ΣΤΕΛΛΑΣ ΤΣΙΕΛΕΠΗ ν. ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2409/11, 9 Ιανουαρίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A1 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2409/11 Μεταξύ: ΣΤΕΛΛΑΣ ΤΣΙΕΛΕΠΗ Ενάγουσας και ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ Εναγομένου ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 10/10/2011 για έκδοση απόφασης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 9 Ιανουαρίου, 2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κα Οικονόμου (για να ακούσει απόφαση η κα Κουσιάππα) Για Εναγόμενο-Καθ' ου η αίτηση: καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα με την αγωγή της αξιώνει την έκδοση τριών διαταγμάτων. Ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στον Εναγόμενο να παρενοχλεί ή να επεμβαίνει στην ακεραιότητα, ειρήνη και ησυχία της, διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος να σταματήσει να επεμβαίνει στο διαμέρισμα αρ.2, στο συγκρότημα «ΕΥΗ ΚΩΡΤ», Νο.1, στην οδό Ολυμπίας 1 στη Λάρνακα, καθώς επίσης και διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο να επισκέπτεται ή/και να εισέρχεται ή/και να πλησιάζει εγγύτερα των 50 μέτρων από το διαμέρισμα της Ενάγουσας. Επιπρόσθετα, αξιώνει αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση, παραδειγματικές ή/και τιμωρητικές ή/και ονομαστικές αποζημιώσεις. Σύμφωνα με τα γεγονότα, όπως αυτά καταγράφονται στο Κλητήριο Ένταλμα, η Ενάγουσα από το 2003 ήταν και συνεχίζει να είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος με αριθμό 2 στο συγκρότημα «ΕΥΗ ΚΩΡΤ» Νο.1, στην οδό Ολυμπίας 1, στη Λάρνακα και διαμένει στο συγκεκριμένο διαμέρισμα με την ανήλικη θυγατέρα της. Με τον Εναγόμενο διατηρούσαν για πολλά χρόνια δεσμό και κατά διαστήματα συγκατοικούσαν. Απέκτησαν ένα παιδί, τη Ραφαέλλα, τον Νοέμβριο 2000, την οποία ο Εναγόμενος αναγνώρισε ως δικό του παιδί. Περί τα τέλη του 2009 ο δεσμός τερματίστηκε λόγω του γεγονότος ότι ο Εναγόμενος κατανάλωνε καθημερινά μεγάλες ποσότητες οινοπνευματωδών ποτών, με αποτέλεσμα να γίνεται βίαιος, τόσο προς την Ενάγουσα καθώς και προς το ανήλικο τέκνο του. Ο Εναγόμενος, είναι η καταγραφείσα θέση της Ενάγουσας, την παρενοχλεί και της δημιουργεί προβλήματα, αφού όταν καταναλώνει οινοπνευματώδη ποτά πηγαίνει στο διαμέρισμά της, τις μεσονύχτιες ώρες, χτυπά την πόρτα επίμονα, φωνάζει και βρίζει. Σε προσπάθειες της Ενάγουσας να τον καθησυχάσει, ο Εναγόμενος εισερχόταν με τη βία στο διαμέρισμα και αρνείτο πεισματωδώς να φύγει. Η Ενάγουσα κατάγγειλε τέτοια περιστατικά στην Αστυνομία. Στις 05/08/2011, γύρω στις 6:00 το πρωί, ο Εναγόμενος πήγε στο διαμέρισμα της Ενάγουσας και χτυπούσε το κουδούνι, φώναζε και έβριζε, με αποτέλεσμα να ξυπνήσει η ανήλικη κόρη του και να κλαίει. Η Ενάγουσα ζήτησε τη βοήθεια της Αστυνομίας, η οποία όταν έφθασε στο μέρος επέτρεψε στον Εναγόμενο να εισέλθει στο διαμέρισμα λόγω του ότι τους είχε αναφέρει ότι ήταν ζευγάρι με την Ενάγουσα. Όταν η ίδια προέβη σε παραστάσεις για το γεγονός αυτό, η Αστυνομία της ανέφερε ότι θα έπρεπε να λάβει απαγορευτικό διάταγμα από το Δικαστήριο, γιατί οι ίδιοι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν ποιος έλεγε την αλήθεια από τους δύο. Αποτέλεσμα ήταν, λόγω της άρνησης του Εναγομένου να εγκαταλείψει το διαμέρισμα, να αναγκαστεί να φύγει η ίδια η Ενάγουσα. Έκτοτε, η Ενάγουσα ζει υπό καθεστώς ανησυχίας για την ψυχική ηρεμία της ίδιας καθώς και της ανήλικης θυγατέρας της, γιατί ζει με το φόβο επανάληψης της συγκεκριμένης συμπεριφοράς του Εναγομένου, ενώ παράλληλα πλέον γνωρίζει ότι δεν μπορεί να βασιστεί στη βοήθεια της Αστυνομίας. Η αγωγή καταχωρίστηκε στις 24/08/2011 και το Κλητήριο Ένταλμα επιδόθηκε στον Εναγόμενο στις 23/09/2011. Λόγω της παράλειψης του Εναγομένου να καταχωρήσει εμφάνιση εντός της ταχθείσας από τους θεσμούς προθεσμίας, καταχωρίστηκε στις 10/10/2011 αίτηση για έκδοση απόφασης, λόγω παράλειψης καταχώρισης Σημειώματος Εμφανίσεως, η οποία ορίστηκε στις 24/10/2011. Στις 24/10/2011 το Δικαστήριο ζήτησε την προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας, η οποία προσκομίστηκε στις 23/11/2011. Η Ενάγουσα επέλεξε να δώσει προφορική μαρτυρία. Ανέφερε ότι το διαμέρισμα 2 στο συγκρότημα «ΕΥΗ ΚΩΡΤ», στην οδό Ολυμπίας 1, της ανήκει αποκλειστικά και κατέθεσε προς τούτο αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας. Εξήγησε ότι το πρωτότυπο του τίτλου ιδιοκτησίας βρίσκεται στη ΣΠΕ Λειβαδιών, από την οποία είχε λάβει δάνειο. Ήταν η θέση της ότι με τον Εναγόμενο, ο οποίος είναι ο πατέρας της κόρης της, ηλικίας σήμερα 11 ετών, είχαν δεσμό για έντεκα χρόνια, μέχρι το τέλος του 2009. Ισχυρίστηκε ότι όταν ο Εναγόμενος καταναλώνει αλκοόλ αγριεύει και φτάνει στο σημείο να τη χτυπήσει. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που χώρισαν. Μια φορά ήταν τόσο βίαιος που αναγκάστηκε να βγει με το μωρό της στο μπαλκόνι, γιατί είχε πιάσει μαχαίρι και απειλούσε. Η ίδια κατάγγειλε επανειλημμένα στην Αστυνομία τον Ενάγοντα για τη συμπεριφορά του. Το τελευταίο περιστατικό εξελίχθηκε τον Αύγουστο 2011, όπου πήγε στο διαμέρισμα ο Εναγόμενος μεθυσμένος, χτυπούσε την πόρτα, φώναζε και έβριζε. Λόγω του ότι φοβήθηκε κάλεσε την Αστυνομία, η οποία τον άφησε να εισέλθει στο διαμέρισμα και παράλληλα κάλεσε το Γραφείο Ευημερίας για να απομακρύνει την ανήλικη, λόγω του ότι και οι δύο γονείς, κατά την άποψη της Αστυνομίας, ήταν ακατάλληλοι. Αυτό το συμβάν τρομοκράτησε περισσότερο το παιδί, γιατί νόμιζε ότι θα το πάρει το Γραφείο Ευημερίας από την ίδια. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της Ενάγουσας, η συνήγορός της απέσυρε τις αξιώσεις της αγωγής που αφορούσαν την παροχή αποζημιώσεων για παράνομη επέμβαση, καθώς και για την επιδίκαση παραδειγματικών ή/και τιμωρητικών ή/και ονομαστικών αποζημιώσεων, παράγραφοι Δ και Ε στην Έκθεση Απαίτησης. Η Ενάγουσα δεν μου άφησε καμιά αμφιβολία ότι έλεγε την αλήθεια. Χωρίς υπερβολή, προσπαθούσε να εξηγήσει στο Δικαστήριο τα γεγονότα της υπόθεσης με σοβαρότητα. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της στην ολότητά της. Με την αγωγή της αξιώνει την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων στο πρόσωπο του Εναγομένου. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, 13η έκδ., παράγρ.493, σελ.276, παρέχεται στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια να εκδώσει τέτοιου είδους διατάγματα. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με γνώμονα κάποιες προϋποθέσεις οι οποίες καταγράφονται στο σύγγραμμα ως ακολούθως: «The exercise of the court's discretion will depend upon the following considerations: (
- i)Whether the injury apprehended is continues or frequently repeated or very serious; (
- ii)the loss to the plaintiff if the injunction is refused or to the defendant if the injunction is granted; (iii) the interests of third persons; (
- iv)the acquiescence of the plaintiff. Από τα γεγονότα, όπως έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, η ανεπίτρεπτη συμπεριφορά του Εναγομένου είναι επαναλαμβανόμενη, αφού επισκέπτεται την κατοικία της Ενάγουσας, στην οποία διαμένει με την ανήλικη κόρη τους, τακτικά, υπό την επήρεια αλκοόλης και δημιουργεί προβλήματα ψυχολογικού χαρακτήρα, ενώ παράλληλα θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα τόσο της Ενάγουσας καθώς και της κόρης τους. Σύμφωνα με το σύγγραμμα του Halsbury's Laws of England, 4η έκδ., Τόμος 24, παράγρ.826, για να εκδοθεί ένα διαρκές απαγορευτικό διάταγμα, όπως αυτά που ζητά η Ενάγουσα, θα πρέπει να υπάρχει συνεχής βλάβη. Καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά με το θέμα: «826. Injury must be continuous or irreparable. Prima facie the court will not grant an injunction to restrain an actionable wrong for which damages are an adequate remedy. Where the court interferes by way of injunction to prevent an injury in respect of which there is a legal remedy, it does so upon either of two distinct grounds: first, that the injury is continuous and second, that it is irreparable. By "continuous injury" is meant injury which would necessitate the bringing of a series of actions in order to obtain the damages to which such continual annoyance would entitle a plaintiff. If it is a continuing injury the court will not refuse an injunction because the actual damage arising from it is slight. By 'irreparable injury' is meant injury which is substantial and could never be adequately remedied or atoned for by damages or any other decree which the court may pronounce, not injury which cannot possibly be repaired.» Ενώ στο σύγγραμμα Kerr on Injuctions, 6η έκδοση, σελ.94, καταγράφεται ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται η είσοδος του παιδιού στο σπίτι των γονιών του, βλ. Steven v. Stevens
(1907)24 T.L.R.20. Το συγκεκριμένο απόσπασμα αναφέρει: «The Court will in a very grave case grant an injunction at the instance of a parent to restrain a son from entering his parent's house.» Στο Halsbury's Laws of England, 4η έκδ., παράγρ.815, σελ.425, γίνεται ειδική αναφορά στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδίδει διατάγματα με τα οποία να απαγορεύει την είσοδο ενός εκ των ατόμων οι οποίοι συμβιούν ως σύζυγοι στην κατοικία, ανεξάρτητα με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της κατοικίας. Συγκεκριμένα αναφέρει: «... court may grant one or more of the following injunctions:
(1)to restrain the other party to the marriage from molesting the applicant;
(2)to restrain the other party from molesting a child living with the applicant;
(3)to exclude the other party from the matrimonial home, or a part of the matrimonial home, or from a specified area in which the matrimonial home is included; or
(4)to require the other party to permit the applicant to enter and remain in the matrimonial home or a part of it. The power to grant such injunctions applies to a man and a woman living with each other in the same household as husband and wife as it applies to the parties to a marriage and references to the matrimonial home are construed accordingly.» Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στα υπό κρίση γεγονότα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει συνεχής βλάβη, η οποία προφανώς είναι τέτοιου είδους που δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την επιδίκαση οποιοδήποτε αποζημιώσεων. Η συμπεριφορά του Εναγομένου φαίνεται να επηρεάζει, τόσο την Ενάγουσα, καθώς και το ανήλικο τέκνο τους. Οπόταν, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η βλάβη από τη συμπεριφορά του Εναγομένου, εκτός από συνεχής, είναι και ανεπανόρθωτη και δεν μπορεί να θεραπευτεί με την επιδίκαση αποζημιώσεων ή άλλης θεραπείας, εκτός από την έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος. Η δική μας νομολογία έχει καθορίσει, σε αριθμό αποφάσεων, ότι η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του Ενάγοντα, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο (βλ. Γιαβρή κ.α. v. Πάσιου
(2004)1 Α.Α.Δ. 125). Μπορεί το Δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος εφόσον η ζημιά του Ενάγοντα είναι τέτοια που μπορεί να αποκατασταθεί με αποζημιώσεις. Όμως, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος θεωρείται, εκ πρώτης όψεως, η πρέπουσα θεραπεία για την προστασία των δικαιωμάτων του προσφεύγοντος από μελλοντικές παραβιάσεις. Η υπό εξέταση υπόθεση συνιστά, κατά την άποψή μου, κλασική περίπτωση παροχής απαγορευτικού διατάγματος για την προστασία των δικαιωμάτων της Ενάγουσας και συνεπακόλουθα της ανήλικης κόρης της, από την παρενόχληση που της προκαλεί η συμπεριφορά του Εναγομένου. Η άρνηση της έκδοσης των διαταγμάτων θα ισοδυναμούσε με την παραχώρηση άδειας στον Εναγόμενο να συνεχίσει να συμπεριφέρεται απρεπώς σε βάρος της Ενάγουσας και του ανήλικου τέκνου τους. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου, επιλέγω να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της Ενάγουσας. Συνεπακόλουθα, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Εναγόμενο να πλησιάζει την κατοικία της Ενάγουσας, σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων καθώς και να παρενοχλεί ή να επεμβαίνει στην ειρήνη και ησυχία της Ενάγουσας ή στην κατοικία της, με οποιοδήποτε τρόπο. Επιδικάζονται εναντίον του Εναγομένου τα έξοδα της αγωγής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο