Χριστάκης Νικόλα Φραντζή ν. Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου, Αρ. Αγωγής 2203/09, 25/5/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A18 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 2203/09 Μεταξύ: Χριστάκης Νικόλα Φραντζή, εκ Λεμεσού Ενάγοντα - και - Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου Εναγομένων ------------------------ Αίτηση ημερ. 14.12.11 για συνένωση αγωγών. Ημερομηνία: 25.5.2012 Εμφανίσεις: Για εναγόμενους - αιτητές: κκ. Α. Σοφοκλέους και Δ. Ιωαννίδης Για καθ' ων η αίτηση 1 - ενάγοντες στις αγωγές 2203/09 και 2770/10: κα Προδρόμου για κ. Χατζηστερκώτη Για καθ' ων η αίτηση 2 - ενάγοντες στις αγωγές 3274/10, 3275/10 και 3276/10: κα Χατζηχαραλάμπους για κ. Α. Σοφοκλέους ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κρινόμενη αίτηση επιζητείται από τον εναγόμενο η συνένωση της ανωτέρω αγωγής με άλλες τέσσερις αγωγές. Τις 2770/10, 3274/10, 3275/10 και 3276/
- Επιζητείται επίσης έκδοση διατάγματος όπως οι ενάγοντες στην αγωγή 2203/09 έχουν την ευθύνη της παρουσίασης της υπόθεσης. Όλες οι αγωγές στρέφονται εναντίον του ιδίου εναγόμενου, της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (εν τοις εφεξής η ΑΗΚ). Τα γεγονότα όπως προσδιορίζονται στην αίτηση και οδήγησαν στην ανάγκη καταχώρισης της αίτησης είναι ότι «υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα τοιαύτης σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή την συνένωση των. Περαιτέρω η αιτούμενη συνένωση θα εξυπηρετήσει την ταχεία απονομή της δικαιοσύνης, καμιά ζημιά δε δεν θα υποστούν οι Ενάγοντες εξ αυτού, αντιθέτως θα εξοικονομηθεί δικαστικός χρόνος και έξοδα». Ο συνήγορος των εναγόντων στις αγωγές 2203/09 και 2770/10 συναίνεσε στο εν λόγω αίτημα. Ένσταση για το αίτημα συνένωσης φέρει ο συνήγορος των εναγόντων στις αγωγές 3274/10, 3275/10 και 3276/
- Οι λόγοι ένστασης περιέχονται στην ειδοποίηση ένστασης, με κύριο εξ' αυτών πως οι ενάγοντες είναι διαφορετικοί στην κάθε μια αγωγή από τις σκοπούμενες να συνενωθούν και πως οι ενάγοντες στις ανωτέρω αγωγές θα υποστούν ζημιές. Εξηγείται συναφώς στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ότι οι ενάγοντες έχουν επιβαρυνθεί με έξοδα για την ετοιμασία έκθεσης από εμπειρογνώμονα από το εξωτερικό αναφορικά με το θέμα της ευθύνης των εναγομένων. Για τούτο το θεωρούν άδικο να μην παρουσιάσουν την υπόθεση τους όπως οι ίδιοι επιθυμούν και να μην εκπροσωπηθούν από το συνήγορο τους. Πριν ή γίνει αναφορά στη νομική πτυχή που διέπει αιτήσεις αυτής της φύσης, κρίνεται σκόπιμο να γίνει αναφορά στην αιτία της αγωγής. Στις 29.6.2007 προκλήθηκε μεγάλη πυρκαγιά στην οροσειρά του Τροόδους, η οποία φέρεται να ξεκίνησε και εκδηλώθηκε κοντά στον πυλώνα της ΑΗΚ αρ. 50 της γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος Καρβουνά - Τριμίκλινης. Ο πυλώνας βρίσκεται στη δυτική πλευρά, μερικά μόνο μέτρα απόσταση από τον υδατοφράκτη Σαϊττά. Οι ενάγοντες αποδίδουν ευθύνη για την εκδήλωση της πυρκαγιάς της ΑΗΚ, λεπτομέρειες των οποίων παραθέτουν. Συνεπεία της πυρκαγιάς ήταν η καταστροφή μεγάλου μέρους του δάσους και η καταστροφή οικιών και ιδιωτικών περιουσιών. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση νομικό έρεισμα έχει την Διαταγή 14 τω θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, και έτσι καθίσταται φανερό ότι οι σχετικοί λόγοι ένστασης δεν ευσταθούν. Όπως έχει λεχθεί η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει τη επιδιωκόμενη συνένωση πηγάζει δικονομικά από τον Κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας του οποίου το κείμενο, σε μετάφραση, παρατίθεται κατωτέρω: «Όταν δυο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές, έτσι που να καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο δικαστής δύναται και διατάζει τη συνένωση τους.» Αναλύοντας το θέμα αυτό στην απόφαση Hadjiathanasiou ν. Parperides,
(1975)1 C.L.R. ο Δικαστής Χ' Αναστασίου στη σελ. 406 αυτής ανέφερε τα πιο κάτω: "We think, and it has not been disputed by counsel, that the trial Court has power to consolidate actions pending in the same Court and that it is exercisable where some common question of Law or fact arises in all the actions to be consolidated. From the authorities we are about to quote, it appears that actions brought by the same persons against different defendants in respect of the same libel or other connected cause, as well as for actions for negligence by different plaintiffs against the same defendant arising out of the same accidents, the Court can exercise it discretionary powers to order consolidation and generally when the plaintiffs could have joined in one action under the provisions of order 9 of our Civil procedure Rules". Αξία μνείας είναι η απόφαση Μενελάου ν. Ξενοφώντος κ.α.,
(1989)1 Α.Α.Δ σελίς 371, στην οποία αφού γίνεται παράθεση της Δ.14 θ.2 αναφέρονται τα εξής: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χ" Αθανασίου ν. Παρττερίδη κ.α.
(1975)1 Α.Α.Δ. 401, στην οποία παραπέμπουμε απλώς γιατί τα νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη τους θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά στη νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτο το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση.» Αυτό το οποίο τονίστηκε ιδιαίτερα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση Μενελάου ήταν και η σημασία όχι απλά των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε περίπτωσης αλλά και η αναφορά σε αυτά προς αιτιολόγηση της απόφασης ενός Δικαστηρίου κατά την εξέταση αιτήματος συνένωσης. Αναφέρθηκε δηλαδή ο Αρτεμίδης Δ. (όπως ήταν τότε) στο γεγονός ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο περιορίστηκε στην επισήμανση ενός μόνο λόγου, τον οποίο το πρωτόδικο Δικαστήριο, θεώρησε και καθοριστικό στην απόφαση του να διατάξει τη συνένωση των δύο αγωγών. Δηλαδή απλά ότι και στις δύο αγωγές το επίδικο θέμα ήταν η ιδιοκτησία ενός συγκεκριμένου κτήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε τη διαφωνία του με αυτή τη προσέγγιση καθότι στη λήψη της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου «... δεν μέτρησαν και άλλοι σοβαροί παράγοντες που έπρεπε να αξιολογηθούν, ενώ η άποψη του, πως και στις δύο αγωγές το επίδικο ζήτημα ήταν η ιδιοκτησία του κτήματος ....» αποτελούσε «.... υπεραπλούστευση των γεγονότων...» όπως αυτά φαίνονταν και από τα δικόγραφα. Στη σελίδα 376 της απόφασης, μετά και από αναφορά στα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης, αναφέρεται ότι παρόλο που ο στόχος και των δύο αγωγών ήταν ένα συγκεκριμένο κτήμα, εντούτοις τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα, όπως αυτά φαίνονταν στα δικόγραφα, δεν ήταν κοινά ώστε η συνένωση των αγωγών να ενδεικνυόταν. Επιπλέον, με αναφορά στα ιδιαίτερα γεγονότα της περίπτωσης στην υπόθεση υπό εξέταση εκφράστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο η άποψη ότι η συνένωση των δυο αγωγών θα περιέπλεκε παρά να συντόμευε τη διαδικασία. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στην απόφαση Μενελάου και στη σημασία ενός άλλου στοιχείου το οποίο πρέπει να συνεκτιμάται μαζί με τα υπόλοιπα για την έκδοση ή μη διαταγής συνένωσης με ιδιαίτερη αναφορά στο δεδομένο ότι η αίτηση μάλιστα έγινε μετά και από την έναρξη της ακρόασης σε μία από τις δύο αγωγές και αφού πρώτα είχε ακουστεί και η μαρτυρία δύο μαρτύρων και έγινε επιτόπια εξέταση από το Πρωτόδικο Δικαστήριο. Επίσης αναφέρεται στη σελίδα 375 της απόφασης Μενελάου, σε σχέση και με το χρόνο υποβολής αίτησης συνένωσης, ότι η «... Αγγλική νομολογία δέχεται πως ο κατάλληλος χρόνος για την υποβολή αίτησης για συνένωση αγωγών είναι το στάδιο της αίτησης για οδηγίες, που συνήθως υποβάλλεται μετά τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων». Βεβαίως το στάδιο υποβολής αίτησης συνένωσης ενέχει και ιδιαίτερη σημασία σε σχέση με την επιδίκαση εξόδων όπως προβλέπεται και από τον Κανονισμό 5 της Διαταγής 30 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Στην απόφαση Medcon Construction ν. Χρ. Μαρνέρος
(1997)1 Α.Α.Δ. 546, αναφέρεται ότι γενικά εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση ως επίσης τονίζεται η βασική αρχή ότι η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης (βλ. σχετικά τη σελίδα 548 της απόφασης). Στην ανωτέρω απόφαση σχετική αίτηση απορρίφθηκε. Στην απόφαση Samata Enterprises ν. Σταύρου,
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876, επικροτήθηκε ως ορθή από το Ανώτατο Δικαστήριο η απόφαση της πρωτόδικου Δικαστού ότι το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την ερμηνεία την οποία έδωσε η πρωτόδικος Δικαστής ως προς τον κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ο οποίος κανονισμός όντως ρητά αναφέρεται στις απαιτήσεις των αγωγών. Βεβαίως στην απόφαση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries,
(1999)1 Α.Α.Δ. 1721, στην αιτιολόγηση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπάρχει αναφορά και στα ζητήματα τα οποία οι εναγόμενοι εγείρουν στις υπερασπίσεις των αγωγών. Εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνονται εντός της απόφασης Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries τα εξής σε σχέση με τα ιδιαίτερα περιστατικά των συγκεκριμένων αγωγών οι οποίες αποτελούσαν το αντικείμενο της αίτησης συνένωσης. Μεταξύ άλλων τονίζεται η σημασία της αποφυγής πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου ως παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου σε περίπτωση εξέτασης αιτήματος συνένωσης. Γενικά αναφέρεται πως διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τα δικόγραφα και ιδιαίτερα τις εκθέσεις απαιτήσεως σε όλες τις σκοπούμενες να συνενωθούν αγωγές. Έχοντας υπόψη την απόφαση Σαμάτα (ανωτέρω) στην οποία τονίζεται ότι κριτής για ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος είναι οι εκθέσεις απαιτήσεως, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται το περιεχόμενο της έκθεσης υπεράσπισης, όπως έγινε στην Apak (ανωτέρω) σημειώνονται τα εξής: - Όλες οι αγωγές έχουν ως επίδικο θέμα την πρόκληση της πυρκαγιάς στην οροσειρά του Τροόδους και την καταστροφή ιδιωτικών περιουσιών. - Οι εκθέσεις απαιτήσεως στη περιγραφή των λεπτομερειών αμέλειας είναι σχεδόν πανομοιότυπες, το ίδιο και οι εκθέσεις υπερασπίσεως. - Οι εκθέσεις απαιτήσεως αναφέρονται και παραπέμπουν σε εκθέσεις εμπειρογνωμόνων με σκοπό να στηρίξουν την ισχυριζόμενη αμέλεια των εναγομένων. - Οι ενάγοντες σε κάθε μία αγωγή είναι διαφορετικοί. Οι ενάγοντες στις αγωγές 3274/10, 3275/10 και 3276/10 εκπροσωπούνται από τον ίδιο δικηγόρο, ο οποίος είναι άλλος από το δικηγόρο που εκπροσωπεί τους ενάγοντες στις αγωγές 2203/09 και 2770/10 - Όλες οι αγωγές βρίσκονται στο στάδιο της οδηγιών και έχουν γίνει αποκαλύψεις εγγράφων.. Προκύπτει σαφέστατα από τη μελέτη των δικογράφων ότι υπάρχει κοινό πραγματικό και νομικό ζήτημα το οποίο μπορεί ευχερώς να συνεκδικαστεί. Στην κρινόμενη περίπτωση όπου η ισχυριζόμενη αμέλεια αποδίδεται στις παραλείψεις ή και πράξεις της ΑΗΚ και η κλήση εμπειρογνωμόνων οι οποίοι θα επεξηγήσουν τον τρόπο ή τη δυνατότητα και πιθανότητα πρόκλησης της πυρκαγιάς από τις εγκαταστάσεις της αρχής είναι σίγουρη. Εμπειρογνώμονες προτίθεται επίσης να κλητεύσουν και οι εναγόμενοι. Ένα τόσο σοβαρό θέμα το οποίο ουσιαστικά θα κριθεί στη βάση μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων θα ήταν ορθότερο να ακουστεί και εκδικαστεί μετά από συνένωση των αγωγών, δεδομένου ότι η συνεχής κλήση εμπειρογνωμόνων και η έλευση τους στην Κύπρο θα προκαλέσει σίγουρα άσκοπα έξοδα και σπατάλη δικαστικού χρόνου. Συνακόλουθα οι σχετικοί λόγοι ένστασης των καθ' ων η αίτηση περί κατάχρησης της διαδικασίας εκ μέρους των αιτητών και περί του αχρείαστου του αιτήματος δεν ευσταθούν. Θεωρώ ότι η παρούσα υπόθεση θα ήταν από τις κλασσικές περιπτώσεις που επιβάλλεται η συνένωση. Το Δικαστήριο όμως οφείλει να εξετάσει τους πρώτους τρεις λόγους ένστασης των καθ' ων η αίτηση οι οποίοι μπορούν να εξεταστούν μαζί αφού άπτονται του δικαιώματος των εναγόντων να έχουν συνήγορο της επιλογής τους το οποίο οι καθ' ων η αίτηση θεωρούν ότι πλήττεται με τη συνένωση των αγωγών. Συγκεκριμένα οι εγερθέντες λόγοι έχουν ως κάτωθι: (α) Η αίτηση αντιβαίνει στο άρθρο 30
(3)(δ) του Συντάγματος. (β) Η αίτηση παραβιάζει το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. (γ) Οι ενάγοντες στις αγωγές 3274/2010, 3275/2010 και 3276/2010 εκπροσωπούνται από δικηγόρους διαφορετικούς από αυτούς που εκπροσωπεύουν τον ενάγοντα στην αγωγή με αριθμό 2203/2009. Για υποστήριξη της θέσης τους αυτής οι καθ' ων η αίτηση παρέπεμψαν το Δικαστήριο στην απόφαση Lewis v. Daily Telegraph Ltd (No.2). Η ανωτέρω απόφαση εξεδόθη το 1964 (2 Q.B. 601) και αναφέρεται σε αυτή πως γενικά είναι αδύνατο να συνενωθούν αγωγές στις οποίες εμφανίζονται διαφορετικοί δικηγόροι εκτός εάν υπάρξει συμφωνία των εναγόντων για εκπροσώπηση τους από συγκεκριμένο δικηγόρο. Υποδεικνύεται όμως και επισημαίνεται πως αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα σοβαρή σπατάλη εξόδων. Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική 1958 (Annual Practice), όπως και στο θ.14
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθορίζεται πως το χειρισμό των συνενωμένων αγωγών έχει ο ενάγων που πρώτος κατεχώρησε την αγωγή (Ο.49 r. 6). Παρέχεται δε η δυνατότητα όπου στις αγωγές εγείρονται τα ίδια θέματα ως προς την ευθύνη και διαφοροποιούνται οι αποζημιώσεις να συνενώνονται οι αγωγές για το θέμα της ευθύνης και δίδεται η δυνατότητα διαφορετικής εκπροσώπησης των εναγόντων για τις αποζημιώσεις. Πραγματευτόμενο το ίδιο θέμα του χειρισμού της συνενωμένης αγωγής προνοεί και τα πάρα κάτω: «Order 49, r. 6: Conduct of Proceedings. If the first action is stayed by reason of a judgment or order in a second action first obtained, the conduct of the proceedings will generally be given to the plaintiff in the first action (Re Swire
(1882), 21 Ch. D. 647: Townsend v. Townsend
(1883), 23 Ch. D. 100; Re McRae
(1884), 25 Ch. D. 16 (see O. 16, r. 39 (n.) 'Conduct of Action'; Seton, 800)); but there is no hard-and-fast rule that conduct will be given to the plaintiff in the first of two actions by creditors for administration where the claim of the first plaintiff is disputed (Re Ross,
(1907)1 Ch. 482).» Οι αιτητές, αντίθετα, εισηγούνται πως το θέμα τούτο δεν αποτελεί κώλυμα για το Δικαστήριο και σε καμία περίπτωση το αίτημα συνένωσης των αγωγών δεν εξαρτάται από την αντιπροσώπευση των εναγόντων. Η απόφαση Lewis (ανωτέρω) μνημονεύεται και αναλύεται στην απόφαση Callagham v. Interpendent News & Media; Mc Cabe, Doherty and Henry v. Independent News & Media Ltd; Northern Ireland Office v. Flanagan and Independent News & Media Ltd
(2008)NIQB 32. Τονίζεται στην ανωτέρω απόφαση ότι υπάρχει σημαντική σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ δικηγόρου και πελάτη και συνακόλουθα μετά την έκδοση διατάγματος συνένωσης αυτό έχει ως αποτέλεσμα να απαιτείται από ένα διάδικο να αλλάξει τη νομική του εκπροσώπηση αυτό θα πρέπει να γίνεται εάν υπάρχει επαρκής και σχετική ικανοποίηση ότι δεν θα υπάρξει πραγματική βλάβη συμφερόντων. Συνεχίζει δε η ανωτέρω απόφαση αναφέροντας πως: "The right of an individual to legal representation of his own choice is not absolute either under domestic law (see Lewis v. Daily Telegraph (No.2) and Brady v. Mc Donald and Smith v. Mc Donald) or in criminal cases under art 6
(3)of the European Convention (see Croissant v. Germany). It would be incorrect to construe that part of para 4/9/2 of the Supreme Court Practice 1999 set out at para.
(7)above as a veto on consolidation just because the parties wish to have separate representation. It is possible to order consolidation and that the plaintiffs have the same or separate legal representation". Αναγνωρίζεται στην ανωτέρω απόφαση πως ενδεχομένως να προκύψουν πρακτικές δυσκολίες κατά τη δίκη. Ότι η ξεχωριστή εκπροσώπηση επιφέρει αύξηση των εξόδων, διπλή αντεξέταση και επιμήκυνση του χρόνου της δίκης. Στην ίδια ως ανωτέρω απόφαση διατάχθηκε συνένωση των τριών αγωγών και επετράπη ξεχωριστή νομική εκπροσώπηση για την μία εξ' αυτών αφού αναγνωρίσθηκε η ύπαρξη διαφορετικού συμφέροντος στην αγωγή, ενώ για τις άλλες δύο διατάχθηκε εκπροσώπηση από την ίδια ομάδα συνηγόρων. Έχοντας υπόψη τα ανωτέρω, κρίνεται πως ως πρωτεύον θέμα το οποίο χρήζει εξέτασης, από το Δικαστήριο για την απόφαση του για έγκριση αιτήματος συνένωσης αγωγών ώστε να συνεκδικαστούν είναι κυρίως η ύπαρξη σοβαρού κοινού θέματος τόσο νομικού όσο και γεγονότων το οποίο θα βαρύνει στη διαμόρφωση κρίσης, και το οποίο εκρίθη πως πληρείται στην κρινόμενη περίπτωση. Με δεδομένα τα καταγραφέντα στην απόφαση Callagham κρίνεται πως δεν αποτελεί κώλυμα για συνένωση των αγωγών το γεγονός της εκπροσώπησης των εναγόντων από ξεχωριστούς δικηγόρους, οι οποίοι μπορούν να έχουν αυτή τη δυνατότητα και κατά την εκδίκαση της συνενωμένης αγωγής. Είναι κατανοητό το συνταγματικό δικαίωμα των εναγόντων να επιθυμούν και να τυγχάνουν εκπροσώπησης από το δικηγόρο της επιλογής τους. Από την άλλη αποτελεί καθήκον και υποχρέωση η περίσωση δικαστικού χρόνου, η διάσωση εξόδων και κόστους και κυρίως η αποφυγή έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων επί του ιδίου θέματος. Το δεύτερο πιστεύω υπερισχύει του πρώτου, αφού το δικαίωμα τούτο διασώζεται με τη δυνατότητα εκπροσώπησης του κάθε διάδικου από το δικό του δικηγόρο, ο οποίος θα έχει το δικαίωμα εξέτασης του δικού του εμπειρογνώμονα και μάρτυρα για απόδειξη της ευθύνης και ζημιάς. Σημειώνεται πως οι ενάγοντες στις αγωγές 2203/09 και 2770/10 θα εκπροσωπηθούν από τον ίδιο δικηγόρο, ενώ διαφορετικός από το δικηγόρο των εναγόντων των ανωτέρω αγωγών θα εκπροσωπήσει τους ενάγοντες στις αγωγές 3274/10, 3275/10 και 3276/10 ο οποίος θα είναι ο ίδιος και για τις τρεις αυτές αγωγές. Κώλυμα δεν αποτελεί επίσης η κρίση για το ποιος διάδικος θα ξεκινήσει πρώτος την υπόθεση του. «Το ζήτημα του προσδιορισμού του διαδίκου του έχοντος το δικαίωμα να αρχίσει πρώτος θα έπρεπε να είχε θεωρηθεί ως δευτερεύον εν' όψει της διαπίστωσης του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι υπήρχε κοινό θέμα μεταξύ των δύο αγωγών και δεν θα έπρεπε να αποτελέσει λόγο απόρριψης του αιτήματος για συνένωση των αγωγών. Το εν λόγω ζήτημα, ως καθαρά διαδικαστικό, μπορεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να ρυθμιστεί πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας.» (Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries
(1999)1 A.A.Δ. 1721). Έχοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα συνένωσης της ανωτέρω αγωγής με τις αγωγές 2770/10, 3274/10, 3275/10 και 3276/10. Ο χειρισμός της συνενωμένης αγωγής θα αποτελεί ευθύνη και θα γίνεται από κοινού από τους συνηγόρους των εναγόντων όπως ανωτέρω εξηγήθηκε. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης θα είναι έξοδα τα οποία θα ακολουθήσουν την πορεία της αγωγής. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: aitisi gia synenosi cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο