D Grigoriou (Dakar) Developers Ltd ν. NDT Telecom Cyprus Ltd, Αρ. Αγωγ

D Grigoriou (Dakar) Developers Ltd ν. NDT Telecom Cyprus Ltd, Αρ. Αγωγής: 3323/10, 5 Μαρτίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A64 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3323/10 Μεταξύ: D. Grigoriou (Dakar) Developers Ltd Ενάγουσας και NDT Telecom Cyprus Ltd Εναγομένης ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 13/12/2010 για έκδοση απόφασης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 5 Μαρτίου, 2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κ. Μαυρομάτης Για Εναγομένη-Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία: καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα Εταιρεία καταχώρησε στις 25/11/2010 Κλητήριο Ένταλμα Ειδικά Οπισθογραφημένο, με το οποίο αξίωνε την έκδοση απόφασης για το ποσό των €3.500- ως αποζημίωση για διάρρηξη της συμφωνίας ενοικίασης ή/και δυνάμει οφειλομένων ενοικίων καθώς επίσης και €1.500- ως αποζημιώσεις για την αποκατάσταση των ζημιών που προκλήθηκαν από τους ενοικιαστές . Σύμφωνα με το Κλητήριο Ένταλμα, η Ενάγουσα Εταιρεία ήταν ιδιοκτήτρια ή/και δικαιούχος ενός καταστήματος στη Λεωφόρο Μακαρίου αρ.72, στην Αραδίππου. Στις 23/03/2010 ενοικίασε το συγκεκριμένο υποστατικό στην Εναγόμενη Εταιρεία για περίοδο έξι μηνών, δηλαδή από 01/04/2010-30/09/2010, με μηνιαίο ενοίκιο €1.500-. Μεταξύ των όρων της συμφωνίας ενοικίασης ήταν ότι το ενοίκιο θα καταβαλλόταν από την Εναγόμενη Εταιρεία προκαταβολικά την 1η εκάστου μηνός, ότι κατά την ημερομηνία υπογραφής του ενοικιαστηρίου εγγράφου η Εναγόμενη Εταιρεία θα κατέβαλλε ως εγγύηση το ποσό των €1.500- καθώς επίσης και ότι το συγκεκριμένο υποστατικό θα χρησιμοποιείτο από τη συγκεκριμένη Εταιρεία ως χώρος κατοικίας. Η Εναγόμενη Εταιρεία, τον Ιούνιο του 2010, εγκατέλειψε το συγκεκριμένο υποστατικό χωρίς ειδοποίηση, παραδίνοντας στον αντιπρόσωπο της Ενάγουσας Εταιρείας τα κλειδιά του υποστατικού. Η Ενάγουσα Εταιρεία θεώρησε τη συγκεκριμένη ενέργεια της Εναγόμενης Εταιρείας ως παραβίαση της μεταξύ τους έγγραφης συμφωνίας. Συνεπεία της συγκεκριμένης παραβίασης, η Ενάγουσα Εταιρεία υπέστη ζημιές, για την αποκατάσταση των οποίων κατέβαλε το συνολικό ποσό των €1.500-. Επιπρόσθετα, από τη συμπεριφορά της Εναγόμενης Εταιρείας απώλεσε το ποσό των €4.500-, το οποίο θα εισέπραττε εάν η Εναγόμενη Εταιρεία τηρούσε τα συμφωνηθέντα. Προς απόδειξη της αξίωσής της, η Ενάγουσα Εταιρεία κατέθεσε Ένορκη Δήλωση του Δημήτρη Γεωργίου, διευθυντή της, ο οποίος είχε στην κατοχή του όλα τα σχετικά έγγραφα. Ήταν η καταγραφείσα θέση του ότι η Εναγόμενη Εταιρεία είχε ενοικιάσει περί της 23/03/2010, το ακίνητο με αριθμό 72, στη Λεωφόρο Μακαρίου ΙΙΙ, στην Αραδίππου, το οποίο ανήκει στην Ενάγουσα Εταιρεία. Υπογράφτηκε ενοικιαστήριο έγγραφο για περίοδο έξι μηνών, αρχομένης της ενοικίασης από 01/04/2010. Το ενοίκιο είχε συμφωνηθεί στα €1.500-. Ο ίδιος είχε παραδώσει τα κλειδιά του ακινήτου σε εκπρόσωπο της Εναγόμενης Εταιρείας. Κατά την παραλαβή του ακινήτου, ο εκπρόσωπος της Εναγόμενης Εταιρείας κατέβαλε τα €1.500- του ενοικίου καθώς επίσης και €1.500- τα οποία συνιστούσαν την εγγύηση για την πιστή τήρηση των όρων της συμφωνίας. Περί το τέλος Ιουνίου 2010, αντιπρόσωπος της Εναγόμενης Εταιρείας τον επισκέφθηκε και τον ενημέρωσε ότι η Εναγόμενη Εταιρεία δεν επιθυμούσε τη συνέχιση της ενοικίασης και του παρέδωσε τα κλειδιά. Ο ίδιος δεν αποδέχθηκε τη συγκεκριμένη ενέργεια και θεώρησε ότι είχε παραβιαστεί η συμφωνία. Κατέβαλε προσπάθειες ενοικίασης του ακινήτου για να μειώσει τη ζημιά του, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό. Μετά την παραλαβή των κλειδιών, ο ίδιος επισκέφθηκε και επιθεώρησε τη συγκεκριμένη κατοικία για να διαπιστώσει την κατάστασή της. Διαπίστωσε ότι η κατοικία ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, αφού είχαν προκληθεί στους τοίχους αρκετές ζημιές κατά τη μετακόμιση των επίπλων και του εξοπλισμού. Ο ίδιος κάλεσε τεχνικό, ο οποίος προχώρησε στην επιδιόρθωση των τοίχων και τους έβαψε, έναντι του ποσού των €800-. Λόγω του ότι η κλειδαριά της κυρίως εισόδου ήταν σπασμένη, αυτή αντικαταστάθηκε έναντι του ποσού των €50-. Επίσης, οι λάμπες του σαλονιού και του καθιστικού ήταν σπασμένες και αντικαταστάθηκαν έναντι του ποσού των €80-. Το πλυντήριο των ρούχων είχε χαλάσει και για την επιδιόρθωσή του καταβλήθηκε το ποσό των €280-. Κλήθηκε επίσης συνεργείο για να καθαριστεί η συγκεκριμένη κατοικία και καταβλήθηκε το ποσό των €300-. Για κάλυψη των συγκεκριμένων ζημιών, χρησιμοποιήθηκε το ποσό της εγγύησης €1.500-. Ο ομνύοντας είχε προσωπικά ενημερώσει το διευθυντή της Εναγόμενης Εταιρείας προτού προβεί στις επιδιορθώσεις της συγκεκριμένης κατοικίας, χωρίς όμως ανταπόκριση. Ενώπιον του Δικαστηρίου ο Δημήτρης Γρηγορίου ανέφερε ότι το συγκεκριμένο ενοικιαστήριο έγγραφο είχε γίνει για περίοδο έξι μηνών. Του ζητήθηκε από την Εναγόμενη Εταιρεία όπως τοποθετήσει δέκα κρεβάτια, πράγμα το οποίο έπραξε. Κατά τον ισχυρισμό του, ο ίδιος ξόδεψε περί τις €6.000- και από το συμβόλαιο θα εισέπραττε €9.000-. Πλην όμως, τον τρίτο μήνα της ενοικίασης, του τηλεφώνησε ο μεσίτης και του ανέφερε ότι η Εναγόμενη Εταιρεία είχε εγκαταλείψει το σπίτι και είχε τοποθετήσει τα κλειδιά μέσα στο κουτί του ρεύματος. Όταν επισκέφθηκε το σπίτι, βρήκε ένα σπίτι, κατά τον ισχυρισμό του, «χοιροστάσιο». Επικοινώνησε με την Εναγόμενη Εταιρεία μέσω του μεσίτη και υποσχέθηκαν ότι θα καταβάλουν τα ενοίκια. Δεν υπήρξε όμως ανταπόκριση και ο ίδιος προχώρησε και επιδιόρθωσε τις ζημιές. Όμως, ήταν ο ισχυρισμός του, ότι αν το επιδιόρθωνε όπως έπρεπε, θα του κόστιζε €10.000-. Αναγκάστηκε επίσης, να αλλάξει και τις κλειδαριές, γιατί είχε ενημερωθεί από τους γείτονες ότι έμπαιναν και έβγαιναν διάφοροι άνθρωποι. Το γεγονός ότι η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε, δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας κατά νου το Νόμο και τις αρχές οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα και κατά πόσο ο τελευταίος έχει, με τη προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης που απαιτείται να υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση (βλ. Kades v. Nicolaou and Another

(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστορα Χ"Νέστωρος

(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Η υποχρέωση αυτή πηγάζει και από τη Δ.17 θ.13, η οποία προβλέπει ότι ανεξάρτητα αν η απαίτηση του Ενάγοντα είναι εκκαθαρισμένη και ο Ενάγων ζητά απόφαση ερήμην του Εναγόμενου, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την απαίτησή του (βλ. επίσης Barry Wynne v. David Costakis Mavronicolas ως διαχειριστής της περιουσίας του Κωστάκη Δαυίδ Μαυρονικόλα, ανίκανου προσώπου

(2009)1(Β) Α.Α.Δ.1183). Μέσα σε αυτό το νομικό πλαίσιο, είμαι αναγκασμένη να προστρέξω στο περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας που υπάρχει στο φάκελο του Δικαστηρίου, τις δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας Εταιρείας, καθώς και την πραγματική μαρτυρία, τα τιμολόγια και τις αποδείξεις. Έχω εξετάσει προσεκτικά το σύνολο της ενώπιόν μου τεθείσας μαρτυρίας και τις δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας Εταιρείας. Προκύπτει, από τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, ότι υπήρχε μια γραπτή σύμβαση ενοικίασης μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης Εταιρείας για περίοδο έξι μηνών, η οποία σύμβαση παραβιάστηκε από την Εναγόμενη με την παράδοση των κλειδιών στον τρίτο μήνα της ενοικίασης στο διευθυντή της Ενάγουσας. Το άρθρο 73 Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149, προνοεί την επιδίκαση αποζημιώσεων στο αναίτιο μέρος που υφίσταται ζημιά ή απώλεια συνεπεία παράβασης σύμβασης από το υπαίτιο μέρος, η οποία ζημιά ή απώλεια προέκυψε φυσικά κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων από την εν λόγω παράβαση ή την οποίαν οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν όταν συνάπτετο η σύμβαση, ως ενδεχόμενη συνέπεια της παράβασης της σύμβασης. Το ίδιο άρθρο αναφέρει ακόμη πως καμία αποζημίωση δεν καταβάλλεται για απομακρυσμένη και έμμεση απώλεια ή ζημιά που προκλήθηκε συνεπεία της παράβασης της σύμβασης. Επιπλέον, το εν λόγω άρθρο υποδεικνύει ότι κατά τον υπολογισμό της απώλειας ή της ζημιάς που προέκυψε από την παράβαση της σύμβασης, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα μέσα τα οποία υπήρχαν για θεραπεία της δυσχέρειας που προκλήθηκε ως αποτέλεσμα της μη εκτέλεσης της σύμβασης Οι διατάξεις του Άρθρου 73

(1)του ΚΕΦ.149 αποτέλεσαν το αντικείμενο ερμηνείας σε σειρά κυπριακών αποφάσεων. Η αρχή που διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων του αθώου μέρους είναι εκείνη της αποκατάστασης, δηλαδή το αθώο μέρος πρέπει να τοποθετηθεί σε όποιο βαθμό αυτό μπορεί να επιτευχθεί με το χρήμα, στην ίδια θέση στην οποία θα ήταν εάν η σύμβαση είχε εκτελεσθεί. Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Saab and Another v. The Holy Monastery of Ay. Neophytos

(1982)1 C.L.R. 499, στις σελίδες 519-520: "Section 73 aims to reproduce the common law rules on damages for breach of contract, as they crystallized and were fashioned in the case of Hadley v. Baxendale [1843-60] All E.R. Rep. 461. (See Marcou v. Michael, 19 C.L.R. 282). A similar view was taken of the corresponding provisions of the Indian Contract Law, that is that they reproduced the rules of the common law on damages. (See Pollock And Mulla, 9th ed., p. 529 et seq.). The question of damages, its juridical and practical implications, were the subject of discussion in numerous English cases during the last decade. Reinstatement lies at the core of the rules regulating the assessment of compensation for breach of contract. Damages aim to restore the party to the position he would be but for the breach. This is normally accomplished by awarding damages reasonably foreseeable at the time of execution of the agreement, as likely to arise upon breach. (See Heron II [1967] 3 ALL E.R. 686 (H.L.); Soleada S.A. v. Hamoor Tanker Corporation Inc. [1981] 1 ALL E.R. 836 (C.A.)). Foreseeability in turn, depends on actual knowledge and reasonable forecast of what is likely to happen in a given eventuality. So, the plaintiff is normally entitled to recover damage that is objectively foreseeable, and in the face of special knowledge he may, in addition, recover what is thereby subjectively foreseeable." Είναι καθιερωμένη αρχή του Δικαίου των Συμβάσεων αναφορικά με αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας, ότι ο Ενάγων δικαιούται να τοποθετηθεί, όσο αυτό μπορεί να γίνει με χρηματικούς όρους, στην ίδια θέση που θα βρισκόταν αν η σύμβαση είχε υλοποιηθεί. Οι αρχές που διέπουν τις αποζημιώσεις στα θέματα παραβίασης σύμβασης πώλησης ακίνητης ιδιοκτησίας είναι πολύ καλά γνωστές και η νομολογία είναι πλούσια. Στην υπόθεση Κώστας Καλησπέρας ν. Δάφνου Δρυάδη κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ. 867, έχει αναφερθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 73 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149, καθορίζεται η αποζημίωση στην οποία δικαιούται ο συμβαλλόμενος από τη διάρρηξη της συμφωνίας από τον αντισυμβαλλόμενο. Το λογικά προβλεπτό της ζημιάς, είναι το μέτρο της αποζημίωσης. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Καλησπέρας ν. Δρυάδη κ.α (ανωτέρω), όπου στις σελ.879-880 αναφέρεται: «.. Το άρθρο 73, εξάλλου, καθορίζει την αποζημίωση, την οποία δικαιούται ο συμβαλλόμενος από τη διάρρηξη της συμφωνίας από τον αντισυμβαλλόμενο. Το λογικά προβλεπτό της ζημιάς, όπως διαγράφεται από τη σύμβαση, είναι το μέτρο της αποζημίωσης. Ο κρίσιμος χρόνος για τον καθορισμό της είναι, κατά κανόνα, ο χρόνος της διάρρηξης..» Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές θεωρώ ότι η Ενάγουσα Εταιρεία δικαιούται στην καταβολή των ενοικίων για τους υπόλοιπους μήνες της σύμβασης, μετά από την παραβίασή της από την Εναγόμενη Εταιρεία. Η ίδια η Ενάγουσα Εταιρεία καθόρισε τις ζημιές της στα €3.500-. Όσον αφορά τις προσκληθείσες ζημίες δεν ζητήθηκε οποιαδήποτε θεραπεία γιατί είχε χρησιμοποιηθεί το ποσό της εγγύησης για την επιδιόρθωσή τους. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας Εταιρείας και εναντίον της Εναγομένης Εταιρείας για το ποσό των €3.500- ως η παράγραφος Α της αξίωσης, με νόμιμο τόκο από 25/11/2010. Επιδικάζονται εναντίον της Εναγόμενης Εταιρείας τα έξοδα της αγωγής, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.