ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΥ άλλως ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΑΧΙΛΛΕΩΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1647/2011, 30 Ιανουαρίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A22 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 1647/2011 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ και ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΥ άλλως ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΣΚΕΥΟΥΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ άλλως ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΜΕΝΕΛΑΟΥ Ημερομηνία: 30 Ιανουαρίου, 2012 Μονομερής Αίτηση ημερ. 24.1.2012 για προσωρινό διάταγμα Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες / Αιτητές: κος Τάσος Κουκούνης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Με την παρούσα Αίτηση, την οποία οι Ενάγοντες/Αιτητές κατεχώρησαν μονομερώς, επιδιώκουν την εξασφάλιση των ακόλουθων προσωρινών διαταγμάτων: (Α) Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την Εναγόμενη 3 - Καθ' ης η Αίτηση Νικολέττα Μενελάου όπως μη πωλήσει, δωρίσει, ενοικιάσει, υποθηκεύσει, διαθέσει, εκχωρήσει, μεταβιβάσει, εκμεταλλευθεί, διαχειριστεί ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξενώσει το οικόπεδο και τα ενός αυτού κτίρια, αρ. εγγραφής 12/1904, Φύλλο/Σχέδιο 40/64W1 τμήμα 12, τεμάχιο 1780, στην περιοχή Άγιος Νικόλαος, οδός Αγίου Γεωργίου Μακρή, Επαρχία Λάρνακας, εγγεγραμμένο μερίδιο ½ επ΄ονόματι της Εναγόμενης 3 - Καθ' ης η αίτηση, μέχρι εκδικάσεως και αποπερατώσεως της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής των Εναγόντων - Αιτητών ή και μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. (Β) Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας ή/και οποιοδήποτε άλλο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο της Κύπρου όπως μη επιτρέψει την αποξένωση καθ' οιονδήποτε τρόπο του οικοπέδου και των εντός αυτού κτιρίων, αρ. εγγραφής 12/1904, Φύλλο/Σχέδιο 40/64W1 τμήμα 12, τεμάχιο 1780, στην περιοχή Άγιος Νικόλαος, οδός Αγίου Γεωργίου Μακρή, Επαρχία Λάρνακας, εγγεγραμμένο μερίδιο ½ επ' ονόματι της Εναγόμενης 3 - Καθ'ης η αίτηση, μέχρι εκδικάσεως και αποπερατώσεως της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής των Εναγόντων - Αιτητών ή/και μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. (Γ) Οιονδήποτε άλλο διάταγμα και/ή θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει ορθό και δίκαιο να εκδώσει υπό τις περιστάσεις. Η Αίτηση συνοδεύεται από Ένορκο Δήλωση του Μιχάλη Στυλιανού υπαλλήλου των Αιτητών/Εναγόντων. Από την Ένορκο Δήλωση προκύπτουν βασικά τα εξής γεγονότα: Εκτός από την παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες / Αιτητές καταχώρησαν και τις αγωγές 1550/2011, 1551/2011, 1552/2011 και 1646/2011 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας εναντίον όλων ή και μερικών από τους Εναγομένους στην παρούσα αγωγή. Το σημερινό συνολικό χρέος των Εναγομένων προς τους Ενάγοντες / Αιτητές και συγκεκριμένα τα υπόλοιπα λογαριασμού τόσο των ρηθέντων δανείων του Εναγομένου 1 που αφορούν την παρούσα αγωγή όσο και των λογαριασμών που αφορούν στις αγωγές 1550/2011, 1551/2011, 1552/2011 και 1646/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ανέρχονται με βάση το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16 στο ποσό των €1.477.148,72 έναντι του οποίου οι Εναγόμενοι δεν έκαναν οποιαδήποτε κατάθεση μετά τον τερματισμό των πιο πάνω συμφωνιών δανείου. Οι Ενάγοντες / Αιτητές προχώρησαν περί τα τέλη Δεκεμβρίου 2011 σε εκτίμηση των δύο ακινήτων που αποτελούν εμπράγματη εξασφάλιση των υποχρεώσεων του Εναγομένου 1 στην παρούσα αγωγή, ήτοι (α) του οικοπέδου και της εντός αυτού Υπεραγοράς, αρ. εγγραφής Μ907, τεμάχιο 814, Φύλλο/Σχέδιο XL/64.W.I., ενορία Αγίου Γεωργίου Μακρή, Επαρχία Λάρνακας, εγγεγραμμένο μερίδιο το όλο επ' ονόματι του Εναγόμενου 1 Γεώργιου Μενελάου, υποθηκευμένο μερίδιο το όλο εγγεγραμμένο μερίδιο, που είναι υποθηκευμένο προς όφελος των Εναγόντων - Αιτητών με βάση την Υποθήκη Υ1378/2006 και την Υποθήκη Υ1978/2007 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας και (β) του οικοπέδου και τα εντός αυτού κτίρια, αρ. εγγραφής 12/1904, Φύλλο/Σχέδιο 40/64W1 τμήμα 12, τεμάχιο 1780, στην περιοχή Άγιος Νικόλαος, οδός Αγίου Γεωργίου Μακρή, Επαρχία Λάρνακας εγγεγραμμένο μερίδιο ½ επ' ονόματι του εναγόμενου 1 Γεώργιου Μενελάου, υποθηκευμένο μερίδιο το όλο εγγεγραμμένο μερίδιο, που είναι υποθηκευμένο προς όφελος των Εναγόντων - Αιτητών με βάση την Υποθήκη Υ6392/2009 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας. Το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 17 καταδεικνύει ότι η αξία καταναγκαστικής πώλησης του ακινήτου αρ. εγγραφής Μ907 είναι €730.000.- κατά την 22.12.11 και το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 18 καταδεικνύει ότι η αξία καταναγκαστικής πώλησης του ακινήτου αρ. εγγραφής 12/1904 είναι € 195.000 κατά την 23.12.
- Από τις πιο πάνω εκτιμήσεις προκύπτει ότι η συνολική εμπράγματη εξασφάλιση των Εναγομένων / Αιτητών για την παρούσα αγωγή ύψους €925.000 δεν είναι αρκετή για να καλύψει τη συνολική οφειλή των Εναγομένων 1-3 στην παρούσα αγωγή και στις υπόλοιπες αγωγές που αφορούν τους Εναγομένους 1-3, ήτοι στις αγωγές 1550/2011, 1551/2011, 1552/2011 και 1646/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας η οποία ανέρχεται σήμερα στο ποσό των € 1.477.148,
- Η Εναγομένη 3-Καθ'ης η αίτηση, κα Νικολέττα Μενελάου, η οποία είναι εγγυήτρια των υποχρεώσεων του Εναγόμενου 1 στην παρούσα αγωγή, είναι και εγγυήτρια των υποχρεώσεων του Εναγόμενου 1 στην αγωγή 1552/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ως επίσης είναι και εγγυήτρια των υποχρεώσεων της εταιρείας MENELAOU SUPERMARKET LTD στις αγωγές 1550/2011 και 1551/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Η Εναγόμενη 3/Καθ' ης η αίτηση, Νικολέττα Μενελάου, είναι η ιδιοκτήτρια του άλλου ½ μεριδίου του πιο πάνω ακινήτου με αριθμό εγγραφής 12/1904, το οποίο μερίδιο είναι υποθηκευμένο προς όφελος των Εναγόντων / Αιτητών για εξασφάλιση των δικών της δανειακών και πιστωτικών υποχρεώσεων έναντι των Εναγόντων - Αιτητών, ήτοι με την Υποθήκη Υ4159/2004 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας. Ο τρεχούμενος λογαριασμός της Εναγόμενης 4-Καθ' ης η αίτηση παρουσιάζει σήμερα υπόλοιπο ύψους €1.933, το προσωπικό της δάνειο παρουσιάζει σήμερα υπόλοιπο ύψους €7.122 και το στεγαστικό της δάνειο παρουσιάζει σήμερα υπόλοιπο ύψους €14.
- Και οι τρεις λογαριασμοί εξασφαλίζονται με την ως άνω ρηθείσα Υποθήκη Υ4159/2004 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας. Πρόσφατα, κατά ή περί τα μέσα προς τέλη Δεκεμβρίου 2011, η Εναγόμενη 3 - Καθ' ης η αίτηση υπέβαλε αίτημα προς τους Ενάγοντες - Αιτητές όπως για προσωπικούς της λόγους μεταβιβαστεί το ½ μερίδιο της στο πιο πάνω ακίνητο με αριθμό εγγραφής 12/1904 στο σύζυγο της Χαράλαμπο Χαραλάμπους και να επανεγγραφεί η υφιστάμενη Υποθήκη Υ4159/2004 για το ίδιο ποσό, ήτοι για το ποσό των €184.528,95 (ΛΚ108.000) πλέον τόκους. Είναι η θέση των Εναγόντων / Αιτητών ότι υπάρχει άμεση ανάγκη όπως το ½ μερίδιο της Εναγόμενης 3 - Καθ' ης η αίτηση στο πιο πάνω ακίνητο με αριθμό εγγραφής 12/1904 μη αποξενωθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο αφού τυχόν μεταβίβαση του πιο πάνω ακινήτου επ΄ονόματι τρίτου προσώπου θα τους αποστερήσει το δικαίωμα επιβάρυνσης του μεριδίου αυτού με την εγγραφή της πολύ πιθανής μελλοντικής δικαστικής απόφασης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή προς εξασφάλιση του πιθανού μελλοντικού εξ αποφάσεως χρέους των Εναγομένων προς τους Ενάγοντες. Επίσης, τυχόν μεταβίβαση του σε τρίτο πρόσωπο δυνατό να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην εκποίηση των ρηθέντων Υποθηκών που αφορούν στο εν λόγω ακίνητο και να εμποδίσει τους Ενάγοντες - Αιτητές από το να προχωρήσουν στην εκποίηση των εν λόγων Υποθηκών προς εξασφάλιση των ποσών που οφείλονται από τους Εναγόμενους 1-3 προς τους Ενάγοντες. Το συνολικό ποσό που οφείλουν οι Εναγόμενοι προς τους Ενάγοντες / Αιτητές δυνάμει της παρούσας αγωγής και των άλλων πιο πάνω αγωγών 1550/2011, 1551/2011, 1552/2011 και 1646/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας δεν καλύπτεται από την αξία της καταναγκαστικής πώλησης των ακινήτων με αρ. εγγραφής Μ907 το όλο μερίδιο και 12/1904 το ½ μερίδιο σύμφωνα με τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 17 και
- Τυχόν μεταβίβαση του ½ μεριδίου του ακινήτου με αρ. εγγραφής 12/1904 που βρίσκεται εγγεγραμμένο επ΄ονόματι της Εναγομένης 3 / Καθ' ης η Αίτηση θα δημιουργούσε μεγάλο κενό στην εξασφάλιση που έχουν οι Ενάγοντες / Αιτητές για τα χρήματα που έχουν δανείσει τον Εναγόμενο 1 και για την υποχρέωση πληρωμής των χρημάτων που έχουν εγγυηθεί οι Εναγόμενοι 2-3 της παρούσας αγωγής και των άλλων πιο πάνω αγωγών αφού οι Ενάγοντες / Αιτητές δεν θα μπορούν να επιβαρύνουν το μερίδιο αυτό με την εγγραφή της μελλοντικής δικαστικής απόφασης που πιθανόν θα εκδοθεί υπέρ του στην παρούσα αγωγή και στις άλλες πιο πάνω αγωγές. Εφόσον οι εξασφαλίσεις που έχουν οι Ενάγοντες/Αιτητές στην παρούσα αγωγή, ήτοι οι 3 υποθήκες πάνω στα ακίνητα με αριθμό εγγραφής Μ907, μερίδιο το όλο, και 12/1904, ½ μερίδιο, είναι οι ίδιες με αυτές στις ρηθείσες πιο πάνω αγωγές, και εφόσον η αξία της καταναγκαστικής πώλησης των δύο αυτών ακινήτων δεν καλύπτει το οφειλόμενο ποσό στην παρούσα αγωγή και στις πιο πάνω αγωγές, είναι εμφανές και ξεκάθαρο ότι θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, μια και θα αποξενωθεί προς όφελος τρίτου προσώπου το ½ μερίδιο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 12/1904 και δεν θα μπορούν οι Ενάγοντες - Αιτητές να επιβαρύνουν το μερίδιο αυτό με την εγγραφή της δικαστικής απόφασης που το πιο πιθανό θα εκδοθεί υπέρ τους στην παρούσα αγωγή και στις άλλες πιο πάνω αγωγές για να εξασφαλίσουν την πολύ πιθανή μελλοντική εξ αποφάσεως οφειλή της Εναγόμενης 3 - Καθ' ης η αίτηση προς τους Ενάγοντες - Αιτητές δυνάμει τόσο της παρούσας αγωγής όσο και των πιο πάνω υπόλοιπων αγωγών. Τυχόν μεταβίβαση του ½ μεριδίου του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 12/1904 της Εναγομένης - Καθ' ης η αίτηση 3 προς οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο θα εμποδίσει τους Ενάγοντες - Αιτητές στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ τους. Οι Εναγόμενοι 1-3 δεν έχουν άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία για να καλύψουν τα χρέη τους προς τους Ενάγοντες / Αιτητές. Η αξία του ½ μεριδίου του ακινήτου με αρ. εγγραφής 12/1904 επ' ονόματι της Εναγομένης 3 / Καθ΄ης η Αίτηση ανέρχεται στο ποσό των €195.
- ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ ΑΙΤΗΤΩΝ / ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ Ο κος Τ. Κουκούνης αγόρευσε προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης υπογραμμίζοντας εν πρώτοις ότι γίνεται αναφορά και σε άλλες αγωγές που εκκρεμούν και στις συνολικές οφειλές που προέκυψαν εναντίον βασικά των ιδίων Εναγομένων για να υπάρχει σφαιρική και συνολική αντίληψη των γεγονότων από το Δικαστήριο, ούτως ώστε το Δικαστήριο να βοηθηθεί στο να αντιληφθεί ότι οποιαδήποτε απόφαση στο μέλλον δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί λαμβάνοντας υπόψη τις εκτιμήσεις των δύο ακινήτων που είναι ενυπόθηκα στην παρούσα αγωγή όπως και στις άλλες αγωγές. Εξήγησε, περαιτέρω, σε σχέση με το στοιχείο του κατεπείγοντος ότι η Εναγομένη 3 μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποπληρώσει το οφειλόμενο υπόλοιπο της με αποτέλεσμα την εξάλειψη της υποθήκης ενώ η πρόθεση της, όπως προκύπτει, είναι να μεταβιβάσει το αναφερόμενο ακίνητο σε τρίτο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.Δεν θα παραθέσω εδώ το τόσο γνωστό άρθρο που εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων[2] αλλά θα προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει ο,τιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις.Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων.Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Εκτός από το Άρθρο 32 του Ν.14/60 η Αίτηση βασίζεται και στο Άρθρο 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6. Σύμφωνα με το Άρθρο 5
(1)του Κεφ.6 το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τον Εναγόμενο όπως μη αποξενώσει τόση από την ακίνητη περιουσία η οποία είναι εγγεγραμμένη στ΄όνομα του όση, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου θα ήταν αρκετή για να ικανοποιήσει την απαίτηση του Ενάγοντα και τα έξοδα της Αγωγής. Το Άρθρο 5
(2)του Κεφ.6 θέτει τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιούνται προτού εκδοθεί το διάταγμα ως εξής: «
(2)Το διάταγμα αυτό δεν εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του.» Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που περιέχονται τόσο στο Άρθρο 4 όσο και στο Άρθρο 5 του Κεφ.6 δεν μπορούν να εξετάζονται ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Απλώς τα άρθρα αυτά κάμνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60 που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων (Δέστε Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 396[4]). Επομένως, όταν το Δικαστήριο επιλαμβάνεται αιτήσεων που βασίζονται και στα δύο άρθρα θα εφαρμόσει τόσο τις γενικές προϋποθέσεις σύμφωνα με το Άρθρο 32 του Ν.14/60 αλλά και τα ειδικότερα κριτήρια ή περιορισμούς που τίθενται από το Άρθρο 5 του ΚΕΦ. 6 στο βαθμό ή μέτρο που αυτά διαφοροποιούνται[5]. Το δικαιοδοτικό πλαίσιο του Άρθρου 5 του ΚΕΦ. 6 αφορά δέσμευση ακινήτου περιουσίας του εναγομένου προς το σκοπό ικανοποίησης απόφασης την οποία ήθελε πετύχει ο ενάγοντας και ρυθμίζει το θέμα της απαγόρευσης με παρεμπίπτον διάταγμα της πώλησης ή αποξένωσης της ακίνητης περιουσίας του εναγομένου εφόσον η απαίτηση του ενάγοντα αναφέρεται σε χρέος ή αποζημιώσεις. Τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να εκδοθεί διάταγμα με βάση το Άρθρο 5 εκτίθενται στην παράγρ.
(2)του Άρθρου και είναι τα εξής:- (Ι) Ο ενάγων να έχει καλή βάση αγωγής (ΙΙ)Με την πώληση ή μεταβίβαση της περιουσίας σε τρίτο πρόσωπο να είναι πιθανόν ο ενάγων να εμποδιστεί στην ικανοποίηση απόφασης που ενδεχόμενα να εκδοθεί υπέρ του. Από το λεκτικό του Άρθρου 5 του ΚΕΦ. 6 εξάγεται το συμπέρασμα ότι η ακίνητη περιουσία που σκοπείται να δεσμευτεί δεν πρέπει να είναι δυσανάλογη με την απαίτηση και τα έξοδα. Από το γεγονός αυτό συνάγεται ότι ο ενάγων πρέπει να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία για το ακίνητο για το οποίο ζητεί τη δέσμευση και την κατά προσέγγιση αξία του ώστε να συσχετισθεί με το ύψος της απαίτησης του ενάγοντα. Να πω και κάτι τελευταίο. Δεν είναι απαραίτητη η προσαγωγή μαρτυρίας για απόδειξη της πρόθεσης του εναγομένου να αποξενώσει ή επιβαρύνει την περιουσία του. Εκείνο που έχει σημασία είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον διαδραματισθούν στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως να εκδοθεί[6]. Ο ενάγων σχετικά με τις δύο άνω προϋποθέσεις θα πρέπει να προσφέρει μαρτυρία και στοιχεία αναφορικά με την οικονομική κατάσταση του εναγομένου, τη φύση και την αξία, της ακίνητης περιουσίας τη δέσμευση της οποίας επιζητεί όσο και την ενδεχόμενη ύπαρξη άλλης περιουσίας από την οποία θα μπορούσε να ικανοποιηθεί η απόφαση που ενδέχεται ο ενάγων να λάβει υπέρ του. ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΟΣ Στο μονομερές στάδιο της αίτησης ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο αιτητής θα πρέπει στο στάδιο εκείνο να δείξει το κατ' επείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της και να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το Άρθρο 9
(1)του ΚΕΦ. 6 έχει εφαρμογή εξαιρετικώς και μόνο προκειμένου περί επειγουσών ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος ex parte. Διατάγματα ex-parte, όπως είναι νομολογημένο, εκδίδονται με βάση το άρθρο 9
(1)του ΚΕΦ. 6 μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος ή άλλες ειδικές περιστάσεις. Παραπέμπω σχετικά στην Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1 Α.Α.Δ 1475[7], η οποία αναφέρεται και στις υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 και Resola v. Χρήστου
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1179:- "Το επείγον, όπως παρατηρείται στην υπόθεση Resola (ανωτέρω), αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικώς η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από τον θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Η πιο πάνω ανάγκη διατυπώνεται με διαφορετικά, αλλά με την ίδια ουσία, λόγια στην υπόθεση Vuitton (ανωτέρω) όπου παρατηρείται ότι:- «Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφ΄ όσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουσθεί». Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινείται και η επισήμανση που έγινε στις υποθέσεις In Re Stavros Hotel Appartments Ltd,
(1994)1 Α.Α.Δ 836, 841 και In Re B.P. Cyprus Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ 861, 864, ότι δηλαδή το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το Άρθρο 9 του ΚΕΦ. 6. Πιο πρόσφατα στην υπόθεση Χ"Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd
(2004)1(A) A.A.Δ 203, 207 ο Δικαστής Πικής έθεσε το θέμα ως εξής:- "... Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατεπείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το Δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά ώμο συμφέροντα του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντίδικου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνο, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Στην παρούσα αίτηση το Δικαστήριο διαπιστώνει δύο βασικά ζητήματα που αναπόφευκτα με οδηγούν στην απόρριψη της υπό κρίση Αίτησης. Πρώτον, η παρούσα Αίτηση δεν περιορίζεται μόνο στην οφειλή που υφίσταται στην παρούσα αγωγή για να έλθει να ισχυρισθεί η πλευρά των Αιτητών ότι οι υφιστάμενες εξασφαλίσεις δεν καλύπτουν το οφειλόμενο υπόλοιπο με βάση τις σχετικές εκτιμήσεις που έχουν διενεργηθεί. Γίνεται αναφορά και λαμβάνονται υπόψη και άλλες αγωγές που αφορούν τους ίδιους Ενάγοντες και μερικούς ή όλους από τους Εναγομένους της παρούσας αγωγής για να υποστηριχθεί η θέση ότι το συνολικά οφειλόμενο στους Ενάγοντες ποσό σ' όλες αυτές τις αγωγές και όχι μόνο της παρούσας δεν μπορεί να καλυφθεί από τις υφιστάμενες εξασφαλίσεις των αναφερομένων ενυπόθηκων ακινήτων σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση υπέρ των Εναγόντων σ' όλες αυτές τις αγωγές. Μάλιστα ενώ προκύπτει ότι το οφειλόμενο στην παρούσα αγωγή ανέρχεται στο ποσό των €483.022,42 (€299.964,93 και €183.057,49) πλέον τόκοι και η συνολική εμπράγματη εξασφάλιση των Εναγόντων για την παρούσα αγωγή είναι ύψους €925.000 και άρα αρκετή για να καλύψει το χρέος στην παρούσα αγωγή σε περίπτωση έκδοσης απόφασης υπέρ των Εναγόντων, γίνεται αναφορά στις υπόλοιπες αγωγές και στο χρέος που προκύπτει συνολικά απ' όλες τις αγωγές για να υποστηριχθεί η θέση ότι οι παρεχόμενες στην παρούσα αγωγή εμπράγματες εξασφαλίσεις δεν είναι αρκετές για να εξασφαλίσουν το συνολικά οφειλόμενο χρέος, δηλαδή σ' όλες τις αγωγές που αναφέρθηκαν. Πιστεύω ότι η πιο πάνω προσέγγιση είναι, με κάθε σεβασμό, λανθασμένη. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος αφορά και αναφέρεται μόνο στην αγωγή στην οποία εγείρεται και δεν μπορεί, ασφαλώς να γίνεται διασύνδεση με άλλες αγωγές όπως επιχειρήθηκε εδώ. Η πιο πάνω διαπίστωση είναι, πιστεύω, αρκετή για να οδηγήσει στην απόρριψη της υπό κρίση Αίτησης χωρίς να χρειάζεται οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση της υπό κρίση Αίτησης. Πέραν τούτου και ανεξάρτητα από την πιο πάνω διαπίστωση, επισημαίνω και τη νομολογημένη αρχή όπως τονίστηκε από το Δικαστή Νικολάου στην υπόθεση MARKETRENDS (CAPITAL MARKET) LTD v. Μιχάλη Γεωργίου
(2002)1 Α.Α.Δ. 1759 ότι η εξουσία έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης δεν δικαιολογείται παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Θα πρέπει, επομένως, τέτοια εξουσία να ασκείται με φειδώ και όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης ενάγοντα που βρίσκεται αντιμέτωπος με την μη πληρωμή χρέους, ιδιαίτερα δε εκεί όπου ο διάδικος είχε την ευχέρεια να μεριμνήσει εκ των προτέρων για την εξασφάλιση του και δεν θα πρέπει να αναμένει από το Δικαστήριο ενίσχυση της εξασφάλισης σε βάρος του εναγομένου ώστε να καλυφθεί το ενδεχόμενο ικανοποίησης τελικής απόφασης[8]. Επομένως, ακόμη και αν οι εμπράγματες εξασφαλίσεις δεν ήταν στην προκειμένη περίπτωση επαρκείς για ικανοποίηση των Εναγόντων σε περίπτωση τελικής απόφασης προς όφελος τους, σαφώς θα υπογράμμιζα ότι οι Ενάγοντες όφειλαν οι ίδιοι εκ των προτέρων να μεριμνούσαν για τη δική τους εξασφάλιση και όχι να αναμένουν από το Δικαστήριο ενίσχυση της εξασφάλισης τους σε βάρος των Εναγομένων ώστε να καλυφθεί το ενδεχόμενο ικανοποίησης τελικής απόφασης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθίαν όλων των πιο πάνω, κρίνω ότι η υπό κρίση Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και, επομένως, απορρίπτεται χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ....................... Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Α.Ε.Δ. /ΛΗ [1] Δέστε Demades v. Studio
(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704 [2] Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi
(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd
(1987)1 C.L.R. 303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd
(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.
(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζηντίλης ν. Ανδρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouri Trading
(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε επίσης ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδης κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 692 σελ. 701: «Το άρθρο 32, που παραθέτουμε πιο πάνω, δίδει ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει οποιοδήποτε παρεμπίπτον, απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα, όταν κριθεί δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Πριν από τη θέσπιση του Ν.14/60, ίσχυε ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1953, 40/53. Το λεκτικό του άρθρου 37
(1)του Νόμου αυτού ήταν πανομοιότυπο με αυτό του άρθρου 32 του Ν.14/60. Στην υπόθεση The Polich Ocean Lines and Another v. N. Spyropoulos and Another ΧΧ
(2)C.L.R. 73, το Δικαστήριο αποφάσισε πως δεν είχε εξουσία να εκδώσει παρεμπίπτον διάταγμα, για να απαγορεύσει στον εναγόμενο να διαθέσει χρηματικό ποσό, που δεν ήταν το αντικείμενο της αγωγής. ......................................... Στη χώρα μας η νομοθετική εξουσία προτίμησε να μη παρέμβει στο ζήτημα. Άφησε τα Δικαστήρια να λειτουργούν με την ευρύτατη εξουσία που τους παρέχεται από το άρθρο 32 του Ν.14/60. Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάμνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» [5] Δέστε Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520 και Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 [6] Δέστε Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785, 789-790:- «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πραγματική πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία .....» Δέστε επίσης LARTICON LTD v. DETERGENTA DEVELOPMENTS LTD
(2004)1 Α.Α.Δ. 1121 ημερ. 11.6.04 [7] Δέστε Αναστασία Κιτρομιλίδη ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2005)1 Α.Α.Δ. 1165 και Κώστας Καλογήρου ν. C.C.F. CREDIT CAPITAL FINANCE LTD
(2005)1 Α.Α.Δ. 1237, Τσιαντής ν. Hellenic Bank (Investment) Ltd,
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ 2029. [8] Δέστε Spidertrade Com. Fin. Ltd v. Χατζηγαβριήλ
(2003)1(Α) Α.Α.Δ 121 και Κώστας Καλογήρου ν. C.C.F CREDIT CAPITAL FINANCE LTD
(2005)1 Α.Α.Δ. 1237. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο