Δρ. Γεώργιου Θεοδούλου ν. Sysco (Cyprus) Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 597/10, 31 Ιανουαρίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A25 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 597/10 Μεταξύ: Δρ. Γεώργιου Θεοδούλου Ενάγοντα-Αιτητή και
- Sysco (Cyprus) Limited
- Sysco Systems Consultants S.A. Εναγόμενης-Καθ' ης η αίτηση ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 05/10/2011 για επαναφορά της αγωγής ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31 Ιανουαρίου, 2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα-Αιτητή: κα Ζαχαρίου (για να ακούσει απόφαση: κ. Καπελλάκης) Για Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση: κ. Παπαλής για Τσαγγαρίδη (για να ακούσει απόφαση: κα Κουσιάπα) Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας-Αιτητής με την αίτησή του ημερομηνίας 05/10/2011, ζήτησε την επαναφορά της αγωγής, η οποία έχει απορριφθεί εναντίον της Εναγομένης 2, Καθ' ης η Αίτηση. Ως νομική βάση για την αίτηση καταγράφηκαν η Δ.26 θ.1-14, η και η Δ.48 θ.1-4, 8 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και το Σύνταγμα. Η Αίτηση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση της κας Βουρή, δικηγορικής υπαλλήλου για 24 χρόνια στο δικηγορικό γραφείο Α. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.. Σύμφωνα με την Ομνύουσα, μετά την καταχώριση της αγωγής στις 08/03/2010 καταχωρίστηκε εκ μέρους των Εναγομένων 2 εμφάνιση στις 12/07/2010 μέσω των δικηγόρων PHC Tsangarides και Υπεράσπιση στις 08/03/
- Για τον Εναγόμενο 1 είχε εκδοθεί απόφαση και ο Ενάγοντας προχώρησε σε μέτρα εκτέλεσης. Λόγω της εκκρεμότητας της εκτέλεσης ο φάκελος είχε φυλαχθεί σε χώρο όπου βρίσκονταν οι υποθέσεις για τις οποίες εκκρεμεί διαδικασία εκτέλεσης και δεν είχε εντοπιστεί η εκκρεμότητα αναφορικά με την Εναγομένη 2, με αποτέλεσμα να μην καταχωριστεί Απάντηση στην Υπεράσπιση και Αίτηση ορισμού. Στις 30/09/2011 εντοπίστηκε ο φάκελος, σε μια προσπάθεια συγυρίσματος και ταξινόμησης, και καταχωρίστηκε Απάντηση στην Υπεράσπιση, η οποία επιστράφηκε στις 04/10/2011, λόγω του ότι η αγωγή είχε απορριφθεί. Υποβλήθηκε αμέσως η υπό κρίση Αίτηση, αφού η παράλειψη προώθησης της αγωγής δεν οφειλόταν σε ασέβεια προς το Δικαστήριο ή πρόθεση εγκατάλειψης της διαδικασίας, αλλά σε παραδρομή. Καμιά ζημιά δεν θα προκληθεί στην Εναγόμενη 2- Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, αφού η απόρριψη της αγωγής είχε προκληθεί για τυπικούς λόγους. Είναι ορθό και δίκαιο, είναι η εισήγησή της, να παραμεριστεί η απόφαση για απόρριψη της αγωγής για να απονεμηθεί δικαιοσύνη χωρίς περαιτέρω έξοδα. Η Αίτηση αντιμετωπίστηκε με Ένσταση από την πλευρά της Εναγόμενης 2 -Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας. Καταγράφηκαν πέντε
(5)λόγοι ένστασης. Συνοπτικά αναφέρονται οι ακόλουθοι: Ότι ο Αιτητής δεν αποκαλύπτει καλή και βάσιμη δικαιολογία για την επαναφορά της αγωγής, ότι έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την καταχώριση της Υπεράσπισης, 08/03/2011, χωρίς ο Αιτητής να πράξει οτιδήποτε, ότι ο Αιτητής δεν προβάλλει σοβαρό και βάσιμο λόγο για την παράλειψή του να προωθήσει τη διαδικασία όταν του επιδόθηκε η Έκθεση Υπεράσπισης, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτουν οι θεσμοί και ότι η νομολογία για επαναφορά της υπό κρίση αγωγής και η νομική βάση, της οποία γίνεται επίκληση, δεν εφαρμόζεται αλλά εφαρμόζεται η Δ.31 θ.10
(1)και
(2)καθώς επίσης και ότι δεν προσφέρονται, σύμφωνα με τη Δ.26 θ.1-14 οι θεραπείες που αιτείται ο Αιτητής αλλά η μόνη θεραπεία που προσφέρεται είναι η νέα αγωγή. Ως νομική βάση της Ένστασης, καταγράφονται η Δ.26, η Δ.31 θ.10
(1)και
(2), η Δ.33 θ.1, η Δ.48 θ.1-4 και 9 και η Δ.64 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και οι συμφυείς εξουσίες και η πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση του κ. Φώτου Τσαγγαρίδη, ο οποίος είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο PHC TSANGARIDES LLC, οι οποίοι εκπροσωπούν την Εναγόμενη 2 και γνωρίζει καλά τα γεγονότα από το φάκελο της υπόθεσης και από πληροφόρηση που έχει λάβει από την Εναγόμενη 2 και το δικηγόρο του γραφείου που χειρίζεται την υπόθεση. Αρνείται όλους και κάθε ένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς που καταγράφονται στην Ένορκη Δήλωση της κας Κατερίνας Βουρή και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι τα όσα επικαλείται η Ενόρκως Δηλούσα δεν συνιστούν δικαιολογία για τη μη προώθηση της υπόθεσης από τον Ενάγοντα, είναι απαράδεκτα και δεν είναι ικανά να υποστηρίξουν το αίτημα ακόμα και αν είναι αλήθεια. Είναι ο ισχυρισμός του ότι έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την καταχώριση της Υπεράσπισης της Εναγόμενης 2, στις 08/03/2011, χωρίς ο Αιτητής να πράξει οτιδήποτε, ενώ ο Αιτητής δεν προβάλλει σοβαρό και βάσιμο λόγο για την παράλειψή του να προωθήσει τη διαδικασία όταν του επιδόθηκε η Έκθεση Υπεράσπισης. Επιπρόσθετα, είναι η θέση του ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτουν οι θεσμοί και η νομολογία για επαναφορά της υπό κρίση αγωγής και η νομική βάση, της οποία γίνεται επίκληση, δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση που η αγωγή απορριφθεί από το Δικαστήριο αλλά τυγχάνει εφαρμογής η Δ.31 θ.10
(1)και
(2). Υποστηρίζει περαιτέρω ότι δεν προσφέρονται, σύμφωνα με τη Δ.26 θ.1-14, οι θεραπείες που αιτείται ο Αιτητής αλλά η μόνη θεραπεία που προσφέρεται είναι η νέα αγωγή. Καταλήγει, ότι ο Ενάγοντας είχε όλο το χρόνο, αν το επιθυμούσε, να καταχωρίσει απάντηση στην Έκθεση Υπεράσπισης της Εναγόμενης 2 ή να καταχωρίσει αίτηση ορισμού της αγωγής και οι δικαιολογίες που καταγράφονται δεν ευσταθούν. Η διαδικασία διεξάχθηκε στη βάση των γραπτών αγορεύσεων, οι οποίες κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Ήταν η θέση της συνηγόρου του Ενάγοντα-Αιτητή, κας Ζαχαρίου, ότι με βάση τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως αυτή διατυπώθηκε στην Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.α.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 161, υπάρχει η δυνατότητα για έκδοση διατάγματος επαναφοράς όταν η αγωγή έχει απορριφθεί χωρίς να διαγνωστεί η ουσία της. Οπόταν το ερώτημα που τίθεται, ήταν η εισήγησή της, είναι κατά πόσο η παρούσα περίπτωση εμπίπτει στην κατηγορία στην οποία δεν διαγνώστηκε η ουσία της αγωγής. Η δική της άποψη είναι ότι από το λεκτικό της Δ.31 θ.10 προκύπτει ότι η απόρριψη της αγωγής δεν διαγιγνώσκει της ουσία της αγωγής, αφού προνοείται ρητά και η πιθανότητα έγερσης νέας αγωγής. Οπόταν το θέμα αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Με παραπομπή στο περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, εισηγήθηκε ότι το αίτημα επαναφοράς δικαιολογείται και οι λόγοι ένστασης δεν ευσταθούν. Αντίθετη ήταν η θέση του κ. Μυλωνά, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι δεν μπορεί να προβάλλεται παράλειψη του δικηγόρου ή αβλεψία για να πετυχαίνεται η παράταση των προθεσμιών ή η αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι η Δ.26 θ.13 προσφέρει την επιλογή καταχώρισης νέας αγωγής στην περίπτωση απόρριψης. Καταλήγει, ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική γιατί ο Αιτητής άφησε να παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την καταχώριση της Υπεράσπισης των Εναγομένων 2, στις 08/03/2011, χωρίς να πράξει οτιδήποτε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ήταν η θέση του συνηγόρου για την Καθ' ης η αίτηση ότι η παρούσα στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση λόγω του ότι βασίστηκε στη Δ.26 θ.1-14 γιατί τυγχάνει εφαρμογής μόνο η Δ.31 θ.10
(1)και
(2). Το σωστό δικαιοδοτικό πλαίσιο της παρούσας είναι, κατά τη γνώμη μου, η Δ.26 θ.14. Εξ' άλλου οι νομικές αρχές που ισχύουν για την επαναφορά αγωγής δυνάμει της Δ.33, εφαρμόζονται αναλογικά και στις περιπτώσεις επαναφοράς αγωγής που απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης, όπως συνέβη στην παρούσα υπόθεση. Σχετική είναι μεταξύ άλλων η απόφαση Παπανικολάου ν. Κότσαπα
(2004)1 Α.Α.Δ 1800, όπου στη σελ.1804 λέχθηκαν μεταξύ άλλων και τα εξής: «Η αγωγή προφανώς απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης της, οι δε γενικές αρχές που ισχύουν και για παραμερισμό απόφασης και επαναφορά της αγωγής έχουν ανάλογη εφαρμογή και στην παρούσα περίπτωση.» Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Βερεγγάρια Παπακόκκινου, Αλέκα Παπακόκκινου ν. Χριστόφορος Πελακάνος Λτδ κ.α
(2009)1 (Β) Α.Α.Δ. 1275, στις σελίδες 1282-1283 καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Στη Mesolongitis v. Koutas
(1986)1 C.L.R. 161 αποφασίστηκε ότι η επαναφορά αγωγής η οποία απορρίφθηκε λόγω μη προώθησής της και χωρίς αναφορά στην ουσία της, μπορεί να γίνει δυνάμει της Διαταγής 33, θ.5, μόνο από το ίδιο το δικαστήριο που την απέρριψε μετά από αίτημα του διαδίκου ο οποίος επηρεάστηκε από την απορριπτική απόφαση. Ανάλογη ήταν και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Evagorou v. Christodoulou and another
(1982)1 C.L.R. 771 αναφορικά με την ερμηνεία της Διαταγής 26, θ. 14 η οποία διέπει την επαναφορά αγωγής η οποία απορρίφθηκε, ερήμην της άλλης πλευράς, όχι επί της ουσίας, αλλά λόγω παράλειψης διαδίκου να πράξει τα δέοντα. Βλ. επίσης Toumbouros Est. Ltd v. Ιωαννίδου κ.ά.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1512. Στην προκείμενη περίπτωση, η απόφαση ημερ. 30.6.2005 δεν εκδόθηκε επί της ουσίας της διαφοράς. Το δικαστήριο, απορρίπτοντας την αγωγή, δεν αξιολόγησε μαρτυρία ούτε προέβη σε διαπιστώσεις επί νομικών ή πραγματικών ζητημάτων αναφορικά με την ουσία της διαφοράς. Προδήλως, η αγωγή απορρίφθηκε ερήμην των εφεσειουσών επειδή αυτές παρέλειψαν να εμφανιστούν κατά την ορισθείσα δικάσιμο και να προωθήσουν την υπόθεσή τους.» Στην Evagorou v. Christodoulou and another
(1982)1 C.L.R. 771 λέχθηκε ότι το Δικαστήριο διατηρεί, δυνάμει της Δ.26 θ.14, τη διακριτική ευχέρεια να παραμερίσει διάταγμα για απόρριψη αγωγής που εκδόθηκε λόγω μη προώθησης της υπόθεσης και αφού προηγήθηκε ειδοποίηση του Πρωτοκολλητή δυνάμει της Δ.17 θ.14
(2). Στην υπόθεση εκείνη, ο Πρωτόδικος Δικαστής έκρινε ότι η αγωγή που απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης δεν μπορούσε να επαναφερθεί γιατί υπήρχε ρητή πρόνοια στους θεσμούς ότι αυτή η απόρριψη δεν επηρεάζει το δικαίωμα καταχώρησης νέας αγωγής. Το Εφετείο ανέτρεψε το πιο πάνω σκεπτικό, τονίζοντας ότι δυνάμει της Δ.26 θ.14, παρέχεται πάντοτε διακριτική ευχέρεια επαναφοράς της αγωγής που απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την απόφαση: «The trial Judge took the view that an action dismissed under Ord. 17, r.14, cannot be revived on a consideration of the provisions of Ord. 17; r.14
(2)particularly that part laying down that dismissal shall not prejudice the right to the institution of a fresh action. With respect, this provision does not render the action dismissed void ab initio. All it suggests is that dismissal shall be no bar to the institution of fresh proceedings based upon the same facts. In other words it reiterates the well-established rule that dismissal of an action not emanating from an evaluation of the merits of the case does not make the matter res judicata. The attention of the learned trial Judge was not drawn, it seems, either to the provisions of Ord. 26, r.14 or those of Ord. 64, r.2 of the Civil Procedure Rules. Ord. 26, r.14, expressly provides that any judgment by default whether given under Ord. 26 or under any other order of the Civil Procedure Rules may be set aside. Judgment is any order finally disposing of the matter whether on the merits or on any other ground. So, in virtue of the plain provisions of this rule the order for the dismissal of the action by default could be set aside on appropriate terms. Ord. 26, r.14, derives its origin from R.S.C. Ord. 27, r.15 (old English Rules). Therefore, a study of its interpretation and application in England throws light on the ambit and scope of Ord. 26, r.14. (See the Annual Practice 1958, p. 615). In Evans v. Bartlam [1937] A.C. 473 it was pointed out that the discretion of the Court to set aside a judgment by default is not subject to any limitations other than those that may be imposed by the Court in the exercise of its discretion. There is jurisdiction to set aside any judgment not founded on an appraisal of the merits of the case and revoke the prior exercise of the coercive power of the Court.» Δεν ευσταθεί ως εκ τούτου η θέση της Εναγομένης-Καθ' ης η αίτηση ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη. Η αγωγή θα μπορούσε να επαναφερθεί δυνάμει της Δ.26 θ.14, η οποία αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης. Όσον αφορά την ουσία της παρούσας, η εξουσία του Δικαστηρίου για απόρριψη αγωγής λόγω παράλειψης καταχώρησης αίτησης ορισμού, ρυθμίζεται από τη Δ.31 θ.10, όπου έχει ως ακολούθως σε ελεύθερη μετάφραση:
(1)Ο Πρωτοκολλητής πρέπει τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο να ή σε πιο σύντομες περιόδους αν ζητηθεί από το Δικαστήριο ή Δικαστή να προμηθεύει το Δικαστήριο ή Δικαστή με κατάλογο αγωγών στις οποίες έγινε παράλειψη αίτησης ορισμού σύμφωνα με τον κανονισμό 1 & 2 αυτής της διάταξης εντός τριών μηνών μετά το κλείσιμο των Δικογράφων και το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται κατόπιν τούτου να δώσει οδηγίες στον Πρωτοκολλητή για να δώσει ειδοποίηση στον ενάγοντα και σε οιονδήποτε τέτοιο εναγόμενο να αποταθεί σύμφωνα με τον κανονισμό 1 & 2 εντός δεκατεσσάρων ημερών από την παραλαβή της ειδοποίησης και να πληροφορεί τον ενάγοντα και οιονδήποτε τέτοιο εναγόμενο ότι αν παραλείψει να αποταθεί εντός δεκατεσσάρων ημερών όπως πιο πάνω, η αγωγή θα απορρίπτεται για παράλειψη προώθησης της.» Από το φάκελο του Δικαστηρίου δεν προκύπτει ότι έχουν τηρηθεί οι προδικασίες που προβλέπει η Δ.31 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών. Ειδοποίηση, σύμφωνα με τη Δ.31 θ.10
(1), επεδόθη στις 06/04/2011 στον κ. Α. Ζαχαρίου, δικηγόρο του Ενάγοντα. Αυτό εμφαίνεται από Ένορκη Δήλωση του Πρωτοκολλητή. Σύμφωνα με την ειδοποίηση αυτή, ο Ενάγοντας όφειλε εντός 14 ημερών από την επίδοση να υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση ορισμού της υπόθεσης, άλλως η αγωγή δυνατόν να απορριφθεί. Όμως, δεν προκύπτει πουθενά από το φάκελο ότι η ίδια ειδοποίηση στάλθηκε ταχυδρομικά στην Εναγομένη 2, όπως απαιτούν οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμοί που έχουν προαναφερθεί. Η παράλειψη αυτή δικαιολογεί από μόνη της, κατά τη γνώμη μου, την επαναφορά της αγωγής αφού προκύπτει ότι η απόρριψη της έγινε χωρίς να τηρηθούν οι διαδικασίες που προβλέπουν οι θεσμοί. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω διαπίστωσης, προκύπτει επίσης από το ιστορικό της αγωγής ότι ο Ενάγοντας δεν επέδειξε αδικαιολόγητη ολιγωρία στην προώθηση της υπόθεσής του. Η δικαιολογία που παρατέθηκε στην Ένορκη Δήλωση της κας Βουρή που συνοδεύει την Αίτηση, δεν αμφισβητήθηκε από την Εναγομένη 2. Έχει επανειλημμένα νομολογηθεί ότι σε αιτήσεις όπως η παρούσα, το Δικαστήριο εξισορροπεί το δικαίωμα ακρόασης του διαδίκου με την ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης της υπόθεσης. Είναι γι' αυτό που όταν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που να αποτελεί καταφρόνηση της διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα επαναφοράς (βλ. Παπανικολάου ν. Κότσαπα, ανωτέρω). Όμως, όπως έχει προαναφερθεί, δεν έχει αποδειχθεί στην παρούσα εσκεμμένη και περιφρονητική καθυστέρηση εκ μέρους του Ενάγοντα στην προώθηση της υπόθεσης. Έχοντας υπόψη το πιο πάνω στοιχείο και συνυπολογίζοντας όλους τους σχετικούς με την παρούσα παράγοντες, κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ του αιτήματος του Ενάγοντα. Από όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν μου, κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως εγκριθεί το αίτημα επαναφοράς της αγωγής και να δοθεί έτσι η ευκαιρία στον Ενάγοντα να παρουσιάσει την υπόθεση του ενώπιον του Δικαστηρίου. Να επαναλάβω βέβαια ότι και έτσι να μην ήταν τα πράγματα, η Αίτηση θα πρέπει να γίνει αποδεκτή, αφού προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου ότι δεν έχουν τηρηθεί οι προδικασίες που προβλέπουν οι κανονισμοί, αφού δεν έχει αποσταλεί ταχυδρομικά στην Εναγομένη 2 η ειδοποίηση του Πρωτοκολλητή. Σύμφωνα με τη Δ.26 θ.14, παραμερισμός απόφασης που λήφθηκε ερήμην διαδίκου, μπορεί να επιτευχθεί με όρους που το Δικαστήριο θα κρίνει δίκαιους. Στην παρούσα περίπτωση βρίσκω ότι η απόφαση απόρριψης της αγωγής θα πρέπει να παραμεριστεί με όρους ως προς τα έξοδα. Το κύριο κριτήριο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου σε σχέση με τα έξοδα αποτελεί η υπαιτιότητα των δύο μερών για τη δημιουργία τους (βλ. Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 204). Με την επαναφορά δεν χάνονται έξοδα σε σχέση με την ουσία της υπόθεσης. Αυτό γιατί η υπόθεση επανέρχεται στο στάδιο της όπως ήταν πριν απορριφθεί η Αγωγή. Τα έξοδα όμως της παρούσας Αίτησης θα πρέπει να τα επιβαρυνθεί ο Ενάγοντας αφού η Εναγόμενη 2 δεν ευθύνεται καθόλου για την δημιουργία τους. Ενόψει όλων των πιο πάνω, εκδίδεται διάταγμα επαναφοράς της αγωγής στο στάδιο που βρισκόταν στις 14/09/2011, ημερομηνία που απορρίφθηκε. Η επαναφορά γίνεται υπό τον όρο ότι θα πληρωθούν εκ μέρους του Ενάγοντα-Αιτητή, τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, σε χρονικό διάστημα 14 ημερών από την κοινοποίησή τους στον Ενάγοντα ή το δικηγόρο του. Τα πιο πάνω έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ....................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο