Μάριου Αποστόλου ν. Μόνικας Ανδρέου, Αρ. Αγωγής: 1520/2011, 1/11/2012

(5)και Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 3 και 9 και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ο ενάγοντας στις 3.8.2012 καταχώρησε ένσταση στη αίτηση, με την οποία επικαλείται τους εξής λόγους: «

1. Η αίτηση ημερομηνίας 16/05/2012 είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
2. Η αίτηση δεν συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση και δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο το οποίο είναι απαραίτητο προκειμένου το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος της μιας ή της άλλης πλευράς.
3. Τα όσα επικαλείται η Εναγόμενη/Αιτήτρια στην παράγραφο 2 της Υπεράσπισης της δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και εν πάση περίπτωση αμφισβητούνται από τον Ενάγοντα.
4. Τα όσα περιλαμβάνονται στην παράγραφο 2 της Υπεράσπισης της Εναγόμενης είναι θέματα μεικτά, πραγματικά και νομικά και δεν μπορούν να αποφασιστούν προδικαστικά, παρά μόνο στα πλαίσια κανονικής εκδίκασης της Αγωγής όταν θα βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα πραγματικά γεγονότα, ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να τα αξιολογήσει.
5. Δεν υπάρχει κοινό πραγματικό υπόβαθρο γεγονότων τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για εξέταση των νομικών σημείων που εγείρονται προδικαστικά.
6. Η αίτηση είναι επιπόλαιη, καταχρηστική και ενοχλητική.» Η νομική βάση της ένστασης είναι ίδια ακριβώς με τη νομική βάση της αίτησης, ενώ τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται αναφέρονται στη ένορκη δήλωση της Λεωνόρας Χαγιάννη - ασκούμενης δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του ενάγοντα, ημερομηνίας 3.8.
7. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Οι 1ος, 3ος, 4ος και 5ος λόγοι ένστασης είναι συναφείς οπότε και θα συνεξεταστούν. Ο 6ος λόγος ένστασης δεν έχει υποστηριχθεί από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα στο πλαίσιο της γραπτής του αγόρευσης, οπότε θεωρώ πως έχει εγκαταλειφθεί. Ο 2ος λόγος ένστασης είναι αβάσιμος. Ακολουθεί το σκεπτικό: Αναμφίβολα, η αίτηση για εκδίκαση προδικαστικά νομικών σημείων δεν περιλαμβάνεται στις αιτήσεις οι οποίες, σύμφωνα με τη Δ.48 Θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δε χρειάζεται να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση. Ωστόσο, ο Θεσμός αυτός θα πρέπει να ιδωθεί σε συνάρτηση με το Θεσμό 1 της ίδιας διαταγής, ο οποίος προνοεί ότι αν η αίτηση στηρίζεται σε γεγονότα που δεν υπάρχουν στα βιβλία ή πρακτικά του Δικαστηρίου, πρέπει να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ( η υπογράμμιση είναι δική μου). Εξ αντιδιαστολής, εάν η αίτηση στηρίζεται σε γεγονότα που υπάρχουν στα βιβλία ή πρακτικά του Δικαστηρίου δε χρειάζεται να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Η υπό κρίση αίτηση εντάσσεται στη δεύτερη περίπτωση. Είναι τέτοια η φύση της, που για σκοπούς εξέτασής της, το Δικαστήριο θα ανατρέξει απλώς στην έκθεση απαίτησης. Όπως αναφέρεται συναφώς με το θέμα (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ & άλλοι v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας & άλλων

(1991)1 Α.Α.Δ. 225:) τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου δυνάμει της Διαταγής 27 είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση και αποκλειστική πηγή αναζήτησής τους είναι η έκθεση απαιτήσεως. Η έκθεση απαιτήσεως, ως μέρος του φακέλου της υπόθεσης συνιστά και μέρος των πρακτικών του Δικαστηρίου. Επομένως, η αίτηση δε χρειάζεται να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται στη Δ.27 Θ.Θ.1 και 2 η οποία προνοεί τ' ακόλουθα: «

1. Οιοσδήποτε διάδικος θα δικαιούται να εγείρει με τα δικόγραφά του οιονδήποτε νομικό σημείο και οιονδήποτε σημείο που εγείρεται έτσι θα αποφασίζεται από το Δικαστήριο σε οιονδήποτε στάδιο που θα ήθελε φανεί στο Δικαστήριο βολικό.
2. Αν κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου η απόφαση σ' αυτό το νομικό σημείο ουσιαστικά κρίνει όλη την αγωγή ή οιονδήποτε καλό αγώγιμο δικαίωμα, βάση υπεράσπισης, ανταπαίτησης, απάντησης σ' αυτή, το Δικαστήριο μπορεί τότε να απορρίψει την αγωγή ή να εκδώσει οιονδήποτε άλλο διάταγμα σ' αυτή που θα είναι δίκαιο.» Οι παραπάνω πρόνοιες έχουν τύχει εκτεταμένης ανάλυσης και ερμηνείας σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Χ" Οικονόμου v. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 949 επισημαίνονται τα εξής: «Οι αρχές που διέπουν την προκαταρτική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις, έχουν νομολογηθεί. (Βλ., μεταξύ άλλων, Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides

(1065)1 C.L.R 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) v. Pinelopi HjiMichael Diakou

(1968)1 C.L.R. 392, Michael v. United Sea Transport

(1981)1 C.L.R. 322). Οι αρχές αυτές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα». Βλέπε και τη Σάββα v. Λαϊκή Ασφαλιστική Λτδ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ.1609. Περαιτέρω, σύμφωνα με την Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ & άλλοι (ανωτέρω): «Ό,τι προκύπτει από τη νομολογία, είναι ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Τα γεγονότα, άλλωστε, τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου είναι, όπως υποδεικνύεται στην Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd and others

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729 εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση, και αποκλειστική πηγή αναζήτησής τους είναι η έκθεση απαιτήσεως». Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη γιατί πολύ απλά δεν ισχύουν όσα επικαλείται η εναγόμενη, ως συνιστώντα το πραγματικό για σκοπούς ενεργοποίησης της δικαιοδοσίας μου κατά τα διαλαμβανόμενα στη Διαταγή 27. Συγκεκριμένα, δε συμφωνώ με τον ισχυρισμό της τής παραγράφου 2 της υπεράσπισης, ότι στην έκθεση απαίτησης φαίνεται ότι η οποιαδήποτε συμφωνία, έγινε μεταξύ της ίδιας και της εταιρείας Palatino Developments Ltd - και όχι του ενάγοντα - οπότε, η ιδιότητα του ενάγοντα, ως διευθυντή και μετόχου της εν λόγω εταιρείας δεν το νομιμοποιεί να ενάγει προσωπικά για δικαιώματα και απαιτήσεις της εταιρείας. Βασικά αυτή είναι ουσία της προδικαστικής ένστασης που εγείρει η εναγόμενη. Ούτε στην έκθεση απαίτησης μα ούτε και στην απάντηση στην υπεράσπιση περιέχεται ισχυρισμός, θέση ή παραδοχή εκ μέρους του ενάγοντα ότι η επίδικη συμφωνία έγινε μεταξύ της εταιρείας του και της εναγόμενης και όχι μεταξύ του ίδιου και της τελευταίας. Ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι κατέβαλε στην εναγόμενη το ποσό που της δάνεισε, με επιταγή από λογαριασμό της εταιρείας του, δεν οδηγεί άνευ άλλου σε συμπέρασμα ότι η εναγόμενη συμβλήθηκε με την εταιρεία του ενάγοντα και όχι με τον ίδιο. Ο ισχυρισμός επίσης του ενάγοντα, ότι κατόπιν συμφωνίας του με την εναγόμενη αποκόπτονταν από το μισθό της, ως εργοδοτούμενης στην εταιρεία Palatino Developments Ltd, τα διάφορα ποσά που αναφέρει στην παράγραφο 6 της έκθεσης απαίτησης, έναντι του χρέους της προς τον ίδιο, δεν αναιρεί τη σταθερή του θέση ότι συμβλήθηκε με την εναγόμενη προσωπικά και όχι για λογαριασμό της εταιρείας του. Ομοίως και σε ό, τι αφορά τον ισχυρισμό του της παραγράφου 7 της έκθεσης απαίτησης, σύμφωνα με τον οποίο, έναντι του χρέους της εναγόμενης, καταλογίσθηκε και το ποσό των €1.617,55 το οποίο οφειλόταν από την εταιρεία Palatino Developments Ltd προς το σύζυγο της εναγόμενης, για υπηρεσίες που προσέφερε προς την εταιρεία, κάτι που έγινε κατόπιν σχετικής συνεννόησης και/ή συμφωνίας όλων, περιλαμβανομένου και του συζύγου της εναγόμενης. Είναι σαφές ότι όσα επικαλείται η εναγόμενη για σκοπούς στοιχειοθέτησης της δικαιοδοσίας μου δυνάμει της Διαταγής 27, αποτελούν απλώς τους δικούς της ισχυρισμούς σύμφωνα με την υπεράσπισή της και όχι γεγονότα τα οποία συνθέτουν την έκθεση απαίτησης του ενάγοντα. Εν πάση περιπτώσει, τα γεγονότα επί του προκειμένου, κάθε άλλο παρά αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά είναι οπότε η επίλυση του εγειρόμενου θέματος προδικαστικά ούτε δικαιολογείται μα ούτε και προσφέρεται. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του ενάγοντα και σε βάρος της εναγόμενης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι καταβλητέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - Προδικαστικό σημείο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο