτε πράξης πτώχευσης. Τρίτον, ο αιτητής, στην ουσία δεν διαφωνεί με την θέση της καθ΄ ης η αίτηση αναφορικά με το ποσό που η τελευταία εισέπραξε έναντι της οφειλής του πρώτου. Όπως προκύπτει από το ακριβές λεκτικό του τεκμηρίου Γ που συνοδεύει την ένορκη δήλωση του αιτητή, επί του οποίου και βασίζει το όλο επιχείρημα του, ο ισχυρισμός του αναφορικά με το ποσό των €16.550,50, αφορά στο ποσό που κατέβαλε ο πλειοδότης για την αγορά της κατασχεθείσας περιουσίας και όχι στο ποσό που εν τέλει κατέληξε στα χέρια της καθ΄ ης η αίτηση. Ο αιτητής δεν προβαίνει σε κανένα ισχυρισμό αναφορικά με το ακριβές ποσό που εν τέλει κατέληξε στην καθ΄ ης η αίτηση, και ούτε αμφισβήτησε καθοιονδήποτε τρόπο τον σχετικό ισχυρισμό της καθ΄ ης η αίτηση ως αυτός αναφέρεται στην ένορκη της δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της, με αποτέλεσμα τούτος να παραμένει αναντίλεκτος. Η πιο πάνω αυτή κατάληξη του δικαστηρίου δεν διαφοροποιεί φυσικά το δεδομένο ότι σήμερα που εξετάζεται η αίτηση αλλά και κατά την ημέρα που επιδόθηκε η ειδοποίηση πτώχευσης στον αιτητή (η επίδοση έγινε στις 8.6.12), το ποσό που αναγράφεται επί της εν λόγω ειδοποίησης είναι διαφορετικό και δη μεγαλύτερο από το πραγματικά οφειλόμενο από τον αιτητή ποσό. Όπως όμως προκύπτει από τα όσα αναφέρονται στη σελ.33 του συγγράμματος The Law and Practice in Bankruptcy (πιο πάνω), αναφορικά με το άρθρο 2(ιι) The Bankruptcy Act 1914 (του οποίου οι πρόνοιες είναι πανομοιότυπες με το άρθρο 3

(3)(β) του Κεφ.5): «The notice can only be issued[1] for the amount for which the creditor is entitled to issue execution, subject to proviso (ii) to the section, whereunder a notice for a larger amount is not invalid unless the debtor gives notice of such excess demand within the time allowed for payment.», η ουσιαστική ημερομηνία για την εξέταση του θέματος είναι η ημερομηνία έκδοσης (issue) της ειδοποίησης πτώχευσης και όχι η ημερομηνία επίδοσης τούτης ή της εκδίκασης αίτησης για αμφισβήτηση της εν λόγω ειδοποίησης. Επομένως, σύμφωνα με τα ανωτέρω, ούτε ο τελευταίος λόγος μπορεί να αποτελέσει την βάση για τον παραμερισμό και/ή την ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης, αφού η οποιαδήποτε είσπραξη από την καθ΄ης η αίτηση οποιουδήποτε ποσού, που είχε ως αποτέλεσμα και την μείωση του αρχικά οφειλόμενου σε αυτήν ποσού, έλαβε χώρα κατά και/ή μετά τις 22.5.12, και δη σε ημερομηνία μεταγενέστερη της ημερομηνίας έκδοσης της ειδοποίησης πτώχευσης (8.5.12). Κατ΄ ακολουθία το ποσό που αναγράφεται επί της ειδοποίησης πτώχευσης είναι το ποσό που κατά την ημέρα έκδοσης της εν λόγω ειδοποίησης, οφείλετο προς την καθ΄ης η αίτηση και για το οποίο η τελευταία είχε δικαίωμα να λάβει μέτρα εκτέλεσης («.the amount for which the creditor is entitled to issue execution.» - The Law and Practice in Bankruptcy ανωτέρω). Για όλους τους πιο πάνω λόγους η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της καθ΄ης η αίτηση και εναντίον του αιτητή ως τούτα θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. Η πράξη πτώχευσης θεωρείται ότι συντελέστηκε σήμερα. [Υπ] ....... Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Υπογράμμιση δική μου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο