ADAMOU CONSTRUCTION AND MAINTENANCE LIMITED ν. NTR Beach Diners LTD, Αρ. Αγωγής: 1677/11, 6/7/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A28 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Δρουσιώτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1677/11 Μεταξύ: ADAMOU CONSTRUCTION AND MAINTENANCE LIMITED, εκ Λεμεσού Εναγόντων και 1. NTR Beach Diners LTD, εκ Λεμεσού 2. Κώστα Κωνσταντίνου, εκ Λεμεσού 3. Παναγιώτη Παχωμίου, εκ Λεμεσού 4. Μάριου Καζαμία, εκ Λεμεσού Εναγομένων ------------------------------------- Αίτηση ημερ. 28/2/12 Ημερομηνία: 6 Ιουλίου, 2012 Εμφανίσεις: Για τους Εναγόμενους 1 και 2-Αιτητές: κ. Κ. Αριστείδου (κα Ν. Δημητρίου για να ακούσει απόφαση) Για τους Ενάγοντες-Καθ' ων η Αίτηση: κ. Β. Ερωτοκρίτου (κα Ζ. Ερωτοκρίτου για να ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Εναγόμενοι 1 και 2 - Αιτητές (στο εξής θα αναφέρονται ως οι Αιτητές) αξιώνουν διάταγμα του Δικαστηρίου διά του οποίου να ακυρώνεται και/ή να παραμερίζεται η Απόφαση που εκδόθηκε στις 8/6/2011 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή στην απουσία των Αιτητών. Η Αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.17 θ.10, Δ.48 θ.9 (
- h)1, 2, Δ.40 θ.11, Δ.33 θ.5. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Κώστα Κωνσταντίνου Αιτητή 2. Οι Ενάγοντες-Καθ' ων η Αίτηση (στο εξής θα αναφέρονται ως οι Καθ' ων η Αίτηση) καταχώρησαν ένσταση. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «1. Οι Αιτητές με την Ένορκη Δήλωση τους δεν αποκαλύπτουν και δεν αποδεικνύουν ικανοποιητικούς και επαρκείς λόγους υπεράσπισης και/ή εκ πρώτης όψεως βάσιμους και ικανοποιητικούς λόγους υπεράσπισης ώστε να καθίσταται αναγκαία η επανάνοιξη της υπόθεσης. 2. Οι Αιτητές δεν προβάλλουν λογική εξήγηση γιατί παρέλειψαν να καταχωρήσουν εμφάνιση. 3. Η Ένσταση των Αιτητών πάσχει και επιπλέον συνιστά κατάχρηση διαδικασίας λόγω του διαρρεύσαντος χρόνου υποβολής της.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Σοφοκλή Αδάμου, διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση. Ο Αιτητής 2 Κώστας Κωνσταντίνου στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι από τον Νοέμβριο του 2010 είναι διευθυντής της Αιτήτριας 1 και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτήν να προχωρήσει στην ένορκη δήλωση. Αναφέρει ότι στις 6/5/2011 του επιδόθηκε η πιο πάνω αναφερόμενη αγωγή αλλά επειδή έφευγε για το εξωτερικό καθυστέρησε να επισκεφθεί τους δικηγόρους του με αποτέλεσμα στις 20/6/2011 όταν οι δικηγόροι του καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης τόσο για τον ίδιο όσο και την Αιτήτρια 1 πληροφορήθηκε ότι εκδόθηκε απόφαση εναντίον του και της Αιτήτριας 1 στις 8/6/2011. Ισχυρίζεται ότι το πρόσωπο στο οποίο επιδόθηκε η αγωγή για την Αιτήτρια 1 ονόματι Νεόφυτος Σάββα στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας 1 δεν το γνωρίζει προσωπικά. Παραδέχεται ότι η Αιτήτρια 1 ανέθεσε στους Καθ' ων η Αίτηση εκτέλεση οικοδομικών εργασιών στο εστιατόριο της, αρνείται ότι ο ίδιος εγγυήθηκε προσωπικά την Αιτήτρια 2 για την πληρωμή οποιουδήποτε ποσού στους Καθ' ων η Αίτηση και κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν μέτοχος μειοψηφίας στην Αιτήτρια 1 και δεν κατείχε θέση αξιωματούχου. Παραδέχεται ότι αρκετές φορές βρισκόταν στο εστιατόριο της Αιτήτριας 1 κατά την εκτέλεση των εργασιών για να διευκολύνει την επικοινωνία με τους εργάτες των Καθ' ων η Αίτηση, τους αρχιτέκτονες του έργου Εναγόμενους 3 και 4 και τον διευθυντή της Αιτήτριας 1. Και περαιτέρω ότι επειδή η Αιτήτρια 1 υπενοικίαζε το εστιατόριο από την εταιρεία TRACELINK LTD της οποίας ήταν διευθυντής. Στις υπόλοιπες παραγράφους προβάλλει την ισχυριζόμενη υπεράσπιση του ιδίου και της Αιτήτριας 1. Σε σχέση με τον χρόνο που επέλεξε να καταχωρήσει την αίτηση για παραμερισμό της απόφασης ισχυρίζεται ότι από τη μέρα που πληροφορήθηκε την έκδοση της απόφασης προσπάθησε να εντοπίσει τον προηγούμενο διευθυντή της εταιρείας για να του παραδώσει τον φάκελο της εταιρείας, να τον πληροφορήσει σε σχέση με τις πληρωμές και τις συμφωνίες της εταιρείας με τους Καθ' ων η Αίτηση. Αναφέρει ότι ο φάκελος παραδόθηκε στη σύζυγο του 10 μέρες πριν την καταχώρηση της αίτησης καθότι ο ίδιος βρισκόταν στις κεντρικές φυλακές για άλλη υπόθεση. Ως εκ τούτου ισχυρίζεται ότι υπάρχει καλή υπεράσπιση και θα πρέπει το Δικαστήριο να παραμερίσει την εκδοθείσα απόφαση. Περαιτέρω τονίζει ότι για τους Εναγόμενους 3 και 4 δεν έχει εκδοθεί απόφαση, έχει καταχωρηθεί υπεράσπιση, πρόκειται να εκδικαστεί η υπόθεση με τους ίδιους μάρτυρες που θα χρειάζονταν για ολόκληρη την αγωγή, δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής σε περίπτωση έγκρισης του διατάγματος. Ο Σοφοκλής Αδάμου, διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση, στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση διαφωνεί με τους ισχυρισμούς του Αιτητή 2 και αναφέρει ότι στην Αιτήτρια 1 επιδόθηκε η αγωγή στις 3/5/2011 στο εγγεγραμμένο της γραφείο και στον Αιτητή 2 προσωπικά στις 6/5/2011 και η απόφαση εκδόθηκε στις 8/6/2011. Περαιτέρω αναφέρει ότι στις 3/8/2011 καταχωρήθηκε ειδοποίηση πτώχευσης υπ' αρ.770/11 εναντίον του Αιτητή 2 αλλά δεν ανευρέθηκε και απορρίφθηκε γιατί δεν επιδόθηκε εντός της προθεσμίας του ενός μηνός. Στις 23/9/2011 του επιδόθηκε η ειδοποίηση πτώχευσης υπ' αρ. 882/11 και στις 11/10/2011 καταχωρήθηκε η αίτηση πτώχευσης εναντίον του Αιτητή με αρ.394/11, του επιδόθηκε και μετά από αρκετές αναβολές ορίστηκε για ακρόαση στις 21/2/2012. Είναι η θέση του ότι για περίοδο πέραν των 8 μηνών οι Αιτητές δεν καταχώρησαν αίτηση για παραμερισμό αλλά υπόσχονταν ότι θα εξοφλούσαν την υπόθεση. Στις υπόλοιπες παραγράφους απαντά στους ισχυρισμούς του Αιτητή 2 όπως αυτοί φαίνονται στην ένορκη του δήλωση. Αμφότεροι οι δικηγόροι περιορίστηκαν στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις και υποστήριξαν τις θέσεις τους προβαίνοντας σε αναφορά και ανάλυση τόσο των γεγονότων που αφορούν την παρούσα υπόθεση όσο και τη νομολογία. Έχω μελετήσει με προσοχή την επιχειρηματολογία αμφοτέρων των συνηγόρων. Η διαταγή 17 θ.10 αναφέρει τα ακόλουθα: «Όταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τους προηγούμενους κανονισμούς αυτής της διάταξης θα είναι νόμιμο για το Δικαστήριο στην κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με όρους που θα ήθελαν φανεί δίκαιοι.» Ο παραμερισμός ή όχι εκδοθείσας δικαστικής απόφασης αποτελεί θέμα άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στις περιπτώσεις που έχει γίνει κανονική επίδοση το Δικαστήριο για να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία θα πρέπει το πρόσωπο που καταχωρεί την αίτηση δηλαδή ο Εναγόμενος ή Εναγόμενη να δείξει καλή υπεράσπιση στην ουσία της υπόθεσης και ότι υπήρχε σοβαρός λόγος για τη μη εμφάνιση του στο Δικαστήριο ή την καθυστέρηση του να αποταθεί στο Δικαστήριο για τον παραμερισμό της απόφασης. Επί του θέματος αυτού υπάρχει άφθονη νομολογία και οι αρχές καθορίστηκαν στην υπόθεση Φυλακτού ν. Μιχαήλ
(1982)1 C.L.R. 204 και υιοθετήθηκαν από νεότερες αποφάσεις. Στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει κανονική επίδοση δεν είναι αναγκαίο το Δικαστήριο να εξετάσει τις πιο πάνω αρχές αλλά προχωρά στον παραμερισμό της απόφασης εφόσον δεν υπήρξε κανονική επίδοση και ο Εναγόμενος δεν έλαβε γνώση για την ύπαρξη της απαίτησης πριν την έκδοση της απόφασης ώστε να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να εκπροσωπηθεί στο Δικαστήριο και να υπερασπίσει την υπόθεση του. Βλέπε Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ.
- Στην παρούσα υπόθεση πριν προχωρήσω να εξετάσω αν υπάρχει καλή υπεράσπιση στην ουσία της υπόθεσης εκ μέρους της αιτήτριας 1 και τους λόγους για τους οποίους δεν καταχώρησε εμφάνιση ή τους λόγους που δεν αποτάθηκε στο Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσω τον ισχυρισμό της αν υπάρχει κανονική απόφαση ώστε η εκδοθείσα απόφαση ημερομηνίας 08.06.2008 εκδόθηκε αφού προηγουμένως υπήρξε κανονική επίδοση του κλητηρίου εντάλματος. Από το φάκελο του Δικαστηρίου διαπιστώνεται ότι η επίδοση στην αιτήτρια 1 με βάση την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη Χαράλαμπου Γεωργίου έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της αιτήτριας 1 έναντι της υπογραφής του Νεόφυτου Σάββα υπαλλήλου στο εγγεγραμμένο γραφείο της αιτήτριας
- Ο ισχυρισμός του αιτητή 2 στην ένορκη του δήλωση είναι ότι ο Νεόφυτος Σάββα που αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη ότι επέδωσε το κλητήριο ένταλμα δεν το γνωρίζει ο ίδιος προσωπικά. Από το περιεχόμενο της ένορκης του δηλαδή δεν εγείρει θέμα ότι το κλητήριο ένταλμα δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της αιτήτριας 1 αλλά ο ίδιος δεν γνωρίζει το Νεόφυτο Σάββα προσωπικά. Στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών 1 και 2 μεταξύ άλλων παραπέμπει το Δικαστήριο στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 43. Μελετώντας τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης σε σχέση με τα γεγονότα της αναφερόμενης υπόθεσης διαπιστώνεται η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο υποθέσεων καθότι στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού (ανωτέρω) ο επιδότης άφησε το κλητήριο ένταλμα στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη παραλαβής του. Στη συγκεκριμένη υπόθεση το κλητήριο ένταλμα παραλήφθηκε από συγκεκριμένο πρόσωπο που βρισκόταν στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας όπως ο επιδότης κατονομάζει. Το αν για τον αιτητή 2 το πρόσωπο στο οποίο επιδόθηκε το κλητήριο ένταλμα είναι πρόσωπο το οποίο δεν γνωρίζει προσωπικά δεν σημαίνει ότι η επίδοση δεν είναι νομότυπη. (Βλ. J. Z. Classic Music Pro Ltd v. Alkadia Music Land Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 1151). Ως εκ τούτου καταλήγω ότι υπάρχει κανονική επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στην αιτήτρια 1 και εκδόθηκε κανονική απόφαση και ως εκ τούτου θα πρέπει να αποφασίσω κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία για τον παραμερισμό κανονικά εκδοθείσης απόφασης όπως είναι και η προσβαλλόμενη. Η πρώτη βασική προϋπόθεση είναι η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης επί της ουσίας. Αυτό πρέπει να αποκαλύπτεται με ένορκη δήλωση και η ένορκη δήλωση σε αντίθεση με τα δικόγραφα αποτελεί μαρτυρία στην οποία θα μπορεί το Δικαστήριο να βασιστεί και να εξετάσει την αίτηση. Το ζήτημα εκδικάζεται σε επίπεδο ισχυρισμών (βλ. Merkis General Bonded Warehouse v. Yiannoukas Holiday Inns Limited
(1994)1 Α.Α.Δ. 736). Μέσα από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης η οποία συνοδεύει την αίτηση και των εγγράφων τα οποία επισυνάπτονται ως τεκμήρια στην αίτηση καταλήγω ότι οι αιτητές αποκαλύπτουν εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση επί της ουσίας της αξίωσης καθότι φαίνεται ότι τα ποσά που απαιτούνται από τους καθ΄ ων η αίτηση αφορούν διεκπεραίωση οικοδομικών εργασιών, έχουν γίνει πληρωμές με βάση τη συμφωνία και αυτό που αξιώνουν τώρα είναι το υπόλοιπο σε συνδυασμό με περαιτέρω εργασίες. Οι αιτητές εγείρουν καλή υπεράσπιση με βάση τα όσα παραθέτουν στην ένορκη τους δήλωση και τα έγγραφα τα οποία επισυνάπτουν. Συνεπώς αυτό που θα πρέπει να εξετάσω περαιτέρω είναι την παράλειψη των αιτητών να εμφανιστούν και να λάβουν μέρος στη διαδικασία και τη δικαιολογία την οποία προβάλλουν. Οι αιτητές στην ένορκη τους δήλωση η μόνη αιτιολογία που δίδουν είναι ότι έδωσαν οδηγίες στους δικηγόρους τους να καταχωρήσουν εμφάνιση καθυστερημένα καθότι όταν ο καθ΄ ου η αίτηση 2 έλαβε την κλήση έφευγε για την Αγγλία και επέστρεψε στις 18.06.2011 και στις 20.06.2011 όταν μετά από οδηγίες του αιτητή 2 οι δικηγόροι του καταχώρησαν εμφάνιση τόσο για τον ίδιο όσο και για τους αιτητές 1 πληροφορήθηκε ότι έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον τους στις 08.06.
- Περαιτέρω ο αιτητής 2 ισχυρίζεται ότι από τη μέρα που πληροφορήθηκε ότι εκδόθηκε απόφαση προσπάθησε προσωπικά να εντοπίσει τον προηγούμενο διευθυντή των αιτητών 1 για να του παραδώσει το φάκελο και ισχυρίζεται ότι ο φάκελος παραδόθηκε στη σύζυγο του 10 μέρες πριν την καταχώρηση της αίτησης. Αυτή είναι ουσιαστικά η αιτιολογία που δίδει ο αιτητής 2 στην ένορκη του δήλωση για την παράλειψη του να εμφανιστεί στο Δικαστήριο. Η νομολογία είναι πλούσια τόσο στο ζήτημα που αφορά την καθυστέρηση της εμφάνισης όσο και στο ζήτημα που αφορά την καθυστέρηση στο να αποταθεί κάποιος για παραμερισμό από τη στιγμή που θα μάθει την απόφαση που εκδόθηκε εναντίον του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο αιτητής 2 απ΄ ότι ο ίδιος μας πληροφορεί έμαθε ότι εκδόθηκε απόφαση στις 20.06.
- Οι καθ΄ ων η αίτηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τους αναφέρονται σε μέτρα που έλαβαν για εκτέλεση της απόφασης γεγονότα τα οποία δεν αντικρούστηκαν ούτε και ο Σοφοκλής Αδάμου που υπογράφει την ένορκη δήλωση αντεξετάστηκε. Περαιτέρω ο κ. Αδάμου αναφέρει ότι μεταξύ άλλων στις 09.09.2011 καταχωρήθηκε η υπ΄ αριθμό 882/11 ειδοποίηση πτώχευσης εναντίον του αιτητή 2 η οποία επεδόθηκε σ΄ αυτόν προσωπικά στις 23.09.2011, στις 11.10.2011 καταχωρήθηκε αίτηση πτώχευσης με αριθμό 294/11 η οποία του επιδόθηκε στις 07.12.2011 και η υπόθεση ορίστηκε αρκετές φορές για να καταχωρήσει ένσταση. Στην υπόθεση Milouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 941 έχει αναφερθεί ότι μπορεί να απορριφθεί η αίτηση παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης εφόσον διαπιστωθεί ότι ο εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία για την αγωγή η οποία προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Παραπέμπει στην υπόθεση Φυλαχτού ν. Μιχαήλ (ανωτέρω) όπου στη σελίδα 210 αναφέρονται οι αρχές που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και εξηγούνται στο ακόλουθο απόσπασμα: «In exercising its discretion, the Court must strive to balance two considerations fundamental for the administration of justice: The need to uphold effectively, on the one hand, the right of a party to be heard in his cause, and the need to ensure the expeditious transaction of judicial business, on the other. The speedy determination of judicial business, on the other. The speedy determination of judicial causes is not merely a matter of convenience but an all important factor for the effective vindication of the rights of the citizen. This principle is closely associated with another consideration likewise important for the administration of justice, that is, the need to uphold finality of judgments. If a party is lightly allowed to re-open a case, the imprint of finality, attaching to a judgment, with all that goes with it, and the certainty it imports in the management of human affairs, will disappear with grave consequence to the administration of justice. (See, Observations of Megaw L.J. in Lambert v. Mainland Market [1977] 2 All E.R. 826, at p.833 (c-d)). The effect of the case law is that the Court must not be astute to unseat a party from his right to be heard in his cause, so long as he discloses merits. But the Court may, nevertheless, decline to reopen the case if his conduct is such as to strike at the root of the administration of justice. Where the conduct of the party applying to set aside judgment is inexcusable, contumelious to the extent of gross disregard for the judicial process or the rights of his adversary, the Court may, in its discretion, refuse to set aside judgment». Μετάφραση στα Ελληνικά (ελεύθερη):- «Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το Δικαστήριο πρέπει να επιδιώκει την εξισορρόπηση δύο παραγόντων, θεμελιακών για την απονομή της δικαιοσύνης: Την ανάγκη να διασφαλίσει, αφενός, αποτελεσματικά το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του και, αφετέρου, την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών υποθέσεων. Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευκολίας, αλλά υψίστης σημασίας παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αρχή αυτή είναι στενά συνυφασμένη και με ένα άλλο λόγο, επίσης σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. Εάν διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας, την οποία φέρει η απόφαση, και όλα όσα εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου, θα απωλεσθούν, με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης - (βλ. παρατηρήσεις του Megaw L.J. στη Lambert v. Mainland Market [1977] 2 All E.R. 826, στη σελ. 833 (c-d)). Το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του, νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις, το Δικαστήριο μπορεί, παρά ταύτα, να αρνηθεί να επαναοίξει την υπόθεση, εάν η διαγωγή του είναι τέτοια, ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Όπου η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο δύναται, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση». Οι ίδιες αρχές υιοθετούνται στην Mine & Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου)
(1993)1 Α.Α.Δ. 26 όπου το Δικαστήριο επεσήμανε:- «Η ανεξήγητη αργοπορία είναι παράγων που ασκεί έντονα αρνητική επίδραση κατά του διαδίκου που παρέλειψε να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα να ξανανοίξει την υπόθεση του». Με βάση τις πιο πάνω αρχές διαπιστώνεται ότι η αδιαφορία που επέδειξαν οι αιτητές μετά που έλαβαν γνώση για την έκδοση απόφασης είναι υπέρμετρη η οποία όντως προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Από τις 20.06.2011 που έλαβαν γνώση για την έκδοση της απόφασης οι αιτητές έχουν κάμει οποιεσδήποτε άλλες ενέργειες πλην του δικαιώματος τους να απευθυνθούν άμεσα στο Δικαστήριο. Η καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης για περίοδο πέραν των 8 μηνών έχει καταλυτικό ρόλο για την αίτηση των αιτητών. Περαιτέρω οι αιτητές δεν δίδουν οποιαδήποτε αιτιολογία για την καθυστέρηση που υπέδειξαν και ο ισχυρισμός ότι ο αιτητής 2 ανέμενε τις πληροφορίες από τον προηγούμενο διευθυντή έρχεται σε αντίθεση με την ίδια τη μαρτυρία του ότι τουλάχιστον από τις 19.10.2009 είναι ο ίδιος διευθυντής των αιτητών 1. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη επιλογή από την απόρριψη της αίτησης. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόντων-καθ΄ ων η αίτηση και εναντίον των εναγομένων-αιτητών 1 και 2 ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΧ-ΤΑ Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Αίτηση παραμερισμού απόφασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο