ΧΡΥΣΤΑΛΛΑΣ Κ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ν. ΑΛΕΞΙΑΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΥΔΙΑ κ.α., Αγωγή αρ.: 1776/07, 29.2.2012

(1988)1 CLR 246, όπου έγινε αναφορά σε αγγλική νομολογία, μεταξύ των οποίων η υπόθεση Cowell v. Taylor [1886] 31 CH.D., που παρατίθεται στο περιθώριο της Δ.60, κ. 4 και στην Sykes v. Sykes (Law Rep. 4 C.P. 645). Η ουσία, στο βαθμό που τώρα μας αφορά, έγκειται στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Sykes, το οποίο υιοθετήθηκε, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Christoforou: «"The entitle a defendant to security, he must shew not only that the plaintiff is insolvent, but also that he is suing as a nominal plaintiff, in the sense of another person being beneficially interested in the result of the action. In that case, the Court would stay the proceedings until security is given. ... . ."» Έχοντας υπόψη τις παραπάνω νομικές αρχές επανέρχομαι στη θέση των εναγομένων όπως προδιαγράφτηκε στην αίτηση (στην ένορκη δήλωση): «.............................

1. Στις 9.12.2010 εξεδόθη Διάταγμα Παραλαβής εναντίον της ενάγουσας- καθ΄ ου η αίτηση και εκ τούτου ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται παραλήπτης της περιουσίας της.
2. Η ενάγουσα άλλαξε δικηγόρο και στις 13.04.2011 καταχωρήθηκε Σημείωμα Εμφάνισης για την ενάγουσα από το Δικηγορικό γραφείο των κ.κ. Αντώνης Α. Παπαλλής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. στο οποίο σημειώνεται ως ενάγουσα ο Επίσημος Παραλήπτης, ως ο παραλήπτης της περιουσίας της Χρυστάλλας Στυλιανού (Ενάγουσας).
3. Δεδομένων των πιο πάνω υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να φανεί πως το πρόσωπο που συνεχίζει την διαδικασία δεν είναι πραγματικά η ενάγουσα αλλά συνεχίζει μόνο κατ΄ όνομα για τα συμφέροντα άλλου. ..............................» Στην αγόρευση του ευπαιδεύτου δικηγόρου των εναγομένων το θέμα τέθηκε ως εξής: «
4. Τα γεγονότα που κλιμακωτά θεμελειώνουν το δικαίωμα των αιτητών επί της παρούσας αίτησης, ιδιαίτερα στην βάση της Δ.60 Θ. 4, έχουν ουσιαστικά ως σημείο εκκίνησης τον Ιανουάριο του 2011 όταν καταχωρήθηκε από το Δικηγορικό Γραφείο Αντώνης Παπαλλής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. (παρόντα δικηγόρο της ενάγουσας) αίτηση εκ μέρους του κου Ηρακλή Μιχαήλ Ηρακλέους με την οποία επιδιώκετο η προσθήκη του ως διαδίκου στη βάση επικαλούμενου δικαιώματος επί της επίδικης περιουσίας καθώς και της έκδοσης Διατάγματος Παραλαβής εναντίον της ενάγουσας. Η εν λόγω αίτηση αποσύρθηκε και στις 13.4.2011 το ίδιο γραφείο καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης για τον Επίσημο Παραλήπτη, Παραλήπτη της περιουσίας της Χρυστάλλας Στυλιανού (ενάγουσας).
5. Πράγματι στις 9.12.2010 εξεδόθη Διάταγμα Παραλαβής εναντίον της ενάγουσας- καθ΄ ου η αίτηση και εκ τούτου ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται παραλήπτης της περιουσίας της.
6. Πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι εναγόμενοι - αιτητές δεν στηρίζουν το δικαίωμά τους για την παρούσα αίτηση στο Διάταγμα Παραλαβής ωσάν αυτό να δημιουργούσε τέτοιο δικαίωμα αυτοδικαίως. Το Διάταγμα Παραλαβής ωστόσο σε συνδυασμό με το Πιστοποιητικό Έρευνας της ακίνητης Ιδιοκτησίας της καθ΄ ης όπου σημειώνονται τα εμπράγματα βάρη της εν λόγω περιουσίας καθώς η αποκάλυψη (μέσω της αίτησης του κου Ηρακλέους) ότι τα επίδικα τεμάχια είναι τουλάχιστον διπλοπουλημένα, αποτελούν ισχυρές ενδείξεις ότι η καθ΄ ης η αίτηση είναι αναξιόχρεο πρόσωπο.
7. Δεδομένων των προαναφερομένων υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να φανεί πως το πρόσωπο που συνεχίζει την διαδικασία δεν είναι πραγματικά η ενάγουσα αλλά συνεχίζει μόνο κατ΄ όνομα για τα συμφέροντα άλλου.» Από τα παραπάνω, γίνονται δύο διαπιστώσεις: (α) Στην αίτηση (ένορκη δήλωση) ο ισχυρισμός πως η ενάγουσα είναι μόνο κατ΄ όνομα ενάγουσα συνδέθηκε αποκλειστικά με το διάταγμα παραλαβής και με το συναφές γεγονός ότι ο κ. Παπαλλής καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης με τον προαναφερθέντα τρόπο, στο οποίο ως «όνομα της ενάγουσας» καταγράφηκε «Επίσημος Παραλήπτης, παραλήπτης της περιουσίας της Χρυστάλλας Στυλιανού». (β) Στην αγόρευση το ζήτημα γενικεύθηκε και συνδέθηκε με τους ισχυρισμούς του κ. Ηρακλέους, με τους ισχυρισμούς ότι τα επίδικα τεμάχια είναι τουλάχιστον διπλοπουλημένα και με το ζήτημα ότι η ακίνητη ιδιοκτησία της εναγόμενης βαρύνεται με εμπράγματα βάρη. Σύμφωνα με την παραπάνω νομολογία, κατ΄ όνομα ενάγοντας είναι εκείνος που παρουσιάζεται ως τέτοιος, ενώ στην πραγματικότητα ένα άλλο πρόσωπο είναι ο κατ΄ ουσία δικαιούχος στο αποτέλεσμα της αγωγής. Δεν έχει διευκρινιστεί από πλευράς αιτητών ποιο είναι το άλλο αυτό πρόσωπο. Είναι η εισήγηση τους πως ο κατ΄ ουσία δικαιούχος είναι ο Επίσημος Παραλήπτης για τα συμφέροντα των πιστωτών της ενάγουσας, όπως ενδεχομένως υπονοείται στην αίτηση ή είναι η εισήγησή τους ότι κατ΄ ουσία δικαιούχος είναι ο κ. Ηρακλέους, στον οποίο έγινε αναφορά στην αγόρευση; Το γεγονός ότι υπάρχει ασάφεια ως προς τη βασική αυτή προϋπόθεση εφαρμογής της Δ.60, κ. 4 θα μπορούσε να οδηγήσει από μόνο του σε διαπίστωση πως η αίτηση δεν είναι επαρκώς στοιχειοθετημένη. Το ζήτημα θα έπρεπε να εγερθεί με σαφήνεια και οι προϋποθέσεις της Δ.60, κ. 4 να στοιχειοθετηθούν με ασφάλεια, εφόσον θα πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου τους κινδύνους που εμπεριέχουν διατάγματα όπως το ζητούμενο σε σχέση με το δικαίωμα πρόσβασης στο δικαστήριο, ένα θεμελιακό ατομικό δικαίωμα.[1] Εν πάση περιπτώσει, σε σχέση με το ζήτημα του διατάγματος παραλαβής, σημειώνεται ότι η νομική κατάσταση προσώπου εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί διάταγμα παραλαβής εξηγείται στα Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 3, στην παρ. 367, με αναφορά στην υπόθεση In re Berry

(1896)65 L.J. Ch. 245 ως ακολούθως: «The receiving order must be distinguished from the adjudication in bankruptcy; It does not divest the debtor of his property, or make him a bankrupt, or place him under the disabilities of an adjudicated bankrupt.» Στην παρ. 368 αναφέρονται, περαιτέρω, τα εξής: «The making of the receiving order vests no estate or interested in the official receiver; It gives him no power to bring or defend actions; And it causes no change or transmission of interest or liability so as to render it necessary or desirable that he should be made a party to any action which the debtor is bringing or defending.» Ως εκ τούτου, παρά το διάταγμα παραλαβής, η περιουσία παραμένει ιδιοκτησία της ενάγουσας και η απαίτηση εγείρεται από την ίδια ως κατ΄ ουσία δικαιούχο και όχι μόνο κατ΄ όνομα. Το γεγονός της καταχώρησης εμφάνισης με αναφορά στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη δεν βρίσκω ότι διαφοροποιεί τη νομική πτυχή. Ούτε οι αναφορές στον κ. Ηρακλέους είναι τέτοιες που να στοιχειοθετούν ότι η ενάγουσα συνεχίζει τη διαδικασία για το δικό του συμφέρον. Άλλωστε, τέτοιο ζήτημα δεν προδιαγράφηκε στην αίτηση. Ως εκ των άνω, δεν χρειάζεται να επεκταθώ στους παράγοντες που περαιτέρω λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου όπως αναλύονται, μεταξύ άλλων, εν εκτάσει στην υπόθεση Sir Lindsay Parkinson & Co Ltd v. Triplan Ltd [1973] 2 All ER 273 C.A. και στην υπόθεση Keary Developments Ltd v. Tarmac Construction Ltd and another [1995] 3 All ER 534 C.A.. Αρκεί, για τις ανάγκες της παρούσας, να λεχθεί ότι και στις δύο υποθέσεις αποφασίστηκε πως η καθυστέρηση είναι ένας από τους παράγοντες που μπορεί να ληφθεί υπόψη. Παρατίθεται το σχετικό απόσπασμα από την υπόθεση Keary (ανωτέρω): «The lateness of the application for security is a circumstance which can properly be taken into account (see The Supreme Court Practice 1993 vol 1, para 23/1-3/28). But what weight, if any, this factor should have and in which direction it should weigh must depend upon matters such as whether blame for the lateness of the application is to be placed at the door of the defendant or at that of the plaintiff. It is proper to take into account the fact that costs have already been incurred by the plaintiff without there being an order for security. Nevertheless it is appropriate for the court to have regard to what costs may yet be incurred.» Είναι γεγονός ότι οι εναγόμενοι μπορούσαν να ενεργήσουν ενωρίτερα. Θα πρέπει, επίσης, να ληφθεί υπόψη ότι έχουν ήδη αφεθεί να προκληθούν έξοδα χωρίς να ζητηθεί ασφάλεια, περιλαμβανομένων των εξόδων που επιδικάστηκαν στην έφεση, τα οποία εκκρεμούν από 21.5.2009. Υπό όλες τις παραπάνω περιστάσεις, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων 1 και 2, αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............ Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Σ. [1] Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της K.S.S. Trading Ltd v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου Λτδ (ΑΡ. 2), 16.12.2005, Continental Ins. Co. of Hampshire v. O'Regan

(1998)1 (B) A.A.Δ. 1087. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο