ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ν. Κυπριακή Δημοκρατία δια μέσου του Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 46/2011, 10 Φεβρουαρίου 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A35 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 46/2011 Μεταξύ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΑΚΩΒΟΥ, Α.Δ.Τ.490400, εκ Ιθάκης 3, Λάρνακα Ενάγοντας - και Κυπριακή Δημοκρατία δια μέσου του Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας Εναγομένη Ημερομηνία: 10 Φεβρουαρίου 2012 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κος. Πουτζιουρής Για τον Εναγόμενο : κα. Παπαστεφάνου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Την 5/1/11 ο ενάγοντας δια μέσου των δικηγόρων του καταχώρησε ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα το οποίο επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 10/1/
- Την 20/1/11 ο εναγόμενος καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης και στις 20/5/11 Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης. Την 25/5/11 ο ενάγοντας καταχώρησε απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση. Την 1/6/11 ο εναγόμενος καταχώρησε δικόγραφο με τίτλο «Απάντηση στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση». (στο εξής θα καλείται το «δικόγραφο»). Αντικείμενο της παρούσας απόφασης αποτελεί η αίτηση του ενάγοντα με την οποία ζητά Διάταγμα που να παραμερίζει και/ή ακυρώνει το αναφερόμενο δικόγραφο. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.21 θ.1-15 και τη Δ.48 θ.1-9 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του ενάγοντα με την οποία ισχυρίζεται ότι η καταχώρηση του δικογράφου είναι αντικανονική και δεν προβλέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση του ενάγοντα, προσέκρουσε στην ένσταση του εναγομένου η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θθ2-3, Δ.21 θθ12-15 Δ.48 θ.4 Δ.57 Δ.64 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην ειδοποίηση ένστασης εκτίθενται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης:
- Το προσβαλλόμενο δικόγραφο καταχωρήθηκε σύννομα.
- Ακόμη και αν ήθελε βρεθεί ότι η καταχώρηση του δικογράφου έγινε κατά παράβαση των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών δυνατό να θεραπευτεί.
- Ο Αιτητής καταχωρεί την sub judice Αίτηση καταχρηστικά.
- Δεν προβάλλονται οποιαδήποτε γεγονότα που να δικαιολογούν την έκδοση του Αιτούμενου διατάγματος.
- Οι δικονομικές πρόνοιες τις οποίες επικαλείται ο Αιτητής δεν προνοούν για διαγραφή ή και παραμερισμό δικογράφου. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αντρέα Μαππουρίδη ανώτερου δικηγόρου της Δημοκρατίας. Είναι η θέση του ότι με βάση τη Δ.21 θ.15 ορθά καταχωρήθηκε το δικόγραφο. Περαιτέρω εισηγείται πως στη περίπτωση που κριθεί από το Δικαστήριο ότι το δικόγραφο καταχωρήθηκε κακώς η παρατυπία είναι θεραπεύσιμη δυνάμει της Δ.
- Πρωτίστως θα πρέπει να εξεταστεί η θέση που προβάλλει ο εναγόμενος - καθ΄ου η αίτηση ότι η αίτηση δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση καθότι οι δικονομικές πρόνοιες που επικαλείται ο αιτητής στην αίτηση του δεν μπορούν να αποτελέσουν νομικό υπόβαθρο για τη χορήγηση των αιτούμενων θεραπειών. Θα πρέπει συνεπώς να εξεταστεί κατά πρώτον αν η παράλειψη αναφοράς στο ορθό νομικό υπόβαθρο μπορεί να οδηγήσει στην απόρριψη της αίτησης και κατά δεύτερον κατά πόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει πράγματι τέτοια παράλειψη. Αποτελεί επιτακτική πρόνοια των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών ότι σε κάθε αίτηση πρέπει να παρατίθενται με ακρίβεια οι διατάξεις που αποτελούν το νομικό υπόβαθρο για την αίτηση. Η Δ.48 θ.2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται και τούτο γιατί η ενδιάμεση διαδικασία της εξέτασης αιτήσεων έχει ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και με αυτό το πνεύμα ο προσδιορισμός τους πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς (βλ. Σταύρος Χριστοφόρου v. Οικοδομικές επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λτδ,
(2001)1Β Α.Α.Δ. 743). Στην απόφαση Σταύρος Χριστοφόρου γίνεται αναφορά στην απόφαση Μαχλουζαρίδης v. Ιωαννίδη και άλλων
(1990)1 Α.Α.Δ. 965 στην οποία υιοθετήθηκαν οι αρχές που καθιερώθηκαν στην απόφαση Kouppa and another v. Vassiliadis
(1981)1 JSC 120 όπου τονίστηκε ότι απαράβατοι όροι της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου μιας ενδιάμεσης αίτησης είναι η αναφορά στα άρθρα και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης. (βλ. Evand Promotions Ltd κ.α.
(1998)1Β Α.Α.Δ. 736). Συνεπώς με βάση τις αρχές που καθιέρωσε η νομολογία η παράλειψη αναφοράς στο ορθό νομικό υπόβαθρο μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη της αίτησης. Το επόμενο ερώτημα είναι αν στη παρούσα περίπτωση η νομική βάση που επέλεξε ο αιτητής είναι λανθασμένη ή ανεπαρκής. Θα εξετάσω συνεπώς κατά πόσο οι διατάξεις που επικαλείται ο αιτητής όπως παρατίθενται πιο πάνω μπορούν να αποτελέσουν βάση για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η Δ.21 θ1-15 ρυθμίζει διάφορα ζητήματα σχετικά με τα δικόγραφα της υπεράσπισης, της ανταπαίτησης, της υπεράσπισης στην ανταπαίτηση και της απάντησης. Παρατηρείται ότι καμία από τις διατάξεις της Δ.21 δεν προβλέπει για την εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίζει και/ή να ακυρώνει δικόγραφο. Συνεπώς η Δ.21 θ1-15 δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για την διαγραφή ή τον παραμερισμό δικογράφου. Η Δ.48 θ1-9 στην οποία επίσης στηρίζεται η αίτηση δεν αποτελεί διάταξη επί της οποίας να μπορεί να στηριχθεί το Δικαστήριο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Στην Evand Promotions (πιο πάνω) ελέχθηκε ότι η απλή επίκληση της Δ.48 δεν παρέχει αφ' εαυτής το δικαίωμα καταχώρησης οποιασδήποτε αίτησης. Διαγράφει μόνο το Δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υποβληθεί μια αίτηση, εφ' όσον όμως η αίτηση έχει σαν υπόβαθρο συγκεκριμένο άρθρο του νόμου ή συγκεκριμένο διαδικαστικό κανονισμό. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι η νομική βάση της αίτησης δεν επιτρέπει την παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας. Το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε από μόνο του να θεραπεύσει την παράλειψη αναφοράς στην ορθή νομική βάση είτε δυνάμει της Δ.64 είτε ασκώντας τις γενικότερες εξουσίες του. Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί η Δ.64 δεν καταργεί τις διατάξεις των θεσμών οι οποίες πρέπει να τηρούνται. Με τη Δ.64 παρέχεται απλώς η ευκαιρία σε διάδικο που επέδειξε πλημμέλεια στην εφαρμογή των θεσμών, να διορθώσει το συγκεκριμένο διάβημα, στα πλαίσια που ορίζει η Δ.64, για να θεραπεύσει τις παρατυπίες. (βλ. Πετρίχου v. Χατζηιωσήφ
(1998)1 Α.Α.Δ. 81, 84). Τα κατάλληλα διορθωτικά διαβήματα θα πρέπει να λαμβάνονται από τον ενδιαφερόμενο διάδικο (βλ. Οικονομίδου v. Φλουρέντζος Χριστοδούλου και Υιοί Λίμιτεδ,
(2005)1Β Α.Α.Δ. 1157). Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η παράλειψη στήριξης μιας αίτησης στο ορθό νομικό υπόβαθρο δεν είναι θέμα που μπορεί να αντιμετωπισθεί με την επίκληση της Δ.64, ακόμα και αν υπήρχε τέτοια αίτηση για διόρθωση. Σχετική είναι η απόφαση Bank for Foreign of Russian Federation "Vheshtorgbank" v. icc Chemicals (uk) Ltd
(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1728, όπου λέχθηκε ότι η Δ.64 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την τροποποίηση δικογράφων ή αιτήσεων αλλά εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει συμμόρφωση προς τους θεσμούς και μόνο στην έκταση που η ίδια καθορίζει. Η παράλειψη αναφοράς συγκεκριμένου άρθρου της νομοθεσίας σε αίτηση βάση της Δ.48 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς. Συνιστά παράλειψη στήριξης της αίτησης, που κατά τα λοιπά συμμορφώνεται προς τους θεσμούς, στο συγκεκριμένο άρθρο. Έγινε εκ μέρους του αιτητή επίκληση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Η φύση και η έκταση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου επεξηγείται μεταξύ άλλων στην υπόθεση Evand Promotion πιο πάνω. Δεν αποτελεί κατά κανόνα πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς, ούτε και επεκτείνεται πέραν του ορίου που προσδιορίζεται από την αναγκαιότητα της ίδιας της ύπαρξης της. Κατ' εξαίρεση, απλή επίκληση της εν λόγω εξουσίας είναι επιτρεπτή μόνο στην περίπτωση που η τυχόν άρνηση εξουσίας ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου θα ισοδυναμούσε με αποστέρηση συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος του διαδίκου (βλ. επίσης Τουβλοποιεία Γίγας Λτδ v. Ουστά (Αρ.1) 1994 1 Α.Α.Δ. 109 Αυξεντίου v. Σάββα
(2003)1 Α.Α.Δ. 1963). Στη προκειμένη περίπτωση η επίκληση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου αντί του ορθού νομικού υπόβαθρου της αίτησης δεν μπορεί να βοηθήσει τον ενάγοντα, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν δικονομικές πρόνοιες στις οποίες θα μπορούσε να στηριχθεί ο αιτητής για την παροχή των θεραπειών που επιζητεί και το ζήτημα της παράλειψης στήριξης της αίτησης στην ορθή νομική βάση εγέρθηκε από την άλλη πλευρά στην ένσταση της. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι η υπό εξέταση αίτηση δεν στηρίζεται στο ορθό νομικό υπόβαθρο και συνεπώς είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του αιτητή και υπέρ του καθ'ου η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου-Βασιλείου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο