Αναφορικά με τον Ανδρέα Δημητρίου, Ειδ. Πτωχ: 475/12, 31/10/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A100 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Ειδ. Πτωχ: 475/12 Αναφορικά με τον Ανδρέα Δημητρίου, από τη Λεμεσό Αίτηση ακύρωσης της Ειδοποίησης Πτώχευσης, ημερ. 8/6/12 Ημερομηνία: 31.10.2012 Εμφανίσεις: Για Αιτητή׃ κ. Μ. Κονής Για καθ' ης η Αίτηση: κ. Ζ. Νικολαίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό κρίση αίτηση, επιδιώκεται η ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης που εκδόθηκε την 1/6/2012 από την Alyona (Alena) Sindorenko, η οποία από τώρα και στο εξής θα καλείται η καθ' ης η αίτηση, προς τον Ανδρέα Δημητρίου, ο οποίος από τώρα και στο εξής θα καλείται ο αιτητής. Η αξίωση πληρωμής, επί της οποίας η καθ' ης η αίτηση βασίζει την ειδοποίηση, εδράζεται σε γραπτή συμφωνία ημερομ. 2/12/2011 που υπογράφηκε από τη μια πλευρά μεταξύ της καθ' ης η αίτηση και από την άλλη του αιτητή και ενός τρίτου προσώπου, της Μάγδας Δημητρίου. Με βάση την συμφωνία αυτή και σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς της καθ' ης η αίτηση, ο αιτητής μαζί με το τρίτο πρόσωπο ανέλαβαν να πληρώσουν στον δικηγόρο της καθ' ης η αίτηση Ν. Νεοκλέους ποσό €20.000= για εξόφληση των δικηγορικών εξόδων της καθ' ης η αίτηση σε τρείς δικαστικές διαδικασίες. Είναι η θέση της ότι ο αιτητής κατέβαλε μόνο το ποσό των €5.000= και συνεπώς παραμένει οφειλόμενο το ποσό των €15.000=. Στην ειδοποίηση πτώχευσης επισυνάπτονται αντίγραφα της συμφωνίας αυτής, της απόφασης του Ε. Δ. Λεμεσού στην Αγωγή 3126/04 και καταλόγου εξόδων στην Πολιτ. Εφ. 284/09. Οι λόγοι τους οποίους επικαλείται ο αιτητής για να πετύχει τον παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης, αλλά και τα όσα προβάλλει η καθ' ης η αίτηση για να τους αντικρούσει, εκτίθενται στην αίτηση, την ειδοποίηση ένστασης και τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που τις υποστηρίζουν, γι' αυτό και δεν θα τα επαναλάβω. Πολύ περιληπτικά αναφέρω μόνο ότι οι λόγοι που ο αιτητής επικαλείται στην αίτηση του για ακύρωση της ειδοποίησης και είναι δύο ουσιαστικά, εστιάζονται σε αμφισβήτηση της συμφωνίας επί της οποίας η καθ' ης αίτηση εδράζει την ειδοποίηση πτώχευσης, αφού όπως ισχυρίζεται η καθ' ης η αίτηση είναι αυτή που την έχει παραβιάσει και σε αμφισβήτηση του ύψους των δικηγορικών εξόδων τα οποία σύμφωνα με την ειδοποίηση πτώχευσης παραμένουν οφειλόμενα. Με την ένσταση της η καθ' ης η αίτηση προβάλλει ως λόγους απόρριψης της αίτησης ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη και ότι ο αιτητής ψεύδεται. Η ακροαματική διαδικασία περιορίσθηκε σε αγορεύσεις και οι συνήγοροι παρέδωσαν στο Δικαστήριο τις γραπτές τους αγορεύσεις όπου εκτίθενται οι θέσεις και τα επιχειρήματα τους. Ο αιτητής επέλεξε να καταχωρήσει την υπό κρίση αίτηση εκτός των πλαισίων που καθορίζει ο Καν. 40
(2)των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών και τα οποία σύμφωνα και με τη νομολογία που σχετίζεται με το θέμα, είναι αυστηρά περιορισμένα αφού ένας χρεώστης δεν μπορεί με ένορκο δήλωση, να εγείρει οποιοδήποτε άλλο θέμα πέραν αυτών που εκτίθενται στον κανονισμό, δηλαδή να έχει ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση που ισούται ή υπερβαίνει το εξ' αποφάσεως χρέος και η οποία δεν μπορούσε να εγερθεί στη διαδικασία στην οποία εξασφαλίσθηκε η απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε η ειδοποίηση (βλ. Λάρκος v. Ε. Κατσιαρή
(2000)1 ΑΑΔ 1694, Λαική Τράπεζα Λτδ v. Δημήτρη Δημητρίου, Πολ. Εφ. 278/06, ημερ. 17/4/2008). Είναι επίσης νομολογημένο ότι οι περιοριστικοί λόγοι που θεσπίζει ο πιο πάνω κανονισμός, δεν εμποδίζουν κάποιο χρεώστη να επιδιώξει ακύρωση ειδοποίησης πτώχευσης και για άλλους λόγους, εκτός αυτών που αναφέρονται στον κανονισμό αυτό. Στην περίπτωση όμως αυτή, η πρέπουσα διαδικασία, είναι η καταχώριση ξεχωριστής αίτησης και όχι η επιδίωξη ακύρωσης της με την ένορκο δήλωση που προβλέπει ο Kαν. 40
(2)(βλ. Λαική Τράπεζα Λτδ v. Δημήτρης Δημητρίου, πιο πάνω, Re Costas Louka
(1986)2 JSC 365, και William and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση,σελ. 38, In Re a Debtor (No.30 of 1956, ex parte The Debtor v. Harman
(1957)2 ALL E.R. 216), διαδικασία η οποία ορθά ακολουθήθηκε στην παρούσα περίπτωση, αφού τα θέματα που εγείρονται με την παρούσα αίτηση, βρίσκονται εκτός αυτών που καθορίζονται στον Καν. 40
(2). Όπως προκύπτει από την ειδοποίηση πτώχευσης, αυτή εδράζεται σε κάποια συμφωνία. Της συμφωνίας αυτής, γίνεται ρητή αναφορά και επίκληση και δυνάμει αυτής σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της καθ' ης η αίτηση, ο αιτητής ανέλαβε να καταβάλει στον δικηγόρο Ν. Νεοκλέους το ποσό των €20.000= δικηγορικά έξοδα τα οποία προέκυψαν από κάποιες δικαστικές διαδικασίες στις οποίες γίνεται επίσης γίνεται αναφορά. Παρά το ότι το ζήτημα τούτο δεν εγείρεται ευθέως ως λόγος ακύρωσης της πτωχευτικής διαδικασίας παρά μόνο ηγέρθη έμμεσα με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του αιτητή, θεωρώ ότι μπορεί και θα πρέπει να εξετασθεί λαμβανομένης υπόψη της ιδιαιτερότητας της πτωχευτικής διαδικασίας, αλλά και των συνεπειών που επέρχονται από αυτήν. Στο άρθρο 3
(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, καταγράφονται οι περιπτώσεις στις οποίες κάποιος χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης. Το εδάφιο
(3)του ιδίου άρθρου, προνοεί ότι: «Ειδοποίηση πτώχευσης με βάση το Νόμο αυτό θα γίνεται κατά τον καθορισμένο τύπο και θα καλεί το χρεώστη να πληρώσει το εξ' αποφάσεως χρέος ή το ποσό που διατάχτηκε να πληρώσει σύμφωνα με τους όρους της απόφασης ή του διατάγματος, ή να εξασφαλίσει το χρέος ή να συμβιβάσει αυτό κατά τρόπο που να ικανοποιεί τον πιστωτή ή το Δικαστήριο, και να εκθέτει τις συνέπειες της μη συμμόρφωσης προς την ειδοποίηση και πρέπει να επιδίδεται κατά τον καθορισμένο τρόπο ....................................................». (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου). Όπως προκύπτει από την πιο πάνω πρόνοια, είναι απαραίτητο να υπάρχει απόφαση ή διάταγμα Δικαστηρίου για να καταχωρηθεί ειδοποίηση πτώχευσης. Προς τούτο συνηγορεί επίσης και το περιεχόμενο των Κανονισμών 39 και 40 των Πτωχευτικών Κανονισμών, οι οποίοι μεταξύ άλλων Κανονισμών διέπουν τη διαδικασία που αφορά ειδοποίηση πτώχευσης και οι οποίοι και πάλι αναφέρονται σε απόφαση ή διάταγμα Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τον Κανον. 39, (σε Ελληνική μετάφραση) «Πιστωτής, που επιθυμεί όπως εκδοθεί ειδοποίηση πτώχευσης, θα προσκομίσει (shall) στον Πρωτοκολλητή επίσημο αντίγραφο της απόφασης ή του διατάγματος πάνω στην οποία ή στο οποίο στηρίζεται η ειδοποίηση και καταχωρεί την ειδοποίηση μαζί με αίτηση για έκδοση..................................................................». Και ο Κανον. 40
(2)(και πάλι σε Ελληνική μετάφραση) «θα πρέπει να οπισθογραφείται επίσης ένδειξη στον οφειλέτη ότι αν έχει ανταξίωση, συμψηφισμό ή ανταγωγή η οποία ισοδυναμεί ή υπερβαίνει το ποσό της εξ' αποφάσεως οφειλής ή το ποσό που διατάχθηκε να πληρωθεί και το οποίο δεν μπορούσε να προβληθεί στην αγωγή ή στη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση ή το διάταγμα................................................................». (Οι υπογραμμίσεις είναι και πάλι δικές μου). Όπως προκύπτει από τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, στην παρούσα περίπτωση η ειδοποίηση πτώχευσης εδράζεται σε μια συμφωνία δυνάμει της οποίας ο αιτητής φέρεται να ανέλαβε την πληρωμή των δικηγορικών εξόδων των δικηγόρων της καθ' ης η αίτηση σε κάποιες δικαστικές διαδικασίες. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί και προπάντων ούτε κάτι τέτοιο αναφέρει η καθ' ης η αίτηση ότι δηλαδή η ειδοποίηση πτώχευσης εδράζεται όχι στην αναφερόμενη συμφωνία αλλά σε αποφάσεις ή διατάγματα στις αναφερόμενες δικαστικές διαδικασίες, αφού στην εκδοθείσα ειδοποίηση πτώχευσης και πιο συγκεκριμένα στις παραγράφους 3 και 5 της αίτησης για έκδοση της ειδοποίησης γίνεται με σαφήνεια και ευκρίνεια αναφορά στη συμφωνία αυτή της οποίας μάλιστα και όπως ρητά αναφέρεται η εκτέλεση της δεν έχει ανασταλεί. Το γεγονός ότι η ειδοποίηση πτώχευσης δεν εδράζεται σε απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου, γεγονός απαραίτητο σύμφωνα με τα πιο πάνω, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η αίτηση θα πρέπει να έχει επιτυχή κατάληξη. Και αυτό γιατί το Δικαστήριο, λειτουργώντας ως Δικαστηρίου Δικαίου δεν μπορεί να αφήσει μια διαδικασία η οποία πάσχει από την γένεση της να συνεχισθεί. Όσον αφορά όμως τα έξοδα θεωρώ ότι ο συνήθης κανόνας ο οποίος προβλέπει ότι τα έξοδα επιβαρύνεται ο αποτυχών διάδικος θα πρέπει να παρακαμφθεί. Και αυτό γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση ο λόγος επιτυχίας της αίτησης δεν είχε τεθεί από τον αιτητή με τον πρέποντα τρόπο. Συνακόλουθα, η ειδοποίηση πτώχευσης ημερ.1/6/2012 παραμερίζεται. Καμία διαταγή για έξοδα. Σε περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο διαφανεί ότι η πράξη πτώχευσης έχει διαπραχθεί, δηλώνεται ότι τέτοια πράξη δεν έχει διαπραχθεί ( βλ. William's on Bankruptcy, 18η έκδοση, σελ. 43). (Υπ.) ......... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο