Ειρήνης Κυριάκου ν. Νίκου Σταύρου κ.α., Αρ. Αγωγής 355/07, 9/7/2012

(3)ημερ. 16.2.12, 20.3.12 & 19.3.12 για απόρριψη της αγωγής λόγω παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος 9.7.12 Για Εναγόμενο 1/Αιτητή: κα Χριστοδουλίδου Για Εναγόμενη 2/Αιτήτρια: κ. Α. Γλυκής Για Εναγόμενους 3/Αιτητές: κα Νικολάου Για Ενάγουσα/Καθ' ης η αίτηση: κα Αριστείδου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Κοινό αίτημα και των τριών αιτητών στις παρούσες υπό εκδίκαση αιτήσεις είναι η εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης που εγείρουν ότι η Ενάγουσα προωθεί την παρούσα αγωγή με υπαίτια καθυστέρηση και/ή το δικαίωμα της να εγείρει την παρούσα αγωγή έχει παραγραφεί και/ή καταχωρηθεί εκπρόθεσμα και θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Οι αιτήσεις βασίζονται στη Δ.27 θθ.1 & 2, στη Δ.39, στη Δ.48 θθ.1-4, 8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ.148, άρθρα 51 και 68(α), στον περί Παραγραφής Νόμο Κεφ.15, άρθρα 8Α, 10(d), άρθρα 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη διακριτική ευχέρεια, στη γενική πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν τις αιτήσεις φαίνονται τόσο στο φάκελο του Δικαστηρίου όσο και σε ισάριθμες ένορκες δηλώσεις που επισυνάπτονται στην κάθε αίτηση. Στην ένορκη δήλωση της Εύης Χριστοφόρου, η οποία επισυνάπτεται στην αίτηση των Εναγομένων 3, αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής: Όπως φαίνεται από το φάκελο του Δικαστηρίου η Ενάγουσα καταχώρησε το κλητήριο ένταλμα της αγωγής στις 22.1.07 διεκδικώντας γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για ισχυριζόμενη απώλεια και ζημιά που υπέστη συνεπεία ισχυριζόμενης ιατρικής αμέλειας που έλαβε χώρα κατά την περίοδο από το Νοέμβριο του 1995 μέχρι το Μάρτιο του

1. Η απαίτηση και η παρούσα αγωγή της Ενάγουσας καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα μετά την παρέλευση των τριών ετών που θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί από την ισχυριζόμενη πράξη ή παράλειψη που αποτελούσε την ισχυριζόμενη γενεσιουργό αιτία της αγωγής κατά παράβαση του νόμου και των κανονισμών που διέπουν το θέμα. Κατά το χρόνο που καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή δηλαδή στις 22.1.07 η απαίτηση της Ενάγουσας είχε παραγραφεί και ή είχε παρέλθει η προθεσμία εντός της οποίας η Ενάγουσα δικαιούταν να προωθήσει και να καταχωρίσει την απαίτηση της. Το συγκεκριμένο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ των αιτητών αποφασίζεται η όλη υπόθεση. Η Ενάγουσα/καθ' ης η αίτηση όχι μόνο δεν έφερε ένσταση στο να εκδικαστεί το νομικό αυτό σημείο αλλά συγκατένευσε προς τούτο με αποτέλεσμα να εκδοθεί από το Δικαστήριο διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται όπως το νομικό αυτό σημείο προδικαστεί. Καταχωρήθηκαν γραπτές αγορεύσεις με τις οποίες η κάθε πλευρά υποστήριξε τις δικές της θέσεις. Η Ενάγουσα με την πιο πάνω αγωγή της ζητά εναντίον των Εναγομένων γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες, απώλεια και ζημιά που υπέστη συνεπεία ιατρικής αμέλειας και/ή αμέλειας και/ή ευθύνης και/ή άσκησης ιατρικής όχι κατ' ευλόγως ικανοποιητικό τρόπο και πείρα και/ή λόγω υπαίτιου λάθους και/ή λαθών και/ή άλλως πως στην περίοδο από Νοέμβριο του 1995 μέχρι Μάρτιο 1998 στην Κλινική των Εναγομένων 3 που αποτέλεσμα είχαν σοβαρές μόνιμες βλάβες στην υγεία της Ενάγουσας. ` Η απαίτηση της Ενάγουσας βασίζεται στο άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
2. Σύμφωνα με το άρθρο 68 του ιδίου Νόμου: «
3. Καμιά αγωγή δεν εγείρεται για αστικό αδίκημα, εκτός αν αυτή εγερθεί - (α) εντός τριών ετών αμέσως μετά την πράξη ή παράλειψη για την οποία εγέρθηκε η αγωγή, ή» Σημειώνεται πως ο χρόνος παραγραφής ήταν μέχρι τις 29.12.06 2 έτη, οπότε και αυξήθηκε με τον Τροποποιητικό Ν.171

(1)/06 σε 3 έτη. Προηγουμένως όμως και συγκεκριμένα με τον περί Αναστολής της Παραγραφής Ν.57/64όπως αυτός είχε τροποποιηθεί από τον Ν.36/82 είχε προβλεφθεί αναστολή όλων των χρόνων παραγραφής με τις εξής συγκεκριμένες πρόνοιες: «

1. «περίοδος αναστολής» σημαίνει την περίοδον ήτις άρχεται την 21ην Δεκεμβρίου, 1963 και λήγει τρεις μήνας μετά την λήξιν της εκρύθμου καταστάσεως, «χρόνος παραγραφής» σημαίνει οιανδήποτε χρονικήν περίοδον καθοριζομένην εν οιαδήποτε διατάξει, νομοθετικής φύσεως, ισχυούση κατά την ημερομηνίαν ενάρξεως της ισχύος του παρόντος Νόμου, εν η απαιτείται η έναρξις οιασδήποτε αγωγής εις ην αφορά η διάταξις αύτη.
2. Η περίοδος αναστολής δεν υπολογίζεται εις τον χρόνον παραγραφής». Όπως επιβεβαιώθηκε στη Μυλωνάς ν. Μυλωνά (Αρ.2)

(2003)1 Α.Α.Δ. 688 η εμβέλεια της αναστολής βάσει του Ν.57/64 περιορίζεται, όπως ρητά προβλέπεται, σε δικαιώματα που προκύπτουν ή παρέχονται από τη νομοθεσία η οποία ίσχυε κατά το χρόνο θέσπισης του εν λόγω νόμου δηλαδή στις 30.10.1964. Ο περί Αστικών Δικαιωμάτων Νόμος Κεφ.148 είναι μέρος αυτής της νομοθεσίας. Σύμφωνα με το Ν.57/64, έκρυθμος κατάστασις εσήμαινε την συνεπεία της Τουρκικής Εισβολής δημιουργηθείσαν κατάστασιν η οποία εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι ορισμού ημερομηνίας λήξεως της από το Υπουργικό Συμβούλιο, πράγμα που δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Παρά ταύτα όμως ο περί Αναστολής της Παραγραφής Ν.57/64καταργήθηκε από τον περί Αναστολής του Χρόνου Παραγραφής (Προσωρινές Διατάξεις) Ν.110

(1)/02 ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1.6.05 και στο άρθρο 4

(1)προνοεί τα εξής: «4

(1)Οι περί Αναστολής της Παραγραφής Νόμου του 1964 και 1982 καταργούνται: Νοείται ότι η κατάργηση των πιο πάνω Νόμων με κανένα τρόπο δεν μπορεί να καταστήσει παραγεγραμμένο οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα το οποίο έχει διατηρηθεί σε ισχύ δυνάμει των καταργημένων Νόμων, εκτός αν και μέχρις ότου συμπληρωθεί μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος Νόμου, νέος και από την αρχή χρόνος παραγραφής για το εν λόγω αγώγιμο δικαίωμα.» Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Ν.110

(1)/02 ο χρόνος παραγραφής οποιουδήποτε δικαιώματος (εκτός από αξιώσεις για ακίνητη ή κινητή ιδιοκτησία στα κατεχόμενα) θα συνεχίζει να είναι ανεσταλμένος κατά την «περίοδο αναστολής» μόνο αν και εφόσον ο δικαιούχος αυτού αποδείξει προς ικανοποίηση του δικαστηρίου ότι λόγω της «έκρυθμης κατάστασης» δεν μπορούσε με αγωγή να προωθήσει αποτελεσματικά το αγώγιμο δικαίωμα του. Στην παρούσα περίπτωση ούτε τέθηκε ούτε και εγείρεται τέτοιο ζήτημα. Συνεπώς μετά την κατάργηση της αναστολής και συγκεκριμένα από την 1.6.05 ξεκίνησε «νέος και από την αρχή χρόνος παραγραφής» για το αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας εναντίον των Εναγομένων, ο οποίος (χρόνος παραγραφής) τη δεδομένη στιγμή ήταν 2 έτη αλλά το 2006 αυξήθηκε σε 3 έτη. Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση 1. N.S.K. Leather Plast Ltd. κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ.

(2007)1 Α.Α.Δ. 145: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά αναφέρθηκε στο γεγονός ότι το άρθρο 94 δεν ίσχυε μετά την εφαρμογή του περί Αναστολής της Παραγραφής Νόμου του 1964 και στη συνέχεια των Νόμων 36/82 και 217/90. Όταν δε ψηφίστηκε ο Νόμος περί Αναστολής του χρόνο παραγραφής (Προσωρινές Διατάξεις) του 2002 και καταργήθηκαν οι περί Αναστολής της Παραγραφής Νόμοι, με βάση την επιφύλαξη στο άρθρο 4

(1)νέος χρόνος παραγραφής άρχισε να προσμετρά μετά την έναρξη της ισχύος του νέου Νόμου και έτσι ο χρόνος των 5 ετών δεν είχε παρέλθει.» Η νέα αυτή περίοδος συμπληρώθηκε την 1.6.2008 και συνεπώς το αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας εναντίον των Εναγομένων, δεν έχει παραγραφεί αφού η αγωγή καταχωρήθηκε στο μεσοδιάστημα στις 22.1.07. Οι αναστολές που θεσπίστηκαν διαδοχικά με τους τροποποιητικούς Ν. 28

(1)/08 και 16

(1)/09 δεν καλύπτουν το άρθρο 68 του Κεφ.148, αφού ρητώς προβλέπεται με αυτούς αναστολή εφαρμογής μόνο του Περί Παραγραφής Νόμου Κεφ.15 (και όχι του Ν.110

(1)/02). Το αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας εναντίον των Εναγομένων δεν έχει παραγραφεί. Για τον πιο πάνω λόγο οι αιτήσεις απορρίπτονται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση/Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Subject: Civil/Αction Αναφορά: Παραγραφή αγώγιμου δικαιώματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο