← Κύπρος

IΚOS CIF LTD ν. Martin Coward, Αρ. Αγωγής 5467/09, 30/11/2012

IΚOS CIF LTD ν. Martin Coward, Αρ. Αγωγής 5467/09, 30/11/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A134 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 5467/09 Μεταξύ: IΚOS CIF LTD Εναγόντων και Martin Coward Εναγόμενου ----------------------- (Και όπως τροποποιήθηκε μετά από διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 6.5.2011) Μεταξύ: ΙKOS CIF LTD Εναγόντων και

  1. Martin Coward
  2. George Dowdye
  3. David Anthony
  4. Eric Westphal
  5. Hans Drescher
  6. Vincent Pfister
  7. Sam Gover
  8. Peter Ho
  9. Simon Jones
  10. Dan Bower
  11. Nathalie Pratico
  12. Zoe Efford
  13. Marmidons (Cyprus) Ltd Εναγομένων -------------------------------------- Αίτηση ημερ. 19.7.12 για παραμερισμό και διαγραφή ένορκης δήλωσης 30 Noεμβρίου 2012 Για τους αιτητές: κ. Λ. Παπαφιλίππου, κ. Μ. Μενελάου για κ. Γ. Χριστοδούλου και κ. Κ. Μιχαήλ για κ. Χρυσοστομίδη Για τον καθ' ου η αίτηση 1: κ. Γ. Τριανταφυλλίδης με κ. Δ. Αραούζο ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπό κρίση αίτηση είναι μια από τις πολλές αιτήσεις που καταχωρίστηκαν στα πλαίσια της αγωγής και που ουσιαστικά άπτεται της αίτησης παρακοής διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 2.6.2010 που καταχωρίστηκε εκ μέρους της ενάγουσας εταιρείας και εναντίον του εναγόμενου
  14. Με την υπό κρίση αίτηση η ενάγουσα αιτείται τα ακόλουθα διατάγματα: Διαταγή του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον παραμερισμό και την διαγραφή της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Λοΐζου ημερ. 20.6.2012 η οποία συνοδεύει την ένσταση του καθ' ου η αίτηση ημερ. 20.6.
  15. Άνευ βλάβης και επηρεασμού της θεραπείας στην παράγραφο 1 ανωτέρω Διαταγή του Δικαστηρίου που να διατάσσει τη διαγραφή και/ή τον παραμερισμό των παραγράφων 4 και 11 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Λοίζου ημερ. 20.6.2012 η ποία συνοδεύει την ένσταση του καθ' ου η αίτηση ημερ. 20.6.2012 για το λόγο ότι είναι άσχετες και/ή είναι σκανδαλώδεις και/ή διότι τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς και/ή να παρενοχλήσουν και/ή καθυστερήσουν τη δίκαιη εκδίκαση της αίτησης παρακοής ημερ. 2.6.
  16. Διαταγή του Δικαστηρίου που να διατάσσει τη διαγραφή και/ή τον παραμερισμό των παραγράφων 5 και 13 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Μπαζίνα ημερ. 20.6.2012 η οποία συνοδεύει την ένσταση του καθ' ου η αίτηση ημερ. 20.6.2012 για το λόγο ότι είναι άσχετες και/ή είναι σκανδαλώδεις και/ή διότι τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς και/ή να παρενοχλήσουν και/ή καθυστερήσουν τη δίκαιη εκδίκαση της αίτησης παρακοής ημερ. 2.6.
  17. Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, θ.18 και Δ.27, θ.
  18. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: Η νομική βάση της αίτησης είναι εσφαλμένη και/ή δεν βασίζεται στους ορθούς Κανόνες Πολιτικής Δικονομίας. Οι αιτητές δεν χρησιμοποιούν το σωστό ένδικο μέσο για τον παραμερισμό και/ή τη διαγραφή της ένορκης δήλωσης. Αφ' ης στιγμής ο καθ' ου η αίτηση δεν βρίσκεται στην Κύπρο και είναι κάτοικος εξωτερικού και δη στο Μονακό, ήταν επιτρεπτό στον κ. Γιώργο Λοΐζου, ο οποίος δεν χειρίζεται την υπόθεση, να προβεί στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση εκ μέρους και/ή για λογαριασμό του καθ' ου η αίτηση. Με βάση τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου η διαμονή του καθ' ου η αίτηση στο εξωτερικό αποτελεί αφ' εαυτής καλό λόγο γιατί ο καθ' ου η αίτηση δεν προέβηκε ο ίδιος σε ένορκη δήλωση, χωρίς να χρειάζεται οποιαδήποτε περαιτέρω εξήγηση. Σε διαδικασία αίτησης για περιφρόνηση διατάγματος Δικαστηρίου, όπως η παρούσα, η οποία είναι οιονεί ποινική διαδικασία ο καθ' ου η αίτηση δεν υποχρεούται να δώσει ο ίδιος μαρτυρία προβαίνοντας προσωπικά σε ένορκη δήλωση. Αφ' ης στιγμής ο κ. Λοΐζου είναι ο ίδιος δικηγόρος κι αποκαλύπτει και την πηγή των πληροφοριών του είναι απόλυτα θεμιτό και επιτρεπτό να προβάλλει τις θέσεις που περιέχονται στην παρα.4 της ένορκης δήλωσης. Το περιεχόμενο της παρα.4 «υποβοηθά» τόσο το Δικαστήριο όσο και τους δικηγόρους των αιτητών να γνωρίζουν τους λόγους ένστασης του καθ' ου η αίτηση και σαν τέτοιο δεν είναι ούτε άσχετο ούτε σκανδαλώδες (scandalous and irrelevant). Σ' ότι αφορά την παρα.11 της ένορκης δήλωσης Λοΐζου είναι απόλυτα θεμιτό και επιτρεπτό για τον καθ' ου η αίτηση, μέσω του κ. Λοΐζου, να προβάλλει οποιονδήποτε λόγο ένστασης στην αίτηση την οποία αντιμετωπίζει. Αναφορικά με την παρα. 5 του κ. Μπαζίνα δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό σε αυτή εφόσον ο ενόρκως δηλών αποκαλύπτει πλήρως τόσο τη δική του πηγή πληροφόρησης όσο και του κ. Grierson. Εν πάση περιπτώσει δεν τίθεται θέμα διαγραφής των ισχυρισμών του κ. Μπαζίνα στην παράγραφο 5, αλλά είναι θέμα βαρύτητας που θα δοθεί στην εν λόγω μαρτυρία από το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της αίτησης παρακοής. Σε σχέση με την παρα. 13 της ένορκης δήλωσης Μπαζίνα ο ενόρκως δηλών παραθέτουν αυτούσιο το απόσπασμα του Αγγλικού Δικαστηρίου και εναπόκειται στο Δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσο η θέση που δίνει ο κ. Μπαζίνας συμφωνεί ή όχι με τα λεχθέντα από το Αγγλικό Δικαστήριο. Ο κ. Μπαζίνας δεν έχει ερμηνεύσει την απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου η οποία ομιλεί αφ' εαυτής. Οι παράγραφοι, των οποίων οι αιτητές επιζητούν τη διαγραφή, δεν είναι άσχετες και σκανδαλώδεις όπως ρητά απαιτεί η Δ.39 θ.18 των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας. Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών ότι ο καθ' ου η αίτηση, εναγόμενος 1, επέλεξε να υποστηρίξει την ένσταση που καταχωρίστηκε με ένορκες δηλώσεις όχι του ιδίου, αλλά άλλων προσώπων: από το δικηγόρο του γραφείου του συνηγόρου του καθ' ου η αίτηση Γιώργο Λοΐζου και από το δικηγόρο Γιώργο Μπαζίνα, πρόσωπα τα οποία, είναι η θέση των αιτητών, δεν νομιμοποιούνται να προβούν σε ένορκη δήλωση, τόσο δυνάμει των αρχών και κατευθυντήριων γραμμών της νομολογίας, όσο και ως εκ της φύσης της ίδιας της αίτησης. Πρόκειται για διαδικασία σε αίτηση παρακοής Διατάγματος του Δικαστηρίου όπου απαιτείται η προσωπική παρουσία του ιδίου του καθ' ου η αίτηση. (α) Διαγραφή του συνόλου της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Λοΐζου, δικηγόρου. Ο Θ.18 της Δ.39 παρέχει την εξουσία και περιβάλλει το Δικαστήριο με διακριτική ευχέρεια να διαγράψει από οποιαδήποτε ένορκη δήλωση θέμα που κρίνει ως σκανδαλώδες ή άσχετο. Ο μόνος περιορισμός που τίθεται είναι το ζήτημα να εμπίπτει στις δυο κατηγορίες. Ότι οι κανόνες πολιτικής δικονομίας δεν προβλέπουν για παραμερισμό και διαγραφή ολόκληρης της ένορκης δήλωσης δεν αλλάζει το ζήτημα. Αν ολόκληρη η ένορκη δήλωση περιέχει ισχυρισμούς που κρίνονται ως σκανδαλώδεις ή άσχετοι δεν βλέπω γιατί το Δικαστήριο δεν έχει τη διακριτική ευχέρεια να παραμερίσει και ή διαγράψει όλους τους ισχυρισμούς που συνιστούν το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης. Ο θεσμός σαφώς καλύπτει ζητήματα που κρίνονται ως σκανδαλώδη ή άσχετα δεν καλύπτει βρίσκω άλλες περιπτώσεις. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του καθ' ου η αίτηση εισηγείται ότι η μόνη διαταγή η οποία δίδει το δικαίωμα στο Δικαστήριο να παραμερίσει ένα έγγραφο σε διαδικασία, όπως την εδώ ένορκη δήλωση, είναι η Δ.64 Θ.2, διαταγή που απουσιάζει από την αίτηση και άρα πάσχει το δικαιοδοτικό βάθρο ώστε να καθιστά την αίτηση παράτυπη και ως εκ τούτου απορριπτέα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών υποστηρίζει ότι στη βάση της νομικής αρχής που καθόρισε η Dmitry Rybolovleyv v. Elena Rybolovleva

(2010)1(A) A.A.Δ. 82, οι εξηγήσεις και οι λόγοι που δίνει ο πιο πάνω Λοΐζου γιατί προβαίνει ο ίδιος σε ένορκη δήλωση αντί του καθ' ου η αίτηση: διαμένει στο Μονακό και αδυνατεί να έλθει στην Κύπρο να ορκιστεί για σκοπούς ένστασης, τόσο για προσωπικούς, όσο και για επαγγελματικούς λόγους, δεν είναι ικανοποιητικοί. Πρόκειται για μια γενικότροπη τοποθέτηση που δεν καλύπτει όλα τα σχετικά προαπαιτούμενα όπως καθορίζονται από τη νομολογία και επαναλήφθηκαν στην πιο πάνω υπόθεση. Ο χρόνος, πέραν των 45 ημερών που δόθηκε από το Δικαστήριο για να καταχωρήσει την ένσταση του ο καθ' ου η αίτηση, δεν υποστηρίζει την ύπαρξη κατεπείγοντος ζητήματος ώστε να θέτει πιεστικό χρονικό πλαίσιο που δεν άφηνε περιθώρια στον καθ' ου η αίτηση να καταρτίσει ο ίδιος την ένορκη δήλωση, αντί του δικηγόρου. Στην ίδια αυθεντία επιχειρηματολογεί και ο ευπαίδευτος συνήγορος του καθ' ου η αίτηση: Η πιο πάνω ερμηνεία της Rybolovleyv είναι εσφαλμένη. Στην τελευταία αυτή απόφαση αποφασίστηκε, είναι η θέση του, ότι είναι απολύτως επιτρεπτό σε δικηγόρο, ο οποίος δεν χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση, να προβαίνει σε ένορκη δήλωση εκ μέρους πελάτη του, όταν οι περιστάσεις το δικαιολογούν∙ και στην εδώ περίπτωση, προβάλλεται καλός λόγος. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην Rybolovleyv, συνοψίζοντας τις αρχές που διέπουν το θέμα της κατάρτισης και υποβολής σε δικαστική διαδικασία ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ανέφερε τα εξής: «Αν χρειάζεται να τις συνοψίσουμε ξανά, θα λέγαμε ότι γενικά ομιλούντες, μια ένορκη δήλωση δεν αποκλείεται απλά επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος.» .. .............................. ................................ Στις πιο πάνω καλά καθιερωμένες αρχές δεν κρίνουμε ορθό να προσθέσουμε ή να αναγνωρίσουμε και άλλη αρχή σύμφωνα με την οποία εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος και δεν επεξηγεί με επάρκεια γιατί προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο πελάτης του, τότε η ένορκη δήλωση πάσχει και θα πρέπει ν' αγνοηθεί ή απορριφθεί.» Για να σημειώσει πιο κάτω την αντιδιαστολή των γεγονότων της υπόθεσης με την υπόθεση Dulal Dulal. Σε εκείνη την περίπτωση, έκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο, χρειαζόταν μια εξήγηση γιατί ο αιτητής δεν κατάρτισε ο ίδιος την ένορκη δήλωση, ενώ κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν στην Κύπρο. Σε άλλη όμως υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο με μονομελή σύνθεση αποδέχθηκε ως κανονική ένορκη δήλωση δικηγόρου εκ μέρους αλλοδαπής αιτήτριας η οποία ήδη είχε απελαθεί και βρισκόταν στο εξωτερικό για να καταλήξει στη θέση ότι: «Με αυτά ως δεδομένα, μπορούμε να δεχθούμε ως αρχή της νομολογίας αναφορικά με το θέμα παροχής εξήγησης ως προς το γιατί ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, ότι κάποια εξήγηση προς τούτο απαιτείται, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος, όπως είναι η διαμονή του διαδίκου στο εξωτερικό και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών. Στην υπό εξέταση δε περίπτωση, σύμφωνα με τον ομνύοντα δικηγόρο, η αιτήτρια-εφεσείουσα είναι μόνιμη κάτοικος Ελβετίας η οποία έχει την φροντίδα ανήλικου τέκνου του ζεύγους και η οποία επιλαμβανόταν λήψης δικαστικών μέτρων στην Ελβετία και σε άλλες χώρες κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αυτά τα στοιχεία, λαμβανόμενα υπόψη, μαζί με το στοιχείο του επικαλούμενου κατεπείγοντος του θέματος, δεν θα απαιτούσαν, κατά την άποψή μας την παροχή οποιωνδήποτε άλλων εξηγήσεων ως προς το γιατί τα αναγκαία γεγονότα τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου μέσω δικηγόρου ο οποίος αποκάλυψε ικανοποιητικά τις πηγές πληροφόρησής του.» Από τη στιγμή λοιπόν, εισηγείται ο ευπαίδευτος συνήγορος του καθ' ου η αίτηση, και είναι παραδεχτό από την άλλη πλευρά, ότι ο καθ' ου η αίτηση είναι κάτοικος του Μονακό, είναι απoλύτως επιτρεπτό και θεμιτό να προβεί σε ένορκη δήλωση κατ' εξουσιοδότηση ή εκ μέρους του δικηγόρος, χωρίς να χρειάζεται οποιαδήποτε περαιτέρω αιτιολογία ή επεξήγηση: Η διαμονή του καθ' ου η αίτηση στο εξωτερικό στη βάση της απόφασης Rybolovleyv συνιστά αφ' εαυτής «εμφανή καλό λόγο». Η αίτηση για τιμωρία του καθ' ου για παρακοή διατάγματος βασίζεται ανάμεσα σε άλλα, στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, το οποίο συνάδει με το άρθρο 162 του Συντάγματος και στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 κ.9, Δ.42(α) κ.1-13. Η διαδικασία που ακολουθείται είναι ταυτόσημη με τη διαδικασία σε ποινική δίκη. Ηalin v. Timour
(2005)1 A.Α.Δ. 424. Ενδελεχής ανάλυση της νομολογίας σε ότι αφορά τη διάκριση της αστικής (civil) από την ποινική (criminal) παρακοή βρίσκεται στην υπόθεση της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου Constantinos Ioannides v. The Republic
(1971)3 C.L.R. 8, σελ. 48 - 57 και Ελισάβετ Θεοφάνους ν. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.α.
(2009)2 Α.Α.Δ. 634 To βάρος απόδειξης το φέρει το αιτητής, ο οποίος και έχει την υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση του, Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750. Όπως τονίστηκε ιδιαιτέρως στην πιο πάνω απόφαση η έλλειψη μαρτυρίας που να αποδεικνύει τα αμφισβητούμενα γεγονότα, καθιστά την ετυμηγορία του Δικαστηρίου ακροσφαλή και την όποια απόφαση του υποκείμενη σε ακύρωση. Η διαδικασία της αστικής παρακοής προσομοιάζει με την ποινική διαδικασία στην έννοια ότι όλα τα τυπικά και ουσιαστικά εχέγγυα του ποινικού δικαίου πρέπει να ικανοποιούνται. Δρόσος Μιχαηλίδης v. Margita Μιχαηλίδου Poliakova Έφεση αρ. 22/2009 ημερ. 24.2.11 και In re Bramblevale Ltd
(1970)Ch. 18 και Savings and Investment Bank Ltd v. Gasco (No.2)
(1988)1 All E.R.
  1. Tο αποδεικτικό βάρος το φέρει ο αιτητής ο οποίος πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο στον ικανοποιητικό βαθμό και στην διαπίστωση της βεβαιότητας της ενοχής του καθ' ου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. David Bean Injunctions 8η έκδοση, παρ.618 και
  2. Όπως παρατηρεί και ο Ναθαναήλ Δ. στην απόφαση σε αίτηση του εδώ εναγομένου 1 για ένταλμα της φύσης certiorari Πολ. Εφ. 17/12, ημερ. 5.3.2012, στα πλαίσια της διασφάλισης δίκαιης αντιμετώπισης του υποκείμενου σε ενδεχόμενες κυρώσεις διαδίκου που αντιμετωπίζει η αίτηση παρακοής και υπό το φως της νομολογίας ότι η αστική παρακοή είναι οιονή ποινικής φύσεως είναι απαραίτητη η παρουσία του διαδίκου. Τόσο για να ακουστεί επί της ουσίας της αιτήσεως παρακοής, την οποία βεβαίως δύναται να αμφισβητήσει, όσο και για να προβάλει τις θέσεις του σε περίπτωση ενοχής ως προς την ενδεχόμενη ποινή συχνά στερητική της ελευθερίας του. Τα τυπικά λοιπόν και ουσιαστικά εχέγγυα της ποινικής διαδικασίας και δίκης οφείλονται να τηρούνται (In re Bramblevale Ltd
(1970)Ch. 128, Κrashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(2003)1 Α.Α.Δ. 1085 και Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Mιχαηλίδου Poliakova, Εφ. Αρ. 20/09, ημερ. 24.2.2011. Από την άλλη, όταν εγείρεται υπεράσπιση αδυναμίας συμμόρφωσης σε θετική διαταγή του Δικαστηρίου, το βάρος απόδειξης μιας τέτοιας αδυναμίας συμμόρφωσης εναπόκειται στον εναγόμενο. Α.G. v. Walthamstow UDC
(1985)11 TLR 533 όπως αναφέρεται στους Borrie & Lowe's Law of Contempt, 2η έκδοση σελ. 401 και υιοθετείται έφεση αρ. 22/2009 Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Μιχαηλίδου Poliakova, ημερ. 24.2.2011. Ο καθ' ου η αίτηση επέλεξε να μην προβεί ο ίδιος σε ένορκη δήλωση αλλά μέσω άλλων προσώπων να θέσει τα γεγονότα που κατά τον ίδιο είτε κλονίζουν την υπόθεση των αιτητών είτε συνιστούν υπεράσπιση. Η διαδικασία της ένστασης με καταχώριση ενόρκου δηλώσεως δεν εμποδίζει τον αιτητή να καταχωρίσει περισσότερες από μια ένορκη δήλωση. Παραμένει δε πάντοτε στα πλαίσια της υπό κρίση διαδικασίας, ότι θα πρέπει να προσκομιστεί και να ακουστεί προφορική μαρτυρία εκ μέρους του αιτητή προς απόδειξη της υπόθεσης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ή εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση όπου εισάγει ειδικές υπερασπίσεις και φέρει το βάρος απόδειξης. Έχοντας κατά νου τις πρόνοιες της Δ.39 Θ. 18 και εντάσσοντας το ζήτημα μέσα στα πλαίσια της φύσης της αίτησης για παρακοή, καταλήγω ότι με τις εξηγήσεις που δίδει ο δικηγόρος Λοΐζου προκύπτει ένας εμφανής καλός λόγος γιατί δεν προχώρησε ο ίδιος ο καθ' ου η αίτηση σε ένορκη δήλωση, πέραν της διαμονής του στο εξωτερικό και «για προσωπικούς και για επαγγελματικούς λόγους». Η αρχή που επαναλήφθηκε στην υπόθεση Rybolovleyv, πιο πάνω, παραμένει. Προχωρώ και πιο κάτω το συλλογισμό μου λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της διαδικασίας, οιονεί ποινική, για να επισημάνω ότι το άρθρο 20 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ.9, όπως τροποποιήθηκε δυνάμει του Ν.14
(1)/2009 προνοεί ότι γραπτή δήλωση που γίνεται από οποιοδήποτε πρόσωπο σε οποιαδήποτε ποινική διαδικασία, τηρουμένων των προϋποθέσεων που θέτει το ίδιο το άρθρο, μπορεί να γίνει αποδεκτή στην ίδια έκταση και ισχύ ως προφορική μαρτυρία από το εν λόγω πρόσωπο. Στο δε εδάφιο 20.3(β) προνοείται ότι: «το Δικαστήριο δύναται, αυτεπάγγελτα ή κατόπι αίτησης οποιουδήποτε μέρους της διαδικασίας να απαιτήσει από τον εν λόγω πρόσωπο όπως παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και να δώσει μαρτυρία. Το δε άρθρο 24 προνοεί στην επιφύλαξη του τα ακόλουθα: «Νοείται ότι σε ποινική διαδικασία το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε στάδιο να μην αποδεχθεί εξ ακοής μαρτυρία, αν κρίνει ότι τούτο εξυπηρετεί τους σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης.» Σύμφωνα με το άρθρο 23: « "Εξ ακοής μαρτυρία" σημαίνει δήλωση που έγινε από πρόσωπο άλλο από εκείνο που καταθέτει σε πολιτική ή ποινική διαδικασία και η οποία προσάγεται ως μαρτυρία για απόδειξη των όσων αναφέρονται σε αυτή.» Το άρθρο 24 δεν αποκλείει τέτοια μαρτυρία απλώς και μόνο γιατί αυτή είναι εξ ακοής. Νοείται όμως, σύμφωνα με την επιφύλαξη του ιδίου άρθρου, ότι το Δικαστήριο δύναται σε οποιαδήποτε στάδιο της διαδικασίας να μην αποδεχθεί εξ ακοής μαρτυρία, αν κρίνει ότι τούτο εξυπηρετεί τους σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Στη συνέχεια το άρθρο 26 περιβάλει το Δικαστήριο με την εξουσία να παραχωρήσει άδεια για κλήτευση μάρτυρα για αντεξέταση, σε περίπτωση που εισαχθεί εξ ακοής μαρτυρία, ενώ το άρθρο 27 το πλαίσιο και τα κριτήρια μέσα στα οποία θα αξιολογήσει τη βαρύτητα που θα προσδοθεί σε τέτοια μαρτυρία ώστε να κριθεί η τελική αποδεικτική της αξία. Ως εκ τούτου το αίτημα για διαγραφή του συνόλου της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Λοΐζου στη βάση της Δ.39 Θ.18 δεν μπορεί να ικανοποιηθεί στο στάδιο αυτό και μέσα στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης. (β) Διαγραφή των §§ 4 και 11 της ένορκης δήλωσης Λοΐζου ως άσχετες και σκανδαλώδεις Ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών υποστηρίζει με την αγόρευση του παραπέμποντας τόσο στην ίδια τη Δ.39, θ.2, όσο και στην Ετήσια Αγγλική Δικονομική Πρακτική του 1960, σελ. 478, πως το Δικαστήριο θα πρέπει να κρίνει κατά πόσο οι πιο πάνω παράγραφοι περιέχουν θέσεις ή ζητήματα που κρίνονται σκανδαλώδη ή ενοχλητικά κάτω από τις αρχές που τάσσει η νομολογία. «The sole question is whether the matter alleged to be scandalous would be admissible in evidence to show the truth or any allegation in the pleading which is material with reference to the relief prayed." Εισηγείται λοιπόν ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών, ότι στην εν λόγω παράγραφο ο Λοΐζου, προβαίνει στην ένορκη του δήλωση σε υποβολή διαφόρων ζητημάτων που αφορούν τόσο νομικά αλλά και πραγματικά γεγονότα, ενώ η ένορκη δήλωση πρέπει να περιορίζεται σε αναφορά γεγονότων που βρίσκονται στη σφαίρα της προσωπικής γνώσης του ενόρκως δηλούντος. Η υποβολή, όπως την θεωρεί ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών, δεν συνιστά παράθεση γεγονότων, ούτε και είναι δυνατό ένας μάρτυρας να υποβάλλει σε δήλωση του ότι αυτό που ισχυρίζεται είναι αλήθεια. §11 "Όπως με πληροφορεί ο δικηγόρος κ. Γεώργιος Τριανταφυλλίδης η παρούσα αίτηση εν όψει, μεταξύ άλλων, και των ευρημάτων του Ανωτάτου Δικαστηρίου με τις αποφάσεις του ημερομηνίας 14 Φεβρουαρίου 2012 και 5 Μαρτίου 2012 - Τεκμήρια 7 και 8 - πρέπει να απορριφθεί και δεν μπορεί να προχωρήσει λόγω της μη εξασφάλισης από τους αιτητές της παρουσίας του καθ' ου η αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου με τον ορθό δικονομικό τρόπο.» Ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών θεωρεί τον πιο πάνω ισχυρισμό ως σκανδαλώδη. Παραθέτει γεγονότα που έλαβαν χώρα ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως εμφαίνονται στο πρακτικό, Τεκμ.2, στην αίτηση, για να εισηγηθεί ότι είναι τουλάχιστον τραγελαφικό με αυτά τα δεδομένα, ο καθ' ου η αίτηση να προχωρεί να καταχωρεί ένσταση με ένορκη δήλωση: O εδώ ενόρκως δηλών να νομιμοποιείται στην καταχώριση δικής του ένορκης δήλωσης με τις οδηγίες του καθ' ου η αίτηση και την ίδια στιγμή να ισχυρίζεται ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί επειδή ο καθ' ου αίτηση, χωρίς να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση, δεν εμφανίζεται στο Δικαστήριο για το λόγο ότι δεν εξασφαλίστηκε η παρουσία του με τον ορθό δικονομικό τρόπο και πάνω σε αυτό το λόγο να επιδιώκει απόρριψη της αίτησης. Από τα πιο πάνω και με αναφορά στις ημερομηνίες καταχώρισης της ένστασης του καθ' ου η αίτηση και την ημερομηνία που η αίτηση παρακοής ήταν ορισμένη για οδηγίες γίνεται φανερό ότι ο ενόρκως δηλών κινείται αντιφατικά κατά τρόπο που δικαιολογεί τη διαγραφή της επίδικης παραγράφου ως σκανδαλώδους και άσχετης με την υπόθεση. Ούτε και το αίτημα αυτό μπορεί να ικανοποιηθεί: δεν είναι δυνατόν να κριθούν ότι τα όσα εκεί παρατίθενται εμπίπτουν στην έννοια του σκανδαλώδους ή άσχετου κάτω από τις πρόνοιες του Θ. 18 της Δ.39. Συμφώνως με τη Δ.39 Θ. 2 οι ένορκες δηλώσεις πρέπει να περιορίζονται σε τέτοια γεγονότα που ο μάρτυρας είναι ικανός να αποδείξει εξ ιδίας γνώσεως αλλά σε ενδιάμεσες αιτήσεις μια ένορκη δήλωση μπορεί να περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφορίας και πίστης με τις πηγές και τους λόγους που την υποστηρίζουν. Είναι ορθό ότι ο ενόρκως δηλών δικαιούται να αναφέρει την άποψη του και την πεποίθηση του σε ενδιάμεση απόφαση. Σε κάθε περίπτωση παραμένει κάτω από τις πρόνοιες του Θ. 1 της Δ.39 το δικαίωμα του διαδίκου να διατάξει την παρουσία του καταθέτη για αντεξέταση. Αλλά όχι μόνο. Όπως είπα πρόκειται για οιονεί ποινική διαδικασία. Η κάθε πλευρά που φέρει το βάρος απόδειξης θα πρέπει να παρουσιάσει τη μαρτυρία που κατά την κρίση της θα υποστηρίξει τις θέσεις της, το δικαίωμα όμως για αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος ή άλλου προσώπου δυνάμει του άρθρου 26 του Κεφ. 9 αν εισαχθεί εξ ακοής μαρτυρία. Παραμένει πάντοτε ως ένα δυνητικό μέτρο σε περίπτωση που δεν κληθεί να μαρτυρήσει δια ζώσης ενώπιον του Δικαστηρίου. (γ) Διαγραφή των παραγράφων 5 και 13 της ένορκης δήλωσης Γιώργου Μπαζίνα Η επιχειρηματολογία του ευπαίδευτου δικηγόρου για τους αιτητές είναι ότι η παράγραφος 5 της ένορκης δήλωσης του δικηγόρου Μπαζίνα αποτελεί εξ ακοής μαρτυρία δευτέρου βαθμού η ορθότητα της οποίας δεν μπορεί να ελεγχθεί από το Δικαστήριο. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Βασίλη Χαραλάμπους κ.α.
(2010)1 (Β) Α.Α.Δ. 829. «Στην υπό εξέταση περίπτωση, η πηγή πληροφόρησης του ομνύοντα είναι φανερή και έχει παρουσιαστεί προς έλεγχο του Δικαστηρίου μέσω των επισυναφθέντων εγγράφων. Σημειώνουμε περαιτέρω ότι εν πάση περιπτώσει, η σημασία της πιο πάνω προϋπόθεσης έχει μειωθεί, μετά που η εξ ακοής μαρτυρία κατέστη γενικά αποδεκτή δια νόμου [Περί Αποδείξεως (Τροποποιητικός) Νόμος αρ. 32(Ι)2004]». Ο ευπαίδευτος συνήγορος του καθ' ου η αίτηση εισηγείται στην αγόρευση του ότι μαρτυρία η οποία είναι σχετική είναι αποδεκτή στη βάση τόσο της Δ.39 Θ. 2 όσο και στο περί Αποδείξεως Νόμο όπως τροποποιήθηκε, έστω και αν είναι εξ ακοής μαρτυρία, νοουμένου ότι ο ενόρκως δηλών αποκαλύπτει τις πηγές της πληροφόρησης του. Εναπόκειται στο Δικαστήριο εισηγείται, να αποφασίσει τη βαρύτητα την οποία θα δώσει σε συγκεκριμένη μαρτυρία η οποία οπωσδήποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί για το λόγο ότι είναι εξ ακοής μαρτυρία δευτέρου βαθμού. Θέση ορθή όπως εντάσσεται κάτω από τις πρόνοιες του άρθρου 27 του περί Αποδείξεως Νόμου και των όσων έχω ήδη επεξηγήσει πιο πάνω κατά την εξέταση των άλλων θεραπειών. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω και μέσα στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης, δεν παρέχεται έδαφος για να παρασχεθούν στους αιτητές οι θεραπείες που επιζητούνται. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. . Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ/ΓΚ Αναφορά: Παραμερισμός / Διαγραφή Ένορκης Δήλωσης Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.