Αναφορικά με τον Μιχαλάκη Καρπασίτη, Αποβιώσαντα, Αρ. Διαχείρισης: 271/04, 18/7/2012

(2)και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Σ' αυτή αναφέρεται ότι τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται περιέχονται στο φάκελο του Δικαστηρίου και είναι τα εξής: ü Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο Καθ' ου η Αίτηση απαντά στα σημεία που αναφέρονται στην Αίτηση με ανακρίβειες, γενικολογίες και αναλήθειες οι οποίες δίδουν μία διαστρεβλωτική και/ή παραπλανητική εικόνα των πραγματικών γεγονότων στο Δικαστήριο. ü Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο Καθ' ου η Αίτηση δεν προβαίνει μόνο σε απάντηση των σημείων της ένορκης δήλωσης της Αίτησης αλλά αναφέρεται και σε άλλα θέματα τα οποία δεν αναφέρθηκαν στην Αίτηση με αποτέλεσμα αυτά να μένουν μετέωρα και να μη δίδεται η πραγματική εικόνα στο Δικαστήριο. ü Με την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης θα τεθούν με σαφήνεια οι απόψεις και των δύο πλευρών επί όλων των θεμάτων που αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις για να μπορέσει το Δικαστήριο να αποφανθεί επί της ουσίας της Αίτησης. ü Εφόσον εγείρονται νέα θέματα στην ένσταση αυτά δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα αφού τα θέματα αυτά δεν μπορούσαν να προβληθούν από τους Αιτητές για να περιληφθούν στην ένορκη δήλωση της Αίτησης τους. ü Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση ουδόλως θα επηρεάσει δυσμενώς τον Καθ' ου η Αίτηση και είναι προς όφελος της δίκαιης απονομής της δικαιοσύνης. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση κατεχωρήθη ένσταση η οποία βασίζεται στη Δ.39,Δ.48,θ.θ.1,2,3,4

(2),8 και 9 και /Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 41

(1)του Περί Διαθηκών και Διαδοχείς Νόμου ΚΕΦ.195 όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 100/1989 στα Άρθρα 52

(1)(α) και (β) 57 και 58 του Περί Διαχειρίσεως Κληρονομικών Νόμου ΚΕΦ.189 στο Άρθρο 35 του Περί Συνεταιρισμού Νόμου, στους Περί Διαχείρισης Κληρονομιών Κανονισμούς στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ως συγκεκριμένοι λόγοι ένσταση εξειδικεύονται οι εξής: Ø Η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή αντίθετη με τη Δ.48 και/ή δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη. Ø Η Αίτηση είναι καταχραστική και/ή αδικαιολόγητη. Ø Η Αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Ø Δεν πληρούνται οποιεσδήποτε των προϋποθέσεων για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ø Δεν αποκαλύπτεται βάσιμος και/ή εύλογος λόγος και/ή «καλός λόγος» για να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Ø Δεν τυγχάνει εφαρμογής η Δ.48

(4)στα γεγονότα της υπό κρίση Αίτησης. Ø Το Δικαστήριο στερείται εξουσίας να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ø Οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν όλα τα γεγονότα και/ή εσκεμμένα απέκρυψαν γεγονότα. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χρίστου Τσαγγαρού δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Διαχειριστή. Σ' αυτή αναφέρονται όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: ® Η νομική βάση είναι ελλιπής και δεν περιλαμβάνει τις ορθές διατάξεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. ® Η Αίτηση είναι απαράδεκτη και θα πρέπει να απορριφθεί ως τέτοια καθότι δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση ως προνοεί η Δ.48,θ.9. Απορρίπτεται η θέση των δικηγόρων των Αιτητών ότι η Αίτηση μπορεί να στηριχθεί σε γεγονότα που προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης και τα γεγονότα υπό στοιχεία α) - ε), τα οποία εν πάση περιπτώσει δεν γίνονται αποδεκτά, δεν θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο γιατί δεν έχουν καταγραφεί νομότυπα και ως οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας προνοούν. ® Σε σχέση με το στοιχείο α) της Αίτησης αυτή αναφέρεται σε γενικότητες, ανακρίβειες και αναλήθειες χωρίς, ωστόσο, να παρατίθενται αυτές, ενώ από την άλλη τα όσα αναφέρονται δεν συνιστούν «καλό λόγο» για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. ® Τα όσα αναφέρονται στα στοιχεία β) και γ) δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν καλό λόγο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Τουναντίον οι θέσεις αυτών των Αιτητών δεικνύουν ότι δεν ήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και ότι απέκρυψαν από αυτό γεγονότα. ® Οι Αιτητές θα έπρεπε να επισυνάψουν στην Αίτηση με ένορκη δήλωση τι προτίθενται να περιλάβει η συμπληρωματική ένορκη δήλωση την οποία αιτούνται να καταχωρήσουν ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να ελέγξει κατά πόσο μπορεί να δεχθεί το αίτημα ή όχι ή τουλάχιστον να αναφέρουν σχετικά με ποιο θέμα επιθυμούν να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση. ® Γενική και αόριστη άδεια για καταχώρηση ένορκης δήλωσης δεν μπορεί να χορηγηθεί. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.48,θ.4

(2)μετά από αναμόρφωση της με την Κ.Δ.Π, 5/99, ημερ. 23/12/99 διαμορφώθηκε ως εξής: «

(2)Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Με βάση αυτό το Θεσμό, σε περίπτωση αμφισβητουμένων γεγονότων, αποκλείεται πλέον, σε αντίθεση με το τι ίσχυε με τον παλαιό Θεσμό, η προσαγωγή πρόσθετης προφορικής μαρτυρίας, εκτός, βέβαια, από τη δυνατότητα αντεξέτασης, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, των ενόρκως δηλούντων. Τα συμπεράσματα τα οποία εύκολα εξάγονται από την ανάγνωση του κειμένου της πιο πάνω δικονομικής πρόνοιας είναι τα ακόλουθα[1]:

1. Πέραν της αρχικής ή των αρχικών ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την Αίτηση δια κλήσεως, ή την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων.
2. Οι λέξεις «μπορεί να επιτρέψει» αφ΄ εαυτών υποδηλώνουν το ότι το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια κατά πόσο να επιτρέψει ή όχι την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης[2].
3. Για να επιτρέψει το Δικαστήριο την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, θα πρέπει αυτός που την ζητά να καταδείξει την ύπαρξη «καλού λόγου» για τον οποίο θα έπρεπε να του επιτραπεί.
4. Η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης χωρίς άδεια του Δικαστηρίου δεν επιτρέπεται από τον Θεσμό, και οποιαδήποτε καταχωρηθείσα χωρίς άδεια τέτοια ένορκη δήλωση, σύμφωνα με τη νομολογία θα πρέπει να παραγνωρίζεται. Στην πράξη, οι πρόνοιες του πιο πάνω Θεσμού εφαρμόζονται όταν, μετά την καταχώρηση της Ένστασης ο αιτητής αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει, αντικρούσει ή αμφισβητήσει κάποια συγκεκριμένα επί μέρους θέματα που εγείρονται μέσω της Ένστασης, οπότε και ζητεί, είτε προφορικά, είτε με γραπτή αίτηση, όπως του επιτραπεί να καταχωρήσει απαντητική-συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Στόχος της καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση είτε της Αίτησης, είτε της Ένστασης ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση στη βάση της ολοκληρωμένης εικόνας της διαφοράς. Και, βεβαίως, σκοπός της Δ.48,θ.4 είναι η παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου όλων εκείνων των γεγονότων που είναι αναγκαία για να υποστηριχθεί η εκατέρωθεν θέση των διαδίκων. Η εξουσία, επομένως, η οποία προβλέπεται από τη Δ.48,θ.4

(2)είναι διακριτικής φύσεως και ασκείται στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα πρέπει να αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα για την παροχή της αιτούμενης άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε συνδυασμό με τη διαπίστωση, στο πλαίσιο αυτό, του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Ο «καλός λόγος» είναι συνυφασμένος με τη σημασία που έχει η προτεινόμενη επιπρόσθετη και/ή συμπληρωματική μαρτυρία για την εκδίκαση μιας Αίτησης με την ευχέρεια παρουσίασης της μαρτυρίας αυτής διά των αρχικών ενόρκων δηλώσεων καθώς και με την ανάγκη αντίκρουσης μαρτυρίας του αντιδίκου. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για παραχώρηση άδειας για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ασκείται με βάση γεγονότα τα οποία τίθενται ενώπιόν του. Σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς διαμόρφωσης της κρίσης του Δικαστηρίου είναι η φύση και οι ανάγκες της διαδικασίας την οποία η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Και οι δύο πλευρές με έχουν παραπέμψει στην υπόθεση A. Messios & Sons Ltd. και άλλος ν. Ανδρέα Λεωνίδα, Πολ. Έφ. 277/07 ημ. 10.2.2010 η οποία αφορούσε αίτημα το οποίο υποβλήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για επαναφορά έφεσης η οποία είχε απορριφθεί λόγω μη προώθησής της. Στο πλαίσιο της εξέτασης της αίτησης εκείνης τονίστηκαν τα εξής σχετικά και διαφωτιστικά για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για το ζήτημα παραχώρησης άδειας καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα που έχει ως εξής: «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Στην παρούσα αίτηση οι Αιτητές ζητώντας άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης έχουν επικαλεστεί γεγονότα που περιέχονται, όπως ισχυρίζονται, στο φάκελο του Δικαστηρίου. Η πρώτη επισήμανση από πλευράς Δικαστηρίου είναι ότι τα όσα οι Αιτητές ισχυρίζονται ως γεγονότα που περιέχονται στο φάκελο του Δικαστηρίου δεν προκύπτουν ως τέτοια αλλά αφορούν σε γεγονότα και ισχυρισμούς που οι ίδιοι οι Αιτητές προβάλλουν στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης. Πέραν τούτου οι αναφορές τους υπό στοιχεία (α) μέχρι (ε) αμφοτέρω συμπεριλαμβανομένων στο σώμα της Αίτησης είναι γενικές και αόριστες και δεν υπάρχει εξειδίκευση εκείνων των ζητημάτων και εκείνων των θεμάτων για τα οποία οι Αιτητές επιθυμούν να καταχωρίσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση, ούτε συγκεκριμενοποιούνται οι αναφορές της άλλης πλευράς που, κατά την άποψη των Αιτητών, χρήζουν απάντησης και διευκρίνησης. Με τον τρόπο που έχει τεθεί το αίτημα των Αιτητών στην παρούσα αίτηση δεν υπάρχει έδαφος για κρίση και διαπίστωση της ύπαρξης καλού λόγου όπως ο σχετικός Δικονομικός Θεσμός επιβάλλει. Με άλλα λόγια το αίτημα υποβλήθηκε κατά τρόπο τόσο γενικό και αόριστο που δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης από το Δικαστήριο για τους σκοπούς τεκμηρίωσης της ύπαρξης του «καλού λόγου» που αποτελεί προαπαιτούμενο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ο μόνος τρόπος για τεκμηρίωση του «καλού λόγου» είναι με επιτρεπτή και αποδεκτή μαρτυρία ενόψει και του ότι τα γεγονότα σε ενδιάμεσες αιτήσεις εκτίθενται μέσω ενόρκων δηλώσεων. Συνεπώς ένας Αιτητής που επιζητεί την εξασφάλιση άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αναμένεται να τεκμηριώσει τον «καλό λόγο» με ένορκη δήλωση εκτός και εάν ο «καλός λόγος» τεκμηριώνεται από στοιχεία που είναι εμφανή από το φάκελο της δικογραφίας. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως ήδη έχουμε επισημάνει ανωτέρω, οι αναφορές των Αιτητών υπό στοιχεία (α) μέχρι (ε) στο σώμα της Αίτησης σε καμία περίπτωση δεν οδηγούν σε συγκεκριμενοποίηση και εξειδίκευση των ζητημάτων που οι Αιτητές επιθυμούν να καταχωρίσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση ή εκείνων των θεμάτων που, κατά τη θέση τους, χρήζουν απάντησης και αντίλογου. Με τον τρόπο που έχει υποβληθεί το αίτημα καθίσταται αδύνατη η αξιολόγηση του επί της ουσίας. Καθίσταται, με άλλα λόγια, αδύνατη η εκτίμηση του κατά πόσο συντρέχει, εν προκειμένω, οιοσδήποτε καλός λόγος για να επιτραπεί η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι στην αγόρευση των συνηγόρων των Αιτητών εξειδικεύονται τα γεγονότα εκείνα και οι αναφορές που, κατά την κρίση των Αιτητών, χρήζουν απάντησης. Ωστόσο, όπως είναι πάγια νομολογημένο δεν μπορεί ένας Αιτητής μέσω της αγόρευσης του να επικαλείται γεγονότα και ισχυρισμούς που δεν έχουν προκύψει από την μαρτυρία που υποστηρίζει την Αίτηση του ή από γεγονότα που δεν προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης. Κατά συνέπεια το Δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη του τέτοιες αναφορές ελλείψει του απαραίτητου πραγματικού υπόβαθρου. Να πω και κάτι άλλο. Με τον τρόπο που έχει υποβληθεί το αίτημα στην υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά οι Αιτητές επιδιώκουν απεριόριστη και χωρίς προϋποθέσεις άδεια για να καταχωρίσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση για ότι αυτοί ενδεχομένως έχουν υπόψη ή κρίνουν σκόπιμο. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και, συνεπώς, απορρίπτεται. Ως προς το θέμα των εξόδων και λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα εκδίκασης στην παρούσα Αίτηση τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται σε βάρος των Αιτητών και υπέρ του Καθ'ού η Αίτηση/Διαχειριστή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)...................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Δέστε Κώστα Μιντή υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας του ανικάνου προσώπου Αντωνάκη Μιντή ν. Reprevus Trading Ltd. κ.α. αρ. αγ. 2232/06 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ημ. 19.7.00 η οποία δόθηκε από τον Κ. Κληρίδη, Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε). [2] Δέστε Αίτηση Φυλόκυπρος Ματθαίου κ.α. υπ΄ αρ. 2972008 ημερ. 21/4/2008. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο