ARRICANO TRADING LTD ν. STOCK MAN INTERHOLD SA κ.α., Πρωτογενής Αίτηση: 1/11, 31.1.2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A26 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πρωτογενής Αίτηση: 1/11 Αναφορικά με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 -και- Αναφορικά με τον περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο του 1987 (Ν. 101/87) -και- Αναφορικά με τη Διαιτησία υπ΄ αριθμό 101732 στο London Court of International Arbitration μεταξύ: STOCK MAN INTERHOLD S.A. από Βρετανικές Παρθένες Νήσοι -και- ARRICANO TRADING LTD από τη Κύπρο -και- Αναφορικά με την Αίτηση μεταξύ: ARRICANO TRADING LTD από τη Κύπρο Αιτήτρια -και-
- STOCK MAN INTERHOLD S.A. από Βρετανικές Παρθένες Νήσοι
- ASSOFIT HOLDINGS LIMITED, από τη Λάρνακα, Κύπρος Καθ΄ ων η Αίτηση Αίτηση παραμερισμού ημερομηνίας 13.1.2012 Ημερομηνία: 31.1.2012 Εμφανίσεις: Για αιτήτρια: O κ. Τσαγγαρός για κ. Α. Ανδρέου και για κ. Κ. Σταματίου για κ. Νεοκλέους (για ν΄ ακούσει απόφαση). Για καθ΄ ων η αίτηση 1: Ο κ. Σταύρος Παύλου και ο κ. Χρ. Νικολάου. Για καθ΄ ων η αίτηση 2: Καμία εμφάνιση. ΑΠΟΦΑΣΗ Α. Το ιστορικό Η κύρια αίτηση καταχωρίστηκε από την ARRICANO TRADING LTD (που παρακάτω θα αναφέρεται ως η ARRICANO) ως επικουρική της διαιτησίας υπ΄ αριθμόν 101732 στο London Court of International Arbitration (LCIA) μεταξύ της STOCK MAN INTERHOLD S.A. (που παρακάτω θα αναφέρεται ως η S.M.I.) και της ARRICANO με σκοπό την εξασφάλιση απαγορευτικών διαταγμάτων «. μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της διαιτησίας υπ΄ αριθμόν 101732 . και ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του δικαστηρίου.». Με ενδιάμεσες μονομερείς αιτήσεις ημερ. 18.7.2011 και 28.7.2011 η ARRICANO εξασφάλισε απαγορευτικά διατάγματα μέχρι την εκδίκαση της κύριας αίτησης. Ακολούθως, οι ενδιάμεσες αιτήσεις εκδικάστηκαν κατ΄ αντιπαράθεση, εφόσον η S.M.I. είχαν ένσταση και η απόφαση επιφυλάχθηκε στις 12.10.
- Κατόπιν, όμως, κοινού αιτήματος των δικηγόρων η υπόθεση ορίστηκε για παρακολούθηση «για το ενδεχόμενο να εκδοθεί στο μεταξύ η απόφαση του διαιτητή, οπότε η παρούσα θα καταστεί άνευ αντικειμένου», όπως δηλώθηκε. Στις 31.10.2011 ζητήθηκε από κοινού και πάλι χρόνος όχι μόνο επί της προηγούμενης βάσης, αλλά και διότι γίνονταν διαπραγματεύσεις για διευθέτηση. Ενόψει τέτοιων περιστάσεων, η απόφαση παρέμεινε επιφυλαγμένη για τις 15.11.2011 που η υπόθεση ορίστηκε για οδηγίες. Εκείνη την ημέρα δηλώθηκε, πάλι εκ συμφώνου, ότι είχε συμφωνηθεί αναστολή της έκδοσης της απόφασης του διαιτητή μέχρι την επομένη. Επαναλήφθηκε η κοινή θέση των μερών ότι άμα τη εκδόσει της διαιτητικής απόφασης η παρούσα θα παρέμενε άνευ αντικειμένου. Ενόψει τούτου, η υπόθεση ορίστηκε στις 25.11.2011 για παρακολούθηση. Στις 25.11.2011 επί της ίδιας βάσης, δηλαδή λόγω αναμονής της απόφασης του διαιτητή η οποία δεν είχε εκδοθεί ούτε μέχρι τότε, ζητήθηκε περαιτέρω χρόνος. Το δικαστήριο, λόγω της ιδιομορφίας της κατάστασης, έδωσε χρόνο μέχρι τις 8.12.
- Ούτε μέχρι τότε είχε εκδοθεί η απόφαση του διαιτητή. Οι δικηγόροι ζήτησαν για τους ίδιους λόγους περαιτέρω χρόνο. Η υπόθεση ορίστηκε στις 16.1.
- Στις 16.1.2012 ο ευπαίδευτος δικηγόρος της S.M.I. δήλωσε στο δικαστήριο ότι είχε εκδοθεί απόφαση, η οποία ήταν σε βάρος της ARRICANO και ότι καταχωρίστηκε έφεση. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ARRICANO εισηγήθηκε ότι η διαδικασία, λόγω της έφεσης, εξακολουθεί να ισχύει και άρα είναι αναγκαία η προστασία δια της παρούσας διαδικασίας μέχρι τη διεκπεραίωση και της έφεσης. Γι΄ αυτούς τους λόγους, δεν απέσυρε την κυρίως αίτηση, ούτε τα διατάγματα. Αντίθετα, η ARRICANO ζητά όπως τα διατάγματα γίνουν απόλυτα μέχρι την περάτωση της έφεσης. Οπότε προέκυψε η παρούσα αίτηση με την οποία η S.M.I. ζητά παραμερισμό της κυρίως αίτησης και των διαταγμάτων. Β. Οι θέσεις των αιτητών Είναι η θέση της S.M.I. ότι μετά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης το δικαστήριο στερείται πλέον δικαιοδοσίας. Αγορεύοντας ο ευπαίδευτος δικηγόρος τους εισηγήθηκε ότι το θέμα διέπεται από τις πρόνοιες του νόμου περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Ν.101/
- Σύμφωνα με το άρθρο 32
(1)η διαιτητική διαδικασία τερματίζεται με την έκδοση της τελικής διαιτητικής απόφασης. Το δικαστήριο δε, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 9, έχει εξουσία να διατάσσει τη λήψη συντηρητικών μέτρων, οποτεδήποτε πριν από την έναρξη ή κατά τη διάρκεια της διαιτητικής διαδικασίας. Η έφεση, συνέχισε ο κ. Παύλου, είναι ξεχωριστή διαδικασία και όχι συνέχιση της ίδιας διαδικασίας. Η διαδικασία έχει περατωθεί και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων δεν υπάρχει πλέον. Το δικαστήριο δεν μπορεί να επιληφθεί ούτε της κύριας αίτησης, εφόσον και αυτή κατέστη άνευ αντικειμένου συμπαρασύροντας και τις υπόλοιπες διαδικασίες που υπάρχουν στα πλαίσια της υπόθεσης. Πέραν τούτου και ειδικά σε ό,τι αφορά τα εκδοθέντα διατάγματα, ο κ. Παύλου ανέφερε ότι τα διατάγματα εκδόθηκαν με βάση την πιθανότητα επιτυχίας της υπόθεσης της ARRICANO στη διαιτησία. Η αίτηση στηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, στις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/
- Τα διατάγματα ήταν επικουρικά σε σχέση με την διαιτησία και τις πιθανότητες που είχε η ARRICANO να επιτύχει σε εκείνη τη διαδικασία. Εφόσον η απόφαση του διαιτητή ήταν εναντίον της δεν έχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση ή πιθανότητες επιτυχίας και το δικαστήριο δεν μπορεί να διατάξει και γι΄ αυτό το λόγο, όπως παραμείνουν τα διατάγματα σε ισχύ. Έχει στο μεταξύ καταχωρηθεί αίτηση εκ μέρους της ARRICANO για τροποποίηση της κύριας αίτησης, ανέφερε στο δικαστήριο ο κ. Παύλου και όντως διαπιστώνεται ότι στο φάκελο του δικαστηρίου υπάρχει αίτηση που καταχωρήθηκε στις 25.1.2012, η οποία είναι ορισμένη στις 20.2.2012 δια της οποίας ζητείται να τροποποιηθεί η αίτηση ούτως ώστε να καλύπτει το χρόνο μέχρι και την εκδίκαση και αποπεράτωση «της έφεσης (arbitration claim) υπ΄ αριθμό 2015-35 που καταχωρήθηκε στο High Court of Justice εναντίον της διαιτητικής απόφασης που εκδόθηκε στην εν λόγω διαιτησία υπ΄ αριθμό 101732». Ζητείται, επίσης, η προσθήκη άλλων θεραπειών. Ο κ. Παύλου εισηγήθηκε ότι η ύπαρξη της αίτησης δεν διασώζει τα πράγματα εφόσον τα διατάγματα, εκδοθέντα σε σχέση με τη διαδικασία της διαιτησίας, δεν μπορούν κατ΄ ουσία με τη σκοπούμενη τροποποίηση να μεταφερθούν ως διατάγματα στη διαδικασία της έφεσης. Τέλος, ο κ. Παύλου εισηγήθηκε ότι η διατήρηση σε ισχύ των διαταγμάτων, αλλά και της διαδικασίας στο σύνολό της, αποτελεί κατάχρηση, ενόψει των προηγουμένων θέσεων της ARRICANO, η οποία άλλαξε στάση όταν έχασε στη διαιτησία. Γ. Οι θέσεις των καθ΄ ων η αίτηση Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ARRICANO αγόρευσε με βάση τη θέση του πως η διαιτησία υπ΄ αριθμόν 101732 δεν έχει ολοκληρωθεί και δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως ολοκληρωμένη πριν την εκδίκαση της έφεσης, όπως βεβαιώνουν οι Άγγλοι δικηγόροι της ARRICANO. Στην ένσταση έχει επισυναφθεί βεβαίωση Άγγλων δικηγόρων για τη θέση ότι η διαιτησία θα πρέπει να λογίζεται ότι συνεχίζει να υπάρχει και για τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης. Ήταν η θέση του κ. Σταματίου ότι η συμφωνία που αποτελούσε το επίδικο ζήτημα της διαιτητικής διαδικασίας διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και η έφεση έχει καταχωριστεί με βάση το αγγλικό Arbitration Act
- Στην Κύπρο, δεν υπάρχουν ειδικοί διαδικαστικοί θεσμοί αναφορικά με διαδικασίες τέτοιας φύσεως, είπε. Έτσι, με αναφορά σε νομολογία[1] εισηγήθηκε ότι η ARRICANO έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε δικονομικό θεσμό κρίνει ορθό και δεν απαιτείται η καταχώρηση ανεξάρτητης διαδικασίας προς διασφάλιση της διαδικασίας έφεσης εναντίον της διαιτητικής απόφασης καθώς τα επίδικα θέματα παραμένουν τα ίδια. Η ARRICANO και οι Κύπριοι δικηγόροι τους, είπε ο κ. Σταματίου, δεν μπορούσαν να προβλέψουν ότι η εν λόγω διαιτητική απόφαση θα περιείχε τέτοιες παρατυπίες που θα απαιτείτο η καταχώρηση έφεσης. Υπάρχει, είπε, σοβαρό ενδεχόμενο το εφετείο να παραπέμψει τη διαιτητική απόφαση στο διαιτητικό δικαστήριο για επανεξέταση της διαιτητικής απόφασης και δεν θα ήταν προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να αναγκαστούν οι καθ΄ ων η αίτηση να καταχωρήσουν νέες και περαιτέρω πρωτογενείς αιτήσεις για τα ίδια γεγονότα. Ο κ. Σταματίου εισηγήθηκε ότι η ζητουμένη απόρριψη αποτελεί ένα εξαιρετικό μέτρο, το οποίο δεν δικαιολογείται στην παρούσα υπόθεση. Παρέπεμψε σε νομολογία σε σχέση με τις διατάξεις της Δ.27 θ. 3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Ο κ. Σταματίου αναφέρθηκε και στις πρόνοιες του άρθρου 31 του Κανονισμού (ΕΚ) αρίθ.44/2001 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, πρόνοιες οι οποίες δίδουν ευχέρεια να ζητηθούν από τις δικαστικές αρχές ενός κράτους μέλους ασφαλιστικά μέτρα, έστω και εάν δικαστήριο άλλου κράτους μέλους έχει διεθνή δικαιοδοσία για την ουσία της υπόθεσης. Αναφέρθηκε στην υπόθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (European Court of Justice) Van Uden Maritime BV v. Kommanditgesellschaft in Firma Deco-Line and Another [1998] ECR I-07091, για να εισηγηθεί ότι ενδιάμεσα συντηρητικά μέτρα μπορούν να δοθούν προς υποστήριξη και διαιτησίας παρά το ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Κανονισμού, εξαιρείται από την εφαρμογή του η διαδικασία διαιτησίας. Δ. Η κρίση του δικαστηρίου Αρχίζοντας από την τελευταία αναφορά του κ. Σταματίου στην υπόθεση Van Uden σημειώνεται ότι ο Κανονισμός 44/2001 ρυθμίζει τα της αναγνώρισης και εκτέλεσης αλλοδαπής απόφασης. Είναι σε αυτά τα πλαίσια που το άρθρο 31 του Κανονισμού δίδει εξουσία στο δικαστήριο ενός κράτους, όταν εκκρεμεί ενώπιον του διαδικασία για αναγνώριση και εκτέλεση απόφασης δικαστηρίου άλλου κράτους, να εκδίδει ασφαλιστικά μέτρα. Το ζήτημα, δηλαδή, στα πλαίσια του Κανονισμού 44/2001 «εστιάζεται στη δυνατότητα λήψεως ασφαλιστικών μέτρων στο κράτος μέλος εκτέλεσης κατά το στάδιο κηρύξεως της εκτελεστότητας (πριν ή παράλληλα με τη διαδικασία κηρύξεως της εκτελεστότητας) για την εξασφάλιση απαιτήσεως επιδικασθείσας με απόφαση δικαστηρίου κάποιου κράτους μέλους.» [2] Είναι σε αυτά τα πλαίσια που αποφασίστηκε στην υπόθεση Van Uden, με αναφορά σε προϊσχύουσες πρόνοιες, αντίστοιχες με εκείνες του Κανονισμού 44/2001 ότι, έστω και αν η διαιτησία εξαιρείται από το πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού, είναι δυνατό να δοθούν προσωρινά ασφαλιστικά μέτρα σε σχέση με την πληρωμή χρέους που προκύπτει στα πλαίσια σύμβασης στην οποία περιλαμβάνεται ρήτρα διαιτησίας, τηρουμένων συγκεκριμένων προϋποθέσεων. Όμως, είτε βρίσκει εφαρμογή ο Κανονισμός 44/2001 είτε όχι, σημασία έχει ότι δόθηκαν ασφαλιστικά μέτρα και συνεπώς δεν αποτελεί αντικείμενο του παρόντος προβληματισμού. Ο προβληματισμός τώρα είναι, κατά κύριο λόγο, κατά πόσο τα συντηρητικά μέτρα που δόθηκαν, αλλά και η διαδικασία στο σύνολό της, μπορούν να συνεχίσουν μετά την απόφαση του διαιτητή και μέχρι την εκδίκαση της έφεσης ή κατά πόσο η διαδικασία είναι πλέον άνευ αντικειμένου, υποκείμενη σε παραμερισμό. Επί τούτου, αποδέχομαι την εισήγηση του κ. Παύλου ότι με βάση τις πρόνοιες του Ν.101/87 που εξ αρχής επικαλέστηκαν οι ίδιοι οι καθ΄ ων η αίτηση στη νομική και δικαιοδοτική βάση των αιτήσεών τους, η διαιτητική διαδικασία τερματίστηκε με την έκδοση της τελικής διαιτητικής απόφασης. Εφόσον η κύρια διαδικασία έχει τερματιστεί, η παρούσα διαδικασία, ως επικουρική, δεν έχει πλέον αντικείμενο. Αλλά και ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του εν λόγω νόμου, οι ίδιοι οι αιτητές είχαν με την αίτηση τους ζητήσει εξ αρχής όπως τα διατάγματα ισχύσουν μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της διαδικασίας υπ΄ αριθμόν
- Η διαιτησία υπ΄ αριθμόν 101732 έχει περατωθεί. Μια έφεση δεν αποτελεί συνέχιση της πρωτοβάθμιας διαδικασίας. Εάν αυτή ήταν η αντίληψη των καθ΄ ων η αίτηση, ανάλογο θα ήταν το λεκτικό του διατάγματος που ζήτησαν. Οι διάδικοι, όμως, έχοντας πασιφανώς κατά νου την αντίθετη αντίληψη, ζήτησαν κατ΄ επανάληψη από το δικαστήριο να συγκατατεθεί σ΄ ένα εξαιρετικό μέτρο, ήτοι να μην εκδώσει την απόφαση που είχε επιφυλάξει. Οι δηλώσεις που έγιναν ήταν ρητές και σαφείς. Δεν περιελάμβαναν την αναφορά σε έφεση. Ο χρόνος δε, που κάθε φορά εζητείτο, ήταν σε σχέση με την απόφαση του διαιτητή και όχι ασφαλώς με το ενδεχόμενο έφεσης. Το ζήτημα παρουσιαζόταν κάθε φορά ως ζήτημα ημερών. Δεν είναι επιτρεπτό τώρα οι καθ΄ ων η αίτηση να ισχυρίζονται ότι δεν μπορούσαν να προβλέψουν τέτοιες αντικανονικότητες στην απόφαση του διαιτητή που θα απαιτείτο η καταχώρηση έφεσης. Κατ΄ εκείνο το χρόνο το δικαστήριο στηριζόμενο στις δηλώσεις των διαδίκων δεν προχωρούσε στην έκδοση απόφασης, διατηρώντας, όμως, σε ισχύ τα διατάγματα τα οποία η ARRICANO είχε εξασφαλίσει μονομερώς. Δεν μπορεί να επιτραπεί τώρα στους καθ΄ ων η αίτηση να μεταβάλουν τη στάση τους και με απλά λόγια να πουν στο δικαστήριο πως όλες αυτές οι δηλώσεις τους που καθόρισαν τη διαδικασία και μάλιστα έξω από την κανονική της πορεία, τώρα πλέον που έχει εκδοθεί η απόφαση του διαιτητή και δεν ήταν ευνοϊκή γι΄ αυτούς, δεν ισχύουν και να καλούν το δικαστήριο να προχωρήσει επί μιας διαδικασίας την οποία οι ίδιοι παρουσίαζαν ως διαδικασία που θα παρέμενε άνευ αντικειμένου μετά την έκδοση της απόφασης του διαιτητή. Η έννοια της κατάχρησης, όπως εξήγησε ο Lord Diplock στην υπόθεση Hunter v. Chief Constable of West Midlands and Another
(1981)3 All E.R. 727, 729 δεν θα ήταν σοφό να περιοριστεί σε καθορισμένες περιπτώσεις. Είναι έννοια ευρύτερη που θα μπορούσε να καλύψει διάφορες περιπτώσεις δικονομικής συμπεριφοράς, ως λ.χ. τη συμπεριφορά που θα μπορούσε να περιαγάγει την απονομή της δικαιοσύνης σε ανυποληψία. Θεωρώ ότι θα αποτελούσε κατάχρηση της διαδικασίας, αν επιτρεπόταν στους καθ΄ ων η αίτηση να μεταβάλουν τη δεδηλωμένη θέση τους, επί της οποίας το δικαστήριο στηρίχθηκε τώρα που η εξέλιξη δεν είναι ευνοϊκή γι΄ αυτούς. Πέραν τούτου, από πρακτικής και μόνο απόψεως, με τον ανορθόδοξο τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα, το δικαστήριο δεν αποφάσισε το θέμα ενόσω εκκρεμούσε η διαιτησία. Πώς μπορεί τώρα να εξετάσει τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 και τον ισχυρισμό της ARRICANO ότι είχε καλή υπόθεση στη διαιτησία και πιθανότητα επιτυχίας, με δεδομένο το αποτέλεσμα της διαιτησίας; Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν περιλαμβάνεται στο ζητούμενο της ενδιάμεσης αίτησης ή της κύριας αίτησης. Δεν μπορεί να ζητείται από το δικαστήριο να συνεχίσει επί μιας βάσης που έχει ανατραπεί, δηλαδή να συνεχίσει να παρέχει συντηρητική θεραπεία επί της εισήγησης ότι οι καθ΄ ων η αίτηση έχουν πιθανότητα επιτυχίας στη διαιτησία υπ΄ αριθμόν 101732, ενώ ήδη η διαιτησία υπ΄ αριθμόν 101732 έχει αποφασιστεί εναντίον τους. Η αίτηση για τροποποίηση, όντως, δεν μπορεί να διαφοροποιήσει τα πράγματα. Αντίθετα, ενόψει των ανωτέρω, ως εντασσόμενη σε μια διαδικασία που θα παραμεριστεί, θα παραμείνει άνευ αντικειμένου και θα συμπαρασυρθεί. Με έχει προβληματίσει ο τρόπο χειρισμού της αίτησης αυτής εφόσον δεν περιλαμβάνεται στην αίτηση για παραμερισμό, ούτε είναι σήμερα ορισμένη. Όμως, ως εκ του ότι, ως άνω, συμπαρασύρεται από την τύχη της κύριας διαδικασίας στην οποία είναι ενταγμένη, θα απορριφθεί άνευ ετέρου σήμερα, χωρίς να χρειάζεται το δικαστήριο να επιληφθεί εκ νέου με άλλη διαδικασία. Θα πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι δεν ζητήθηκε αναβολή για να εκδικαστεί πρώτα εκείνη η αίτηση. Η παρούσα αίτηση εκδικάστηκε επί τη βάσει των δεδομένων που σήμερα ισχύουν και όχι βέβαια επί τη βάσει των δεδομένων που θα μπορούσαν ενδεχομένως να εισαχθούν με μια αίτηση τροποποίησης. Ενόψει όλων των ανωτέρω, όσο εξαιρετικό και να είναι το μέτρο του παραμερισμού μιας διαδικασίας, εν προκειμένω οι αιτήσεις της ARRICANO ως μη έχουσες αντικείμενο είναι αναντίλεκτα ανυπόστατες μέχρι και καταχρηστικές. Οι αιτήσεις της ARRICANO ημερομηνίας 18.7.2011 και 28.7.2011 απορρίπτονται. Τα διατάγματα που εκδόθηκαν στις εν λόγω αιτήσεις παύουν να ισχύουν. Η αίτηση για τροποποίηση ημερομηνίας 25.1.2012 απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης και τα έξοδα γενικά της διαδικασίας να είναι υπέρ των νυν αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Σ. [1] Udruzena Beogradska Bank v. Westacre Investment, INC
(1999)1 A AAΔ 124, Αναφορικά με την Αίτηση των Hellington Commodities κ.ά.
(2009)1 Β ΑΑΔ
- [2] Βλ. Εισήγηση Ιωάννη Στ. Δεληκωστόπουλου, Λέκτορα Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Επιθεώρηση Πολιτικής Δικονομίας 1/2011, σελ. 6 επ., που αποτελεί κεφάλαιο σε μονογραφία με τίτλο «Ζητήματα από την εφαρμογή του κανονισμού 44/2001 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων» Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη,
- cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο