Επί τοις αφορώσει τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΥΛΛΑΠΗ, Αρ. Αιτ. Πτώχευσης: 77/2012, 9/7/2012

(1)(ζ), 6

(4), 11

(1), 93

(2), στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς άρθρα 16 και 188, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 31, 32, 43 και 47, στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 θ.θ.18, 19, Δ.40 θ.11, Δ.48 θ.θ.1-7, 8 και 9, Δ.64, στις αρχές της επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του αιτητή Γιώργου Κουλλαπή. Οι καθ' ων η αίτηση-αιτητές καταχώρησαν ένσταση στην οποία περιέχονται 11 λόγοι ένστασης. Βασίζεται στον περί Πτωχεύσεως Νόμο Κεφ. 5 3

(1), (ζ), 6

(4), 11

(1), 93

(1)&

(2), στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς άρθρα 16, 18 και 188, στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 θ.θ. 18, 19, Δ.40 θ.11 και Δ.48 θ.θ.1-9 και Δ.64 και στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρα 31, 32, 43 και 47, ως επίσης και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Νίκου Παυλίδη ο οποίος εργάζεται στην υπηρεσία της SFS Group Public Company Ltd μητρικής εταιρείας των καθ' ων η αίτηση. Ο αιτητής Γιώργος Κουλλαπής στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρει ότι στις 28/5/2010 μέσα στα πλαίσια της αγωγής 4118/02 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εκδόθηκε απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή του εναντίον των καθ' ων η αίτηση με έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του τα οποία υπολογίστηκαν από τον πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο για το ποσό των €9.643,11 πλέον τόκους και ΦΠΑ. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης στις 28/5/2010 καταχώρησε έφεση η οποία έλαβε τον αριθμό 210/

1. Επισυνάπτει ως τεκμήριο 1 αντίγραφο της απόφασης, ως τεκμήριο 2 αντίγραφο της ειδοποίησης έφεσης και ως τεκμήριο 3 αντίγραφο επιστολής του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 28/7/
2. Είναι η θέση του ότι επειδή οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν αίτηση πτώχευσης εναντίον του και ενόψει του γεγονότος ότι καταχώρησε έφεση, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει την αίτηση. Ισχυρίζεται ότι έχει καλούς λόγους έφεσης, ότι πρόκειται για καλή τη πίστη έφεση και ότι την χειρίζεται τόσο αυτός όσο και οι δικηγόροι του με τη δέουσα σοβαρότητα και επιμέλεια θα πρέπει το Δικαστήριο να αναστείλει τη διαδικασία της αίτησης πτώχευσης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης υπ' αρ.210/
3. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι αν δεν ανασταλεί η παρούσα διαδικασία τότε οι καθ' ων η αίτηση θα προχωρήσουν με την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του με αποτέλεσμα ο Επίσημος Παραλήπτης να προχωρήσει με την ανάληψη της διαχείρισης της περιουσίας του και ακολούθως με εκποίηση της. Θέση του είναι ότι η πιο πάνω πράξη θα έχει άμεσες και καταστρεπτικές συνέπειες στον ίδιο και στην οικογένεια του γεγονός που δεν συνάδει με τη δίκαιη απονομή της δικαιοσύνης. Ο Νίκος Παυλίδης στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ισχυρίζεται ότι ο αιτητής δεν αποκαλύπτει οποιεσδήποτε περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η νομική βάση που στηρίζει την αίτηση δεν παρέχει εξουσία για την αιτούμενη θεραπεία και όπως τον πληροφορούν οι δικηγόροι των καθ' ων η αίτηση η καταχώρηση έφεσης και οι ισχυριζόμενες πιθανότητες επιτυχίας δεν συνιστούν λόγο για να εκδοθεί διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης πρωτόδικης απόφασης και της πτωχευτικής διαδικασίας. Είναι η θέση του ότι για το πρόσωπο του οποίου έχει εκδοθεί υπέρ του απόφαση δεν πρέπει να στερείται του δικαιώματος να επωφεληθεί από αυτήν απλά και μόνο επειδή ο αντίδικος έχει επιλέξει να εφεσιβάλει την απόφαση. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι δεν συνηγορεί κανένας ουσιαστικός λόγος αναστολής της πτωχευτικής διαδικασίας γιατί οι ισχυρισμοί για την οικονομική κατάσταση των καθ' ων η αίτηση έχουν παραμείνει αόριστοι. Ο αιτητής δεν δίδει κανένα στοιχείο αναφορικά με την οικονομική του κατάσταση, δεν προτείνει κανένα τρόπο διακανονισμού, αδυνατεί να πληρώσει τα έξοδα που διέταξε το Δικαστήριο είτε λόγω της οικονομικής του κατάστασης είτε λόγω περιφρόνησης της δικαστικής απόφασης, δεν κάμνει καμιά δήλωση ότι είναι έτοιμος να προσφέρει εγγύηση για εκτέλεση της πρωτόδικης απόφασης και δεν έχει αποκαλύψει οτιδήποτε που να αποδεικνύει ότι δικαιούται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Αμφότεροι οι δικηγόροι περιορίστηκαν στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων και προχώρησαν σε αγορεύσεις. Οι αγορεύσεις έχουν μελετηθεί από το Δικαστήριο και θα υπάρξει αναφορά σ' αυτές εκεί όπου είναι αναγκαίο πιο κάτω. Ο πρώτος λόγος ένστασης των καθ' ων η αίτηση είναι ότι η νομική βάση που στηρίζει την αίτηση για αναστολή δεν παρέχει εξουσία για την αιτούμενη θεραπεία. Περαιτέρω στην αγόρευση τους στήριξαν τη θέση τους επί του συγκεκριμένου θέματος συνδυάζοντας το άρθρο 6

(4)του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5 σε συνδυασμό του άρθρου 11

(1)του ιδίου Νόμου και της Δ.35 θ.θ.18 και 19 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας παραπέμποντας το Δικαστήριο σε νομολογία που αφορά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης. Εξετάζοντας τις πιο πάνω θέσεις σε συνδυασμό με τη νομική βάση της αίτησης αυτό που διαπιστώνω είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το άρθρο που έχει εφαρμογή είναι το άρθρο 6

(4)του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5 και όχι η Δ.35 θ.θ. 18 και 19 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Το άρθρο 6

(4)του πιο πάνω αναφερόμενου Νόμου αναφέρει: «Όταν η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι η μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, παροχή ασφάλειας ή συμβιβασμό του εξ αποφάσεως χρέους ή ποσού που διατάχθηκε να πληρωθεί, το Δικαστήριο δύναται, αν το θεωρεί ορθό, να αναστείλει ή απορρίψει την αίτηση με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης ή του διατάγματος.» Στην υπόθεση επί τοις αφορώσει τον Λουκή Παπαχριστοφόρου

(2003)1 Α.Α.Δ. 332 γίνεται αναφορά στις πρόνοιες του άρθρου 6

(4)και στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή παρέπεμψε το Δικαστήριο στην Αγγλική νομολογία αλλά και σε σωρεία αποφάσεων Επαρχιακών Δικαστηρίων οι οποίες εδράζονται επί του ιδίου θέματος. Στην υπόθεση επί τοις αφορώσι τον Όμηρο Χριστοδουλίδη αρ. Αίτησης 28/2010 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερ. 11/6/2010 αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 2, αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 310: «If the appeal appears to be bona fide, the hearing of the petition ought to be adjourned; if evidently frivolous, a receiving order ought to be made (Ρε Rhodes, Ex parte Heyworth

(1884)14 O.B.D. 49, C.A; Re Flatau, Ex parte Scotch Whisky Distillers, Ltd.

(1888)22 O.B.D. 43, C.A.)». Στη σελίδα 75 του συγγράμματος Williams' Law and Practice on Bankruptcy (18η έκδοση) αναφέρονται τα εξής σε σχέση με το άρθρο 5

(4)του Αγγλικού Bankruptcy Act toy 1914 οι πρόνοιες του οποίου είναι πανομοιότυπες με αυτές του άρθρου 6

(4)του Κεφ.5: "Subsection

(4)provides for the stay or dismissal of the petition where the act of bankruptcy is non-compliance with a bankruptcy notice, and there is an appeal pending for the judgement or order on which the notice Is founded. Nothing is said as to security being required, when a petition is stayed on this ground, (as distinct from security pending the trial of a disputed debt, vide infra), perhaps on the ground that to require security from a person who had committed an act of bankruptcy, independently of the establishment of the debt alleged to be due to the petitioning creditor, was a very different thing from requiring security from a person who has committed no act of bankruptcy unless such a debt was established." Αναφορά θα πρέπει επίσης να γίνει στην υπόθεση Ex p Yeatman, re Yeatman

(1880)16 Ch D 283 όπου, ενώ αναγνωρίστηκε κατά γενικό τρόπο η ευχέρεια του δικαστηρίου να διατάξει αναστολή, τέθηκε ως συγκεκριμένο κριτήριο το κατά πόσο υπάρχει πραγματική ή καλή τη πίστη έφεση. Σε τέτοια περίπτωση το δικαστήριο οφείλει πλέον να αναστείλει τη διαδικασία μέχρι το αποτέλεσμα της έφεσης. Στην υπόθεση Re Noble

(1964)2 ALL E.R. 522 (C.A.) θεωρήθηκε ότι το εν λόγω κριτήριο είναι σωστό. Ακολούθως, στην υπόθεση Health v. Tang and another, Stevens v. Peacock and others

(1993)4 All E.R. 694 (C.A.) επιβεβαιώθηκε η ίδια αρχή η οποία τέθηκε επιγραμματικά ως ακολούθως: "Although this provision confers upon the court a discretion (see Re Flatau, ex p Scotch Whisky Distillers Ltd

(1888)22 QBD 83), it has been said more than once that if the appeal appears to be bona fide the court should adjourn the petition until it has been heard: see Ex p Yeatman, re Yeatman

(1880)16 Ch D 283 and Re Noble (a bankrupt), ex p the bankrupt v. Official Receiver

(1964)2 All E.R. 522

(1965)Ch 129". Πιο πρόσφατα, στην υπόθεση Re a Debtor (No 799 of 1994), ex Parte Cobbs Property Services Ltd

(1995)3 All E.R. 723 (Ch.D.) έχει αναγνωριστεί ένα επιπρόσθετο κριτήριο, ήτοι το κατά πόσο ο εφεσείων χειρίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα και επιμέλεια την έφεση του. Πειστικά εξηγείται ότι εάν δεν ενεργεί έναντι της έφεσης του με τη δέουσα σοβαρότητα, εκείνο που μπορεί να λεχθεί είναι πως αυτός ο ίδιος προσδίδει σημασία στην έφεση του ανεξάρτητα από το τι θα μπορούσε να σκεφτεί το Δικαστήριο.» Συνεπώς το πιο πάνω άρθρο του Νόμου καθιστά δυνατή την αναστολή ή την απόρριψη της αίτησης για διάταγμα παραλαβής χωρίς καν να είναι αναγκαίο το Δικαστήριο να εξετάσει το πιο πάνω άρθρο σε συνδυασμό με τη Δ.35 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Περαιτέρω στους λόγους ένστασης υπάρχει ισχυρισμός ότι ο αιτητής καταχράται της δικαστικής διαδικασίας και ότι η αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη και καταχωρήθηκε για να εξυπηρετήσει αλλότριους σκοπούς, ισχυρισμοί οι οποίοι δεν αιτιολογούνται από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης η οποία συνοδεύει την αίτηση. Οι θέσεις που εκφράζονται μέσα από την ένορκη δήλωση του Νίκου Παυλίδη η οποία συνοδεύει την ένσταση αφορούν την οικονομική κατάσταση του αιτητή και ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε πρόταση εκ μέρους του αιτητή για την παροχή ασφάλειας σε τυχόν έγκριση του αιτήματος αναστολής. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί θα μπορούσαν να τύχουν ουσιαστικής εξέτασης και να ληφθούν άμεσα υπόψη από το Δικαστήριο στην περίπτωση που το Δικαστήριο θα εξέταζε αίτηση για αναστολή της απόφασης ενόψει της έφεσης μέσα στα πλαίσια της Δ.35 θ.θ.18 και 19 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και όχι στην περίπτωση της εξέτασης της αίτησης κάτω από το άρθρο 6

(4)του περί Πτωχεύσεως Νόμου στο οποίο ουσιαστικά δεν παρέχει το δικαίωμα στο Δικαστήριο να διατάξει την παροχή εγγύησης από τον αιτητή στα πλαίσια της αίτησης για αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας λόγω εκκρεμούσης έφεσης. Επί της ουσίας το περιεχόμενο της αίτησης και της ένορκης δήλωσης έχει παραμείνει αναντίλεκτο, η έφεση εκκρεμεί, δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι η έφεση δεν είναι καλή τη πίστη ή σοβαρή ή πραγματική ούτε έχει εγερθεί ζήτημα πλημμελούς προώθησης της. Ο αιτητής επισυνάπτει αντίγραφο της έφεσης στην οποία εμφαίνονται οι λόγοι έφεσης και στηρίζονται από την ένορκη δήλωση. Συνεπώς με βάση τα όσα πιο πάνω έχω εξηγήσει καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δικαιολογείται η παρούσα αίτηση και ως εκ τούτου εκδίδεται Διάταγμα διά του οποίου αναστέλλεται η διαδικασία πτώχευσης μέχρι την περάτωση της έφεσης 210/2010. Επί του θέματος των εξόδων θεωρώ ότι είναι δίκαιο τα έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της έφεσης που αποτελεί το υπόβαθρο της αναστολής. (Υπ.) .............. Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΧ Subject: Civil/Appl. Αναφορά: Αίτηση Αναστολή Αίτησης Πτώχευσης άρθρο 6

(4)του περί Πτωχεύσεως Νόμου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο