Κώστα Πραστίτη ν. ROYAL INVESTMENTS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 3070/2012, 4/9/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A53 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3070/2012 Μεταξύ: Κώστα Πραστίτη Ενάγοντα/Αιτητή και
- ROYAL INVESTMENTS LIMITED
- Γιαννάκη Ιωάννου
- Jayne Στέλλας Ιωάννου Εναγομένων/Καθ' ων η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 5.7.2012 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος Ημερομηνία: 4 Σεπτεμβρίου, 2012 Εμφανίσεις: Για Αιτητή: κ. Φ. Αποστολίδης Για Καθ' ων η αίτηση: κα Σ. Τόκα Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με Αίτηση του Ενάγοντα-Αιτητή, εκδόθηκε στις 16.7.2012 ενδιάμεσο διάταγμα με βάση το οποίο οι Εναγόμενοι 1 εμποδίζονται από το να πωλήσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή υποθηκεύσουν και/ή δεσμεύσουν το ακίνητο που βρίσκεται στο χωριό Άγιος Τύχωνας, με αριθμό εγγραφής 6/36, Τμήμα 6, Αρ. Σχ. 2-213-344, Τεμάχιο 36 μέχρι εκδικάσεως και τελείας αποπερατώσεως της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Η Αίτηση βασίζεται επί του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 άρθρα 5 και 9, του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 άρθρα 31 και 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1, 2, 3 και 9 ως και επί των συμφυών εξουσιών και της πρακτικής του Δικαστηρίου τούτου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η Αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη σ' αυτήν ένορκη δήλωση του ίδιου του Ενάγοντα, Κώστα Πραστίτη. Λέγει στην ένορκη του δήλωση, μεταξύ άλλων, ότι υιοθετεί το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης και ισχυρίζεται ότι τα γεγονότα που εκτίθενται σ' αυτή είναι ορθά και αληθή. Μέσω μιας διαφημιστικής αγγελίας στην εφημερίδα «ΧΡΥΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ» ημερομηνίας 10.2.2012, που διαφήμιζε ότι πωλείται ανεξάρτητη οικία τριών υπνοδωματίων, με κήπο στον Άγιο Τύχωνα, στην τιμή των €245.000 και μέσω τηλεφώνου ήρθε σε επικοινωνία με τους Εναγόμενους. Ο Εναγόμενος 2 του είπε μέσω τηλεφώνου ότι η κατοικία που αναφερόταν στη διαφήμιση είχε πουληθεί, αλλά ήταν έτοιμος να του δείξει άλλη κατοικία, η οποία ανήκε σε κάποιο φίλο του Άγγλο που τον είχε εξουσιοδοτήσει να την πουλήσει. Ο Εναγόμενος 2 την επόμενη μέρα του υπέδειξε τη συγκεκριμένη οικία την οποία ο Άγγλος την αγόρασε από αυτούς. Είχε εξουσιοδότηση να συζητήσει μαζί του και την τιμή πώλησης και κατέληξαν στο ποσό των €290.
- Επειδή του άρεσε το συγκεκριμένο σπίτι, ήθελε λίγο χρόνο να μελετήσει όλες τις λεπτομέρειες. Την 1.3.2012 ειδοποιήθηκε από τον Εναγόμενο 2 ότι εάν ενδιαφερόταν ακόμη για την αγορά του σπιτιού, έπρεπε να του καταβάλει αμέσως το ποσό των €15.000 ως προκαταβολή. Στις 5.3.2012 παρέδωσε στον Εναγόμενο 2 επιταγή για το πιο πάνω ποσό. Ο Εναγόμενος 2 αφού παρέλαβε την επιταγή, του είπε να συναντηθούν το απόγευμα για να υπογράψουν τα έγγραφα και να του δώσει απόδειξη για το ποσό. Η συνάντηση αυτή δεν έγινε και ο Εναγόμενος 2 του έβρισκε διάφορες δικαιολογίες για να τον αποφύγει. Πέρασε ένας μήνας και του ζήτησε επιστροφή του ποσού αλλά ο Εναγόμενος 2 αρνήθηκε να το επιστρέψει. Κατά ή περί την 5.4.2012 κατήγγειλε την υπόθεση στην Αστυνομία. Η επιταγή για το ποσό των €15.000 κατατέθηκε σε λογαριασμό των Εναγομένων 1 στην Ελληνική Τράπεζα. Ο δικηγόρος Ανδρέας Κονναρής από τη Λεμεσό ήταν το μόνο αρμόδιο πρόσωπο για να συναλλαχθεί για την πώληση της εν λόγω κατοικίας στον Άγιο Τύχωνα. Σε μεταγενέστερη συνάντηση που είχε με τον Εναγόμενο 2, για να του επιστρέψει το ποσό των €15.000, του αποκάλυψε ότι η Εναγόμενη 1 προγραμματίζει να πουλήσει περιουσία. Ιδιοκτήτρια του ακινήτου για το οποίο υπεβλήθη η παρούσα Αίτηση είναι η Εναγόμενη
- Οι Εναγόμενοι έχουν πλουτίσει αδικαιολόγητα εις βάρους του, τα οποία χρήματα έδωσε σ' αυτούς χωρίς χαριστική πρόθεση. Είναι δίκαιο, λέγει, να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα καθ' ότι σε αντίθετη περίπτωση, υπάρχει κίνδυνος αποξένωσης της περιουσίας και έτσι να μείνει ανικανοποίητη τυχόν υπέρ τους απόφαση αφού οι Εναγόμενοι 1 αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα φερεγγυότητας. Με συμπληρωματική ένορκη του δήλωση ο Ενάγων καθορίζει την αγοραστική αξία του κτήματος για το οποίο θα εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, σε €70.
- Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση, την οποία βασίζουν στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, ως τροποποιήθηκε, άρθρα 31, 32 και 43, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 5 και 9, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.1, 2, 4-8 και 9, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική των Δικαστηρίων, στη Νομολογία και στις αρχές της φυσικής Δικαιοσύνης. Επίσης, απαρίθμησαν οκτώ λόγους, στην ειδοποίηση ένστασης, για τους οποίους δεν θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα και για τους οποίους θα πρέπει να απορριφθεί και η Αίτηση. Τα γεγονότα πάνω στα οποία βασίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη σ' αυτή ένορκη δήλωση του Γιαννάκη Ιωάννου, Εναγόμενου
- Ο Εναγόμενος αυτός αντεξετάσθη πάνω στο περιεχόμενο της ένορκης του δήλωσης. Είπε ότι είναι διευθυντής της Εναγομένης
- Η εταιρεία δεν έχει άλλη περιουσία εκτός από αυτή που έχει δεσμευθεί. Η περιουσία που δεσμεύτηκε αξίζει €500.
- Στην αγόρευση της η δικηγόρος των Καθ' ων υποβάλλει ότι η μαρτυρία του Ενάγοντα είναι αναληθής, ανακριβής, παραπλανητική, στερείται πειστικότητας και καταρρέει με ένα απλό τεστ λογικής. Από την άλλη η μαρτυρία εκ μέρους των Εναγομένων αποτελεί την πραγματική και αληθινή περιγραφή των διαδραματισθέντων. Υπαναχώρησε ο ίδιος ο Ενάγων αδικαιολόγητα και υπαίτια από τη συμφωνία. Η απαίτηση του Ενάγοντα δεν είναι σοβαρή και δεν συνοδεύεται από ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία. Δεν υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων 2 και
- Η δεσμευθείσα περιουσία είναι δυσανάλογης αξίας σε σχέση με την απαίτηση. Η έκδοση του διατάγματος δεσμεύει, πέραν των μεριδίων των Εναγομένων αρ. 1, μερίδια τρίτων προσώπων. Οι Εναγόμενοι 1 είναι δικαιούχοι 1397/2697 μεριδίων. Νομική Πτυχή Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 ΑΑΔ 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρησή του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ιδίας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και πιο πρόσφατα στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 269 - 70. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από τα δικόγραφα ήτοι την έκθεση απαίτησης, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της ενάγουσας, κρίνω ότι θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με την δεύτερη προϋπόθεση προς αποφυγή επαναλήψεων. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή του ενάγοντα έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολό της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει η ενάγουσα με την αγωγή της. Ο Αιτητής πρέπει να αναφερθεί σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική. Η απαίτηση του Ενάγοντα αφορά επιστροφή του ποσού των €15.000 το οποίο κατέβαλε στους Εναγόμενους ως προκαταβολή για αγορά συγκεκριμένης οικίας, συμφωνία η οποία απέτυχε με υπαιτιότητα των Εναγομένων, οι οποίοι υπαναχώρησαν. Ο Ενάγων απαιτεί το ποσό αυτό καθ' ότι οι Εναγόμενοι το εισέπραξαν χωρίς αντάλλαγμα και/ή για αντάλλαγμα που έχει αποτύχει και/ή οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 πλούτισαν αδικαιολόγητα με το ποσό των €15.000. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ακρόαση της αίτησης έγινε με βάση τα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που επισυνάπτονται στην αίτηση και την ένσταση. Αντεξέταση ενόρκως δηλούντων έγινε από πλευράς Ενάγοντα ο οποίος αντεξέτασε τον Εναγόμενο 2 όσον αφορά το περιεχόμενο της ένορκης του δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Τέλος για τη διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι θα είναι δύσκολο ή και αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 ΑΑΔ σελ. 785: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου, Πολ. Εφ. 10274, ημερομηνίας 10.9.
- Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Επίσης, στην ίδια απόφαση λέχθηκε ότι ο κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση, αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία, είναι προϋπόθεση που λαμβάνεται υπόψη. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ της αξίας του ακινήτου και της αξίωσης, δεν συνιστά εμπόδιο στην έκδοση τέτοιου παρεμπίπτοντος διατάγματος. Η οικονομική δυνατότητα των Εναγομένων, δεν παρέχει αφ' εαυτής τα εχέγγυα ικανοποίησης πιθανής δικαστικής απόφασης. Η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Με την πώληση ή τη μεταβίβαση σε τρίτο ή αποξένωση ή επιβάρυνση του συγκριμένου ακινήτου είναι πιθανό να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. θα είναι επίσης δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Απονομή πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι μόνο η επιτυχία έκδοσης απόφασης ως η έκθεση απαίτησης. Απονέμεται πλήρης δικαιοσύνη όταν ο Ενάγων κατορθώσει να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας σε μια δικαστική απόφαση. Βρίσκω ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
- Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 396, 402). Με βάση τα πιο πάνω και των στοιχείων που είχε ενώπιον του το Δικαστήριο, ορθά εκρίθη ως κατεπείγον και εξεδόθη το διάταγμα ημερομηνίας 16.7.2012. Ενόψει των πιο πάνω και ειδικά της κατάληξης μου ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60, η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να επιτύχει ως η παράγραφος 1(β) και το παρεμπίπτον προσωρινό διάταγμα της 16.7.2012 δικαιολογείται να συνεχίσει να ισχύει. Νοείται ότι το δεσμευθέν ακίνητο είναι ως η εγγραφή αριθμός 06-36, δηλαδή τα 1397/2697 μερίδια. Η Αίτηση πετυχαίνει ως ανωτέρω. Το διάταγμα που εκδόθηκε στις 16.7.2012 γίνεται απόλυτο. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μλ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Ενδιάμεση / έκδοση προσωρινού διατάγματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο