ΜΕΝΕΑΣ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΛΤΔ κ.α. ν. Ανδρέα Χαραλάμπους κ.α., Αγωγή αρ.: 166/06, 16.1.2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A7 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 166/06 Μεταξύ:
- ΜΕΝΕΑΣ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΛΤΔ
- Σάββα Ευσταθίου
- Νεόφυτου Ευσταθίου Εναγόντων -και-
- Ανδρέα Χαραλάμπους
- Ελένης Χαραλάμπους Εναγομένων ----- Ημερομηνία: 16.1.2012 Αίτηση για παραμερισμό ημερ. 29.9.11 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες: Ο κ. Νικόλας Καπελάκης (για να ακούσει την απόφαση για τον κ. Ανδρέα Ζαχαρίου). Για τους Εναγόμενους: Η κα Σάββια Γεωργίου (για ν΄ ακούσει την απόφαση για τον κ. Τάσο Μυλωνά). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι εναγόμενοι (που παρακάτω θα αναφέρονται ως «ο Ανδρέας Χαραλάμπους, η Ελένη Χαραλάμπους και ομού ως οι Χαραλάμπους») ζητούν απόρριψη, παραμερισμό ή ακύρωση της παρούσας αγωγής στο σύνολό της ή, εν πάση περιπτώσει, σε σχέση με τους ενάγοντες 2 και 3 (που παρακάτω θα αναφέρονται ως «ο Σάββας Ευσταθίου, ο Νεόφυτος Ευσταθίου και ομού ως οι Ευσταθίου») επικαλούμενοι ότι συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας εφόσον επιδιώκεται το ίδιο αποτέλεσμα με την αγωγή 46/
- Κατά την εκδοχή των εναγόντων, ο Ανδρέας Χαραλάμπους και οι Ευσταθίου ήταν δικαιούχοι ανά 1/3 μερίδιο έκαστος ενός δικαιώματος εκμίσθωσης επί ακινήτου στην Απλάντα, το οποίο τους είχε παραχωρηθεί με σκοπό την ανέγερση φάρμας ζώων. Από κοινού αιτήθηκαν στις 21.6.2004 από το Υπουργικό Συμβούλιο όπως τα μερίδιά τους μεταβιβαστούν στο όνομα της ενάγουσας 1 (που στο εξής θα αναφέρεται ως «η εταιρεία»), στην οποία μέτοχοι ήταν οι Χαραλάμπους. Η κοινή αίτηση τους εγκρίθηκε στις 15.12.2004 και τα μέρη έλαβαν επιστολή έγκρισης της μεταβίβασης στις 19.1.
- Τους ζητήθηκε, όμως, επιπρόσθετη υπογραφή του Ανδρέα Χαραλάμπους και των Ευσταθίου στο αρμόδιο Κτηματολόγιο για ολοκλήρωση της μεταβίβασης του δικαιώματος εκμίσθωσης. Εν τω μεταξύ, στις 28.12.2004 οι Ευσταθίου αγόρασαν από τους Χαραλάμπους τις μετοχές τους στην εταιρεία, αντί τιμήματος ΛΚ200.000, το οποίο ήταν πληρωτέο δια της καταβολής ποσού ΛΚ150.000 με την υπογραφή της συμφωνίας και περαιτέρω ποσού ΛΚ50.000 την 31.12.2005 με τραπεζική επιταγή. Είναι η θέση των Ευσταθίου ότι τις μετοχές τις αγόρασαν με βάση το δεδομένο και την επιβεβαίωση των εναγομένων προς τούτο ότι το δικαίωμα εκμίσθωσης ανήκε πλέον στην εταιρεία. Όπως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης «Ρητός και ή εξυπακουόμενος όρος της επίδικης συμφωνίας και βάση αυτής της συμφωνίας ήτο ότι οι εναγόμενοι αγόραζαν τις μετοχές των εναγόντων στην εταιρεία ΜΕΝΕΑΣ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΛΤΔ στη συμφωνηθείσα τιμή διότι η ρηθείσα εταιρεία ήτο η ιδιοκτήτρια και/ή δικαιούχος, μεταξύ άλλων, και του δικαιώματος εκμίσθωσης .». Όμως, τελικά, οι Χαραλάμπους αρνήθηκαν να μεταβούν στο Κτηματολόγιο για να υπογράψουν τα σχετικά έγγραφα μεταβίβασης του δικαιώματος εκμίσθωσης, παρά το ότι οι Ευσταθίου τους είχαν δώσει και την επιταγή των ΛΚ50.
- Έτσι, οι Ευσταθίου παρέμειναν με τις μετοχές, οι οποίες, όμως, είναι μειωμένης αξίας ως εκ του ότι οι εναγόμενοι δεν μεταβίβασαν το δικαίωμα εκμίσθωσης στην ενάγουσα εταιρεία. Επί αυτής της εκδοχής οι ενάγοντες ζητούν αναγνωριστική απόφαση ότι το δικαίωμα μίσθωσης ανήκει στην ενάγουσα 1, διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Ανδρέας Χαραλάμπους όπως μεταβιβάσει το 1/3 μερίδιο που κατέχει στο εν λόγω δικαίωμα στην εταιρεία και αποζημιώσεις για το ποσό των ΛΚ600.000 που είναι η αξία του δικαιώματος μίσθωσης, εφόσον ισόποση ήταν η μείωση της αξίας των μετοχών που αγόρασαν οι Ευσταθίου. Στην αγωγή 46/06 ενάγοντες είναι οι Χαραλάμπους και οι εναγόμενοι οι Ευσταθίου. Δεν έχουν τεθεί ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου όλα τα δικόγραφα της αγωγής 46/06, παρά μόνο η υπεράσπιση και ανταπαίτηση. Όμως, προκύπτει ότι η απαίτηση των Χαραλάμπους είναι για το ποσό της εν λόγω επιταγής των ΛΚ50.000, για το οποίο οι Ευσταθίου δέχονται ότι έδωσαν οδηγίες στο δικηγόρο τους να μην παραδώσει την επιταγή, εφόσον, όπως είναι η εκδοχή τους, οι Χαραλάμπους αρνήθηκαν να υπογράψουν τα ανωτέρω και να μεταβιβάσουν σ΄ αυτούς και στην εταιρεία ως τα συμφωνηθέντα. Αυτά προβάλλουν ως υπεράσπιση και περαιτέρω εγείρουν ανταπαίτηση. Το σχετικό δικόγραφό τους ταυτίζεται, εν πολλοίς κατά λέξη, με τις αναγκαίες διαφοροποιήσεις, με την έκθεση απαίτησης στην παρούσα αγωγή. Στο παρακλητικό δε, περιλαμβάνεται απαίτηση για ποσό ΛΚ600.000 με τον ίδιο τρόπο που απαιτείται το ποσό αυτό στην παρούσα αγωγή, δηλαδή υπό την έννοια της μείωσης της αξίας των μετοχών σε βαθμό ισόποσο με την αξία του δικαιώματος εκμίσθωσης. Είναι υπό το φως αυτών των δεδομένων που οι Χαραλάμπους ζητούν απόρριψη της παρούσας αγωγής. Αγορεύοντας ο κ. Μυλωνάς εισηγήθηκε ότι υπάρχει ταυτότητα της αξίωσης των Ευσταθίου στις δύο αγωγές με αποτέλεσμα να επιδιώκεται με παράλληλα ένδικα μέσα ο ίδιος σκοπός. Τούτο, είπε, με αναφορά στη νομολογία, συνιστά κατάχρηση, για την οποία το δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία να παρέμβει απορρίπτοντας την αγωγή των Ευσταθίου. Προχώρησε εισηγούμενος ότι θα πρέπει να απορριφθεί η αγωγή και για την εταιρεία επειδή οι Ευσταθίου ως «κύριοι μέτοχοι και διοικητικοί σύμβουλοι στην ενάγουσα/καθ΄ ης η αίτηση 1, είχαν τη δυνατότητα να συνενώσουν την ενάγουσα/καθ΄ ης η αίτηση 1 στην ανταπαίτηση τους στην αγωγή 46/06, πλην όμως επέλεξαν να μην το κάνουν χωρίς να δίδεται οιαδήποτε αιτιολογία.» Ο κ. Ζαχαρίου απάντησε ότι οι δύο αγωγές είναι διασταυρούμενες αγωγές, όπως ο όρος εξηγήθηκε στην απόφαση Λύρας v. Πετρολίνα Λτδ
(1996)1 Α.Α.Δ. 1401 και στην απόφαση Λύρας v. Πετρολίνα Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 361, όπου αναφέρθηκαν ενδεικτικά τα κριτήρια επί των οποίων μπορεί το δικαστήριο να ασκήσει την ευχέρεια του για αναστολή της μιας εκ των δύο διαδικασιών. Ήταν η εισήγηση του κ. Ζαχαρίου ότι εν προκειμένω «μπορεί η αγωγή 46/06 να καταχωρήθηκε πριν την αγωγή 166/06, αλλά η ανταπαίτηση στην αγωγή 46/06, την οποία επικαλείται η πλευρά των εναγομένων έχει καταχωρηθεί μετά την καταχώρηση της παρούσας αγωγής και συνεπώς χρονολογικά δεν έχει προτεραιότητα η αγωγή 46/06, αλλά η παρούσα.» Ένας άλλος παράγοντας που ο κ. Ζαχαρίου εισηγείται ότι θα πρέπει να προσμετρήσει υπέρ της απόρριψης της αίτησης, είναι ο παράγοντας χρόνος. Υποδεικνύει ότι η αίτηση καταχωρίστηκε πέντε χρόνια μετά την έναρξη της διαδικασίας, χωρίς να δίδεται κανένας λόγος για την καθυστέρηση. Περαιτέρω, είναι η θέση των εναγόντων ότι οι εναγόμενοι κωλύονται λόγω της ευρύτερης συμπεριφοράς και των δηλώσεών τους επί των οποίων οι ενάγοντες βασίστηκαν. Η παρούσα υπόθεση εκ συμφώνου και με δηλώσεις των δικηγόρων των δύο πλευρών, αναφέρει ο κ. Ζαχαρίου, παρέμενε για οδηγίες μέχρι να αποπερατωθεί η αγωγή 46/06. Οριζόταν δε, για οδηγίες τις ίδιες ημερομηνίες που η αγωγή 46/06 οριζόταν για ακρόαση. Ποτέ δεν τέθηκε θέμα κατάχρησης της διαδικασίας μέχρι που η ακρόαση στην αγωγή 46/06 αποπερατώθηκε και επιφυλάχθηκε απόφαση. Αυτό δείχνει κακοπιστία, αλλά και επηρεάζει τους Ευσταθίου, οι οποίοι ως εκ της περάτωσης της άλλης αγωγής δεν έχουν τη δυνατότητα συνένωσης. Υπό αυτές τις περιστάσεις, καταλήγει ο κ. Ζαχαρίου, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι η παρούσα διαδικασία είναι καταχρηστική, οι περιστάσεις είναι τέτοιες που η απόρριψη της αγωγής θα οδηγούσε σε αδικία και δεν θα εξυπηρετούσε τους σκοπούς της απονομής της δικαιοσύνης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Ζαχαρίου δεν αρνήθηκε την ταυτότητα επιδίκων θεμάτων και θεραπείας σε σχέση με τους Ευσταθίου. Στην αγόρευσή του υπεισήλθε αμέσως στο ζήτημα των «διασταυρούμενων αγωγών». Όντως, τα γεγονότα που επικαλούνται οι Ευσταθίου στην παρούσα αγωγή και η θεραπεία που ζητούν, ταυτίζεται με τα γεγονότα που επικαλούνται και τη θεραπεία που ζητούν στην άλλη αγωγή. Δεν πρόκειται για διασταυρούμενες αγωγές, αλλά για δύο αγωγές εκ μέρους των ιδίων προσώπων επί των ιδίων γεγονότων, με τις οποίες ζητούν την ίδια θεραπεία έναντι των ιδίων προσώπων. Χρήση διαφορετικών ενδίκων μέσων για επιδίωξη του ίδιου σκοπού συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, οπότε τίθεται ζήτημα απόρριψης της δεύτερης αγωγής προς αποτροπή τέτοιας κατάχρησης. Βέβαια, έχει αναγνωριστεί το δικαίωμα του διαδίκου να επιλέξει ποια από τις δύο διαδικασίες θέλει να προωθήσει, πριν εξεταστεί θέμα αναστολής. (Βλ. In re Beogradska D.D.
(1996)1 Α.Α.Δ. 911). Όμως, εν προκειμένω, δεν τίθεται ζήτημα επιλογής ή άλλων κριτηρίων. Δεν έχει σημασία ότι η ανταπαίτηση στην αγωγή 46/06 είναι μεταγενέστερη της παρούσας αγωγής, εφόσον η αγωγή 46/06 έχει εκδικαστεί και έχει επιφυλαχθεί απόφαση. Δεν τίθεται θέμα αναστολής ή απόρριψης εκείνης της αγωγής. Ζήτημα τίθεται μόνο σε σχέση με την παρούσα. Όντως, οι εναγόμενοι καταχώρισαν την παρούσα αίτηση μετά που επιφυλάχθηκε η απόφαση στην άλλη αγωγή και αφού παρήλθαν έξι σχεδόν χρόνια από την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Όχι μόνο δεν ήγειραν θέμα ενωρίτερα, αλλά στον ενδιάμεσο χρόνο προκύπτει ότι, όντως, αμφότερες οι πλευρές είχαν διασυνδέσει την πορεία της παρούσας αγωγής με την αγωγή 46/
- Στις 19.10.2010 λ.χ. οι δικηγόροι είχαν δηλώσει ότι στην επόμενη δικάσιμο θα καθόριζαν τη θέση τους κατά πόσο η παρούσα θα ακολουθούσε το αποτέλεσμα της 46/
- Αυτό δεν έγινε ποτέ. Στις 14.9.2011 η αγωγή τέθηκε για πρώτη φορά ενώπιον μου. Τότε ο κ. Ζαχαρίου δήλωσε ότι επρόκειτο εκείνη την ημέρα να αγορεύσουν και να επιφυλαχθεί απόφαση στη 46/
- Κατέληξε ως εξής: «Γι΄ αυτό παρακαλούμε να παραμείνει για οδηγίες σε λίγες μέρες για να δούμε πότε θα οριστεί η υπόθεση για απόφαση, η οποία απόφαση θα επηρεάσει την πορεία της παρούσας ουσιαστικά ή και ενδεχομένως καθοριστικά.» Ο κ. Μυλωνάς απλώς συμφώνησε, χωρίς ούτε τότε, όπως ποτέ προηγουμένως, να κάνει λόγο για κατάχρηση. Το δικαστήριο όρισε την υπόθεση για προγραμματισμό στις 5.10.
- Αντί, όμως, έστω και τότε η εξέλιξη να είναι όπως την προδιέγραψαν οι δικηγόροι στις 19.10.2010 οι εναγόμενοι καταχώρισαν την παρούσα αίτηση. Η καθυστέρηση όμως και η συμπεριφορά εν γένει των εναγομένων δεν μπορεί να διαφοροποιήσει το γεγονός ότι η ακρόαση της απαίτησης των Ευσταθίου θα σημαίνει ότι δύο δικαστήρια θα κληθούν να επιλύσουν το ίδιο θέμα μεταξύ των ιδίων προσώπων. Αυτό θα συνιστούσε ανεπίτρεπτη, εν πάση περιπτώσει, δικονομική εκτροπή. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για την απαίτηση της εταιρείας η οποία δεν είναι διάδικος στην αγωγή 46/
- Στο παρακλητικό της αγωγής οι θεραπείες ζητούνται σωρευτικά, χωρίς προσδιορισμό εάν ζητούνται από την εταιρεία ή τους άλλους ενάγοντες. Η απαίτηση, όμως, για αναγνωριστική απόφαση ότι το δικαίωμα της μίσθωσης ανήκει στην εταιρεία, είναι σαφώς απαίτηση της εταιρείας. Η βάση επί της οποίας ο κ. Μυλωνάς εισηγείται ότι τέτοια απαίτηση συνιστά επίσης κατάχρηση, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Το γεγονός ότι οι Ευσταθίου είναι «κύριοι μέτοχοι και διοικητικοί σύμβουλοι» της εταιρείας και θα μπορούσαν να συνενώσουν την εταιρεία στην ανταπαίτηση τους στην αγωγή 46/06, δεν επηρεάζει την αυτοτέλεια τόσο της εταιρείας όσο και των δικαιωμάτων της, τα οποία μπορούσε να προωθήσει με δική της αγωγή. Ως εκ των άνω, η αγωγή των εναγόντων 2 και 3 αποτελεί κατάχρηση και ως τέτοια απορρίπτεται. Παραμένει η αγωγή της εταιρείας. Με έχει προβληματίσει το ερώτημα του «ποιά είναι η αγωγή της εταιρείας;» εφόσον, ως άνω, στο παρακλητικό δεν προσδιορίζονται οι απαιτήσεις χωριστά για κάθε ενάγοντα. Με έχει προβληματίσει, ειδικότερα, κατά πόσο θα πρέπει σ΄ αυτό το στάδιο να προχωρήσω σε τέτοιο προσδιορισμό ή κατά πόσο θα πρέπει να αφεθεί το ζήτημα ανοικτό. Χάριν, όμως, της ανάγκης για καθορισμό των επιδίκων θεμάτων που παραμένουν μετά την απόρριψη της αγωγής των Ευσταθίου και επειδή είναι σαφές ότι στη θεραπεία που ζητά η εταιρεία δεν μπορεί να περιλαμβάνεται η αξίωση των Ευσταθίου για αποζημιώσεις συνεπεία παράβασης της συμφωνίας για αγορά των μετοχών ή για μείωση της αξίας των μετοχών που εκείνοι αγόρασαν, γίνεται αντιληπτό ότι μπορεί να λεχθεί ότι τέτοια απαίτηση δεν προέρχεται από την εταιρεία. Κατά τ΄ άλλα, στην παρούσα αίτηση δεν έχει εγερθεί ούτε συζητηθεί ζήτημα για τη βασιμότητα της αιτίας της αγωγής που παραμένει μετά την απόρριψη της αγωγής των Ευσταθίου. Μπορεί η εταιρεία να ζητά διάταγμα για εκτέλεση της συμφωνίας της οποίας δεν ήταν μέρος; Έχει πρακτική αξία η αναγνωριστική απόφαση, από μόνη της, αν δεν μπορεί να δοθεί διάταγμα εναντίον του Ανδρέα Χαραλάμπους; Αυτά εκφεύγουν των πλαισίων και του σκοπού της παρούσας αίτησης και ως εκ τούτου δεν είναι του παρόντος. Η αίτηση έχει μερικώς επιτύχει και μερικώς αποτύχει. Πέραν τούτου, η δικονομική συμπεριφορά των εναγομένων είναι τέτοια που δεν θα πρέπει να επιβραβευθεί, κατ΄ ουσία, με έξοδα είτε της παρούσας αίτησης είτε ακόμα και της αγωγής, μιας αγωγής που κατ΄ ουσία αναβαλλόταν για έξι χρόνια, εκ συμφώνου, παράλληλα με την πορεία της 46/
- Η αγωγή των εναγόντων 2 και 3 απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............. Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο