Μαρίνου Αναστασίου ν. Ναταλίας Αναστασίου (Natalja Anastasiou), Αγωγή Αρ. 1158/12, 18/10/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A90 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 1158/12 Μεταξύ: Μαρίνου Αναστασίου, από τη Λεμεσό Ενάγοντα και Ναταλίας Αναστασίου (Natalja Anastasiou), τώρα στην Λεμεσό Εναγόμενης ---------------------------- Αίτηση ημερ. 16.3.2012 - Αναστολή Εκτέλεσης απόφασης/ Προσωρινό Διάταγμα 18 Οκτωβρίου 2012 Για τον ενάγοντα-αιτητή: κ. Π. Κονταξής Για την εναγόμενη- καθ' ης η αίτηση: κα Σ. Μαργώνη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο που καταχωρίστηκε στις 16.3.2012 φέρει στον πυρήνα του διαφορές μεταξύ πρώην συζύγων, οι οποίες οδηγήθηκαν προς επίλυση ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού με την καταχώριση εκ μέρους της εδώ εναγομένης, της αίτησης περιουσιακών διαφορών με αρ. 38/11και άλλων συναφών αιτήσεων. Υπόθεση η οποία όπως φαίνεται από την οπισθογράφηση, αλλά και όπως γίνεται παραδεκτό από την άλλη πλευρά, διευθετήθηκε στις 29.9.2011 με την έκδοση εκ συμφώνου απόφασης/διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο ο εδώ ενάγων διατασσόταν να μεταβιβάσει στην εναγομένη τα ακίνητα ή μερίδια επί των ακινήτων όπως με λεπτομέρεια περιγράφονται στην πιο πάνω απόφαση. Με την αγωγή του ο ενάγων αξιώνει μια σειρά από θεραπείες που στοχεύουν σε αναγνωριστική απόφαση του Δικαστηρίου: οι μεταξύ των διαδίκων δηλώσεις εξώδικης και/ή δικαστικής διευθέτησης και/ή συμβιβασμού ημερομηνίας 29.9.2011 στην πιο πάνω αίτηση 38/11 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού, είναι άκυρες ως αποτέλεσμα δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή λόγω παρανομίας και/ή παράβασης συμφωνίας. Ουσιαστικά επιζητείται η ακύρωση και ο παραμερισμός του τελικού διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου του πιο πάνω τελικού διατάγματος και/ή εκ συμφώνου απόφασης. Την ίδια μέρα με την καταχώριση του κλητηρίου εντάλματος ο αιτητής καταχωρίζει την υπό κρίση αίτηση, με την οποία επιζητεί την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων του Δικαστηρίου με την οποία: (α) Να αναστέλλεται η εκτέλεση της πιο πάνω τελικής απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού. (β) Να απαγορεύεται στην εναγομένη από του να πωλήσει, μεταβιβάσει και διαθέσει την ακίνητη περιουσία που με λεπτομέρεια περιγράφεται στην αίτηση, όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο. Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.48, θ.θ.1-3, 8(i)(ss), Δ.40 θ.θ.1, 4, 7 και 11, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 30 -32 και 47, στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6 και επί των αρχών της Επιείκειας και της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου τίθεται η αίτηση κρίνει ότι αυτή θα πρέπει να επιδοθεί στην άλλη πλευρά, εφόσον δεν είχε στοιχειοθετηθεί το κατεπείγον. Η καθ' ης η αίτηση κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου καταχωρίζει την ένσταση της προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους: Η αίτηση η οποία έχει καταχωρηθεί από τον Αιτητή είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και/ή νομικά αβάσιμη. Ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται να ζητά την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η υπό εκδίκαση αίτηση καταχωρήθηκε εκδικητικά και/ή καταχρηστικά και/ή με σκοπό να καθυστερήσει την ενεργοποίηση του διατάγματος ημερ. 29.9.
- Η υπό εκδίκαση αίτηση είναι άνευ αντικειμένου και/ή άνευ ουσίας. Ο Αιτητής δεν προσήλθε με καθαρά χέρια (clean hands) και/ή δεν δικαιολόγησε τους λόγους που αιτείται την έκδοση τέτοιου διατάγματος και/ή εσκεμμένα δεν προέβηκε σε αποκάλυψη των πραγματικών γεγονότων που έλαβαν χώρα. Μοναδικός σκοπός της καταχώρησης της παρούσας αίτησης είναι να προκαλέσει άσκοπη ταλαιπωρία στην Καθ' ης η Αίτηση και στο Δικαστήριο και/ή αχρείαστα έξοδα σε βάρος της υπόθεσης. Ο Αιτητής υποστηρίζει την υπό εκδίκαση αίτηση βασιζόμενος σε ψευδή στοιχεία και/ή αλλοιωμένα ως προς το περιεχόμενο τους γεγονότα, προσπαθώντας να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ανατρέχει στο έτος 2000, περιγράφει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του ενάγοντα και τις σχέσεις του με την εναγομένη που ξεκίνησαν από το
- Αναφέρεται σε γεγονότα της κοινής τους ζωής και στο τρόπο απόκτησης της περιουσίας του, φτάνει δε μέχρι την ημερομηνία που ξεκίνησαν οι μεταξύ τους διαφορές και κορυφώθηκαν μετά το καλοκαίρι του 2011, όταν η εναγομένη προχώρησε και καταχώρισε στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού αιτήσεις για διατροφή, φύλαξη ανηλίκου, αλλά και αίτηση διαζυγίου και περιουσιακών διαφορών. Με κατάληξη το συμβιβασμό στην Αίτηση 38/11 ημερομηνίας 29.9.2011 και το διαζύγιο που εξεδόθη στις 30.1.2012 ερήμην του ενάγοντα. Είναι η θέση του ενάγοντα, ότι ενώ η καθ' ης η αίτηση στην αίτηση περιουσιακών διαφορών ζητούσε το ½ της περιουσίας του, τελικά με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 29.9.2012 κατάφερε να εγγράψει επ' ονόματι της όλη την περιουσία του ενάγοντα στην Κύπρο, απόφαση που λήφθηκε κατά τον ίδιο με δόλια μέσα: Η καθ' ης η αίτηση και η δικηγόρος της κατάφεραν να τον παραπλανήσουν βεβαιώνοντας τον ψευδώς ότι δεν θα υπήρχε καμία συνέπεια εναντίον του, η απόφαση θα ήταν τυπική, εφόσον όταν θα επέστρεφε από την Αγγλία στην Κύπρο στις 31.12.2011 η εναγομένη θα τον δεχόταν πίσω ως σύζυγο της. Στη βάση αυτών των ψευδών υποσχέσεων τις οποίες όμως η εναγομένη δεν είχε πρόθεση να τηρήσει, τις πρόβαλε με μοναδικό σκοπό να τον ξεγελάσει και να του πάρει την περιουσία του, στηρίζει ο ενάγων την όλη υπόθεση: Τελικώς η εναγομένη δεν τήρησε την υπόσχεση της και όταν επέστρεψε στην Κύπρο στις 11.1.2012, τον εξεδίωξε κακήν κακώς από το διαμέρισμα, αξιώνοντας την μεταβίβαση της περιουσίας στην βάση της πιο πάνω απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Η ένορκη δήλωση της καθ' ης η αίτηση, ανατρέχει σε βάθος χρόνου. Από τον γάμο της με τον αιτητή και τις διαφορές που προέκυψαν μεταξύ τους, αλλά και στην κατ' ισχυρισμό συνεισφορά της στην απόκτηση της εν λόγω περιουσίας αμφισβητώντας τις θέσεις που προβάλλει ο αιτητής. Είναι η καταληκτική θέση της εναγομένης, ότι ο αιτητής με πλήρη επίγνωση των συνεπειών των πράξεων του αποδέχθηκε την έκδοση της απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου και των εναντίον του διαταγμάτων στις αιτήσεις διατροφής, γονικής μέριμνας και περιουσιακών διαφορών. Ο ίδιος επέλεξε να εμφανιστεί χωρίς δικηγόρο και ο ίδιος δέχθηκε τα διατάγματα, αντιλαμβανόμενος πλήρως το περιεχόμενο της αίτησης και έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών των διαταγμάτων που δέχθηκε να εκδοθούν. Η καθ' ης η αίτηση δεν αρνείται ότι ο αιτητής της ζήτησε μια ακόμα ευκαιρία για να τα ξαναβρούν και συγκεκριμένα να του δώσει χρόνο μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου του 2011, ώστε να μπορέσει να τακτοποιήσει τα των επιχειρήσεων του στην Αγγλία και να εγκατασταθεί μόνιμα στην Κύπρο. Το γεγονός όμως αυτό ουδέποτε τέθηκε ως όρος για την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων, τα οποία ήσαν άμεσα εκτελεστά και των οποίων ο ενάγων δέχθηκε την έκδοση ανεξαρτήτως από την μεταξύ τους συνεννόηση για την μόνιμη εγκατάσταση του στην Κύπρο και το ενδεχόμενο επανασύνδεσης τους. Πρώτος λόγος ένστασης: το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού είναι αναρμόδιο να εξετάσει την αίτηση, εφόσον οι αιτούμενες θεραπείες εμπίπτουν εντός της δικαιοδοσίας του Οικογενειακού Δικαστηρίου και όχι του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Παραπέμπει, αν καλά έχω εννοήσει τα όσα ανέφερε η συνήγορος της καθ' ης η αίτηση, στον Ν.23/90, άρθρο 17
(1)του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου, Ν.23/90. Η πλευρά του ενάγοντα υποστηρίζει αντιθέτως την αρμοδιότητα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, εισηγούμενη ότι το Οικογενειακό Δικαστήριο από τη στιγμή που λύθηκε ο γάμος και οι οικογενειακές διαφορές δεν έχει πλέον αρμοδιότητα στη βάση του άρθρου 11
(2)(ε) του Νόμου. Παρέπεμψε για υποστήριξη των πιο πάνω στην Δ. Κωνσταντίνου ν. Γ. Χ. Κωνσταντίνου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1192. Πρόκειται, εισηγείται ο κ. Κονταξής για εκ συμφώνου απόφαση την οποία το Δικαστήριο καλείται να εφαρμόσει και έτσι ως τέτοια μπορεί να ακυρωθεί στην ίδια βάση και κάτω από τις ίδιες αρχές παραμερισμού μιας συμφωνίας. Παρέθεσε ο συνήγορος τις Purcell v. Trigell Ltd
(1970)3 All E.R. 671 και G.I.P. Constructions Ltd v. Costas Assiotis,
(1982)1 C.L.R. 535, καλώντας, απ' ότι μπόρεσα να αντιληφθώ, το Δικαστήριο να εφαρμόσει την ερμηνευτική προσέγγιση για να διαπιστώσει το αληθινό νόημα που προκύπτει από τη συμφωνία και όχι τι είχαν πρόθεση οι διάδικοι να αναφερθεί στη συμφωνία. Μια απόφαση που έχει εκδοθεί εκ συμφώνου μπορεί να ακυρωθεί μόνο με απόφαση που εκδίδεται σε νέα αγωγή που καταχωρίζεται για το σκοπό αυτό. Οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί εκ συμφώνου μπορεί να ακυρωθούν για συγκεκριμένους και μόνο λόγους: γιατί η συμφωνία εμπεριέχει στοιχεία παρανομίας, γιατί λήφθηκε κατόπιν απάτης, ήταν αποτέλεσμα αμοιβαίου λάθους και/ή δεν υπήρχε απαραίτητη εξουσιοδότηση. Ακύρωση δικαστικής απόφασης που έχει εκδοθεί εκ συμφώνου δεν μπορεί να επιτευχθεί με καταχώριση έφεσης. Τα πιο πάνω καταγράφονται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παναγιώτης Ανδρέου ν. P & D Crystal Line Co Ltd
(2001)1(Γ) A.A.Δ. 1521, όπου και επαναλήφθηκε η θέση πως ακύρωση δικαστικής απόφασης που έχει εκδοθεί εκ συμφώνου, δεν μπορεί να επιτευχθεί με την καταχώριση έφεσης: Ανώτερα Δικαστήρια δεν μπορούν να ακυρώνουν δικαστικές αποφάσεις από κατώτερα Δικαστήρια. Η ακύρωση θα πρέπει να επιδιωχθεί με την καταχώριση νέας ανεξάρτητης αγωγής όταν ο διάδικος που επικαλείται το ζήτημα θα έχει την ευχέρεια να καλέσει μαρτυρία για να αποδείξει τους ισχυρισμούς του. Απόφαση Δικαστηρίου η οποία εκδίδεται μετά την ακρόαση της υπόθεσης ή εκ συμφώνου, δημιουργεί δεδικασμένο το οποίο αποσβαίνει το αγώγιμο δικαίωμα και συναρτά μετά ταύτα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των διαδίκων με την εκδοθείσα δικαστική απόφαση. Απόφαση που εκδίδεται εκ συμφώνου έχει την ίδια ισχύ όπως και η απόφαση η οποία εκδίδεται μετά από ακρόαση. Εταιρεία ο Φιλελεύθερος Λτδ κ.α. ν. Ανδρέα Σοφοκλέους
(2003)1 Α.Α.Δ. 549. Όπου γίνεται αναφορά και σε μια σειρά από αποφάσεις που διαφωτίζουν ως προς το δεδικασμένο και τι εξυπακούεται ως απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου. Theori and Another v. Djioni and Another
(1984)1 C.L.R. 296, Nicolaides v. Yerolemi
(1984)1 C.L.R. 742, Χάσικος κ.α. ν. Χαραλαμπίδη
(1991)1 Α.Α.Δ. 389, Παπαχριστοφόρου ν. Χαραλάμπους
(1991)1 Α.Α.Δ. 906, Μαυρογένης ν. Βουλής κ.α. (Αρ.3)
(1996)1 Α.Α.Δ. 315, Pieris v. Republic
(1983)3 C.L.R.
- Σχετικά επίσης με το θέμα στο σύγγραμμα Spencer Bower and Turner "The Doctrine of Res Judicata", 2η Έκδ., παραγρ. 41,
- Στη βάση των αγώγιμων δικαιωμάτων που προδιαγράφει το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο, ο ενδεδειγμένος τρόπος για ακύρωση μιας εκ συμφώνου απόφασης είναι η καταχώριση ξεχωριστής αγωγής, όπως ορθώς έπραξε ο ενάγων. Αγωγή στη βάση των πιο πάνω που μπορεί να καταχωριστεί μόνο στο Επαρχιακό Δικαστήριο του Οικογενειακού Δικαστηρίου όντας αναρμόδιου για την εκδίκαση της. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού είναι το μόνο αρμόδιο να εκδικάσει την παρούσα διαφορά. Ο πρώτος λόγος ένστασης απορρίπτεται. Το άρθρο 4
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες όπου η περιουσία της οποίας επιζητείται η δέσμευση, συνιστά το αντικείμενο της αγωγής. Προσωρινό διάταγμα που αφορά σε περιουσία η οποία συνιστά το αντικείμενο της αγωγής, μπορεί να εκδοθεί κατ' εφαρμογή του άρθρου 4 . Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Διογένους Λτδ ν. Ευθύμιου Κώστα Αρίστης κ.α. 176/07, 13.3.09. Έχει αποφασιστεί, ΑΒP Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694 και Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, ότι τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ.6, προβαίνουν σε ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται, αλλά δεν επηρεάζουν τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θα πρέπει να καθοδηγηθεί από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, το οποίο και έχει ενσωματώσει τις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α,
(2001)1 Α.Α.Δ. 396. Κατά την εξέταση της ουσίας της αίτησης το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του τις θέσεις των διαδίκων έχοντας πάντα κατά νου ότι στο στάδιο αυτό και ως εκ της φύσης της υπόθεσης, δεν εξετάζεται σε βάθος η μαρτυρία, αλλά ούτε και γίνεται ή επιτρέπεται να γίνεται τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ή τελικά ευρήματα επί γεγονότων. Αντικείμενο της διαδικασίας είναι να διαπιστωθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος και όχι η εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R 663 και Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beorgradska Banka DD
(1999)1 Α.Α.Δ
- Αμφισβητούμενα γεγονότα και δύσκολα νομικά σημεία, αφήνονται να αποφασισθούν με την ουσία της αγωγής. Απαιτείται κρίση μόνο σε ότι αφορά την ικανοποίηση των προϋποθέσεων του ΄Αρθρου
- Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita
(2002)1 A.A.Δ 2015 και Ντάγκλας ν. Ντάγκλας
(2004)1(A) Α.Α.Δ 629. Η υπόθεση Odysseos ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 Α.Α.Δ 557 έχει προδιαγράψει τα κριτήρια που θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά ώστε το Δικαστήριο να προχωρήσει να συνεκτιμήσει, μαζί με όλους τους άλλους σχετικούς παράγοντες, στο τελικό στάδιο, το ισοζύγιο της ευχέρειας. Το πρώτο κριτήριο ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης σε αναφορά και συνάρτηση με τα καταχωρισμένα δικόγραφα. Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Parico (πιο πάνω). Το δεύτερο κριτήριο σχετίζεται με την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και συναρτάται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα. Η προσφερόμενη μαρτυρία όπως προκύπτει και εδώ, μόνο από τις ενόρκους δηλώσεις και τα τεκμήρια που επισυνάπτονται, εφόσον δεν έχει ζητηθεί ή εκδοθεί διάταγμα αντεξέτασης από τα διάδικα μέρη, έρχεται να θεμελιώσει την αξίωση στη πραγματική της διάσταση και επί των γεγονότων. Σε αυτό το στάδιο είναι ικανοποιητικό να καταδειχθεί κάτι πέρα από απλή πιθανολόγηση και κάτι πιο ελάχιστο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η ποιότητα της μαρτυρίας θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ως προς την πλήρωση των τριών προϋποθέσεων και σχετίζεται με τη γενική αξιολόγηση της υπόθεσης των αιτητών και της αποδεικτικής της αξίας. Μετά τη καταχώρηση της ένστασης ουσιαστικά επανεξετάζονται υπό το φως των αντιπαραβαλλόμενων κατ' ισχυρισμό γεγονότων τα τρία κριτήρια του άρθρου 32 ή αναλόγως τα άλλα κριτήρια που θέτουν τα άρθρα 4 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, υπό το φως πλέον των αντίθετων ισχυρισμών. Στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, αν προκύψει, είτε από γεγονότα που γίνονται αποδεκτά, είτε από γεγονότα που παραμένουν αναντίλεκτα, αίρεται ή κλονίζεται το πραγματικό υπόβαθρο της ουσιαστικής βάσης της αγωγής ή αν τα νομικά επιχειρήματα που εισάγει η άλλη πλευρά εξασθενούν ουσιαστικά τις αξιώσεις των εναγόντων, τότε το διάταγμα, αν έχει εκδοθεί, θα πρέπει να ακυρωθεί. Οι αιτητές σε κάθε περίπτωση έχουν το βάρος να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητική μαρτυρία για να καταδείξουν είτε ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ, είτε αναλόγως της περίπτωσης, να εκδοθεί. Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ 1453, Dolego Estates Ltd κ.α. ν. Θεόδωρος Φιλίππου κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ 1217, Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ 1858. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι τα επίδικα θέματα περιορίζονται σε εκείνα που προσδιορίζονται από τη δικογραφία και τούτο για να διασφαλίζεται το δικαίωμα ενός διαδίκου να απαντά στους ισχυρισμούς και στις θέσεις που προβάλει ο αντίδικος του. Courtis and others v. Iasonides
(1970)1 C.L.R. 180, Loucaides v. C.D. Hay and Sons Ltd
(1971)1 C.L.R. 134, Παπαγεωργίου ν. Λούης Κλάππας (Investments Services Ltd
(1991)1 A.A.Δ. 24 και Βραχίμη ν. Κουλουμπρή
(1992)1 Α.Α.Δ. 836. Το αγώγιμο δικαίωμα συναρτάται με τα γεγονότα τα οποία το στοιχειοθετούν και όχι με το χαρακτηρισμό ο οποίος του αποδίδεται από τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση. Alexandros Evangelou Camera House Ltd και άλλοι ν. Minerva Financial Investments Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1734. Παρέχεται δε δυνατότητα χορήγησης οποιασδήποτε θεραπείας η οποία δικαιολογείται από τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα, βάσει της Έκθεσης Απαιτήσεως, Alexandros Evangelou (πιο πάνω) και Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian
(1992)1 A.A.Δ. 400. Όπως παρατηρήθηκε στην Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Χίνη
(2008)1 Α.Α.Δ. 818, παρόλο που ένας διάδικος δικαιούται να επιλέξει στο τέλος τη διαζευκτική θεραπεία που ζητά στο δικόγραφο του, δεν είναι θεμιτό από τη στιγμή που κατέρρευσε η διαζευκτική θεραπεία όπως την προώθησε με τη μαρτυρία του και επί των γεγονότων, να επικαλείται διαζευκτικές βάσεις αγωγής όπως τις είχε περιλάβει στην αγωγή του. Από την αδιαμφισβήτητη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου και ιδιαιτέρως από την ίδια την απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου ημερομηνίας 29.9.2011 προκύπτει ότι ο αιτητής δεν έχει ικανοποιήσει, έστω και στο πιο χαμηλό επίπεδο που απαιτείται στη διαδικασία, τις δυο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 όσον αφορά τις θεραπείες και ή διατάγματα που σχετίζονται με τη μεταβίβαση των εν λόγω ακινήτων με μόνο το χαρακτηρισμό της εκ συμφώνου απόφασης ως προϊόν δόλου ή εξαπάτησης ή ως αθέτηση συμφωνίας επί Δικαστηρίω. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταχωριστεί Έκθεση Απαιτήσεως, ώστε να διαπιστωθεί ότι ικανοποιείται η νομοθετική απαίτηση για λεπτομέρειες και δικογράφηση της δόλιας συμπεριφοράς της εναγομένης και ή της δικηγόρου της. Περιγράφονται στην ένορκη δήλωση ενέργειες ή συμπεριφορές υπό τύπο κατάληξης που όμως δεν στοιχειοθετούν εκ πρώτης όψεως αυτές καθ' εαυτές δόλο ή απάτη. Ούτε και βεβαίως άλλες συνθήκες που δυνατό να οδηγήσουν σε ακύρωση των εκ συμφώνου εκδοθέντων διαταγμάτων και/ή της απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Το πρακτικό του Δικαστηρίου και η απόφαση της οποίας ζητείται η ακύρωση και ο παραμερισμός με σαφήνεια καταγράφει την παρουσία του καθ' ου η αίτηση, ο οποίος εμφανίστηκε προσωπικώς και αποδέχθηκε την έκδοση των διαταγμάτων για μεταβίβαση στην αιτήτρια μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου του 2012 τα ακίνητα που με λεπτομέρεια καταγράφονται στην απόφαση, ενώ άλλες αιτούμενες θεραπείες αποσύρθηκαν και απορρίφθηκαν. Η απόφαση και τα διατάγματα εκδόθηκαν με μοναδικό περιορισμό τον χρόνο κατά τον οποίο ο ενάγων υποχρεωνόταν να μεταβιβάσει τα ακίνητα στην εναγομένη. Δεν έχει καταγραφεί οποιοσδήποτε άλλος όρος ή αίρεση ή συμφωνία μεταξύ των διαδίκων ο οποίος να έχει καταστεί κανόνας του Δικαστηρίου ώστε να υπάρχει παράβαση συμφωνίας επί Δικαστηρίω ή άλλως πως. Τα όσα προσπαθεί να εισαγάγει ο ενάγων με την ένορκη του δήλωση, δεν συνιστούν συμφωνία παρά μόνο ίσως, όπως δέχεται και η καθ' ης η αίτηση στη δική της ένορκη της δήλωση, πιθανότητα και διερεύνηση ενδεχόμενης προσπάθειας προς επανασύνδεση μετά την επιστροφή του ενάγοντα από την Αγγλία. Η μαρτυρία υπό μορφή ενόρκου δηλώσεως και τα γεγονότα που παραθέτει ο αιτητής δεν καταδεικνύουν την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας που αποτελεί προϋπόθεση για την έκδοση του διατάγματος. Οδυσσέως, πιο πάνω και Κιτάλα ν. Χρυσάνθου,
(1996)1 Α.Α.Δ.
- Υπό τας περιστάσεις η θεραπεία υπό στοιχείο (β) αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και το Δικαστήριο δεν θα πρέπει πλέον να υπεισέλθει να εξετάσει αν πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις του άρθρου
- Η θεραπεία για αναστολή εκτέλεσης της τελικής απόφασης του Οικογενειακού Λεμεσού εδράζεται στη Δ.40, θ.1-4, 7 και 11 και στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60, άρθρο 30, 31 και
- Σταύρου ν. Χριστόπουλου
(1985)1 C.L.R. 449. Ως πρώτη παρατήρηση σημειώνω ότι το άρθρο 30 του περί Δικαστηρίων Νόμου δεν τυγχάνει οποιασδήποτε εφαρμογής: προνοεί σαφώς για την πρακτική και τη Δικονομία την ακολουθητέα από το Δικαστήριο σε πολιτική δικαιοδοσία. Νίκος Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)
(1998)1 A.A.Δ. 1338. Το άρθρο 31 καθορίζει τις εξουσίες του Δικαστηρίου για τον καθορισμό του επιδίκου θέματος πλήρως και τελικώς προς αποφυγή της πολλαπλότητας της διαδικασίας. Greenock Navigation Co Ltd v. Tradax Ocean Transportation S.A.
(1999)1 Α.Α.Δ. 858. Ο κ. Κονταξής με την αγόρευση του υποστηρίζει ότι η Δ.40, θ.11 δίδει διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο να αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης: η ένορκη δήλωση, αποκαλύπτει είναι η θέση του, γεγονότα και λόγους τα οποία ξεκίνησαν αργότερα και δεν συμπεριλήφθηκαν στα Δικόγραφα. Δεν γνώριζε, είναι η θέση του κ. Κονταξή, ο αιτητής, ότι ενώ είχαν συμφωνηθεί άλλα με την εναγόμενη αυτή θα υπαναχωρούσε και θα επέμενε στην προώθηση της αίτησης του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Ο ίδιος δεσμεύθηκε να μεταβιβάσει τα ακίνητα στην εναγόμενη στη βάση της υπόσχεσης της και της διαβεβαίωσης της δικηγόρου της ότι η έκδοση της απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου ήταν «τυπική». Είναι τα γεγονότα που προέκυψαν μετά τις 29.9.2011, οπότε και η εναγόμενη ξεκαθάρισε την πρόθεση της να μην ανταποκριθεί στα όσα συμφωνήθηκαν μεταξύ τους, που ο κ. Κονταξής ορίζει «ως γεγονότα που προέκυψαν εκ των υστέρων» και δεν συμπεριλήφθηκαν στα δικόγραφα. Υποστήριξη στην εισήγηση του βρίσκει στην London Permanent Benefit Building Society v. De Baer
(1968)1 All E.R. 372. Στο κίνδυνο μη τελικής ικανοποίησης του ενάγοντα σε περίπτωση μη έγκρισης του αιτήματος για αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου κτίζει την όλη επιχειρηματολογία. Η ζημιά που θα υποστεί ο ενάγων θα είναι ανεπανόρθωτη. Το Δικαστήριο δεν έχει σύμφυτη εξουσία για όλες τις αποφάσεις ή διατάγματα που εξέδωσε με την οποία να αναστέλλει την εκτέλεση τους σε κάθε περίπτωση. Όντως η Δ.40 θ.11 των περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμών περιβάλλει το Δικαστήριο με διακριτική ευχέρεια να παραχωρήσει θεραπεία υπό μορφή αναστολής εκτέλεσης ή άλλως πως απόφασης στη βάση του ότι προέκυψαν γεγονότα πολύ αργά για να συμπεριληφθούν στα δικόγραφα. Η προϋπόθεση αυτή με τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μου δεν ικανοποιείται. Τα γεγονότα όπως τα θέτει ο ενάγων, η «υπόσχεση» δηλαδή της πρώην συζύγου του δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στην πιο πάνω έννοια. Τέτοια γεγονότα αν ήθελαν προκύψει οποτεδήποτε θα έπρεπε να ήσαν τέτοιας φύσης ούτως ώστε ο ενάγων να στηρίζετο σ' αυτά και η φύση τους να ήταν τέτοια ούτως ώστε δυνητικά να μπορούσαν να εμποδίσουν την έκδοση της απόφασης, του Οικογενειακού Δικαστηρίου, ή να μπορούσαν να οδηγήσουν σε αναστολή εκτελέσεως αν ήδη προέκυπταν κατά το χρόνο της έκδοσης απόφασης ή του διατάγματος. London Permanent Benefit Building Society v. De Baer, πιο πάνω. Η Δ.40 θ.11, είναι η κατάληξη μου, δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη που αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης. Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου Κκαρά Αντωνίου, πιο πάνω, Stavrou & Another v. Christopoulos
(1)
(1985)1 C.L.R. 449 και Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου
(1991)C.L.R. 284. Η Δ.40 θ.7 στην οποία επίσης στηρίζεται η αίτηση για αναστολή μπορεί να εφαρμοστεί κατ' αναλογία της Δ.35 θ.18, οπού επιζητείται αναστολή εκτελέσεως διατάγματος ή απόφασης εκκρεμούσης έφεσης. Προϋπόθεση της χορήγησης τέτοιας θεραπείας είναι η ύπαρξη ειδικών περιστάσεων, το βάρος της απόδειξης των οποίων φέρει ο αιτητής. Όπως λέχθηκε στην Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου Κκαρά Αντωνίου,
(2000)1(Γ) 1868, η οποία υιοθέτησε την Barberi v. Papadopoulou
(1982)J.S.C. 308 ο θεσμός αφορά ειδικά αποφάσεις για συγκεκριμένο ποσό για έξοδα και ως εκ τούτου είναι φανερό ότι δεν μπορεί να καλύπτει την περίπτωση αυτή «όπου το μόνο μέρος της απόφασης που επηρεάζει τους αιτητές είναι εκείνο που διατάσσει παράδοση κατοχής (δέστε και Thorn Domestic Appliances (Export) Ltd v. Alpan (Takis Bros) Ltd
(1983)2 J.S.C. 544.» Ακόμη και στην αντίθετη περίπτωση, η θεραπεία δεν θα μπορούσε να παραχωρηθεί και για ένα επιπρόσθετο λόγο: την καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην καταχώριση της αγωγής, 16.3.
- Το διάταγμα εξεδόθη στις 29.9.2011 και τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται ο ενάγων προέκυψαν, όπως ο ίδιος εισάγει, τις 11.1.
- Χαπσίδη ν. Νικολαίδου
(2000)1(Γ) 1493. Ήταν καθήκον του ενάγοντα να αποταθεί χωρίς καθυστέρηση στο Δικαστήριο, ώστε να μη δημιουργείται καθυστέρηση και κωλυσιεργία στην εκτέλεση τελεσίδικων αποφάσεων και διαταγμάτων του Δικαστηρίου. Έχοντας υπόψη τα όσα ανέφερα πιο πάνω κρίνω ότι δεν παρέχεται πεδίο για εξάσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου να παραχωρήσει αναστολή. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Yπ.) .............. Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Αναφορά: Αναστολή Εκτέλεσης Απόφασης-Προσωρινό Διάταγμα Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο