ΜΑΡΙΑ ΑΝΔΡΕΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ως διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντος Ανδρέα Νικόλα Ιωαννίδη κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κ.α., Αρ. Αγωγής 5764/2011, 19/11/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:A122 ΣTO EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 5764/2011 ΜΕΤΑΞΥ:
- ΜΑΡΙΑ ΑΝΔΡΕΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ως διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντος Ανδρέα Νικόλα Ιωαννίδη, εκ Λεμεσού
- ΜΑΡΙΑ ΑΝΔΡΕΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, εκ Λεμεσού
- ΝΙΚΟΛΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, εκ Λεμεσού και προσωρινά στην Αγγλία
- ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, εκ Λεμεσού και προσωρινά στην Αγγλία
- ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, ανήλικου δια της μητέρας του και φυσικής κηδεμόνα του Μαρίας Ανδρέα Ιωαννίδη, εκ Λεμεσού Εναγόντων και
- ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, μέσω του Γενικού Εισαγγελέα
- ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ, εκ Λευκωσίας
- ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ, εκ Λευκωσίας
- ΜΑΡΚΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ, εκ Λευκωσίας Εναγομένων --------------------------------- Αίτηση ημερ. 24.8.2012 Ημερομηνία: 19.11.2012 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Δ. Αραούζος Για Εναγόμενο2-Καθ' ου η αίτηση: κα Σ. Χούρη Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Την 30.7.2012 εκδόθηκε απόφαση στην αίτηση ημερ. 19.12.2011 με την οποία διατάχθηκε όπως ο Εναγόμενος 2 διαγραφεί από διάδικος και το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και η επίδοση εναντίον του παραμεριστούν εξ' υπαρχής. Με την υπό κρίση αίτηση οι Ενάγοντες-Αιτητές εξαιτούνται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να επεκτείνεται ο χρόνος καταχώρησης έφεσης κατά της πιο πάνω απόφασης. Όπως προκύπτει από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση ευθύς μετά την έκδοση της απόφασης οι δικηγόροι των Αιτητών άρχισαν να την μελετούν για σκοπούς έφεσης. Φαίνεται πως η επιλογή της έφεσης ήταν δεδομένη και αυτή θα μπορούσε να καταχωριστεί εντός 14 ημερών. Ο μόνος λόγος για τον οποίο τούτο δεν έγινε ήταν γιατί οι δικηγόροι των Αιτητών ήταν της αντίληψης πως η περίοδος μέσα στην οποία η έφεση μπορούσε να καταχωριστεί ήταν έξη εβδομάδες. Είχαν εκλάβει οι δικηγόροι των Αιτητών πως, επειδή το αποτέλεσμα της απόφασης ήταν η απόρριψη της αγωγής εναντίον του Εναγομένου 2, αυτή ήταν τελική και όχι ενδιάμεση απόφαση. Κατά την συζήτηση της αίτησης, υπήρξε ταύτιση θέσεων των δικηγόρων των διαδίκων ότι η απόφαση της 30.7.2012 ήταν ενδιάμεση. Η γενική πρόνοια στη Δ.35, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι πως δεν μπορεί να καταχωριστεί έφεση κατά ενδιάμεσης απόφασης μετά πάροδο 14 ημερών, ενώ στην περίπτωση τελικής απόφασης το χρονικό περιθώριο είναι έξη εβδομάδες. Μετά την εκπνοή των αναφερομένων προθεσμιών, έφεση μπορεί να καταχωριστεί μόνο μετά από διαταγή παράτασης του χρονικού περιθωρίου από το Δικαστήριο. Ο Εναγόμενος 2 καταχώρισε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης. Με τους λόγους ένστασης 1 μέχρι 6 δεν επικαλείται οτιδήποτε το συγκεκριμένο σε σχέση με την παρούσα υπόθεση, αλλά καθορίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε η νομική επιχειρηματολογία της δικηγόρου του. Με το λόγο ένστασης 7, εγείρει ζήτημα ότι οι λόγοι έφεσης που οι Αιτητές προβάλλουν ότι θα προωθήσουν, εφόσον η αίτηση επιτύχει, δεν ευσταθούν και δεν έχουν πιθανότητες επιτυχίας. Το βάσιμο των λόγω έφεσης θα μπορεί να κρίνει το Εφετείο εάν και εφόσον παραταθεί ο χρόνος καταχώρησης έφεσης. Ό,τι στο στάδιο τούτο μπορεί να ειπωθεί είναι πως το θέμα αφορά σε πρωτόγνωρο ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος. Με το λόγο ένστασης 8, ο Εναγόμενος 2 επικαλείται πως οι Αιτητές δεν θα υποστούν καμία ζημιά και κανένα δικαίωμα τους δεν θα πληγεί εάν η αίτηση απορριφθεί, γιατί σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής τους, η αποζημίωση τους θα καταβληθεί πλήρως από την εναγόμενη 1, Κυπριακή Δημοκρατία. Η παράμετρος είναι αδιάφορη του επιδίκου ζητήματος. Η επιλογή των εναγομένων ανήκει στον εκάστοτε ενάγοντα. Το ζήτημα είναι κατά πόσο ο ενάγοντας έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον συγκεκριμένου εναγομένου. Αν ναι, τότε δικαιούται στην προώθηση του. Η ύπαρξη εναλλακτικής θεραπείας ή η δυνατότητα ικανοποίησης της ιδίας θεραπείας από άλλο εναγόμενο δεν μπορεί να προσμετρήσει ώστε να στερηθεί ο ενάγοντας του δικαιώματος του να προωθήσει την υπόθεση του εναντίον συγκεκριμένου εναγομένου, ούτε και για να μην ασκηθεί προς όφελος του η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, εκεί όπου οι περιστάσεις της υπόθεσης θα συνηγορούσαν προς τούτο. Επομένως το μόνο επίδικο ζήτημα είναι κατά πόσο η λανθασμένη αντίληψη του δικηγόρου ότι η έφεση θα μπορούσε να καταχωριστεί εντός έξη εβδομάδων, η εδραζόμενη σε εσφαλμένη νομική προσέγγιση, συνιστά επαρκή δικαιολογία ώστε το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος των διαδίκων πελατών του. Ό,τι άλλο θα πρέπει να σημειωθεί είναι πως οι δικηγόροι των Αιτητών αντιλήφθηκαν το σφάλμα τους όταν επισκέφθηκαν το Πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου για να διευκρινίσουν το θέμα. Αυτό φαίνεται να έγινε στις 23.8.2012 και οδήγησε στην εσπευσμένη καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης την επόμενη. Η έφεση θα μπορούσε να είχε καταχωριστεί το αργότερο την 13.8.2012 ενώ, για ότι αξίζει, σημειώνεται πως η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε εντός της περιόδου των έξη εβδομάδων που οι δικηγόροι νόμιζαν πως θα μπορούσαν να καταχωρίσουν την έφεση. Για να αξιολογηθεί το σφάλμα των δικηγόρων των Αιτητών και να εκτιμηθεί το βάρος που πρέπει να αποδοθεί στη δεδομένη υπαιτιότητα τους για τη μη καταχώριση εμπρόθεσμης έφεσης, επιβάλλεται αναφορά στο νομικό ζήτημα όπου έσφαλαν. Το ζήτημα του κατά πόσο μια απόφαση είναι τελική ή ενδιάμεση εξετάστηκε στην Wortham κ.ά. ν. Τσίμον κ.ά.
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1442. Όπως ετέθηκε στη μεταγενέστερη Σπηταλιώτης κ.ά. ν. Liberty Life Insur. Ltd
(2002)1 (B) A.A.Δ.1140, στην Wortham το Εφετείο κατόπιν επισταμένης αναφοράς στην Κυπριακή και Αγγλική νομολογία, υπέδειξε την προτίμηση για την άποψη ότι η κατάταξη πρέπει να γίνεται με αναφορά στη φύση της αίτησης, δηλαδή με κριτήριο το κατά πόσο με διαφορετικό αποτέλεσμα θα συνεχιζόταν η αγωγή και όχι με αναφορά στις συνέπειες της εκδοθείσας απόφασης ή διατάγματος. Εκείνο που μετρά, είναι όχι αυτή καθ' εαυτή η φύση του διατάγματος που εκδόθηκε, αλλά η αίτηση ή η διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε. Τελικό είναι το διάταγμα που εκδίδεται στο πλαίσιο αίτησης ή διαδικασίας που θα απέληγε σε τελική επίλυση του επίδικου θέματος, όποιος από τους διαδίκους και αν κέρδιζε. Με την απόφαση της 30.7.2012, η αγωγή εναντίον του Εναγομένου 2 απορρίφθηκε και η αξίωση των Αιτητών (Εναγόντων) εναντίον του, επιλύθηκε. Δεν θα είχε όμως έτσι επιλυθεί εάν η απόφαση ήταν διαφορετική. Εάν η αίτηση του Εναγομένου 2 απορριπτόταν, η εναντίον του αγωγή θα συνεχιζόταν. Μπορεί να ειπωθεί πως η απόφαση στη Wortham αποτέλεσε ορόσημο στη νομολογία αναφορικά με το επιμέρους ζήτημα. Οι παλινδρομήσεις στην προηγούμενη νομολογία, σε ένα πρόβλημα που χαρακτηρίστηκε δύσκολο, καταλάγιασαν. Επικράτησε η προαναφερθείσα προσέγγιση, χωρίς να τεθεί, έκτοτε υπό αμφισβήτηση (βλ. Κοτσωνιά ν. Αντωνίου
(2002)1 (Β) Α.Α.Δ. 975, 980 και G & Z. ENGINEERS LTD v. AMERON B.V.
(2009)1 (Β) Α.Α.Δ. 1106, 1111). Στη Σπηταλιώτης είχε εκδοθεί συνοπτική απόφαση εναντίον των εφεσείοντων που κατεχώρισαν έφεση 41 ημέρες μετά. Η προσβαλλόμενη απόφαση που ρύθμισε τελεσίδικα τη διαφορά των διαδίκων, συνιστούσε ενδιάμεση απόφαση, αφού εάν η αίτηση για συνοπτική απόφαση απορριπτόταν, η αγωγή θα συνεχιζόταν. Κατέληξε το Εφετείο πως η έφεση ήταν εκπρόθεσμη «και δεδομένου ότι δεν υπήρξε μέχρι τώρα παράταση χρόνου, θα πρέπει να απορριφθεί». Την τελευταία αναφορά του Εφετείου αναγάγουν οι δικηγόροι των Αιτητών, σε νουθεσία πως σε τέτοιες περιπτώσεις, εφόσον ζητείται παράταση χρόνου καταχώρισης έφεσης, αυτή πρέπει να παραχωρείται. Είμαι της άποψης πως δεν ήταν η επιδίωξη του Εφετείου να καθιερώσει οιοδήποτε «ειδικό κανόνα» για τις περιπτώσεις τέτοιων σφαλμάτων με μια αναφορά που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και πλεονάζουσα. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης, δεν υπόκειται σε περιορισμούς. Αναφέρεται στη Βούρια ν. Δασκάλου κ.α.
(1993)1 Α.Α.Δ. 808, 810: ". H άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου συναρτάται με τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, όπως επαναβεβαιώνεται στην πρόσφατη απόφαση στη Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140. Όπως επεξηγείται, τα συμφέροντα της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Εκείνος ο οποίος επιδιώκει το δίκαιο δεν μπορεί να επιδείξει αδιαφορία για τα δικαιώματα του η εκείνα του αντιδίκου του ή καταφρόνηση για τα θεσμικά πλαίσια άσκησης των δικαιωμάτων του. Εκεί όμως που επιδεικνύει σπουδή για την άσκηση των δικαιωμάτων του και εκτρέπεται λόγω σφάλματος ή αδιαφορίας του δικηγόρου, μπορεί να τύχει συγχώρησης νοουμένου ότι δε διαπιστώνεται άλλος ανατρεπτικός παράγοντας για την απονομή της δικαιοσύνης. Η αποκάλυψη των λόγων της έφεσης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την παράταση της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης. Στην προκείμενη περίπτωση η καθυστέρηση της αιτήτριας να υποβάλει έφεση μέσα στα θεσμικά χρονικά πλαίσια, δεν οφειλόταν σε αδιαφορία ή καταφρόνηση των θεσμών. Θα ήταν ασφαλώς καλύτερο αν υποβαλλόταν αίτηση για παράταση μόλις είχε διαπιστωθεί ότι εξέπνευσε ο χρόνος για την υποβολή έφεσης.» Διαπιστώνεται πως παλαιότερα το ζήτημα αντιμετωπιζόταν με μεγαλύτερη αυστηρότητα (βλ. Pavlou and another v. Cacoyianni and others
(1963)2 CLR 405 και Loizou v. Konteatis
(1968)1 CLR 291). Όχι πως υπάρχει σήμερα παραγνώριση των θεσμών και των εγγενών ωφελειών από την τήρηση τους, αλλά, ενδεχομένως, λόγω της μεγαλύτερης ευαισθητοποίησης όσον αφορά τα δικαιώματα των διαδίκων με προσανατολισμό όπως, όπου είναι δυνατό, η διαφορά να κρίνεται επί της ουσίας της. Στην Σολιάτης κ.ά. ν. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162, το Εφετείο με αναφορά στις Georghiou v. Republic
(1968)1 C.L.R. 411 και Φιλίππου ν. Δημοκρατίας
(1989)3 (Δ) Α.Α.Δ. 2385, σημειώνει πως αυτές: «. καθορίζουν μια από επιεική προσέγγιση σε μερικές περιπτώσεις που παρατηρείται λάθος ή αμέλεια του δικηγόρου του αιτητή. Υιοθετούμε αυτή την προσέγγιση η οποία έχει τις ρίζες της σε προγενέστερες αποφάσεις του Εφετείου μας και στηρίζεται στην ερμηνεία που έδωσαν τα Αγγλικά Δικαστήρια στους αντίστοιχους θεσμούς που είναι όμοιοι με τους δικούς μας, σύμφωνα με την οποία ο λόγος που αναφέρεται σε λάθος ή παρεξήγηση του εφεσείοντα ή του δικηγόρου του είναι δυνατό να γίνει δεκτός ως ικανοποιητικός λόγος για παράταση της προθεσμίας σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά αν θα γίνει δεκτός ή όχι εξαρτάται πάλιν από τα ιδιαίτερα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης. Σχετικές επί του προκειμένου είναι οι υποθέσεις Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καραμιχαήλ και δύο άλλων
(1967)1 Α.Α.Δ. 61 και Kerorkian v. Burney
(1937)4 All E.R. 97, C.A.» Στην υπόθεση Lavar Shipping Co. Ltd v. Δημοκρατίας
(1990)3 (Γ) Α.Α.Δ. 1635, τονίστηκε ότι η παράταση του χρόνου για καταχώριση έφεσης είναι εξαιρετικό δικονομικό μέτρο. Το δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να δώσει παράταση χρόνου, η εξουσία αυτή είναι ελεύθερη και αδέσμευτη και ασκείται με βάση τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης. Ο αιτητής οφείλει να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία για να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι η παράταση είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Μόνο αν το συμφέρον της δικαιοσύνης και τα δεδομένα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης συνηγορούν υπέρ του αιτητή, η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ασκείται υπέρ του. Δεν έχει αμφισβητηθεί ο λόγος για τον οποίο δεν έχει έγκαιρα καταχωριστεί έφεση κατά της απόφασης της 30.7.2012. Ούτε πως οι Αιτητές και οι δικηγόροι τους είχαν την πρόθεση να καταχωρήσουν έφεση. Αποδέχομαι πως οι δικηγόροι των Αιτητών υπέπεσαν σε γνήσιο σφάλμα. Καλόπιστα και ειλικρινά είχαν εκλάβει πως η απόφαση της 30.7.2012 ήταν τελική. Λαμβάνω υπόψη πως μόλις αντιλήφθηκαν το λάθος τους, την επόμενη ημέρα, 11 ημέρες μετά την εκπνοή της προβλεπόμενης προθεσμίας, καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση. Η επισύναψη σχεδίου Ειδοποίησης Έφεσης, με τους λόγους έφεσης, επιβεβαιώνει πως δεν είχαν αδιαφορήσει για την υπόθεση, την είχαν μελετήσει και ήταν έτοιμοι να την καταχωρήσουν. Έχουν, καταλήγω, τόσο οι δικηγόροι τους όσο και οι Αιτητές, επιδείξει σπουδή για την άσκηση των δικαιωμάτων τους που εκτράπηκε λόγω νομικού σφάλματος των πρώτων. Διακρίνεται η περίπτωση από άλλες όπου δικηγόροι επιδεικνύουν αδιαφορία ή καταφρόνηση των θεσμών. Το νομικό σφάλμα των δικηγόρων των Αιτητών μπορεί να τύχει συγχώρεσης εφόσον δεν διαπιστώνεται άλλος ανατρεπτικός παράγοντας για την απονομή της δικαιοσύνης. Τέτοιος δεν έχει καταδειχθεί. Στην ουσία ούτε επιχειρήθηκε. Πουθενά στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση δεν αναφέρεται συγκεκριμένη βλάβη που ο Εναγόμενος 2 θα υποστεί, ούτε ότι θα περιέλθει σε κάποια μειονεκτική θέση εάν η αίτηση εγκριθεί, πέραν της γενικής αναφοράς πως ενώ είχε απαλλαγεί του βάρους της εναντίον του αγωγής με την έγκριση της αίτησης αυτή επανέρχεται. Και όχι προς εκδίκαση της απαίτησης των Αιτητών, αλλά για να κρίνει το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας κατά πόσο ο Εναγόμενος 2 μπορεί να είναι εναγόμενος στην παρούσα αγωγή. Στην Cyprus Trading Corporation PLC v. Φετοκάκη κ.α. Πολ. Αίτ. 20/11 ημερ. 21.11.2011, το εφετείο διαπιστώνοντας ότι η καθ΄ ης η αίτηση δεν προέβαλλε κανένα βάσιμο λόγο για δυσμενή επηρεασμό των συμφερόντων της σημειώνει πως η κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο επίκληση ενός τέτοιου λόγου δεν συνιστά σοβαρή αντιμετώπιση του θέματος και συνεπώς δεν λαμβάνεται υπόψη. Στην Μιλτιάδους v. Κυπριακής Δημοκρατίας Υπόθ. Αρ. 251/06 ημερ. 22.1.09, η αίτηση εγκρίθηκε αφού κρίθηκε πως ο καθ΄ ου η αίτηση μπορούσε να αποζημιωθεί επαρκώς με τον επιδικασμό των εξόδων υπέρ του. Στην Evand Promotions κ.α. v. Rutman (Αρ. 2)
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2123, αναφέρθηκε πως: «Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτιμούμενο στο πλαίσιο της συγκεκριμένης υπόθεσης, αποτελεί τη συνισταμένη για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παρατείνει την προθεσμία για την υποβολή έφεσης. Η τήρηση των πρακτικών μέτρων, αποτελεί παράγοντα, ο οποίος άπτεται σε κάθε περίπτωση των συμφερόντων της δικαιοσύνης, όπως εξηγήσαμε στη Χόππη (ανωτέρω) και πιο πρόσφατα στην Βερεγγάρια Παπακόκκινου κ.ά. v. Δήμου Πάφου
(1998)1 Α.Α.Δ. 634· δεν είναι όμως αφ΄ εαυτού καθοριστικός, όπως αναγνωρίζει η νομολογία, εκτός όπου επιδεικνύεται αδιαφορία για τα θέσμια, σε βαθμό και έκταση που υπονομεύει το θεσμικό πλαίσιο επίκλησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Καθυστέρηση οφειλόμενη σε σφάλμα του δικηγόρου του αιτητή μπορεί να συγχωρηθεί εφόσο δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά· όλως ιδιαίτερα όταν το σφάλμα οφείλεται όχι σε αμέλεια, αλλά σε εσφαλμένη ερμηνεία ή θεώρηση θεσμικών κανόνων. Ο κυριαρχικός ρόλος που διαδραμάτιζαν τα γεγονότα της υπόθεσης στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας η οποία παρέχεται στο Δικαστήριο, υπογραμμίζεται και στην πρόσφατη απόφαση του Αγγλικού Εφετείου Stabilad v. Stephens & Carter [1998] 4 All E.R. 129.» Στην Φυλακτού v. Κυπριακής Δημοκρατίας Υπόθ. αρ. 847/97, ημερ. 30.11.1998, επιτράπηκε η καταχώρηση αναθεωρητικής έφεσης μετά την εκπνοή της σχετικής προθεσμίας. Η αίτηση για παράταση χρόνου καταχωρίστηκε 35 μετά την εκπνοή της προθεσμίας και εδραζόταν στη θέση πως ο δικηγόρος του αιτητή ήταν σε διακοπές και πως όταν επανήλθε στην εργασία του υπήρχαν δυσκολίες λόγω των θερινών διακοπών στον εντοπισμό σχετικών φακέλλων προς ολοκλήρωση της μελέτης του. Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν αποδέκτηκε πως υφίσταντο πραγματικά εμπόδια στην ολοκλήρωση της μελέτης από το δικηγόρο. Διαπιστώνεται θετικά απουσία ικανοποιητικής επεξήγησης και δικαιολογίας για την παράλειψη άσκησης έφεσης μέσα στην προβλεπόμενη από τους θεσμούς προθεσμία. Την παράλειψη καταχώρησης της έφεσης έγκαιρα αποδίδει σε σφάλμα, αδιαφορία ή έλλειψη επιμέλειας του δικηγόρου του αιτητή, διαχωρίζει όμως την θέση του ιδίου του αιτητή ο οποίος είχε έγκαιρα επιδιώξει την άσκηση των δικαιωμάτων του. Παρά την αναγνώριση πως πιο δύσκολα επιτρέπεται παράταση όταν η έφεση στρέφεται εναντίον της νομιμότητας διοικητικής πράξης παρά σε υποθέσεις αστικής φύσης, η αίτηση εγκρίθηκε αφού λήφθηκε υπόψη πως το ζήτημα δεν επηρεάζει κανένα άλλο πρόσωπο εκτός τον αιτητή ούτε και την διοίκηση, που να σημειωθεί δεν είχε καν εμφανιστεί στην αίτηση. Η αγγλική υπόθεση In Re Coles and Ravenshear
(1906)1 Κ.Β. 1, αφορά περίπτωση όπως την υπό κρίση ως προς τα γεγονότα της όπου η αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης απορρίφθηκε. Η πλευρά του Εναγομένου 2 την έθεσε ως προμετωπίδα της επιχειρηματολογίας της. Σημειώνεται πως ο αγγλικός θεσμός όπως ίσχυε τότε (O.58, r.15) είχε μια ουσιαστική διαφορά από τον δικό μας (Δ.35, θ.2.). Προνοούσε πως έφεση κατά ενδιάμεσης απόφασης δεν μπορούσε να καταχωριστεί μετά την εκπνοή περιόδου 14 ημερών εκτός με ειδική άδεια του εφετείου («except by special leave of the Court of Appeal»). Η πρόνοια για ειδική άδεια («special leave»), που δεν ήταν προϋπόθεση όσον αφορά την παράταση της προθεσμίας για καταχώρηση έφεσης σε τελική απόφαση, αντανακλάται στην απόφαση στην αναζήτηση ειδικών συνθηκών («special circumstances») ώστε να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου προς όφελος του αιτητή. Η απόφαση στην Coles δεν είναι βοηθητική για την υπόθεση του Εναγομένου 2, αφού αποφασίστηκε στη βάση διαφορετικού διαδικαστικού κανονισμού. Ό,τι αντανακλάται στην νομολογία του δικού μας εφετείου, είναι η προσέγγιση που οι Άγγλοι δικαστές θα ήθελαν να έχουν εάν δεν αισθάνονταν δεσμευμένοι από τον κανονισμό και την σχετική νομολογία. Ο Collins M.R. είχε πει (σε ελεύθερη μετάφραση): «Ως εκ τούτου, όπου υπήρξε ένα καλόπιστο σφάλμα και καμία ζημιά δεν έχει από αυτό προκύψει στον αντίδικο που δεν μπορεί ικανοποιητικά να αποζημιωθεί με έξοδα, θα είχα, εάν το ζήτημα ήταν ανοιχτό, τη γνώμη πως ειδική άδεια για καταχώριση έφεσης θα έπρεπε να δοθεί.» («Therefore, where there has been a perfectly bona fide mistake, and no damage has thereby been done to the opposite party which cannot be sufficiently compensated by costs, I should, if the matter were at large, be of opinion that special leave to appeal should be granted.») Ο Cozens-Hardly L.J. είχε αναφέρει πως (σε ελεύθερη μετάφραση: «Θα προτιμούσα, στην περίπτωση που υπήρξε ένα έντιμο λάθος από το νομικό σύμβουλο του διαδίκου, και τίποτα δεν έχει επισυμβεί από την απόφαση που εφεσιβάλλεται που θα το καθιστούσε άδικο για το Δικαστήριο να επέμβει, ή για το οποίο τα έξοδα δεν θα ήταν ικανοποιητική αποζημίωση, να αποφασίσω ότι το Δικαστήριο θα ήταν δικαιολογημένο να δώσει ειδική άδεια για καταχώρηση έφεσης .» («I should have preferred, in a case where there has been an honest mistake by the legal adviser of a party, and nothing has taken place since the order appealed against which would make it unjust for the Court to interfere, or for which costs would not be an adequate compensation, to hold that the Court would be justified in giving special leave to appeal .») Η υπόθεση Πρόεδρος και μέλη Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας «Φαραώ Έλενα 24» v. Βαλεντίνας Καρασάββα Πολ. Αίτ. Αρ. 103/2011, ημερ. 14.3.2012, που η πλευρά του Εναγομένου 2, επικαλέστηκε διαφέρει άρδην από την παρούσα υπόθεση. Ο δικηγόρος του Αιτητή, είχε επανειλημμένα προειδοποιηθεί από τους αντιδίκους του για την προθεσμία καταχώρησης έφεσης και παρά τις προειδοποιήσεις, παρέλειψε να ανταποκριθεί έγκαιρα. Στην Fame Transports Ltd v. Δημοκρατίας
(2000)3 Α.Α.Δ. 561, η αίτηση καταχωρίστηκε τρεις μήνες και 22 ημέρες μετά την έκδοση τελικής απόφασης. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση ενώπιον της ολομέλειας αλλά ο δικηγόρος του αιτητή δεν εμφανίστηκε με αποτέλεσμα αυτή να απορριφθεί λόγω μη προώθησης και στη συνέχεια καταχωρίστηκε νέα αίτηση, αφού είχαν παρέλθει 13 μήνες από την τελική απόφαση. Εύκολα κατανοεί κάποιος γιατί στις δύο πιο πάνω περιπτώσεις η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δεν ασκήθηκε ώστε να παραταθεί ο χρόνος καταχώρισης έφεσης. Έχοντας υπόψη τις αρχές της νομολογίας και τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, κρίνω πως η περίπτωση είναι κατάλληλη ώστε η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί προς όφελος των Αιτητών. Εκδίδεται συνεπώς διάταγμα με το οποίο επεκτείνεται ο χρόνος καταχώρισης έφεσης κατά της απόφασης της 30.7.2012 για επτά ημέρες από σήμερα. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου 2 και εναντίον των Αιτητών. (Υπ.) ............. Χ. Μαλαχτός, Πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../Δ.Δ., Μ.Κ., Ε.Π. Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Παράταση χρόνου καταχώρισης έφεσης) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο