Αναφορικά με τον Ανδρέα Α. Ιωάννου, Αρ. Αιτ. Πτώχευσης: 55/12, 12/11/2012

(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, όπως τροποποιήθηκε, από τώρα και στο εξής «ο Νόμος». Το Δικαστήριο έθεσε αυτεπάγγελτα ζήτημα νομιμοποίησης των Αιτητών στο να αιτούνται την έκδοση διατάγματος παραλαβής εναντίον του Καθ' ου η αίτηση για τον λόγο ότι από την έκδοση της απόφασης στην αγωγή 6346/00 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού - Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του Μιχάλη Κυριακίδη - επί της οποίας βασίσθηκε η ειδοποίηση πτώχευσης και, κατ' επέκταση, η υπό κρίση αίτηση έχουν παρέλθει 10 χρόνια χωρίς να έχει εξασφαλισθεί η απαιτούμενη γι' αυτό άδεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο έδωσε την δυνατότητα στην ευπαίδευτη συνήγορο των Αιτητών να αγορεύσει, όπως και ζητήθηκε, επί του θέματος. Ήταν η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Αιτητών ότι οι τελευταίοι νομιμοποιούνται να ζητούν την έκδοση διατάγματος παραλαβής εναντίον του Καθ' ου η αίτηση αφού στις 6.5.08 εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο επιτράπηκε η εκτέλεση της απόφασης στην πιο πάνω αγωγή λόγω παρέλευσης 6 ετών από την ημερομηνία έκδοσης της. Προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου η ευπαίδευτη συνήγορος των Αιτητών με την αγόρευσή της παρέπεμψε το Δικαστήριο σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Θα πρέπει, όμως, να λεχθεί ευθύς εξ' αρχής ότι οι εν λόγω αποφάσεις δεν κρίνονται διαφωτιστικές για το υπό συζήτηση ζήτημα. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)(ζ) του Νόμου χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης όταν: ο πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος δεν αναστάληκε ο πιστωτής επέδωσε στον χρεώστη στην Κύπρο ειδοποίηση πτώχευσης βάση του Νόμου και μέσα σε επτά ημέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης στον χρεώστη ο τελευταίος είτε δεν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης είτε δεν ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ' αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχθηκε να πληρώσει και την οποία δεν ήταν δυνατόν να προβάλει στην αγωγή ή την διαδικασία στην οποία εξασφαλίσθηκε η απόφαση ή το διάταγμα. Πιστωτής θεωρείται ότι εξασφάλισε τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα αν κατά τον εκάστοτε χρόνο νομιμοποιείται να εκτελέσει τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα. Πριν την τροποποίησή του ο θεσμός 8 της Διάταξης 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοούσε, μεταξύ άλλων, ότι όταν έχουν παρέλθει 6 χρόνια από της έκδοσης της απόφασης είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της άδειας του Δικαστηρίου προτού το διάδικο μέρος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση προβεί στην έκδοση εντάλματος εκτέλεσης (leave to issue execution). Με την τροποποίηση του πιο πάνω θεσμού που έγινε με σχετικό Διαδικαστικό Κανονισμό του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 9.9.11 (Βλ. Επίσημη Εφημερίδα, Παράρτημα Δεύτερο, Μέρος Ι), η πιο πάνω περίοδος αυξήθηκε από 6 σε 10 χρόνια. Ο αντίστοιχος Αγγλικός θεσμός είναι ο θεσμός 23 της Διάταξης 42. Σύμφωνα με την Ετήσια Πρακτική του 1958 (Annual Practice), σελίδα 1021 υπό τον τίτλο «Duration of Order hereunder» διάταγμα με το οποίο δίδεται άδεια για έκδοση εντάλματος εκτέλεσης λόγω παρέλευσης 6 ετών από της έκδοσης της απόφασης έχει ισχύ για ένα έτος. Στην βάση αυτού και μόνο καταρρίπτεται η θέση των Αιτητών ότι με βάση το διάταγμα ημερομηνίας 6.5.08 οι Αιτητές νομιμοποιούνται να εκτελέσουν την απόφαση και, κατά συνέπεια, μπορούν να θεωρούνται ως πιστωτές που εξασφάλισαν τελεσίδικη απόφαση σύμφωνα με την παράγραφο

(1)του άρθρου 3

(1)(ζ) του Νόμου. Περαιτέρω, στις σελίδες 1020-1021 της Ετήσιας Πρακτικής του 1958 (Annual Practice), υπό τον τίτλο «Bankruptcy Notice» αναφέρεται ότι παρά το ότι η ειδοποίηση πτώχευσης δεν συνιστά εκτέλεση (execution) είναι απαραίτητη η άδεια του Δικαστηρίου προτού εκδοθεί ειδοποίηση πτώχευσης η οποία βασίζεται σε απόφαση Δικαστηρίου η οποία εκδόθηκε 6 χρόνια και πλέον προηγουμένως. Υπό το φως των όσων στην προηγούμενη παράγραφο αναφέρονται προκύπτει ότι μετά την τροποποίηση του θεσμού 8 της Διατάξης 40 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας μετά την πάροδο 10 ετών από την έκδοση της απόφασης είναι απαραίτητη η άδεια του Δικαστηρίου προτού ένας εξ' αποφάσεως πιστωτής προχωρήσει με έκδοση ειδοποίησης τπώχευσης εναντίον εξ' αποφάσεως οφειλέτη. Είναι, επίσης, σημαντικό να αναφερθεί ότι οι Διαδικαστικοί Κανονισμοί έχουν αναδρομική ισχύ με αποτέλεσμα ο νέος θεσμός 8 της Διάταξης 40 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας να ισχύει αναφορικά και με αποφάσεις που εκδόθηκαν πριν την ημερομηνία που αυτός τέθηκε σε ισχύ (Βλ. Εταιρεία Landbroke Group plc και Άλλων ν. Αλέκα Παπακοκκίνου κ.α.

(1999)1 Γ ΑΑΔ 1535). Υπό το φως όλων των πιο πάνω προκύπτει ότι για να νομιμοποιούνταν οι Αιτητές να προβούν σε έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης εναντίον του Καθ' ου η αίτηση όφειλαν να εξασφαλίσουν άδεια του Δικαστηρίου με την οποία να επιτρέπεται η καταχώρηση τέτοιας ειδοποίησης μετά τα 10 χρόνια έκδοσης της πιο πάνω απόφασης. Σημειώνεται ότι η ειδοποίηση πτώχευσης εκδόθηκε στις 20.10.11 και τα 10 χρόνια από την έκδοση της απόφασης είχαν συμπληρωθεί από τις 26.3.11. Τέτοια άδεια, όμως, δεν καταδείχθηκε να έχει εξασφαλισθεί. Θεωρώ, επίσης, σκόπιμο να αναφέρω τα ακόλουθα. Ό,τι, μεταξύ άλλων, παρουσιάσθηκε προς απόδειξη ήταν αντίγραφο του διατάγματος ημερομηνίας 6.5.08 και μόνο. Η σχετική αίτηση και η ένορκος δήλωση που, προφανώς, την συνόδευε δεν παρουσιάσθηκαν. Ό,τι δε προκύπτει από το λεκτικό του πιο πάνω διατάγματος είναι ότι η άδεια του Δικαστηρίου δόθηκε για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης και όχι για σκοπούς καταχώρησης ειδοποίησης πτώχευσης. Επίσης, στην ένορκο δήλωση του Μιχάλη Κυριακίδη που παρουσιάσθηκε προς απόδειξη δεν υπάρχει οποιοσδήποτε ισχυρισμός που να αναιρεί τα όσα προκύπτουν από το λεκτικό του διατάγματος. Είναι, όμως, και κάτι άλλο. Κατά την κρίση μου και αν ακόμα με το διάταγμα ημερομηνίας 6.5.08 είχε δοθεί άδεια για καταχώρηση ειδοποίησης πτώχευσης οι Αιτητές, αφ' ης στιγμής μετά το πιο πάνω διάταγμα και πριν την πάροδο 10 ετών από της έκδοσης της απόφασης δεν είχαν προχωρήσει με έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, όφειλαν μετά την λήξη των 10 ετών από της έκδοσης της απόφασης να ζητήσουν άδεια του Δικαστηρίου προς την πιο πάνω κατεύθυνση. Όπως και ενωρίτερα υποδείχθηκε ο νέος θεσμός 8 της Διάταξης 40 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας έχει αναδρομική ισχύ με αποτέλεσμα να τυγχάνει εφαρμογής και σε αποφάσεις που εκδόθηκαν πριν αυτός τεθεί σε ισχύ. Επομένως, στην υπό εξέταση περίπτωση δεν θα αρκούσε κατά την κρίση μου η εξασφάλιση άδειας του Δικαστηρίου για καταχώρηση ειδοποίησης πτώχευσης μετά τα έξι χρόνια από την έκδοση της απόφασης. Έτσι κι αλλιώς με τον νέο θεσμό 8 οι Αιτητές θα μπορούσαν να προχωρήσουν με το πιο πάνω μέτρο και άνευ αδείας του Δικαστηρίου για περίοδο 10 ετών από την έκδοση της απόφασης. Μετά, όμως, την λήξη της πιο πάνω περιόδου όφειλαν να εξασφαλίσουν την άδεια του Δικαστηρίου προτού εκδώσουν ειδοποίηση πτώχευσης εναντίον του Καθ' ου η αίτηση. Όπως ενωρίτερα αναφέρθηκε τέτοια άδεια δεν καταδείχθηκε να εξασφαλίσθηκε. Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση δεν μπορεί να έχει παρά απορριπτική κατάληξη, η εξέταση δε οποιουδήποτε άλλου θέματος καθίσταται αχρείαστη. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Δεν εκδίδεται καμία διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.)............ Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Αίτηση Πτώχευσης Subject: Civil / Bankruptcy Jurisdiction / Final cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο