Αναφορικά με τoν Χρίστο Α. Θεοδώρου, Ειδ. Πτωχ? 538/12, 7/11/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A104 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Ειδ. Πτωχ׃ 538/12 Αναφορικά με τoν Χρίστο Α. Θεοδώρου, από τη Λεμεσό -------------- Ένορκος δήλωση που επενεργεί ως αίτηση παραμερισμού, ημερ. 9/7/12 Ημερομηνία: 7.11.2012 Εμφανίσεις: Για χρεώστη/αιτητή׃ κ. Α. Μελάς Για πιστωτές/καθ'ων η αίτηση׃ κ. Παναγίδης (κα Θεοδώρου για την απαγγελία της απόφασης) Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 22/6/2012, η Cyprus Popular Bank Public Co Ltd, η οποία από τώρα και στο εξής θα καλείται «οι πιστωτές», καταχώρησαν αίτηση (request) στον Πρωτοκολλητή για την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης προς τον Χρίστο Θεοδώρου, ο οποίος από τώρα και στο εξής θα καλείται «ο χρεώστης». H αίτηση αυτή συνάντησε την ένσταση του τελευταίου, ο οποίος στις 9/7/2012 καταχώρησε ένορκο δήλωση με την οποία επιδιώκει παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης και ο οποίος μετά από άδεια του Δικαστηρίου καταχώρησε στις 12/10/12 και συμπληρωματική ένορκο δήλωση. Στην αρχική του ένορκο δήλωση ημερομ. 9/7/12, ο χρεώστης επικαλείται ως λόγους παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης (α) ότι δεν συμφωνεί ότι το ισχυριζόμενο χρέος οφείλεται ούτε και με το ύψος του, (β) ότι οι πιστωτές δεν δικαιούνται στην έκδοση διατάγματος παραλαβής καθότι δεν τηρήθηκαν οι διαδικασίες που προβλέπονται από το Νόμο και τους Κανονισμούς και (γ) το ότι εναντίον της απόφασης του Ε.Δ. Λεμεσού στην αγωγή 4802/04 στην οποία περιλαμβάνεται και ανταξίωση του έχει καταχωρηθεί έφεση. Στην δε συμπληρωματική ένορκο δήλωση επισυνάπτει προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών του την απόφαση του Ε. Δ. Λεμεσού στην αγωγή 4802/04 και την Ειδοποίηση ΄Εφεσης που καταχωρήθηκε στις 3/12/10 εναντίον της απόφασης που εκδόθηκε στην αγωγή αυτή. H διαδικασία περιορίσθηκε σε αγορεύσεις κατά τις οποίες οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, παρουσίασαν στο Δικαστήριο τις γραπτές τους αγορεύσεις, όπου λεπτομερώς εκτίθενται οι θέσεις και τα επιχειρήματα τους. Πολύ περιληπτικά θα αναφέρω μόνο ότι ο χρεώστης με την γραπτή αγόρευση του δικηγόρου του, υποστηρίζει ότι η ειδοποίηση πτώχευσης θα πρέπει να παραμερισθεί λόγω του ότι με την έφεση που καταχώρησε εναντίον της απόφασης του Ε.Δ. Λεμεσού στην αγωγή 4802/04 προωθεί την ανταπαίτηση του η οποία απορρίφθηκε με την απόφαση αυτή του Δικαστηρίου. Οι υπόλοιποι λόγοι που εκτίθενται στην αρχική ένορκο δήλωση του χρεώστη θα πρέπει να λεχθεί ότι εκτός του ότι εκτίθενται με γενικότητα και αοριστία, δεν έχουν προωθηθεί με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνήγορου του χρεώστη και ως τούτου θεωρείται ότι έχουν εγκαταλειφθεί. Αντίθετη βέβαια υπήρξε η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου ων πιστωτών ο οποίος υποστήριξε ότι τα όσα ο χρεώστης προβάλλει δεν μπορούν να εξετασθούν από το Δικαστήριο καθότι δεν περιλαμβάνονται στα ζητήματα που το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, μετά δηλαδή από καταχώρηση ένορκης δήλωσης. Ήταν περαιτέρω η εισήγηση του, ότι ακόμα και στην περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ότι τα προβαλλόμενα από τον χρεώστη μπορούν να εξετασθούν, το αίτημα του χρεώστη θα πρέπει και πάλι να απορριφθεί για διάφορους λόγους που με ευκρίνεια αναλύονται στο κείμενο της γραπτής του αγόρευσης και τους οποίους για το λόγο αυτό δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω. Σύμφωνα με τον Καν. 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών ο χρεώστης, έχει δικαίωμα να καταχωρήσει ένορκο δήλωση στην οποία να αναφέρει ότι έχει ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση που ισούται ή υπερβαίνει το εξ' αποφάσεως χρέος και η οποία δεν μπορούσε να εγερθεί στη διαδικασία στην οποία εξασφαλίσθηκε η απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε η ειδοποίηση. Η ένορκος αυτή δήλωση η οποία σύμφωνα με το Καν. 41 λειτουργεί ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης, θα πρέπει να καταχωρείται εντός τριών ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης στον οφειλέτη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ένορκος δήλωση του χρεώστη, καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα και εντός της προθεσμίας που επιβάλλει ο Καν. 40
(3). Σε τέτοια διαδικασία, τα μόνα ζητήματα που μπορούν να εξετασθούν, είναι αυτά που εξαντλητικά αναφέρονται στον συγκεκριμένο κανονισμό. Αυτά είναι η ύπαρξη ανταπαίτησης, ανταξίωσης ή συμψηφισμού που ισούται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ' αποφάσεως χρέους ή του ποσού που διατάχθηκε ο χρεώστης να πληρώσει και τα οποία αυτός δεν μπορούσε να εγείρει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίσθηκε η σχετική απόφαση. Η νομολογία που σχετίζεται με το θέμα υποδεικνύει ότι, χρεώστης δεν μπορεί με ένορκο δήλωση, να εγείρει οποιοδήποτε άλλο θέμα πέραν αυτών που εκτίθενται στον Καν. 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών, (βλ. Λάρκος v. Ε. Κατσιαρή
(2000)1 ΑΑΔ 1694). Τούτο επιβεβαιώνεται και με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Λαική Τράπεζα Λτδ v. Δημήτρη Δημητρίου
(2008)1A AAΔ.425, με την οποία επαναλαμβάνεται ότι, οι μοναδικές περιπτώσεις κατά τις οποίες παρέχεται δυνατότητα αμφισβήτησης της ειδοποίησης πτώχευσης δυνάμει του Καν. 40
(2), είναι αυτές που εξαντλητικά αναφέρονται στον πιο πάνω κανονισμό. Είναι επίσης νομολογημένο ότι οι περιοριστικοί αυτοί λόγοι που θεσπίζει ο πιο πάνω κανονισμός, δεν εμποδίζουν κάποιο χρεώστη να επιδιώξει ακύρωση ειδοποίησης πτώχευσης και για άλλους λόγους, εκτός αυτών που αναφέρονται στον κανονισμό αυτό. Στην περίπτωση όμως αυτή, η πρέπουσα διαδικασία, είναι η καταχώριση ξεχωριστής αίτησης και όχι η επιδίωξη ακύρωσης της με την ένορκο δήλωση που προβλέπει ο Kαν. 40
(2)(βλ. Λαική Τράπεζα Λτδ v. Δημήτρης Δημητρίου, πιο πάνω, Re Costas Louka
(1986)2 JSC 365, και William and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση,σελ. 38, In Re a Debtor (No.30 of 1956, ex parte The Debtor v. Harman
(1957)2 ALL E.R. 216). Στη συγκεκριμένη περίπτωση και παρά το ότι και όπως πιο πάνω αναφέρεται τα όσα ο χρεώστης προβάλλει και με τα οποία αμφισβητεί ουσιαστικά ότι το ισχυριζόμενο χρέος οφείλεται καθώς και με το ύψος του καθώς και το ότι δεν τηρήθηκαν οι διαδικασίες που προβλέπονται από το Νόμο και τους Κανονισμούς θεωρείται ότι εγκαταλείφθηκαν καθότι δεν προωθήθηκαν με την γραπτή του αγόρευση, θα πρέπει να λεχθεί ότι είναι λόγοι οι οποίοι εν πάση περιπτώσει δεν θα μπορούσαν να εξετασθούν μέσα στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Ο τελευταίος λόγος που επίσης προβάλλεται και ο οποίος όπως πιο πάνω αναφέρεται αποτέλεσε και τον μοναδικό άξονα επιχειρηματολογίας του ευπαίδευτου συνήγορου του χρεώστη κρίνεται ότι επίσης δεν μπορεί να εξετασθεί στα πλαίσια της παρούσας. Και αυτό γιατί παρόλο που σχετίζεται με ανταπαίτηση του χρεώστη έναντι των πιστωτών του, είναι ανταπαίτηση που τέθηκε όπως και ο ίδιος αναφέρει στα πλαίσια της αγωγής 4802/04 που εκδικάσθηκε, κρίθηκε και αποφασίσθηκε από το Δικαστήριο το οποίο και εξέδωσε την ετυμηγορία του και επί της συγκεκριμένης ανταπαίτησης. Δεν πρόκειται δηλαδή για την περίπτωση που προνοεί ο Καν. 40
(2)και ο οποίος ρητά καθορίζει ότι θα πρέπει να πρόκειται για ανταπαίτηση που δεν θα μπορούσε να προβληθεί στην αγωγή στην οποία εκδόθηκε η απόφαση επί της οποίας εδράζεται η ειδοποίηση πτώχευσης (βλ. Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση, σελ. 37, 38 και Re a Debtor Bankruptcy Notice, No 619
(1947)226 LJR 1413). Στην συγκεκριμένη περίπτωση όχι μόνο μπορούσε να προβληθεί, αλλά προβλήθηκε και κρίθηκε από το Δικαστήριο το οποίο αποφάσισε για την τύχη τόσο της απαίτησης όσο και της ανταπαίτησης, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχει η απόφαση του Δικαστηρίου επί της οποίας οι πιστωτές εδράζουν την ειδοποίηση πτώχευσης και της οποίας η εκτέλεση δεν έχει ανασταλεί. Όπως λέχθηκε και στην In Re A. Debtor (No. 75 of 1982) Ex Parte the Debtor v. National Westminster Bank Plc
(1984)1 WLR 353, σε σχέση με την απόδειξη για ύπαρξη ανταξίωσης από τον χρεώστη, «First, the affidavit or affidavits must show that he has a cross- demand against the creditor which is genuine. To satisfy that requirement, the cross-demand must be put forward in good faith and must have a reasonable probability of success, or, as it has also been expressed, must give rise to a triable issue. In the latter respect, there is no hard and fast rule as to the degree of proof required. It depends in each case on the particular facts and circumstances of that case. Secondly, the affidavit or affidavits must show that the cross-demand could not have been set up in the action in which the judgment relied on by the creditor was obtained. Thirdly, the affidavit or affidavits must show that the cross-demand need not be for a liquidated sum or even for a sum of money at all. But it must be capable of being quantified in terms of money and the affidavit or affidavits must quantify it». Για τους πιο πάνω λόγους κρίνεται ότι η ένορκος δήλωση/ αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη. Συνακόλουθα αυτή απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των πιστωτών και σε βάρος του χρεώστη όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ο χρόνος εντός του οποίου o χρεώστης μπορεί να συμμορφωθεί με την ειδοποίηση πτώχευσης αρχίζει από σήμερα. (Υπ.) ......... ..... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο