Samnejad Naser κ.α. ν. Patroclos Ktiriodomiki Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2652/2010, 28 Φεβρουαρίου, 2012

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών. Ως λόγοι ένστασης κατεγράφησαν οι ακόλουθοι: Ότι οι Ενάγοντες- Καθ' ων η αίτηση είναι αλλοδαποί από το Ιράν και η μόνη κινητή περιουσία που κατέχουν στην Κύπρο είναι το ποσό των €10.000-, το οποίο οι Εναγόμενοι-Αιτητές κατακρατούν και αρνούνται να τους επιστρέψουν, ότι οι Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση βρίσκονται στην πατρίδα τους και δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια να καταβάλουν το συγκεκριμένο ποσό που ζητείται ως ασφάλεια εξόδων καθώς επίσης και ότι θα στερηθούν της πρόσβασης στο Δικαστήριο, αν εκδοθεί το διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων. Υποστηρίζεται, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση του κ. Ali Biparva, ο οποίος έχει εξουσιοδοτηθεί από τους Ενάγοντες- Καθ' ων η αίτηση να προβεί στη συγκεκριμένη Ένορκη Δήλωση. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, είναι κύπριος υπήκοος ιρανικής καταγωγής, διαμένει στην Κύπρο και μιλά και διαβάζει ελληνικά. Κατά το χρόνο υπογραφής της συμφωνίας κράτησης του διαμερίσματος 103, στο συγκρότημα ACTAION 14 COURT, στην περιοχή Αγίου Γεωργίου Κοντού στη Λάρνακα, ο ίδιος ενεργούσε ως συνεργάτης των Εναγομένων Εταιρειών και το γραφείο του συστεγαζόταν με τα γραφεία των Εναγομένων. Λόγω της συνεργασίας του αυτής με τις Εναγόμενες Εταιρείες, καθοδηγούσε τους πελάτες του να αγοράσουν ακίνητη περιουσία από αυτές. Κατά την υπογραφή της Συμφωνίας Κράτησης, μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγομένων, ο ίδιος ήταν παρών και εξηγούσε στους Ενάγοντες το περιεχόμενο της συμφωνίας που θα υπέγραφαν. Ο ίδιος φρόντιζε έτσι ώστε η τιμή πώλησης να βρίσκεται στα πλαίσια των τρεχουσών τιμών καθώς επίσης τόνιζε την ανάγκη να καταβληθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα η συμφωνηθείσα τιμή γιατί υπήρχε ζήτηση και γι' αυτό το λόγο η ημερομηνία λήξης της περιόδου κράτησης είχε τονιστεί κατ' επανάληψη. Οι Εναγόμενες Εταιρείες είχαν υποσχεθεί ότι θα κρατούσαν το διαμέρισμα μέχρι τις 30/11/2009. Κατά το χρόνο της υπογραφής της συγκεκριμένης συμφωνίας, σύμφωνα με τον ομνύοντα, οι κανονισμοί που αφορούσαν τη συνεισφορά των αγοραστών, προέβλεπαν συνεισφορά ύψους 40% και όχι 30% όπως αναφερόταν στη Συμφωνία Κράτησης. Το γεγονός αυτό ήταν γνωστό στις Εναγόμενες Εταιρείες αλλά ο ίδιος το αγνοούσε, γι' αυτό και δεν πληροφόρησε κατάλληλα τους Ενάγοντες. Οι Ενάγοντες, στις 16/08/2010, ζήτησαν με επιστολή του δικηγόρου τους από τις Εναγόμενες Εταιρείες την επιστροφή του ποσού των €10.000-. Οι Εναγόμενες Εταιρείες με απαντητική επιστολή του δικηγόρου τους, ημερομηνίας 30/08/2010, παραδέχθηκαν την είσπραξη των €10.000- και εξήγησαν γιατί θα έπρεπε να κρατήσουν τις €5.000-. Κατά τη δική του άποψη, οι Ενάγοντες είχαν δικαίωμα να απορρίψουν την πρόταση των Εναγομένων Εταιρειών και να μην αποδεχθούν την επιστροφή του ποσού των €5.000-, όπως είχαν δικαίωμα να λάβουν δικαστικά μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων τους και η πράξη τους αυτή δεν ήταν ούτε παράνομη, ούτε αντισυμβατική, αλλά ούτε και συνιστούσε κακόπιστη συμπεριφορά εκ μέρους τους. Αντίθετα, κατά τον ισχυρισμό του, οι Εναγόμενοι λειτούργησαν παράνομα και/ή κακόπιστα και/ή κατά παράβαση της καλής πίστης, αφού δεν αποκάλυψαν στους Ενάγοντες ότι το ποσό της συνεισφοράς θα έπρεπε να ήταν 40%. Οπόταν, προκύπτει ότι οι Ενάγοντες διαθέτουν, στην Κύπρο, το ποσό των €5.000-, το οποίο οι Εναγόμενοι με την επιστολή τους αναγνώριζαν ότι ήταν έτοιμοι να καταθέσουν σε Τράπεζα. Καταλήγει, ότι το ποσό που αξιώνουν οι Εναγόμενες Εταιρείες είναι υπερβολικό και τα δικηγορικά έξοδα που πιθανόν να προκληθούν δεν θα υπερβαίνει του ποσού των €2.500-. Λόγω του περιεχομένου της Ενόρκου Δηλώσεως του Ali Biparva, η πλευρά των Εναγομένων-Αιτητών ζήτησε άδεια όπως καταχωρήσει συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Μετά από άδεια του Δικαστηρίου κατατέθηκε συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση, στην οποία ο Ενόρκως Δηλών, κ. Πάτροκλος Γεωργίου κατέγραψε τα ακόλουθα: Ότι είναι ένας εκ των διευθυντών των Εναγομένων Εταιρειών και είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στη συγκεκριμένη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Ο ίδιος ανέγνωσε την Ένορκη Δήλωση του Ali Biparva και διευκρινίζει ότι ο συγκεκριμένος πράγματι συνεργαζόταν με τον όμιλο εταιρειών «PATROCLOS» μέσω της εταιρείας του «ROXANA PARS PROPERTIES (CYPRUS) LTD». Ο όμιλος εταιρειών «PATROCLOS» είχε αναθέσει στον Ali Biparva ή/και στην εταιρεία του, τη διαφήμιση και/ή προώθηση των εργασιών του ομίλου, στο Ιράν. Σε καμιά περίπτωση η συγκεκριμένη συνεργασία δεν δημιουργούσε σχέση αντιπροσωπείας, αλλά ούτε και οι πράξεις ή παραλείψεις του δεσμεύουν τις Εναγόμενες Εταιρείες. Πράγματι, ο Ali Biparva ήταν παρών και επεξηγούσε στους Ενάγοντες το περιεχόμενο της συμφωνίας που είχαν υπογράψει. Από τη συμφωνία θα αποκόμιζε όφελος μόνο ο Ali Biparva. Οι Εναγόμενες Εταιρείες, λόγω της αυξημένης ζήτησης στην αγορά, είχαν αρκετούς πελάτες οπόταν ακόμα και αν δεν αγοραζόταν το διαμέρισμα από τους Ενάγοντες, θα αγοραζόταν από κάποιους άλλους. Κατά τη δική του άποψη, ο Ali Biparva προσπαθούσε να εξασφαλίσει την ψηλότερη δυνατή τιμή πώλησης, γιατί με αυτό τον τρόπο θα αποκόμιζε περισσότερο όφελος. Αυτό που συμφωνήθηκε ήταν ότι έναντι του ανταλλάγματος των €10.000- που οι Ενάγοντες κατέβαλαν στις Εναγόμενες Εταιρείες, οι Εναγόμενες θα κρατούσαν το διαμέρισμα με αριθμό 103 μέχρι τις 30/11/2009, όπως και έπραξαν. Οι Εναγόμενες Εταιρείες είχαν τονίσει την ανάγκη να πληρωθεί η συμφωνηθείσα τιμή, σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα, έτσι ώστε τα μέρη να προχωρήσουν στην υπογραφή του πωλητηρίου εγγράφου και οι Ενάγοντες να μην κινδυνεύουν να χάσουν τα λεφτά που είχαν καταβάλει για να κρατήσουν το διαμέρισμα. Όλες όμως οι πρόνοιες της Συμφωνίας Κράτησης είχαν επεξηγηθεί στους Ενάγοντες, οι οποίοι είχαν δηλώσει ότι τις αντιλήφθηκαν πλήρως. Ήταν περαιτέρω ισχυρισμός του ομνύοντα ότι η Συμφωνία Κράτησης δεν ανέφερε ότι οι κανονισμοί για τη συνεισφορά των αγοραστών ήταν στο ύψος του 30%, όπως ισχυρίζεται ο Ali Biparva. Αυτό που αναφερόταν στη Συμφωνία ήταν ότι με βάση τους κανονισμούς της Τράπεζας, από την οποία οι Ενάγοντες θα εξασφάλιζαν δάνειο, θα έπρεπε να καταβάλουν το 30% του συμφωνηθέντος τιμήματος πώλησης. Η ευθύνη για εξασφάλιση του δανείου ήταν στους ώμους των Εναγόντων και όχι στις Εναγόμενες Εταιρείες, οι οποίες δεν έδωσαν οποιαδήποτε διαβεβαίωση αναφορικά με τους κανονισμούς συνεισφοράς των Τραπεζών. Επιπρόσθετα, καταγράφει ότι τη συγκεκριμένη περίοδο όλοι οι πελάτες του ομίλου «PATROCLOS» είχαν δανειοδοτηθεί τόσο από τη Λαϊκή Τράπεζα καθώς και από την Τράπεζα Κύπρου, με συνεισφορά πελάτη 20%-30%. Καταλήγει, ότι οι Εναγόμενες Εταιρείες ενεργούσαν πάντοτε εντός του πλαισίου του Νόμου και της καλής πίστης. Κατά την άποψή του, το ποσό των €5.000- δεν μπορεί να θεωρηθεί ως περιουσιακό στοιχείο των Εναγόντων στην Κύπρο, γιατί σε περίπτωση που οι Ενάγοντες αποτύχουν στην αγωγή τους, οι Εναγόμενες Εταιρείες θα παραμείνουν ανεξασφάλιστες σε σχέση με τα έξοδά τους. Διευκρινίζει, ότι οι Ενάγοντες δεν κατέθεσαν, όπως είναι ο ισχυρισμός του Ali Biparva, στις Εναγόμενες Εταιρείες, το ποσό των €10.000- ως αντάλλαγμα για την κράτηση του διαμερίσματος, αλλά κατέβαλαν το ποσό αυτό και γι' αυτό το λόγο προτάθηκε η επιστροφή του ποσού των €5.000- με σκοπό τη φιλική διευθέτηση της διαφοράς. Η πλευρά των Εναγόντων ζήτησε άδεια για την καταχώρηση συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, ενόψει του περιεχομένου της συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης του κ. Πάτροκλου Γεωργίου. Κατατέθηκε, μετά από άδεια του Δικαστηρίου, συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του κ. Ali Biparva. Στη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες είναι κάτοικοι του Ιράν και είναι δαπανηρό και επίμοχθο να έρθουν στην Κύπρο. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι δεν προτάθηκε η επιστροφή του ποσού των €5.000- για το σκοπό της φιλικής διευθέτησης της διαφοράς που είχε προκύψει και ότι στην επιστολή των δικηγόρων των Εναγομένων Εταιρειών, ημερομηνίας 30/08/2010, καταγραφόταν ρητά και χωρίς όρους, ότι αποδέχονταν τον τερματισμό της κράτησης και ότι ήταν πρόθυμοι να επιστρέψουν το ποσό των €5.000-. Με την παραδοχή και την αποδοχή των Εναγομένων Εταιρειών της ακύρωσης της κράτησης, καθώς και η προθυμία τους να επιστρέψουν το ποσό των €5.000-, κατά την άποψή του, καταδεικνύει ότι οι Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση έχουν δική τους περιουσία, την οποία κρατούν οι Εναγόμενες Εταιρείες. Η διαδικασία διεξάχθηκε στη βάση των γραπτών αγορεύσεων, τις οποίες το Δικαστήριο ανάγνωσε και έχει κατά νου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.39 θ.1, 2, 6 και 9, στη Δ.48 θ.1-4, 9 (t), στη Δ.60 θ1-6, στο άρθρο 382 του Κεφ.113, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος και στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών καθώς επίσης και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η δικαιοδοτική βάση της αίτησης για ασφάλεια εξόδων είναι η Δ.60 θ.1 η οποία προβλέπει: «A plaintiff (and, in respect of a counter-claim which is not merely in the nature of a set-off, a defendant) ordinarily resident out of Cyprus ή Κράτους - Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus ή σε Κράτος - Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.» Στο σύγγραμμα Halsbury´ s Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 37, παρ.209, στη σελίδα 227, καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά με το θέμα του εάν και κατά πόσο ένας Ενάγοντας θεωρείται ότι κατέχει περιουσία εντός της δικαιοδοσίας, σε σχέση με την εξασφάλιση εξόδων: «Where the plaintiff, although ordinarily or even permanently resident out of the jurisdiction can show that he has substantial assets or property within the jurisdiction which can be reached by judicial process, security will not be ordered. It must be shown that the assets or property are of a fixed or permanent or certain nature and that they can be available for costs.» Η μέχρι σήμερα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναγνωρίζει τη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου να διατάξει την καταβολή ασφάλειας εξόδων σε υποθέσεις στις οποίες ο Ενάγοντας είναι κάτοικος εξωτερικού. Στην υπόθεση Abdulla Alahmari v. Alia The Royal Jordania Airline

(1990)1 Α.Α.Δ. 434, ο Δικαστής Πικής, όπως ήταν τότε, προσεγγίζοντας πανομοιότυπη αίτηση με την παρούσα κατέγραψε τα ακόλουθα: «Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, με τη διαπίστωση ότι ο Ενάγων έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του πρωτόδικου δικαστηρίου είναι κατεξοχή δύο, η κατοχή εκ μέρους του Ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα) στην Κύπρο, και η ισχύς της υπόθεσής του.» Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση GENEMP TRADING LTD v. Λαϊκής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας, Πολ. Εφ.281/2007, ημερ.14/07/2011, καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Η παροχή ασφάλειας εξόδων συνεπάγεται την άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τέτοια ασφάλεια διατάσσεται κατά κανόνα όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού ή έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός δικαιοδοσίας, κάτι το οποίο πρωτίστως φαίνεται από το ίδιο το κλητήριο ένταλμα. Η τυχόν κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας που βρίσκεται εντός της επικράτειας και είναι ουσιαστική και μόνιμη, δυνατόν να συνηγορήσει εναντίον της παροχής ασφάλειας εξόδων υπό την προϋπόθεση ότι η περιουσία αυτή είναι κατά κοινή λογική διαθέσιμη προς εκτέλεση και όχι υποκείμενη σε εξανεμισμό σε οποιοδήποτε χρόνο. (δέστε Ebrand v. Gassier

(1884)28 Ch.D. 232 και In Re Apollinaris Company´s Trade Marks

(1891)1 Ch. 1). Στα ευρύτερα κριτήρια για την παροχή ασφάλειας εξόδων συγκαταλέγεται και η δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα διότι αν έχει καλή υπόθεση, η δε υπεράσπιση φαίνεται να μην ευσταθεί, τότε θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τον εναγόμενο και καθυστερώντας την όλη διαδικασία. Ο χρόνος υποβολής της αίτησης είναι ένα πρόσθετο στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη και δεν αποκλείεται η περίπτωση η καθυστέρηση του διαδίκου να αποταθεί εγκαίρως για ασφάλεια εξόδων, σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, να οδηγήσει το Δικαστήριο στην απόρριψη του αιτήματος. (δέστε Union Des Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v. Apak Agro Industries Ltd & Άλλοι (Αρ. 2)

(1992)1 Α.Α.Δ. 1170).» Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η έκδοση διαταγής για την εξασφάλιση των εξόδων θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου εκδίδεται ούτως ώστε να μην καταλήγει στην αποστέρηση του δικαιώματος πρόσβασής του στο Δικαστήριο (βλ. The Continental Insurance Company of Hampshire v. Sac Eugene O´ Reagan

(1998)1 A.A.Δ. 1087). Εν προκειμένω, υπάρχει ισχυρισμός εκ μέρους των Εναγόντων-Καθ΄ ων η Αίτηση ότι είναι αλλοδαποί και διαμένουν στο Ιράν. Ισχυρισμός, ο οποίος προβάλεται μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση. Έχει επίσης προταθεί η εισήγηση ότι η έκδοση διαταγής για ασφάλεια των εξόδων των Εναγομένων-Αιτητών θα αποστερήσει στους Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση το δικαίωμα πρόσβασής τους στο Δικαστήριο, αλλά ο ισχυρισμός αυτός παρέμεινε μετέωρος αφού δεν αναφέρθηκε οτιδήποτε άλλο που να τον υποστηρίζει. Επίσης, ο ισχυρισμός ότι δεν γνώριζαν ότι το ποσό της συνεισφορά των αγοραστών, σε σχέση με τις Εμπορικές Τράπεζες, μπορούσε να αλλάξει, καταρρίπτεται από το περιεχόμενο αυτής τούτης της Σύμβαση Κράτησης. Σχετικά με τη δύναμη της υπόθεσης των διαδίκων, έχει νομολογηθεί ότι ο Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή εξέταση του θέματος. Το κριτήριο είναι η «ισχύς της υπόθεσης» όπως μπορεί να συναχθεί από τα ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα. Από τα δικόγραφα και τα λοιπά έγγραφα τα οποία ευρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι υπήρχε μια συμφωνία η οποία παραβιάστηκε και το ερώτημα που το Δικαστήριο καλείται να απαντήσει είναι ποια από τις δύο πλευρές την παραβίασε. Υπάρχουν εκατέρωθεν ισχυρισμοί για παραβίαση. Οπόταν, αν η αγωγή κριθεί υπέρ των Εναγόντων-Καθ' ων η αίτηση, θα τους επιστραφεί το ποσό των €10,000- και θα καταβληθούν τα έξοδα των δικηγόρων τους από τους Εναγόμενους-Αιτητές. Αν όμως κριθεί η αγωγή υπέρ των Εναγομένων-Αιτητών, τότε θα κατακρατήσουν το ποσό των €10,000- και θα δικαιούνται και στην καταβολή των εξόδων τους, τα οποία οι Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση θα πρέπει να καταβάλουν. Με δοθέντα τα πιο πάνω γεγονότα, θεωρώ ότι όπως έχουν τώρα τα πράγματα, οι θέσεις των μερών είναι ισοδύναμες. Ο δικαστής Brown-Wilkinson V.C. στην υπόθεση Porzelack K.G v. Porzelack (UK) Ltd

(1987)1 All E.R. 1074, ανέφερε τα ακόλουθα: «It seems to me that I have an entirely general discretion either to award or refuse security, having regard to all the circumstances of the case. However, it is clear on the authorities that, if other matters are equal, it is normally just to exercise that discretion by ordering security against a non-resident plaintiff. The question is what, in all the circumstances of the case, is the just answer. ..........This is the second occasion recently on which I have had a major hearing on security for costs and in which the parties have sought to investigate in considerable detail the likelihood or otherwise of success in the action. I do not think that is a right course to adopt on a application for security for costs. The decision is necessarily made at an interlocutory stage on inadequate material and without any hearing of the evidence. A detailed examination of the possibilities of success or failure merely blows the case up into a large interlocutory hearing involving great expenditure of both money and time. Undoubtedly, if it can clearly be demonstrated that the plaintiff is likely to succeed, in the sense that there is a very high probability of success, then that is a matter that can properly be weighted in the balance. Similarly, if it can be shown that there is a very high probability that the defendant will succeed, that is a matter that can be weighted. But for myself I deplore the attempt to go into the merits of the case unless it can be clearly demonstrated one way or another that there is a high degree of probability of success or failure.» (Η υπογράμμιση είναι δική μου.) Με βάση το σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης, θεωρώ ότι σε μια τέτοια αίτηση, για έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων, δεν θα πρέπει να εξετάζονται οι πιθανότητες επιτυχίας της υπόθεσης με λεπτομέρεια. Γιατί όντως σε αυτό το στάδιο η πληροφόρηση που έχει το Δικαστήριο αναφορικά με τα γεγονότα, είναι πολύ περιορισμένη. Επιπρόσθετα, θα ήθελα να κάνω αναφορά σε μια πρόσφατη αγγλική απόφαση, στην απόφαση Prince Radu of Hohenzollern v. Houston & Anor

(2006)EWHC 231 (QB), στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «There is now no presumption that an order for security should follow from the mere fact that a litigant´s residence in a non-Convention country. The court will require to be satisfied, usually on the basis of evidence, that any costs order made in favour of the defendants would not be enforceable or, at least, that enforcement would be substantially more difficult in the relevant jurisdiction and correspondingly more expensive for the defendants.» Στην υπό εξέταση αίτηση είναι παραδεκτό από την πλευρά των Εναγόντων-Καθ΄ ων η Αίτηση ότι αυτοί διαμένουν μόνιμα στο Ιράν καθώς και ότι το μόνο τους περιουσιακό στοιχείο στην Κύπρο είναι τα €10,000- που έδωσαν στις Εναγόμενες. Οπόταν, αν εκδοθεί απόφαση με έξοδα σε βάρος των Εναγόντων, σίγουρα θα υπάρξει δυσκολία στην εκτέλεσή της και αυτό το γεγονός το Δικαστήριο δεν μπορεί να το παραγνωρίσει. Έχω ήδη αναφέρει ότι ο ισχυρισμός των Εναγόντων-Καθ' ων η αίτηση, ότι δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια, έχει παραμείνει ατεκμηρίωτος. Σε σχέση με τον καθορισμό του ύψους της εξασφάλισης, όπως προκύπτει και από τη νομολογία (Senior Service Ltd and Others v. Chrysanthi Shipping Co. Ltd

(1975)1 C.L.R. 216 και Alahmari (ανωτέρω)), το ποσό της ασφάλειας που παρέχεται είναι κατά κανόνα εκείνο το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα υποστεί ο διάδικος που εξαιτείται την ασφάλεια. Οι Αιτητές στην παρούσα αίτηση επιδιώκουν εξασφάλιση ύψους €7.080,55 και όπως είναι η ορθή πρακτική, τη δικαιολόγησαν με προκαταρκτικό κατάλογο εξόδων, τον οποίο επισύναψαν στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την αίτησή τους. Έχοντας συνεκτιμήσει όλα τα στοιχεία στον κατάλογο, κρίνω ότι το ποσό των €3.000- είναι εύλογο. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι Ενάγοντες διατάσσονται όπως καταθέσουν στο Δικαστήριο, σε μετρητά ή παραχωρήσουν τραπεζική εγγύηση στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου, εντός 30 ημερών από σήμερα, για το ποσό των €3.000- ως ασφάλεια για τα έξοδα των Εναγομένων. Μέχρι την κατάθεση του ποσού αυτού, η διαδικασία αναστέλλεται. Αν το πιο πάνω ποσό δεν κατατεθεί μέσα στην ταχθείσα από το Δικαστήριο προθεσμία, η αγωγή θα θεωρείται ως αυτομάτως απορριφθείσα. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται προς όφελος των Εναγομένων-Αιτητών και εναντίον των Εναγόντων-Καθ΄ ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ....................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο