ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ ν. Ευστάθιου Ζουρίδη κ.α., Αγωγή αρ.: 400/11, 29.2.2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A57 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 400/11 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ Εναγόντων -και- 1) Ευστάθιου Ζουρίδη 2) Μαρίας Ζουρίδη 3) Best Way Estates Ltd Εναγομένων ----- Ημερομηνία: 29.2.2012 Αίτηση για απόρριψη της υπεράσπισης και ανταπαίτησης ημερομηνίας 14.10.2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες/Αιτητές: Η κα Ραφαήλ για Φράγκος και Συνεργάτες. Για Εναγόμενους/Καθ΄ ων η αίτηση: Ο κ. Ανδρέας Δημητριάδης (για ν΄ ακούσει την απόφαση η κα Γεωργία Πάτσαλου). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες/αιτητές ζητούν ως ακολούθως: Α) Απόφαση του Δικαστηρίου όπως απορριφθεί η Έκθεση Υπεράσπισης των Εναγομένων λόγω κατάχρησης της διαδικασίας. Β) Διαζευκτικά του Α) ανωτέρω απόφαση του Δικαστηρίου όπως διαγραφεί η Έκθεση Υπεράσπισης των Εναγομένων, καθότι θεωρείται ως μη αναγκαία και/ή καταχρηστική και/ή τείνει να περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Γ) Απόφαση του Δικαστηρίου όπως απορριφθεί η Ανταπαίτηση των Εναγομένων λόγω κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας. Δ) Διαζευκτικά του Γ) ανωτέρω, διάταγμα του Δικαστηρίου όπως ανασταλεί η εκδίκαση της Ανταπαίτησης των Εναγομένων μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής υπ΄ αριθμό 397/2011 ή/και 398/2011 ή/και 399/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, λόγω κατάχρησης διαδικασίας. Ε) Οιανδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει ορθή και δίκαιη το Δικαστήριο. Το ιστορικό έχει ως ακολούθως. Οι ενάγοντες έχουν καταχωρήσει τις εξής πέντε αγωγές:
- Αγωγή 396/11 εναντίον της Best Way Estates (που παρακάτω θα αναφέρεται ως «B.W.E.») και του Ευστάθιου Ζουρίδη (που παρακάτω θα αναφέρεται ως «Ε.Ζ.») για δάνειο.
- Αγωγή 397/11 εναντίον του Ε.Ζ. για υπόλοιπο πιστωτικής κάρτας.
- Αγωγή 398/11 εναντίον της B.W.E. και του Ε.Ζ. για ενοικιαγορά.
- Αγωγή 399/11 εναντίον της B.W.E. και του Ε.Ζ. για δάνειο.
- Αγωγή 400/11 εναντίον του Ε.Ζ, της Μαρίας Ζουρίδη και της B.W.E. για δάνειο. Η συνολική απαίτηση των εναγόντων στις τέσσερις από τις πέντε πιο πάνω αγωγές, ήτοι στις αγωγές 396/11, 397/11, 398/11 και 400/11, ανέρχεται στο ποσό των €3.673.671 πλέον τόκους και έξοδα. Σε όλες τις αγωγές καταχωρίστηκαν ταυτόσημες υπερασπίσεις, δηλαδή υπερασπίσεις που βασίζονται στους ίδιους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς. Δεν είναι αναγκαίο για τους σκοπούς της παρούσας να υπεισέλθουμε στις λεπτομέρειες των πολυσέλιδων υπερασπίσεων, βασική πτυχή των οποίων είναι πως η επίδικη, κάθε φορά, σύμβαση είναι άκυρη. Για τους λόγους που φαίνονται σε απόφαση που δόθηκε ενωρίτερα σήμερα σε παρόμοια αίτηση στην αγωγή 397/11, η υπεράσπιση δεν κρίνεται καταχρηστική και το σχετικό αίτημα απορρίπτεται. Παράλληλα, όμως, σε όλες τις αγωγές εγείρονται οι ίδιες ανταπαιτήσεις, ήτοι για το ποσό των €3.967.190 (€3.9), για «γενικές αποζημιώσεις» και για δήλωση του δικαστηρίου ότι οι επίδικες συμφωνίες κάθε φορά είναι «άκυρες και/ή χωρίς αποτέλεσμα και/ή ανύπαρκτες». Περιπλέον, στις αγωγές 396, 398 και 399 εγείρονται ανταπαιτήσεις εκ μέρους της B.W.E. για το ποσό των €3.500.000 (€3.5), ποσό το οποίο ζητείται στο παρακλητικό της ανταπαίτησης και από τους τρεις εναγόμενους στην παρούσα αγωγή. Δηλαδή στο παρακλητικό της ανταπαίτησης στην παρούσα αγωγή καταγράφονται οι ακόλουθες απαιτήσεις: Α) Δήλωση του δικαστηρίου ότι οι επίδικες συμφωνίες είναι άκυρες. Β) €3.967.
- Γ) €3.500.
- Δ) Οιανδήποτε άλλη διαταγή ή θεραπεία. Ε) Γενικές αποζημιώσεις. Στ) Νόμιμο τόκο. Ζ) Έξοδα. Το ποσό των €3.9 είναι το άθροισμα της συνολικής απαίτησης των εναγόντων στις αγωγές 396, 397, 398 και 400 (€3.673.671) και μιας απαίτησης για €239.519 για κατ΄ ισχυρισμόν ζημία με την περιγραφή «εμπορικοί πιστωτές». Το ποσό των €3.5 απαιτείται για «ζημίες ή/και απώλεια κέρδους συνεπεία των ενεργειών, πράξεων, παραλείψεων, αμέλειας ή/και παρανομίας των εναγόντων». Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι ο Ε.Ζ. και η B.W.E. σε όλες τις αγωγές προβάλλουν, επί της ίδιας βάσης, την ίδια ανταπαίτηση για €3.
- Περιπλέον, η B.W.E. ανταπαιτεί επί της ίδιας βάσης το ποσό των €3.5 στις αγωγές 396, 398, 399 και
- Το ζήτημα διαφοροποιείται για την εναγόμενη 2, εφόσον αυτή υπερασπίζεται και ανταπαιτεί μόνο στην παρούσα αγωγή. Δεν τίθεται γι΄ αυτήν θέμα κατάχρησης λόγω πολλαπλότητας. Όμως, οι πολλαπλές ανταπαιτήσεις του Ε.Ζ. και της B.W.E. είναι καταχρηστικές λόγω πολλαπλότητας και υπόκεινται σε απόρριψη, για τους λόγους που οδήγησαν σε απόρριψη της ανταπαίτησης του Ε.Ζ. στην αγωγή 397/11, στους οποίους παραπέμπω και για τις ανάγκες της παρούσας. Για τους λόγους που πάλι εξηγούνται στην εν λόγω απόφαση, το ορθό είναι να απορριφθεί η ανταπαίτηση του Ε.Ζ. και της B.W.E. στην παρούσα αγωγή και να δικαστεί είτε στην 396 είτε στην 398, ανάλογα με την περαιτέρω πορεία του πράγματος. Η ανταπαίτηση για το ποσό των €3.967.190 υπόκειται σε απόρριψη και για περαιτέρω λόγους που επίσης παρατίθενται στην εν λόγω απόφαση. Είχαν λεχθεί εκεί τα ακόλουθα για τις ανταπαιτήσεις του Ε.Ζ.: «Ο Ε.Ζ. ανταπαιτεί τα ποσά (€3.673.671) τα οποία οι ενάγοντες διεκδικούν από τον ίδιο και τους άλλους εναγόμενους στα πλαίσια των αγωγών 396, 397, 398 και
- Στην αγόρευσή της η δικηγόρος των εναγόντων έχει χαρακτηρίσει παράδοξη και αντινομική τέτοια ανταπαίτηση. Με την επιχειρηματολογία της επί του ζητήματος αυτού, έθεσε κατ΄ ουσία ζήτημα ανυπόστατης αιτίας ανταπαίτησης. Η ουσία του επιχειρήματος, όπως την αντιλαμβάνομαι, είναι ότι αν το δικαστήριο δεχθεί τους ισχυρισμούς των εναγομένων πως η επίδικη σύμβαση είναι άκυρη, τότε θα απορρίψει την αγωγή και οι εναγόμενοι δεν θα οφείλουν το ποσό που αξιώνουν οι ενάγοντες. Πώς μπορεί αυτό το ίδιο ποσό να αποτελεί εγκύρως και αξίωση στην ανταπαίτηση; Θεωρώ ότι το ζήτημα αυτό καλύπτεται από την αίτηση και ειδικότερα από το αιτητικό για απόρριψη της ανταπαίτησης ως καταχρηστικής. Τούτο, διότι η έννοια της κατάχρησης περιλαμβάνει και την περίπτωση που ένα δικόγραφο είναι ανυπόστατο και δεν αποκαλύπτει αιτία αγωγής. Στα Halsbury's Laws of England/Civil Procedure, Fifth Edition (Volume 11) para 534 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με τη σύμφυτη εξουσία του δικαστηρίου προς αποτροπή κατάχρησης: «The most important ground on which the court exercises its inherent jurisdiction to stay proceedings is that of abuse of process. This power will be exercised where the proceedings are shown to be frivolous, vexatious or harassing or to be manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or in equity.» (Η υπογράμμιση είναι δική μου) Πρόκειται για εξουσία που έχει ρυθμιστεί και από τις πρόνοιες της Δ.27, κ.
- Εν προκειμένω, η νομική βάση της αίτησης παραπέμπει τόσο στις συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου, όσο και στις εν λόγω δικονομικές πρόνοιες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ουσία, όπως εξηγείται στο σύγγραμμα Bullen and Leake (ανωτ.) σελ. 144, δεν είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής, αλλά κατά πόσο αποκαλύπτεται μια εύλογη αιτία αγωγής. Το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή χωρίς πιθανότητες επιτυχίας δεν είναι λόγος για διαγραφή της αγωγής. Πέραν τούτου και αν ακόμα δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής λόγω κάποιας ουσιαστικής έλλειψης ή λόγω ελαττωματικής διατύπωσης στο δικόγραφο, το δικαστήριο διαγράφοντας το θα πρέπει να δώσει άδεια για να διορθωθούν τα διάφορα ελαττώματα και όχι να απορρίψει την αγωγή. (Βλ. επίσης White Book
(1958)574-576). Το ερώτημα που τίθεται σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως το έθεσε ο Lord Pearson στην υπόθεση Drummond-Jackson v. British Medical Association [1970] 1 All E.R. 1094 είναι το ακόλουθο: «Does this statement of claim disclose an alleged cause of action which has some chance of success?» Όπως ελέχθη στην Nagle v. Feilden [1966] 1 All E.R. 697: «It is well settled that a statement of claim should not be struck out and the plaintiff driven from the judgment seat unless the case is unarguable.» Έχοντας υπόψη τις παραπάνω νομικές αρχές και επίγνωση, ιδιαίτερα, της δραστικότητας του μέτρου και της εξαιρετικής φειδούς με την οποία πρέπει να ασκείται, δεν έχω αμφιβολία ότι η ανταπαίτηση για το ποσό των €3.673.671 είναι ανυπόστατη και αναντίλεκτα δεν στηρίζεται σε έγκυρη κατά νόμο βάση απαίτησης. Αντίθετα, είναι αντινομικό και λογικά ανακόλουθο ένας διάδικος να επικαλείται ακυρότητα ή οποιοδήποτε άλλο λόγο για να μην πληρώσει το ποσό που αξιώνει ο ενάγοντας και ταυτόχρονα να ανταπαιτεί το ίδιο αυτό ποσό που αξιώνει ο ενάγοντας. Έτσι, η ανταπαίτηση για το ποσό των €3.673.671 υπόκειται σε απόρριψη και γι΄ αυτό το λόγο.» Εν προκειμένω, ισχύουν τα ίδια,, σε ότι αφορά την ανταπαίτηση για €3.9, όχι μόνο για τον Ε.Ζ., αλλά και για την B.W.E.. Η εναγόμενη 2 δεν είναι διάδικος στις άλλες αγωγές στις οποίες οι ενάγοντες απαιτούν €3.673.671 και οι Ε.Ζ. και B.W.E. ανταπαιτούν €3.673.
- Όμως, η ανταπαίτηση της εναγομένης 2, για το όλο ποσό των €3.9, συνδέεται στο δικόγραφο της αναπόσπαστα με την ανταπαίτηση των Ε.Ζ. και B.W.E.. Στις παραγράφους 36 και 38 αναφέρεται ότι είναι οι εναγόμενοι 1 και 3 που υπέστησαν ζημία ύψους €3.
- Η αναφορά στην εναγόμενη 2 γίνεται στην παράγραφο 55 όπου αναφέρεται ότι ως αποτέλεσμα των προηγουμένων «οι εναγόμενοι είναι εκτεθειμένοι σε απαιτήσεις ύψους €3.967.190 ως πρωτοφειλέτες και/ή εγγυητές των υποχρεώσεων των εναγομένων 3 και/ή 1» (βλ. και παράγραφο 61). Είναι σαφές πως η ανταπαίτηση της εναγόμενης 2 δεν είναι αυτοτελής, αλλά συνδέεται αναπόσπαστα, ως άνω, με τις, κρινόμενες ως νόμω ανυπόστατες, αντίστοιχες ανταπαιτήσεις των άλλων εναγομένων και κρίνεται ανυπόστατη για τον ίδιο λόγο. Στην απόφαση 397 λέχθηκαν περαιτέρω τα ακόλουθα για την ανταπαίτηση των €3.9 με ειδικότερη αναφορά στο συμπεριλαμβανόμενο ποσό των €293.519: «Αλλά και η συνολική ανταπαίτηση για το ποσό των €3.967.190, δηλαδή περιλαμβανομένης της ανταπαίτησης με την ένδειξη «εμπορικοί πιστωτές €293.519», είναι ανυπόστατη και για περαιτέρω λόγο. Το ποσό των €3.9 προσδιορίζεται στις παραγράφους 34 και 38, στις οποίες γίνεται παραπομπή, ως απώλεια που υπέστη ο εναγόμενος ως αποτέλεσμα πράξεων και/ή παραλείψεων και/ή συμβουλών και/ή γνωμών και/ή παραστάσεων και/ή διαβεβαιώσεων της ενάγουσας. Αναφέρεται ότι «ο εναγόμενος είναι εκτεθειμένος προσωπικά σε απαιτήσεις ύψους €3.967.910 ως πρωτοφειλέτης και/ή ως εγγυητής των υποχρεώσεων της εταιρείας (B.W.E.)». Ειδικότερα, ουδέν άλλο αναφέρεται για την απαίτηση «εμπορικοί πιστωτές €293.519». Τέτοιες, όμως, αναφορές, γενικά για το ποσό των €3.9 και ειδικότερα η αναφορά «εμπορικοί πιστωτές €293.519» δεν έχουν περιβληθεί κάποιας αναγνωρισμένης νομικής μορφής. Ποια η νομική έννοια της αναφοράς ότι «λόγω ενεργειών των εναγόντων ο εναγόμενος είναι εκτεθειμένος σε απαιτήσεις προσωπικά ως πρωτοφειλέτης και/ή ως εγγυητής»; Τί σημαίνει νομικά «είναι εκτεθειμένος σε απαιτήσεις»; Μπορεί απλώς με τέτοια αναφορά να δημιουργείται αγώγιμο δικαίωμα σε σχέση με «απαιτήσεις» στις οποίες «είναι εκτεθειμένος»; Υπάρχει τέτοια αιτία αγωγής; Θεωρώ ότι η απάντηση σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα είναι αρνητική. Δεν πρόκειται απλώς για γενικόλογους ισχυρισμούς, για τους οποίους η θεραπεία θα μπορούσε να είναι η παροχή λεπτομερειών. Δεν πρόκειται για ελαττωματική διατύπωση, με κάποιο πάντως υπόβαθρο, που θα μπορούσε να διορθωθεί με τροποποίηση. Πρόκειται για αναφορές κενές νομικού περιεχομένου που δεν αποκαλύπτουν κάποια γνωστή στο νόμο αιτία αγωγής. Συνεπώς, η ανταπαίτηση συνιστά και υπό αυτή την έννοια κατάχρηση της διαδικασίας.» Θεωρώ ότι τα ίδια ισχύουν και εν προκειμένω για όλους τους εναγόμενους. Πέραν τούτου, ενώ στο παρακλητικό της ανταπαίτησης η εναγόμενη 2 παρουσιάζεται να ανταπαιτεί και το ποσό των €3.5, στην πραγματικότητα στο κύριο σώμα του δικογράφου καταγράφεται, με τρόπο που να μην καταλείπεται αμφιβολία, ότι η απαίτηση για το ποσό των €3.5 είναι απαίτηση της B.W.E.. Αναφέρεται συγκεκριμένα στις παρ. 56 και 62 ότι «η εναγόμενη αρ. 3 έχει πρόσθετες απαιτήσεις για απώλεια κέρδους ύψους €3.5». Συνεπώς, η τελική αναφορά στο παρακλητικό στην εναγόμενη 2, ως πρόσωπο που ανταπαιτεί το ποσό των €3.5, είναι πασιφανώς προϊόν λάθους και εν πάση περιπτώσει, δεν βρίσκει έρεισμα στο δικόγραφο. Σε σχέση με την ανταπαίτηση, διευκρινίζεται ότι τα προηγηθέντα δεν αφορούν, βέβαια, την ανταπαίτηση για δήλωση του δικαστηρίου ότι οι επίδικες συμφωνίες είναι άκυρες, εφόσον η θεραπεία αυτή ζητείται σε σχέση με την επίδικη στην παρούσα αγωγή συμφωνία και όχι σε συνάρτηση με οποιαδήποτε άλλη αγωγή. Βέβαια και πάλιν, επιτυχία της υπεράσπισης θα καθιστά αυτή την ανταπαίτηση αχρείαστη, εφόσον εάν το δικαστήριο δεχθεί πως η επίδικη συμφωνία είναι προϊόν δόλου κ.τ.λ., θα προβεί σε σχετικό εύρημα και θα απορρίψει την αγωγή, χωρίς να είναι ανάγκη για αυτοτελή δήλωση στα πλαίσια ανταπαίτησης. Ως εκ των άνω, οι ακόλουθες ανταπαιτήσεις των εναγομένων 1, 2, και 3 απορρίπτονται: «(Β) €3.967.190 πλέον τόκους και έξοδα μέχρι εξοφλήσεων και έξοδα όπως με λεπτομέρεια αναφέρεται στις παραγράφους 56, 61 και 62 πιο πάνω. (Γ) €3.500.000 πλέον τόκους για απώλεια κέρδους όπως με λεπτομέρεια αναφέρεται στις παραγράφους 57 και 63 πιο πάνω. (Δ) Οιανδήποτε άλλη διαταγή ή θεραπεία την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε διατάξει. (Ε) Γενικές αποζημιώσεις. (ΣΤ) Νόμιμο Τόκο.» Με την απόρριψη των εν λόγω ανταπαιτήσεων, συνεπακόλουθα και για σκοπούς τάξης διαγράφονται οι παραγράφοι που αφορούν αποκλειστικά τις ανταπαιτήσεις αυτές, ήτοι οι παραγράφοι 34, 35, 36, 37, 38, 54 (δεύτερη πρόταση), 55, 56, 57 (δεύτερη πρόταση), 59, 60, 61,
- Ως προς τα έξοδα σημειώνονται τα ακόλουθα: Οι ενάγοντες έχουν καταχωρίσει εναντίον των ιδίων, βασικά, προσώπων αριθμό αγωγών. Θα μπορούσαν να συμπεριλάβουν όλους τους εναγόμενους σε μια αγωγή εφόσον οι διάφορες απαιτήσεις προκύπτουν στο κοινό πλαίσιο παροχής τραπεζικών υπηρεσιών. Δεν το έπραξαν. Οι πολλαπλές διαδικασίες και ειδικότερα οι δύο αιτήσεις σήμερα, έχουν αφετηρία εκείνη την επιλογή τους. Στην παρούσα δε, αίτηση εξετάστηκαν τα ίδια ή παρόμοια θέματα που εξετάστηκαν και στην αγωγή 397, στην οποία οι ενάγοντες έλαβαν έξοδα. Υπό τέτοιες περιστάσεις, είναι ορθό να μην ακολουθηθεί ο κανόνας σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............. Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο