Σάββα Περικλέους ν. Valerii Martinenko κ.α., Αρ. Αγωγής 609/12, 19/9/2012

(1). Medochemie Ltd UCB S.A.

(1998)1(Δ) A.A.Δ.

1. Έτσι το Δικαστήριο παραμένει με οδηγό την γενική οπισθογράφηση όπου ο ενάγοντας φαίνεται να αξιώνει διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι η μεταβίβαση του εκεί περιγραφομένου κτήματος, από τον εναγόμενο 1 στην εναγόμενη 2 εταιρεία, έγινε δόλια και/ή ως αποτέλεσμα συνομωσίας μεταξύ των εναγομένων 1 - 4 με στόχο την καταδολίευση του ενάγοντος: να αποστερηθεί της ευκαιρίας να καλύψει και να εισπράξει αποζημιώσεις από τον εναγόμενο
2. Διαζευκτικά αξιώνονται αποζημιώσεις εναντίον των εναγομένων 1 - 4 για παράνομη σύμπραξη και/ή συνομωσία προς καταδολίευση του ενάγοντος, καθώς και ειδικές αποζημιώσεις για ζημιά που έχει υποστεί ο ενάγων λόγω της δόλιας συμπεριφοράς των εναγομένων. Στην ένορκη δήλωση του ιδίου του ενάγοντα που υποστηρίζει την αίτηση γίνεται αναφορά στο ιστορικό των σχέσεων και ενεργειών που διαμορφώθηκαν μεταξύ του ενάγοντα και του εναγομένου 1, ο οποίος είναι από την Ρωσία και δραστηριοποιείται επιχειρησιακά στην Κύπρο. Η διαπλοκή του εναγομένου 1 με τις εναγόμενες εταιρείες και τον εναγόμενο 3, γιος του, εναγόμενου 1, αλλά και στενός συνεργάτης του, καταγράφονται με αρκετή λεπτομέρεια. Ξεκινούν από τον Αύγουστο του 2003 οπότε ο ενάγων ενεγράφη ως «διορισμένος μέτοχος» (trustee) και/ή ως εμπιστευματοδόχος για χίλιες μετοχές, πραγματικός ιδιοκτήτης των οποίων ήταν ο εναγόμενος 1 στην εταιρεία Beltax Developments & Constructions Ltd, αλλά και ως διευθυντής της εν λόγω εταιρείας η οποία σημειώνω δεν είναι διάδικος. Ως αποτέλεσμα της ιδιότητας του, και πάντοτε κατόπιν παράκλησης αλλά και οδηγιών του εναγομένου 1, παρείχε προσωπικές εγγυήσεις στην εν λόγω εταιρεία, όπως με λεπτομέρεια περιγράφονται στην § 9 της ένορκης δήλωσης του. Σαν συνέπεια της παράβασης της Beltax να τηρήσει τις υποχρεώσεις της προς την Τράπεζα Κύπρου Λτδ η τελευταία καταχώρισε την αγωγή 2880/11 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού τόσο εναντίον της πιο πάνω εταιρείας όσο και εναντίον του ιδίου του ενάγοντα ως εγγυητή, με κίνδυνο να κληθεί να πληρώσει ο ίδιος τα ποσά για τα οποία εγγυήθηκε την εταιρεία, εφόσον η τελευταία δεν φαίνεται να κινείται προς εξόφληση των οφειλών της. Στις 8.8.2003 με συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ του εναγομένου 1 και του ενάγοντα, «Συμφωνία Καταπιστεύματος» που αφορούσε τις μετοχές της Beltax καθώς και Συμφωνία Κάλυψης, ο εναγόμενος 1 συμφώνησε να καλύψει πλήρως τον ενάγοντα έναντι των υποχρεώσεων που θα αναλάβει ή που θα σχετίζονταν με τις μετοχές της Beltax και που ενεγράφησαν επ' ονόματι του. Πολύ αργότερα και μετά την αποχώρηση του ενάγοντα από τη θέση του καταπιστευματοδόχου, στις 28.11.2008, ο εναγόμενος 1 υπέγραψε και παρέδωσε δήλωση στον ενάγοντα (declaration) με την οποία αναγνώρισε την υποχρέωση του να καλύψει τον ενάγοντα για κάθε απαίτηση εναντίον του που προκύπτει από το καταπίστευμα και/ή από την ιδιότητα του ως διορισμένου διευθυντή της εταιρείας. Δίνοντας παράλληλα τόσο ο εναγόμενος 1 όσο και ο εναγόμενος 3, διαβεβαιώσεις, ότι θα έπαιρναν όλα τα αναγκαία μέτρα για να απαλλάξουν του ενάγοντα από τις εγγυήσεις που ανέλαβε προς τις τράπεζες για λογαριασμό της Beltax. Aντ' αυτού και παρά τις προσπάθειες του ιδίου του ενάγοντα για πώληση της κατοικίας της οποίας ζητείται η δέσμευση, ώστε να καλυφθεί τόσο ο ίδιος, όσο και οι εγγυήσεις προς τις τράπεζες, τον Οκτώβριο του 2010 η κατοικία μεταβιβάστηκε από τον εναγόμενο 1 στην εναγόμενη 2, πράγμα που ο ενάγων αντιλήφθηκε για πρώτη φορά στις 17.10.2011 και μετά που ο εναγόμενος 3 του απέστειλε ηλεκτρονικά τον τίτλο της οικίας για σκοπούς πώλησης της. Τα όσα αφορούν την εν λόγω κατοικία περιπλέχθηκαν ακόμη περισσότερο με λεπτομέρειες που ο ενάγων περιγράφει στις §§ 20 - 23 της ένορκης δήλωσης του, στις οποίες παραπέμπω. Αντιλαμβανόμενος πλέον ο ενάγων ότι οι εναγόμενοι αρνούνταν να διευθετήσουν το ζήτημα και να του καταβάλουν τα ποσά που του οφείλουν : €113.000 «για διάφορους λόγους και/ή υπηρεσίες που τους προσέφερε», καταχώρισε στις 9.2.2012 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την αγωγή 608/12 εναντίον των εναγομένων 1 και 3 και εναντίον της εταιρείας Beltax ζητώντας κάλυψη για τις εγγυήσεις που υπέγραψε και για την καταβολή του ποσού των €113.000,
3. Επιζητείται λοιπόν η δέσμευση της κατοικίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα της εναγόμενης 2 και η οποία ανήκει ουσιαστικά στους εναγόμενους 1 και 3 η οποία δόλια συνωμότησε με τον εναγόμενο 1 για την μεταβίβαση, ώστε να τον διευκολύνει να αποφύγει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε έναντι του ενάγοντα και/ή να του καταβάλει ό,τι του οφείλει. Είναι η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου του αιτητή όπως τη προώθησε με την αγόρευση της ότι μόνο με την ακύρωση της εγγραφής της κατοικίας επ' ονόματι της εναγόμενης 2, και επανεγραφής της επ' ονόματι του εναγόμενου 1, ο ενάγων μπορεί να εξασφαλιστεί και να πάρει το λαβείν του. Στην σύντομη ένσταση τους οι εναγόμενοι-καθ' ων η αίτηση 2 προβάλουν την μη πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, αλλά και ότι οι επιδιωκόμενες θεραπείες δεν μπορούν να παρασχεθούν μέσω αγωγής αλλά μόνο μέσω αίτησης δυνάμει των προνοιών του περί Δολίων Μεταβιβάσεων Ακύρωση Νόμου. Τα αυτά υιοθετούνται στην ένορκη δήλωση του εναγομένου 3, εξουσιοδοτημένου προσώπου από τους εναγόμενους 2, με τη συμπλήρωση ότι οι αξιώσεις του ενάγοντα είναι πρόωρες: το δικαίωμα για ανάκτηση του χρέους δεν έχει αποδειχθεί. Η Τράπεζα ως πιστωτής δεν έχει αποκτήσει δικαίωμα άμεσης πληρωμής του χρέους από τον ενάγοντα ως εγγυητή στην αγωγή 2880/
4. Ακόμη ότι το έγγραφο αποζημίωσης "Deed of Indemnity", Τεκ.2 στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα, ρητώς προβλέπει ότι το δικαίωμα για αποζημίωση εξαρτάται απόλυτα από την εκ μέρους του ενάγοντα παράδοση γραπτής ειδοποίησης της αξίωσης του, κάτι που δεν υλοποιήθηκε. Με την αγόρευση της η ευπαίδευτη συνήγορος εισηγείται ότι στην υπό κρίση αίτηση πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που τίθενται με το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου αλλά και οι προϋποθέσεις του άρθρου 4 του Κεφ. 6 οπότε παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα έκδοσης διατάγματος για παρεμπόδιση οποιασδήποτε απώλειας, ζημίας ή δυσμενούς επηρεασμού στην περιουσία ενόσω εκκρεμεί τελική δικαστική απόφαση σε ζήτημα που επηρεάζει την περιουσία αυτή. Το άρθρο 4

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες όπου η περιουσία της οποίας επιζητείται η δέσμευση, συνιστά το αντικείμενο της αγωγής. Προσωρινό διάταγμα που αφορά σε περιουσία η οποία συνιστά το αντικείμενο της αγωγής, μπορεί να εκδοθεί κατ' εφαρμογή του άρθρου 4 . Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Διογένους Λτδ ν. Ευθύμιου Κώστα Αρίστης κ.α. 176/07, 13.3.09. Έχει αποφασιστεί, ΑΒP Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 694 και Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, ότι τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ.6, προβαίνουν σε ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται, αλλά δεν επηρεάζουν τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Είναι ξεκάθαρο από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μου, σε αναφορά με τις ζητούμενες θεραπείες, πως η περιουσία δεν συνιστά αντικείμενο της αγωγής, έτσι ώστε να καθιστά την περίπτωση κατάλληλη για εφαρμογή του άρθρου 4

(1). Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θα πρέπει να καθοδηγηθεί από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, το οποίο και έχει ενσωματώσει τις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α,

(2001)1 Α.Α.Δ. 396. Κατά την εξέταση της ουσίας της αίτησης το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του τις θέσεις των διαδίκων έχοντας πάντα κατά νου ότι στο στάδιο αυτό και ως εκ της φύσης της υπόθεσης, δεν εξετάζεται σε βάθος η μαρτυρία, αλλά ούτε και γίνεται ή επιτρέπεται να γίνεται τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ή τελικά ευρήματα επί γεγονότων. Αντικείμενο της διαδικασίας είναι να διαπιστωθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος και όχι η εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R 663 και Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beorgradska Banka DD

(1999)1 Α.Α.Δ

1. Αμφισβητούμενα γεγονότα και δύσκολα νομικά σημεία, αφήνονται να αποφασισθούν με την ουσία της αγωγής. Απαιτείται κρίση μόνο σε ότι αφορά την ικανοποίηση των προϋποθέσεων του ΄Αρθρου
2. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita

(2002)1 A.A.Δ 2015 και Ντάγκλας ν. Ντάγκλας

(2004)1(A) Α.Α.Δ 629. Η υπόθεση Odysseos ν. Pieris Estates Ltd

(1982)1 Α.Α.Δ 557 έχει προδιαγράψει τα κριτήρια που θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά ώστε το Δικαστήριο να προχωρήσει να συνεκτιμήσει, μαζί με όλους τους άλλους σχετικούς παράγοντες, στο τελικό στάδιο, το ισοζύγιο της ευχέρειας. Το πρώτο κριτήριο ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης σε αναφορά και συνάρτηση με τα καταχωρισμένα δικόγραφα. Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Parico (πιο πάνω). Το δεύτερο κριτήριο σχετίζεται με την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και συναρτάται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα. Η προσφερόμενη μαρτυρία όπως προκύπτει και εδώ, μόνο από τις ενόρκους δηλώσεις και τα τεκμήρια που επισυνάπτονται, εφόσον δεν έχει ζητηθεί ή εκδοθεί διάταγμα αντεξέτασης από τα διάδικα μέρη, έρχεται να θεμελιώσει την αξίωση στη πραγματική της διάσταση και επί των γεγονότων. Σε αυτό το στάδιο είναι ικανοποιητικό να καταδειχθεί κάτι πέρα από απλή πιθανολόγηση και κάτι πιο ελάχιστο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το τρίτο κριτήριο, σύμφωνα με τη νομολογία πάντοτε, ικανοποιείται εκεί όπου οι αποζημιώσεις κρίνονται ως μη ικανοποιητική θεραπεία κάτω από τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Εκεί όπου η αποτίμηση σε χρήμα εύλογα μπορεί να γίνει, η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του αποκλείεται. Ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση της ζημίας δεν παρέχει κατ' ανάγκη έρεισμα για την έκδοση του διατάγματος. Κ.Ο.Τ ν. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 152, Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1 A.A.Δ 1121. Η ποιότητα της μαρτυρίας θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ως προς την πλήρωση των τριών προϋποθέσεων και σχετίζεται με τη γενική αξιολόγηση της υπόθεσης των αιτητών και της αποδεικτικής της αξίας. Μετά τη καταχώρηση της ένστασης ουσιαστικά επανεξετάζονται υπό το φως των αντιπαραβαλλόμενων κατ' ισχυρισμό γεγονότων τα τρία κριτήρια του άρθρου 32 ή αναλόγως τα άλλα κριτήρια που θέτουν τα άρθρα 4 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, υπό το φως πλέον των αντίθετων ισχυρισμών. Στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, αν προκύψει, είτε από γεγονότα που γίνονται αποδεκτά, είτε από γεγονότα που παραμένουν αναντίλεκτα, αίρεται ή κλονίζεται το πραγματικό υπόβαθρο της ουσιαστικής βάσης της αγωγής ή αν τα νομικά επιχειρήματα που εισάγει η άλλη πλευρά εξασθενούν ουσιαστικά τις αξιώσεις των εναγόντων, τότε το διάταγμα, αν έχει εκδοθεί, θα πρέπει να ακυρωθεί. Οι αιτητές σε κάθε περίπτωση έχουν το βάρος να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητική μαρτυρία για να καταδείξουν είτε ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ, είτε αναλόγως της περίπτωσης, να εκδοθεί. Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ 1453, Dolego Estates Ltd κ.α. ν. Θεόδωρος Φιλίππου κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ 1217, Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ 1858. Η τρίτη προϋπόθεση που τάσσει το άρθρο 32: δυσκολία ή η αδυναμία για πλήρη απονομή δικαιοσύνης περιλαμβάνει πέρα από την ανεπανόρθωτη ζημιά και άλλα κριτήρια μεταβλητά αναλόγως της φύσης της κάθε περίπτωσης. Παπαστράτης ν. Πετρίδης

(1979)1 Α.Α.Δ 231, Papapetros Bros v. Παπαπέτρου

(2003)1 Α.Α.Δ 741, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ 248, M & CH. Mitsingas Tr. Ltd v. Timberland Co.

(1977)1 (Γ) Α.Α.Δ 1791. Απομένει να εξεταστεί ο τελευταίος παράγοντας: ισοζύγιο της ευχέρειας. Κατά την αξιολόγηση του πιο πάνω ζητήματος μια σημαντική παράμετρος είναι «η έκταση κατά την οποία τα μειονεκτήματα του κάθε μέρους θα είναι αδύνατο να αποζημιωθούν με αποζημιώσεις». American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd

(1975)A.C. 396. Αν δε το Δικαστήριο βρίσκεται σε αμφιβολία ως προς την επάρκεια των αντίστοιχων θεραπειών σε αποζημιώσεις, που προσφέρονται είτε στον ενάγοντα είτε στον εναγόμενο, τότε εγείρεται το θέμα ισοζυγίου της ευχέρειας. Parico (πιο πάνω). Η διαδικασία της ακύρωσης καταδολιευτικής μεταβίβασης προβλέπεται στα μέρη V III και IX του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 που σκοπός του είναι «η διασφάλιση της εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων ύψιστο βέβαια ζήτημα που αφορά καίρια την απονομή της δικαιοσύνης γιατί αν οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν εκτελούνται τότε η δικαιοσύνη θα απονέμεται επί ματαίω.» Χριστοφόρου ν. Σ.Π.Ε. Ακακίου

(2008), 1 Α Α.Α.Δ. 708. Αποτελεί πράξη καταδολίευσης εξ αποφάσεως πιστωτή ή εξ αποφάσεων οφειλέτη δωρεά μεταβίβαση ή επιβάρυνση προς όφελος τρίτου οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου του εξ αποφάσεως οφειλέτη ή άλλη αποξένωση εφόσον αυτές γίνονται με σκοπό την παρεμπόδιση ή καθυστέρηση ικανοποίησης του εξ αποφάσεως χρέους του οφειλέτη, άρθρο 91 Α

(1)του Κεφ. 6. Ο «δόλος», όπως χρησιμοποιείται, στο άρθρο 3

(1)του Περί Δολίων Μεταβιβάσεων (ακύρωση Νόμου) του Κεφ. 62 δεν συνιστά οποιαδήποτε υπαρκτή βάση θεραπείας αλλά δημιουργεί μαχητό τεκμήριο. Για να θεωρηθεί μια πράξη ως καταδολιευτική σύμφωνα με τη Χριστοφόρου όπου ερμηνεύθηκε το άρθρο 91 Γ πρέπει να στοχεύει στην παρεμπόδιση ή καθυστέρηση ικανοποίησης των εξ αποφάσεων χρεών του οφειλέτη, μετά τη δημιουργία ή γένεση της αστικής ευθύνης του εξ αποφάσεως οφειλέτη και είναι αδιάφορο πότε καταχωρίστηκε η αγωγή στη βάση της οποίας εκδόθηκε η απόφαση. Εδώ ως εκ της φύσης της αίτησης το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να υπεισέλθει να καταλήξει σε τελικά συμπεράσματα όμως έχει υποχρέωση να εξετάσει την αίτηση με παραπομπή στο αγώγιμο ή αγώγιμα δικαιώματα όπως προδιαγράφονται στο γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι τα επίδικα θέματα περιορίζονται σε εκείνα που προσδιορίζονται από τη δικογραφία και τούτο για να διασφαλίζεται το δικαίωμα ενός διαδίκου να απαντά στους ισχυρισμούς και στις θέσεις που προβάλει ο αντίδικος του. Courtis and others v. Iasonides

(1970)1 C.L.R. 180, Loucaides v. C.D. Hay and Sons Ltd

(1971)1 C.L.R. 134, Παπαγεωργίου ν. Λούης Κλάππας (Investments Services Ltd

(1991)1 A.A.Δ. 24 και Βραχίμη ν. Κουλουμπρή

(1992)1 Α.Α.Δ. 836. Το αγώγιμο δικαίωμα συναρτάται με τα γεγονότα τα οποία το στοιχειοθετούν και όχι με το χαρακτηρισμό ο οποίος του αποδίδεται από τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση. Alexandros Evangelou Camera House Ltd και άλλοι ν. Minerva Financial Investments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1734. Παρέχεται δε δυνατότητα χορήγησης οποιασδήποτε θεραπείας η οποία δικαιολογείται από τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα, βάσει της Έκθεσης Απαιτήσεως, Alexandros Evangelou (πιο πάνω) και Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian

(1992)1 A.A.Δ. 400. Όπως παρατηρήθηκε στην Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Χίνη

(2008)1 Α.Α.Δ. 818 παρόλο που ένας διάδικος δικαιούται να επιλέξει στο τέλος τη διαζευκτική θεραπεία που ζητά στο δικόγραφο του, δεν είναι θεμιτό από τη στιγμή που κατέρρευσε η διαζευκτική θεραπεία όπως την προώθησε με τη μαρτυρία του και επί των γεγονότων, να επικαλείται διαζευκτικές βάσεις αγωγής όπως τις είχε περιλάβει στην αγωγή του. Από την αδιαμφισβήτητη εμπράγματη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου προκύπτει ότι ο αιτητής δεν έχει ικανοποιήσει, έστω και στο πιο χαμηλό επίπεδο που απαιτείται στη διαδικασία, το δεύτερο κριτήριο του άρθρου 32 ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας όσον αφορά τις θεραπείες και ή διατάγματα που σχετίζονται με τη μεταβίβαση του εν λόγω ακινήτου με το χαρακτηρισμό της ως δόλιας: στοιχεία Α, Β και Γ της οπισθογράφησης. Έτσι τείνω να συμφωνήσω με τη θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου των καθ' ων η αίτηση όπως διαμορφώθηκε με την γραπτή του αγόρευση ότι «το παράπονο του ενάγοντα» όπως προκύπτει από τη Γενική Οπισθογράφηση έχει να κάμει με δόλια μεταβίβαση και η συνομωσία των εναγομένων για δόλια μεταβίβαση του κτήματος που επιδιώκεται να δεσμευθεί ωσάν να πρόκειται ουσιαστικά για θεραπεία στη βάση του περί Δολίων Μεταβιβάσεων Νόμου. Ορθά παρατηρεί ο ευπαίδευτος συνήγορος ότι οι αξιώσεις του ενάγοντα, όπως προβάλλουν μέσα από την ένορκη του δήλωση αποτελούν ήδη αντικείμενο της αγωγής 608/12, όπως από τον ίδιο τον ενάγοντα άλλωστε τίθεται και αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων. Από προσεκτική ανάγνωση της ένορκης δήλωσης σε συνάρτηση με την Έκθεση Απαιτήσεως καταλήγω ότι ο ενάγων-αιτητής έχει αποτύχει να ικανοποιήσει την πρώτη και τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Δεν θα υπεισέλθω να εξετάσω αν οι ενέργειες που αποδίδονται στους εναγόμενους από κοινού ή στον καθένα ξεχωριστά εμπίπτουν στις προϋποθέσεις του άρθρου 91(γ) του περί Δολίων Μεταβιβάσεων Νόμου ή τις όποιες ενδεχόμενες θεραπείες και τα ενδεδειγμένα μέτρα τα οποία δυνατόν να έχει ο ενάγων στη διάθεση στα πλαίσια του εν λόγω νόμου. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι ορθό ότι αν αυτό επιδιώκεται υπό μορφή αγωγής δεν μπορεί διαδικαστικά να επιτύχει, εφόσον το ζήτημα μπορεί να κριθεί είτε με ξεχωριστή αίτηση ή με αίτηση στα πλαίσια αγωγής, νοουμένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του εν λόγω νόμου. Πρόκειται για αυτόνομη πρωτογενή διαδικασία που στοχεύει σε άλλης μορφής θεραπεία και που κατατάσσεται στην ευρύτερη κατηγορία των αγωγών. Άντρη Ιωακείμ κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας

(2003)1 Α.Α.Δ.

1. Η σωρευτική παράθεση γεγονότων δεν εμπλέκει όλους τους εναγομένους εναντίον των οποίων να κατορθώνεται η μορφοποίηση αγωγίμου δικαιώματος. Αντιθέτως προσεκτική αξιολόγηση τους φανερώνει ότι αν υφίσταται οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα, αυτό υφίσταται εναντίον του εναγομένου 1 και της εταιρείας Beltax Developments and Constructions Ltd που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αγωγή και εναντίον των οποίων ο ενάγων ήδη κινήθηκε: αγωγή 608/12 με την οποία αξιώνει κάλυψη για τις εγγυήσεις τις οποίες έχει παράσχει και για την καταβολή συγκεκριμένου ποσού που οι εναγόμενοι του οφείλουν για διάφορες υπηρεσίες. Μόνο στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής ενδεχομένως να εύρισκαν θέση οι θεραπείες που επιζητεί ο ενάγων με τη δέσμευση της περιουσίας της εναγομένης
2. Η προσπάθεια του ενάγοντα να θέσει κάτω από την ομπρέλα «δόλου» ως αστικού αδικήματος τις αξιώσεις του δεν καρποφόρησε. Πρόκειται ξεκάθαρα για μέτρο που εμπίπτει στα πλαίσια του περί Δολίων Μεταβιβάσεων Νόμου. Στη βάση της κατάληξης μου κρίνω πως περιττεύει η ενασχόληση του Δικαστηρίου με τους άλλους λόγους ένστασης οι οποίοι παρόλο ουσιαστικοί και καταλυτικοί για την υπόθεση του αιτητή, όπως ότι η αξίωση του ενάγοντα είναι πρόωρη, εφόσον η ενάγουσα τράπεζα στην Αγωγή 2880/11, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού δεν έχει αποκτήσει δικαίωμα άμεσης πληρωμής του χρέους από τον εγγυητή ενάγοντα. Στη βάση όλων των πιο πάνω και στην αποτυχία του αιτητή να θεμελιώσει τις δυο πρώτες προϋποθέσεις το Δικαστήριο δεν νοείται να προχωρήσει να εξετάσει οτιδήποτε περαιτέρω. Θα ήθελα πριν ολοκληρώσω να παρατηρήσω ότι ο τρόπος με τον οποίο επισυνάφθηκαν στην Ένορκη Δήλωση τα τεκμήρια παρά το ότι είναι επικυρωμένα από τον Πρωτοκολλητή και αριθμημένα, δεν προσέφεραν την απαραίτητη βοήθεια στο Δικαστήριο, εφόσον η γενικότροπη αναφορά της § 31 της ενόρκου δηλώσεως δεν επέτρεπε την άμεση σύνδεση και ταυτοποίηση με τις αναφορές των συγκριμένων παραγράφων. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του ενάγοντα-αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................. Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Αναφορά: Συντηρητικά Διατάγματα Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο