HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED ν. SOBOH AIMAN κ.α., Aρ. Αγωγής: 4654/11, 20/9/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A62 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Α.Ε.Δ. Aρ. Αγωγής: 4654/11 Μεταξύ: HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED Εναγόντων - και -
- SOBOH AIMAN
- SOBOH PETROLEUM (CYPRUS) LTD Εναγομένων ------------------------ Αίτηση για αναστολή διαδικασίας ημερ. 2.5.2012 Ημερομηνία: 20 Σεπτεμβρίου 2012 Εμφανίσεις: Για τους Εναγόμενους 2 - Αιτητές: κ. Α. Αντωνίου Για τους Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση: κ. Ι. Θεοδοσίου ------------------------ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Μετά την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης, οι ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για συνοπτική απόφαση εναντίον και των δύο εναγομένων. Εκκρεμούσης της εν λόγω αίτησης και πριν καταχωρηθεί ένσταση σε αυτή, οι εναγόμενοι 2 καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση με την οποία ζητούν την αναστολή της διαδικασίας της παρούσας αγωγής μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης Διάλυσης αρ. 36/2012 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού εναντίον των εναγομένων
- Κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, οι ενάγοντες καταχώρησαν ένσταση στην εν λόγω αίτηση και αυτή ορίστηκε για ακρόαση σε ημερομηνία προγενέστερη της ημερομηνίας κατά την οποία ορίστηκε η αίτηση για συνοπτική απόφαση για ακρόαση. Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, στις Δ.48 Θθ.1-9 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση περιέχονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του εναγόμενου 1, διευθυντή των εναγομένων
- Στην εν λόγω ένορκη δήλωση ο εναγόμενος 1 κάνει αναφορά στην καταχώρηση της Αίτησης Διάλυσης και ουσιαστικά ισχυρίζεται ότι η συνέχιση της παρούσας διαδικασίας είναι αντίθετη με τις πρόνοιες του άρθρου 301 του Κεφ. 113, και ότι η αναστολή αυτής ζητείται για την προστασία όλων των πιστωτών των εναγομένων
- Οι λόγοι ένστασης είναι ότι η αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη καθότι αποσκοπεί στην καθυστέρηση της δικαστικής διαδικασίας και της εκδίκασης της αίτησης για συνοπτική απόφαση, και ότι είναι νομικά και πραγματικά αστήρικτη. Ο Μάριος Κεδαρίτης, υπάλληλος των εναγόντων, αναλύει τους λόγους ένστασης στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση, αναφέροντας ακόμα ότι σε περίπτωση που διαταχθεί η αναστολή της διαδικασίας εναντίον των εναγομένων 2, δεν δικαιολογείται η αναστολή της διαδικασίας και εναντίον του εναγόμενου
- Οι δικηγόροι των δύο πλευρών καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Ο δικηγόρος των εναγομένων 2 παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία για να καταδείξει ότι η αναστολή διατάσσεται για την προστασία των πιστωτών και της περιουσίας της υπό διάλυση εταιρείας και ότι αυτή διατάσσεται εκτός αν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις, οι οποίες δεν υφίστανται στην προκειμένη περίπτωση. Ο δικηγόρος των εναγόντων ανέπτυξε το επιχείρημα ότι η υπό κρίση αίτηση είναι καταχρηστική, κακόπιστη και καθυστερεί τη διαδικασία, καθότι οι εναγόμενοι δεν καταχώρησαν υπεράσπιση και φαίνεται ότι θέλουν να καθυστερήσουν τη διαδικασία και να περιορίσουν τη δυνατότητα των εναγόντων να διεκδικήσουν τη συνεισφορά των εναγομένων 2 ως εγγυητών του εναγόμενου
- Επίσης ο δικηγόρος των εναγόντων εισηγήθηκε ότι οι εναγόμενοι 2 δεν επιθυμούν την ικανοποίηση των πιστωτών τους εφόσον δεν καταβάλλουν τα οφειλόμενα σε αυτούς και καταχώρησαν την παρούσα αίτηση όχι για να προστατεύσουν περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας αλλά για να εμποδίσουν τους πιστωτές τους από το να διεκδικήσουν το λαβείν τους. Τέλος, ήταν η θέση του δικηγόρου των εναγόντων ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια να αναστείλει τη διαδικασία καθότι αυτό εμποδίζει την έγκαιρη διάγνωση των δικαιωμάτων των εναγόντων εναντίον των εναγομένων 2, κατά παράβαση του άρθρου 30.2 του Συντάγματος, και ο ισχυρισμός για δόλια προτίμηση πιστωτών με την πληρωμή δικηγορικών εξόδων και άλλων, είναι πρόωρος και δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας αλλά της διαδικασίας εκκαθάρισης. Το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, στο οποίο βασίζεται η παρούσα αίτηση, παρέχει την εξουσία αναστολής ή περιορισμού διαδικασίας εναντίον εταιρείας στο στάδιο μετά την υποβολή αίτησης για την εκκαθάριση της, αλλά πριν την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Το εν λόγω άρθρο προνοεί τα ακόλουθα: «
- Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή, και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό.» Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση STEFANOS & ANDREAS COLD STORES TRADING LIMITED v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ ΛΙΜΙΤΕΔ
(1998)1 Α.Α.Δ. 1806, σκοπός της εν λόγω πρόνοιας για αναστολή είναι η «παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων». Στην ίδια υπόθεση γίνεται παραπομπή στα αντίστοιχα άρθρα των Αγγλικών Companies Act 1948 και Insolvency Act 1986 που είναι παρόμοια με το άρθρο 215 του Κεφ. 113, και τονίστηκε ότι αγγλικά συγγράμματα όπως και νομολογία προσφέρουν καθοδήγηση για τον τρόπο άσκησης της εξουσίας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τα εν λόγω άρθρα. Η Αγγλική υπόθεση Bowkett v. Fuller's United Electric Works, Ltd
(1922)2 All E.R. 281, είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική επί του θέματος. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω τα ακόλουθα αποσπάσματα: «The general policy of the court in exercising this jurisdiction is to ensure that when a petition has been presented which may result in a winding - up order or a scheme of arrangement, no creditor shall thenceforward gain priority over others of his class, and when an application is made to stay further proceedings under s 140, very exceptional circumstances must exist to justify the court in refusing to accede to that application, because if the plaintiff's action is not stayed, but is allowed to go on, he will obtain payment in full, whereas if his action is stayed he will rank together with the other creditors of his class. I see no exceptional circumstances in the present case. To allow the plaintiff to proceed would be in effect to allow, during the interval between the presentation of a petition and the elaboration of a scheme of arrangement, certain creditors to help themselves out of the assets of the company to the prejudice of others who were in a less fortunate position. The court has undoubtedly a discretion whether it will stay a plaintiff's action, but it is against the policy of the court to exercise that discretion by allowing the plaintiff to proceed except in very exceptional circumstances. In the present case that discretion should, in my opinion, be exercised in favour of the application.» Η ίδια προσέγγιση αναφέρεται και στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, Τόμος 1, 24η έκδοση, σελ. 1448-1450, παρ. 88-69. Αφού γίνεται αναφορά στην υπόθεση Re Oak Pitts Colliery Co.
(1882)21 Ch. D. 322, όπου λέχθηκε ότι «The object of the winding - up provisions of the Companies Act 1862 is to put the creditors upon an equality and to pay them pari passu.», αναφέρεται περαιτέρω ότι για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός είναι αναπόφευκτο όπως οι διαδικασίες εναντίον της εταιρείας είτε υπό τη μορφή αγωγής, εκτέλεσης ή άλλης, ανασταλούν. Σε αντίθετη περίπτωση η διάλυση θα οδηγούσε σε μία πάλη για την περιουσία της εταιρείας. Στην υπό κρίση περίπτωση, το γεγονός της καταχώρησης της Αίτησης Διάλυσης εναντίον των εναγομένων 2 δεν αμφισβητείται. Αυτό αποτελεί και τον λόγο καταχώρησης της παρούσας αίτησης και του αιτήματος για αναστολή της διαδικασίας. Έχοντας υπόψη τον σκοπό του άρθρου 215 του Κεφ. 113, που είναι η προστασία τόσο της περιουσίας της εταιρείας αλλά και η ίση μεταχείριση των πιστωτών αυτής σε περίπτωση διάλυσης της, θεωρώ ότι αυτό το δεδομένο από μόνο του αποτελεί λόγο και μάλιστα καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή της παρούσας διαδικασίας εκκρεμούσης της Αίτησης Διάλυσης. Άλλωστε, όπως διαφαίνεται ξεκάθαρα από τα πιο πάνω, το Δικαστήριο οφείλει να αναστείλει τη διαδικασία, εφόσον στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης δεν έχουν τεθεί οποιεσδήποτε εξαιρετικές περιστάσεις που να συνηγορούν προς αντίθετη προσέγγιση. Ο λόγος ένστασης ότι η παρούσα αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική καθότι αποσκοπεί την καθυστέρηση της εκδίκασης της αίτησης για συνοπτική απόφαση δεν ευσταθεί καθότι ο σκοπός της παρούσας αίτησης είναι η διατήρηση μίας ισορροπίας στον τρόπο αντιμετώπισης των πιστωτών της εταιρείας και στην προσπάθεια της να ικανοποιήσει τους πιστωτές της σε ίση βάση. Με αυτή τη διαπίστωση θεωρώ επίσης αβάσιμη τη θέση ότι η αναστολή της διαδικασίας είναι αντίθετη με το δικαίωμα των εναγόντων για διάγνωση των αστικών τους δικαιωμάτων σε εύλογο χρόνο δυνάμει του άρθρου 30 του Συντάγματος. Επί αυτού του σημείου, ο δικηγόρος των εναγόντων κατά την αγόρευση του εισηγήθηκε ότι οι εναγόμενοι δεν καταχώρησαν υπεράσπιση και επομένως αυτό καταδεικνύει ότι δεν έχουν υπεράσπιση και με την παρούσα αίτηση επιδιώκουν την καθυστέρηση στην προώθηση της αίτησης για συνοπτική απόφαση. Θεωρώ ότι το γεγονός της μη καταχώρησης υπεράσπισης δεν καταδεικνύει την έλλειψη υπεράσπισης. Άλλωστε μετά την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης και του σημειώματος εμφάνισης εκ μέρους των εναγομένων, καταχωρήθηκε η αίτηση για συνοπτική απόφαση και η υπό κρίση αίτηση, και αυτές ορίστηκαν για ακρόαση και θα εκδικαστούν πριν την ακρόαση της απαίτησης των εναγόντων. Η αναφορά του δικηγόρου των εναγόντων στην Πολιτική Αίτηση Αρ. 93/2012 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην υπό κρίση περίπτωση, καθότι εκείνη αφορά διαφορετικά γεγονότα. Ειδικότερα, η αίτηση για συνοπτική απόφαση εκκρεμούσε για ακρόαση και δεν είχε καταχωρηθεί ένσταση, ενώ απλώς εκκρεμούσε η αίτηση για αναστολή της διαδικασίας και η οποία δεν είχε οριστεί για ακρόαση, και δεν υποβλήθηκε καν αίτημα για εκδίκαση της τελευταίας κατά προτεραιότητα. Τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης είναι διαφορετικά, καθότι η υπό κρίση αίτηση ορίστηκε από το Δικαστήριο για ακρόαση κατά προτεραιότητα και πριν την ημερομηνία ορισμού της αίτησης για συνοπτική απόφαση για ακρόαση. Η θέση του δικηγόρου των εναγόντων στην αγόρευση του ότι οι εναγόμενοι 2 στερούνται κινητής περιουσίας και επομένως δεν μπορούν να επικαλούνται την πρόθεση προστασίας των πιστωτών τους στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Με βάση το ένταλμα κινητής περιουσίας, Τεκμήριο Γ στην ένορκη δήλωση του εναγομένου 1, διαφαίνεται ότι οι εναγόμενοι 2 στερούνται κινητής περιουσίας κατά την ημερομηνία που αναφέρεται σε αυτό, δηλαδή στις 22.11.2011. Το γεγονός αυτό από μόνο του δεν αποτελεί λόγο για τη συνέχιση της παρούσας διαδικασίας της αγωγής καθότι ο σκοπός προστασίας των πιστωτών των εναγομένων 2 παραμένει, ακόμα και στην περίπτωση που οι εναγόμενοι 2 στερούνται κάθε περιουσίας, για να διατηρηθεί η ίδια μεταχείριση των πιστωτών της εταιρείας και όχι η προώθηση της παρούσας διαδικασίας προς απόκτηση ωφελημάτων ή προτεραιότητας. Τέλος, το θέμα της δόλιας προτίμησης δεν τυγχάνει εφαρμογής και δεν επηρεάζει την κατάληξη του Δικαστηρίου το οποίο καθοδηγείται και αποφασίζει σύμφωνα με όσα αναφέρονται πιο πάνω. Ο λόγος ένστασης, που αναφέρεται και στην ένορκη δήλωση του εναγομένου 2, ότι η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και νομικά αστήρικτη, προβάλλεται με γενικότητα και αοριστία και έτσι δεν μπορεί να εξεταστεί από το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο περιορίζεται μόνο να αναφέρει ότι η αίτηση στηρίζεται στην ορθή νομική βάση. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, ικανοποιούμαι ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της αναστολής της διαδικασίας αναφορικά με τους εναγόμενους 2. Θεωρώ όμως ότι η εν λόγω πρόνοια του Κεφ. 113 εφαρμόζεται και περιορίζεται όσον αφορά την εταιρεία και όχι οποιοδήποτε άλλο διάδικο μέρος της αγωγής, και επομένως η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει αναφορικά με τον εναγόμενο 1. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα αναστολής της διαδικασίας της παρούσας αγωγής όσον αφορά μόνο τους εναγόμενους 2 μέχρι την αποπεράτωση και εκδίκαση της Αίτησης Διάλυσης Αρ. 36/2012 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων 2-αιτητών και εναντίον των εναγόντων-καθ΄ ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας αγωγής αναφορικά με τους εναγόμενους 2. (Υπ.) ............. Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Πολιτική / Ενδιάμεση Απόφαση Αναφορά: Αίτηση για αναστολή διαδικασίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο