← Κύπρος

Ελένη Μαυροκωνσταντή κ.α. ν. Γεώργιος Ιβρος, Αρ. Αγωγής 4717/09, 6/8/2012

Ελένη Μαυροκωνσταντή κ.α. ν. Γεώργιος Ιβρος, Αρ. Αγωγής 4717/09, 6/8/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A47 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 4717/09 Μεταξύ: Ελένη Μαυροκωνσταντή, από Λεμεσό

  1. LANE ASSETS LIMITED Εναγόντων και Γεώργιος Ιβρος, από την Ελλάδα
  2. Φωτεινή Ιβρου, από την Ελλάδα Εναγομένων -------------------------------------- Αίτηση ημερ. 9.7.12 για αναστολή εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης αίτησης παραμερισμού της 6.8.12 Για αιτήτρια: κα Αρκάδη Για καθ΄ων η αίτηση: κ. Χ"Στερκώτης Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση η αιτήτρια ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης μέχρι να ολοκληρωθεί η εκδίκαση της αίτησης ημερ. 9.7.12 με την οποία ζητείται ο παραμερισμός της απόφασης που εκδόθηκε στις 22.2.
  3. Η αίτηση βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο (14/60), στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 θ.1-4 και Δ.64 και επί της εγγενούς εξουσίας, διακριτικής ευχέρειας και πρακτικής του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση περιέχονται στην επισυνημμένη στην αίτηση ένορκη δήλωση της Μαριάνας Σωτηρίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της Εναγομένης/αιτήτριας. Λέγει στην ένορκη της δήλωση ότι η Εναγόμενη 2/αιτήτρια βρίσκεται εκτός Κύπρου και είναι δύσκολο και δαπανηρό να προβεί η ίδια σε ένορκη δήλωση. Στις 9.7.12 έχει καταχωρηθεί εκ μέρους της Εναγομένης 2 αίτηση παραμερισμού απόφασης η οποία εκδόθηκε ερήμην στις 22.2.
  4. Στις 14.6.10 καταχωρήθηκε αίτηση παραμερισμού της εκδοθείσας εναντίον της Εναγομένης 2 απόφασης στην ίδια αγωγή. Μετά από ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο αποδέχθηκε την αίτηση και παραμέρισε την απόφαση λόγω του ότι το μαρτυρικό υλικό που παρουσιάστηκε κατά την απόδειξη της αίτησης κρίθηκε ανεπαρκές για να στηρίξει την αξίωση των Εναγόντων εναντίον της Εναγομένης
  5. Εναντίον της απόφασης καταχωρήθηκε έφεση η οποία αποσύρθηκε στις 21.3.
  6. Ενώ ακόμα εκκρεμούσε η εκδίκαση της έφεσης ο αντίδικος δικηγόρος καταχώρησε νέα αίτηση για απόφαση μονομερώς η οποία στηριζόταν στο ίδιο μαρτυρικό υλικό το οποίο κρίθηκε ανεπαρκές με την πιο πάνω ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο έκδωσε απόφαση εναντίον της Εναγόμενης 2/αιτήτριας. Στις 28.6.12 επιδόθηκε στην αιτήτρια έγγραφο περίληψης καταχώρησης εγγραπτέας πράξης επί της περιουσίας της από το μονομελές πρωτοδικείο Τρικάλων το οποίο επικύρωσε την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Προέβησαν σε έρευνα στο φάκελο της αγωγής από την οποία προέκυψε ότι στις 22.2.12 εκδόθηκε απόφαση εναντίον της Εναγόμενης 2/αιτήτριας. Εάν οι Ενάγοντες προχωρήσουν σε μέτρα εκτέλεσης της απόφασης δεν θα μπορέσει η αιτήτρια να επαναφέρει τα γεγονότα στην προτέρα κατάσταση σε περίπτωση επιτυχούς κατάληξης της αίτησης για παραμερισμό ημερ. 9.7.
  7. Στις 9.7.12 εκδόθηκε μονομερώς διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης. Εναντίον της αίτησης και του διατάγματος καταχωρήθηκε από μέρους των Εναγόντων ένσταση. Με την ένσταση εγείρεται αριθμός λόγων ένστασης στην ίδια την ειδοποίηση. Σε κάποιους λόγους απ' αυτούς εδόθη από πλευράς Εναγόντων ιδιαίτερη σημασία. Αυτοί είναι οι εξής: «α) Η αίτηση είναι αντικανονική, παράτυπη, άκυρη και κατά παράβαση των σχετικών θεσμών και νόμου και/ή στηρίζεται επί λανθασμένων διατάξεων του Νόμου και/ή κανονισμών και/ή δεν αναφέρει τα ορθά άρθρα του Νόμου και/ή κανονισμών και/η δεν αναφέρει τα συγκεκριμένα άρθρα του Νόμου και παραλείπει τα απαιτούμενα από το Νόμο στοιχεία. ........................... γ) Δεν περιλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης τόσο το ουσιαστικό, δικαιοδοτικό και δικονομικό πλαίσιο ούτως ώστε να προσδώσει στο Δικαστήριο την εξουσία να εκδώσει το επίδικο διάταγμα. δ) Η αιτήτρια δεν έχει συμμορφωθεί με τη διαταγή του Δικαστηρίου για την κατάθεση ποσού εγγύησης εκ €20.000.- και η εγγύηση που εδόθη δεν είναι σύμφωνη με το Νόμο και/ή υπήρξε παράβαση Νόμου και/ή της πρόνοιας με βάση το άρθρο 9

(2)του Κεφ.6 και/ή η εγγύηση δεν εδόθη ενώπιον Πρωτοκολλητή και ως εκ τούτου δεν υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση νομότυπα εκδοθέν συντηρητικό διάταγμα.» Με την αγόρευση του ο δικηγόρος των Εναγόντων ανέπτυξε τους πιο πάνω λόγους επικαλούμενος και σχετική νομολογία. Εάν αποφασιστούν οι πιο πάνω λόγοι θα κρίνουν και την πορεία της αίτησης ως προς την ουσία. Η αίτηση βασίζεται πάνω στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 χωρίς αναφορά συγκεκριμένου άρθρου. Επίσης βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 θ.1-4 και στη Δ.
  1. Η Δ.64 αφορά τις συνέπειες της μη συμμόρφωσης με τους Κανονισμούς. Η Δ.48 θ.1 προβλέπει ότι η κάθε αίτηση στον Πρωτοκολλητή πρέπει να είναι γραπτή και να αναφέρει τη φύση της παράκλησης που γίνεται και να αναφέρεται στο ειδικό άρθρο του νόμου ή τον ειδικό κανόνα του Δικαστηρίου που στηρίζεται. Η θ.2 προβλέπει ότι κάθε αίτηση προς το Δικαστήριο πρέπει να είναι γραπτή και να εκθέτει τη φύση του διατάγματος ή οδηγίας που ζητείται και να αναφέρει το ειδικό άρθρο του νόμου ή τους ειδικούς κανόνες του Δικαστηρίου στους οποίους στηρίζεται. Επίσης στον ίδιο θεσμό προβλέπεται ο τύπος της αίτησης καθώς επίσης και αν απαιτείται η υποστήριξη από ένορκο δήλωση ή όχι ως προς τα γεγονότα πάνω στα οποία θα στηρίζονται. Ο θ.3 αφορά την επίδοση και το χρόνο της επίδοσης. Ο θ. 4 προβλέπει την καταχώρηση ένστασης καθώς και καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Είναι φανερό ότι από το Νόμο και τους Κανονισμούς που αναφέρονται πιο πάνω, δεν προκύπτει να έχει εξουσία το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο Νόμος 14/60 αναφέρεται γενικά χωρίς να αναφέρεται ειδικά σε συγκεκριμένα άρθρα. Σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάθρου με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που τον στοιχειοθετούν αποτελεί σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου. Ο καθορισμός των θεσμών στους οποίους στηρίζεται το ενδιάμεσο δικονομικό μέτρο δεν είναι μόνο θέμα τύπου αλλά ουσιαστική δικονομική διάταξη η οποία πρέπει ν' ακολουθείται αυστηρά ενόψει του ότι η ενδιάμεση διαδικασία συνιστά διαδικασία ασυνήθη χαρακτήρα για το λόγο ότι τα επίδικα θέματα εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης που αποτελεί τη συνήθη οδό για την εκδίκαση των επίδικων θεμάτων. Συνεπώς τα δικονομικά εχέγγυα τα οποία αποβλέπουν στον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και του πλαισίου εκδίκασης τους πρέπει να τηρούνται με σχολαστικότητα ιδιαίτερα στην περίπτωση των επιτακτικών προνοιών της Δ.48 θ.
  2. Δεν είναι τυχαίο ότι το νομικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει, αντίθετα με την Έκθεση Απαιτήσεως, να καθορίζεται. Συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι που επιβάλλουν όπως παρεμφερή θέματα προσδιορίζονται τόσο νομικά όσο και πραγματικά με ακρίβεια ώστε το Δικαστήριο χωρίς υπέρμετρη καθυστέρηση να είναι σε θέση να τα εξετάσει και με αυτό τον τρόπο να επιστρώσει το έδαφος για την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. Τα πιο πάνω αποφασίστηκαν στην Kouppa & another v. Vassiliades
(1981)1 J.S.C.120 και υιοθετήθηκαν στην απόφαση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη ΄κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ.965. Για το λόγο αυτό η αίτηση θα απορριφθεί. Οι καθ' ων η αίτηση επικαλούνται ακόμα ένα λόγο για απόρριψη της αίτησης ότι δεν υπάρχει συμμόρφωση με τη διαταγή του Δικαστηρίου για την κατάθεση εγγύησης. Υπήρξε δηλαδή παράβαση του άρθρου 9
(2)του Κεφ.6. Εχει καταχωρηθεί έγγραφο με τίτλο «ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΣ» με ημερ. 9.7.12 υπογραμμένο από τη Φωτεινή Ιβρου και από δυο μάρτυρες. Όπως έχει τονιστεί και αποφασιστεί στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ.1178 η εγγύηση πρέπει να υπογράφεται ενώπιον νόμιμου Δικαστηρίου. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: «Ανέτρεξα στο αυθεντικό αγγλικό κείμενο του άρθρου 9
(2)στο οποίο αναγράφεται ότι «Before making any such order without notice the court shall require the person applying for it to enter into a recognizance, with or without a surety or sureties.». Κατά την εκτίμηση μου σημασία έχει η λέξη «recognizance» ή «recognisance». Σύμφωνα με το Jοwitt's Dictionary of English Law, Second Edition, Τόμος 2, σελ.1506 και 1507, «recognisance», στο κοινό δίκαιο, είναι η υποχρέωση ή το γραμμάτιο το οποίο αναγνωρίζεται (υπογράφεται) ενώπιον νόμιμου δικαστηρίου. Είναι προφανές ότι το πρόσωπο που λαμβάνει την υποχρέωση είναι και το πρόσωπο που δεσμεύεται απ' αυτήν. Αποτελεί δηλαδή προσωπική υποχρέωση του υπογράφοντος ή του αναγνωρίζοντος την «recognisance», να προβεί σε κάποια πράξη ή ενέργεια. Το αντικείμενο της «recognisance» είναι η εξασφάλιση της εκτέλεσης κάποιας πράξης από το πρόσωπο που την υπογράφει (δέστε επίσης Osborn's Concise Law Dictionary, Sixth edition, σελ.280). Με βάση τα προαναφερόμενα θεωρώ ότι η μετάφραση των λέξεων «to enter into a recognizance» με τις λέξεις «όπως αναλάβει προσωπική υποχρέωση» δεν εμπεριέχει οποιοδήποτε λάθος και ότι η ελληνική μετάφραση αποδίδει πλήρως την έννοια του αυθεντικού αγγλικού κειμένου.» . Η αίτηση θα απορριφθεί και για τον πιο πάνω λόγο που αφορά το θέμα της εγγύησης. Όσον αφορά το θέμα της παρατυπίας η αναφορά της Δ.64 στην αίτηση και αίτημα για διόρθωση της παρατυπίας στο στάδιο των αγορεύσεων δεν είναι τρόπος με τον οποίο μπορεί να διορθωθεί ή θεραπευθεί η παρατυπία. Στην απόφαση Αρέστη ν. Ερμογένους Πολιτικής Έφεση αρ.41/08, 25.11.10αποφασίστηκαν τα εξής: «Όσον αφορά τη Δ.64 και την εισήγηση του εφεσείοντα ότι την οποιαδήποτε παρατυπία θα έπρεπε, το πρωτόδικο δικαστήριο, να την είχε θεραπεύσει εφαρμόζοντας τη Δ.64 και πάλι διαφωνούμε με τον εφεσείοντα. Είναι ορθό ότι η Δ.64 έχει καταργήσει τη διάκριση μεταξύ άκυρων και αντικανονικών μέτρων καθιστώντας κάθε μορφή παρέκκλισης από τους Θεσμούς, αντικανονικότητα που μπορεί να θεραπευθεί. Όμως, σύμφωνα με τη Δ.64, η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται, εννοείται με ευθύνη του υπεύθυνου για την παρατυπία. (Δέστε Εταιρεία Dasaki Entertainment Co. Ltd v. Iερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου, Πολ. Εφ.157/07, ημερ. 10.4.2009). Με τη Δ.64 στο δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια να θεραπεύει παρατυπίες, οι οποίες πριν την τροποποίηση θα οδηγούσαν σε ακύρωση του σχετικού δικονομικού μέτρου. (Δέστε Wunderlich v. Παναγιώτου
(1999)1 Α.Α.Δ.366 και Εarlsfield Steel Limited v. Joint Stock Company, Πολ. Εφ.115/07, ημερ. 11.11.2009). Στην υπόθεση Πετρίχου ν. Χ"Ιωσήφ
(1998)1 Α.Α.Δ.81 τονίστηκε ότι η Δ.64 αποτελεί πανάκεια για τη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Οι κανονισμοί πρέπει να τηρούνται. Η Δ.64 δημιουργεί ένα ένδικο μέσο το οποίο ο ενδιαφερόμενος διάδικος μπορεί να χρησιμοποιήσει για να θεραπεύσει παρατυπίες που είναι θεραπεύσιμες. Στην προκείμενη περίπτωση ο εφεσείων, ο οποίος ευθυνόταν για την παρατυπία, δεν έλαβε οποιοδήποτε μέτρο για να την θεραπεύσει και κατά συνέπεια, αυτή παρέμεινε αθεράπευτη.» Επίσης στην απόφαση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1993)1 Α.Α.Δ. σελ. 195 όπου στη σελίδα 200 το Ανώτατο είπε τα εξής: «Οι Διαδικαστικοί Κανονισμοί δεν πραγματεύονται ευθέως τις συνέπειες που συνεπάγονται παρεκκλίσεις από τις πρόνοιες τους. Το θέμα ρυθμίζεται έμμεσα με τις διατάξεις του Κ.11 που καθιστά εφαρμοστέους τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας σε όλα τα θέ­ματα για τα οποία δεν γίνεται ειδική πρόνοια στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Η Δ.64 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονο­μίας προβλέπει ότι μη συμμόρφωση με τους θεσμούς δεν καθιστά αφεαυτής άκυρη τη διαδικασία, εκτός αν το Δικαστήριο κρίνει ότι τούτο επιβάλλεται από τη φύση της παρατυπίας ή αντικανονικότητας. Εξαιρούνται των διατάξεων της Δ.64 δικονομικά μέτρα τα οποία είναι εξ υπαρχής άκυρα [βλ. μεταξύ άλλων, Ν. P. Lanitis Ltd. v. Panayides
(1986)1 C.L.R. 490 και Αθανασιάδη ν. Αλεξάν­δρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945]. Η διαπίστωση ότι δικονομικό μέτρο εί­ναι αντικανονικό και όχι άκυρο, δε συνεπάγεται και τη θεραπεία της παρατυπίας. Επιβάλλεται η προσαρμογή της διαδικασίας στα θέσμια προς διεξαγωγή της δίκης μέσα στο καθιερωμένο πλαίσιο [βλ. Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου (ανωτέρω)]. Στην προκείμενη υπόθεση, η αίτηση η οποία υποβλήθηκε ήταν παράτυπη. Η παρα­τυπία ήταν ουσιώδης ενόψει της απουσίας έκθεσης των γεγονότων στο κείμενο της αίτησης. Δεν κρίνεται απαραίτητο να προσδιορίσουμε τις συνέπειες της υποβολής αίτησης σε τύπο άλλο από τον καθοριζόμενο. Περιοριζόμαστε στη διαπίστωση ότι εν πάση περι­πτώσει και παράτυπη να ήταν η αίτηση, η παρατυπία έπρεπε να θε­ραπευθεί πριν προχωρήσει η υπόθεση σε δίκη.» Συνεπώς ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπήρξε έγκαιρα αίτημα θεραπείας της παρατυπίας. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................................... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Subject: Civil/Appl. Αναφορά: Αναστολή εκτέλεσης απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.