Thomas Parker κ.α. ν. Thomas Kyriakou Co (Land and Property Developers), Αρ. Αγωγής: 596/2010, 3/8/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A165 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ.Δημητριάδου - Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 596/2010 Μεταξύ: 1)Thomas Parker, από την Αγγλία 2)Anna Frances Parker, από την Αγγλία Ενάγοντες και Thomas Kyriakou & Co (Land and Property Developers) Εναγόμενοι Ημερομηνία: 3 Αυγούστου, 2012. Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Ε. Πιτσιλλίδου για L. G. Zambartas LLC. Για τους Εναγομένους: κα Γ. Ζαχαρίου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία ΔΕΠΕ. ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με την παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες διεκδικούν από την Εναγόμενη εταιρεία διάφορες θεραπείες ως αγοραστές ενός διαμέρισματος το οποίο θα ανεγείρετο από τους Εναγόμενους στο χωριό Τερσεφάνου στην επαρχία Λάρνακας και το οποίο οι Ενάγοντες συμφώνησαν με τους Εναγόμενους δυνάμει Συμφωνίας Πώλησης ημερ.15.9.06 να αγοράσουν. Οι Εναγόμενοι με την Υπεράσπιση τους ήγειραν προδικαστική ένσταση ότι η παρούσα αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί ισχυριζόμενοι ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους αφού το επίδικο αγοραπωλητήριο έγγραφο έχει εκχωρηθεί προς όφελος τρίτου προσώπου, ήτοι της εταιρείας MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD. η οποία δεν είναι διάδικος και ότι οι Ενάγοντες δεν νομιμοποιούνται να προωθούν την παρούσα διαδικασία. ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΝΣΤΑΣΗΣ Με τη σύμφωνη γνώμη και των δύο διάδικων πλευρών κρίθηκε πρόσφορη η προδικαστική εξέταση το πιο πάνω εγερθέντος ζητήματος και για το σκοπό αυτό έγιναν παραδεχτά γεγονότα για να αποτελέσουν το πραγματικό υπόβαθρο κατά την εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης. Παραδεχτά γεγονότα Τα εν λόγω παραδεχτά γεγονότα έχουν ως ακολούθως: (Α) Περί την 15.9.06 υπογράφηκε το επίδικο αγοραπωλητήριο έγγραφο με τους Ενάγοντες ως αγοραστές και τους Εναγομένους ως πωλητές. Το εν λόγω έγγραφο κατατίθεται εκ συμφώνου ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α. (Β) Περί την 1.11.06 οι Ενάγοντες υπέγραψαν τη συμφωνία εκχώρησης του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ Α. Τα συμβαλλόμενα μέρη ήταν οι Ενάγοντες ως εκχωρητές και η Cyprus Popular Bank Ltd οι οποίοι ήταν οι εκδοχείς. Η Cyprus Popular Bank Ltd. αργότερα μετονομάστηκε σε Marfin Popular Bank Public Co. Ltd. και σήμερα έχει μετονομαστεί σε Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd. Η εν λόγω συμφωνία κατατίθεται εκ συμφώνου ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β. (Γ) Η πιο πάνω συμφωνία εκχώρησης ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β υπογράφηκε ως εξασφάλιση δανειοδότησης που δόθηκε από την Marfin προς τους Ενάγοντες. (Δ) Το ποσό του δανείου το οποίο αποτελεί εξασφάλιση η εκχώρηση κατέστη πληρωτέο και απαιτητό και μέχρι σήμερα δεν έχει εξοφληθεί. ΕΞΕΤΑΣΗ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ Το ερώτημα που εγείρεται εδώ υπό το φως όλων των ανωτέρων είναι κατά πόσον οι Ενάγοντες ως εκχωρητές (assignors) της επίδικης Συμφωνίας Πώλησης είχαν δικαίωμα αγωγής εναντίον των Εναγομένων και αν νομιμοποιούνταν στην έγερσή της. Να πούμε πρώτα δυο λόγια για την έννοια της εκχώρησης (assignment). Εκχώρηση, κατά τη νομική έννοια του όρου, επάγεται τη διάθεση προσωπικού δικαιώματος αναγόμενου σε αγώγιμο δικαίωμα και όχι εμπράγματου δικαιώματος (estate in land). Η κλασική περίπτωση εκχώρησης είναι εκείνη όπου ο εκχωρητής (χρεώστης) διαθέτει υπέρ του εκδοχέα (πιστωτή) οφειλή τρίτου προς αυτόν. Παρόλο που το Αγγλικό Κοινοδίκαιο δεν αναγνώριζε την εκχώρηση δικαιώματος προς αποφυγή επιπλοκών στις σχέσεις των συμβαλλομένων, το Δίκαιο της Επιείκειας θεώρησε παραδεχτή την εκχώρηση τόσο νομικών δικαιωμάτων όσο και δικαιωμάτων κτώμενων κατά το Δίκαιο της Επιείκειας. Στην απόφαση του πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην υπόθεση Χριστοπούλου ν. Γενικού Εισαγγελέα, αρ. αγ. 2617/73, ημερ.16.6.90 λέχθηκαν τα εξής σχετικά με τις αρχές που διέπουν την εκχώρηση (assignment) στη σελ.8 της απόφασης από τον Γ. Κωνσταντινίδη Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε): «Είναι ορθό ότι η ρίζα της εκχώρησης βρίσκεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Το Δίκαιο της επιείκειας παράκαμψε την άκαμπτη ρύθμιση του θέματος της δυνατότητας εκχώρησης από το Κοινοδίκαιο σύμφωνα με το οποίο, με ορισμένες εξαιρέσεις που δεν μας αφορούν, δεν ήταν επιτρεπτή η εκχώρηση δικαιωμάτων. Στην Αγγλία, πρώτα με το άρθρο 25
(6)του Supreme Court of Judicature Act 1873 και στη συνέχεια με το άρθρο 136
(1)του Law of Property Act του 1925, υπό τον όρο της τήρησης ορισμένων προϋποθέσεως αναγνωρίστηκε νομοθετικά η δυνατότητα εκχώρησης «αντικειμένων αγωγή» (choses in action). Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο όμως ότι η νομοθετική ρύθμιση ούτε περιόρισε ούτε διεύρυνε τις δυνατότητες εκχώρησης όπως τις αναγνωρίζει το δίκαο της επιείκειας. Η νομοθετική ρύθμιση δεν διαφοροποίησε την ουσία αλλά πρόσφερε μηχανισμό για άμεση διεκδίκηση δικαιωμάτων από την εκχώρηση χωρίς την ανάγκη σύμπραξης του εκχωρητή.» Οι αρχές που διέπουν την εκχώρηση τόσο νομικού δικαιώματος όσο και δικαιώματος απορρέοντος από το Δίκαιο της Επιείκειας ισχύουν στην Κύπρο στον ίδιο βαθμό και έκταση όπως και στην Αγγλία[1]. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Vassos Ayiomamitis Developments Ltd v. Θωμαϊδη
(2000)1 Α.Α.Δ. 238 από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Κραμβή στις σελίδες 244-245: «Η νομοθεσία της Κύπρου δεν περιέχει διατάξεις ρυθμιστικές της εκχώρησης Δικαστήριο (assignment). Ωστόσο η εκχώρηση αναγνωρίζεται από το δίκαιο και οι αρχές της επιείκειας (equity) που ίσχυσαν στην Αγγλία επί του θέματος πριν από τη θέσπιση του Real Property Act 1925 (που για πρώτη φορά ρύθμισε νομοθετικά την εκχώρηση), διέπουν τη σχέση. Καθόσον αφορά την εξουσία των Δικαστηρίων για εφαρμογή του αγγλικού κοινού δικαίου (common law) κατά την άσκηση της πολιτικής ή της ποινικής δικαιοδοσίας το Άρθρο 29
(1)(γ) του Περί Δικαστηρίων Νόμου - Νόμος 14/60 προβλέπει: ...............................................» Στην υπόθεση Markidou v. Kiliaris and another
(1983)1 C.L.R. 392 403-4 αναφέρεται πως τα δικαιώματα που αποκτούνται δυνάμει συμβάσεων είναι προσωπικά και, ως τέτοια, είναι δυνατόν να εκχωρηθούν σε άλλα πρόσωπα (equitable assignment). Δεν απαιτείται συγκεκριμένος τύπος για να πραγματοποιηθεί μια εκχώρηση. Ο τύπος δεν ήταν ποτέ σημαντικός στο δίκαιο της επιείκειας. Αυτή βλέπει την πρόθεση. Εφόσον αποκαλύπτεται πρόθεση εκχώρησης το Δίκαιο της Επιείκειας θα επιφέρει την τελεσφόρηση της. Η εκχώρηση πραγματοποιείται τη στιγμή που πληροφορείται ο εκδοχέας.[2] Στην υπόθεση Markidou (ανωτέρω), αφού τονίσθηκε ότι τα δικαιώματα που αποκτούνται δυνάμει μιας σύμβασης για την πώληση γης είναι προσωπικά και ως τέτοια είναι δυνατόν να εκχωρηθούν, επεσημάνθηκε ότι μία σύμβαση πώλησης γης δεν δημιουργεί εμπράγματο δικαίωμα (estate in land), δηλαδή δικαίωμα το οποίο συνάπτεται και συντρέχει με το ακίνητο.[3] Παραθέτω στο σημείο αυτό σχετική περικοπή από την πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση που διαβάζουμε στη σελ.403: «The rights acquired under a contract for the sale of land are personal and, as such, prima facie assignable. A contract for the sale of land does not create an estate in land, that is, rights in rem. A chose in action is a term of art that imported different meanings at different stages at the evolution of English law. Literally, it means "a thing recoverable by action". Halsbury's Laws of England, supra, para.
- Presently, it signifies an actionable right of a personal character, as contrasted to a right in rem, that is a right attaching to the thing itself. A chose in action encompasses both corporeal and incorporeal rights of property not in possession.» (δική μου υπογράμμιση) Περαιτέρω στη σελίδα 404 διαβάζουμε τα εξής σχετικά με τη φύση των δικαιωμάτων που απορρέουν από μία συμφωνία πώλησης γης: «A contract for the sale of land creates, like any other contract, rights in personam. An estate in land may accrue from adherence to the provisions of Cap.
- Short of observance of the provisions of Cap. 232, a contract for the sale of land merely confers personal rights, that is, rights against the counter-contracting party, in the event of breach. It does not give any rights over the land. As Goulding, J. observed in Property Discount Corpn. v. Lyon Group [1980] 1 All E. R. 334, a contract gives an interest in land only if it gives the power to require a grant of the land without further permission of the owner. In other words, if it puts it beyond the reach of the owner to withhold consent to the conveyance.» (δικές μου υπογραμμίσεις) Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Γ.Ε. ν. Φεραίου Χριστόπουλου
(1994)1 Α.Α.Δ. 479 ο εκδοχέας (assignee) νομιμοποιείται να καταχωρήσει την αγωγή στο όνομά του και να διεκδικήσει αυτοδίκαια τα δικαιώματα του από την εκχώρηση χωρίς να χρειάζεται να συνενώσει τον εκχωρητή (assignor)[4]. Στην αγγλική υπόθεση Weddell v. J.A. Pearce & Major
(1987)3 All E.R. 624 αποφασίστηκε ότι ο εκδοχέας (assignee) έχει locus standi ως Ενάγοντας[5] και ότι η μη συνένωση του εκχωρητή (assignor) δεν καθιστούσε την αγωγή άκυρη[6]. Παρόλο δε ότι η συνένωση του εκχωρητή (assignor) είναι επιθυμητή, η μη συνένωση του δεν καθιστά τη διαδικασία άκυρη. Αν το Δικαστήριο κρίνει ότι η παρουσία του είναι αναγκαία μπορεί να συνενωθεί με βάση τη Δ.9,θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ανδρέας Λουκά ν. Eurolife Ltd
(2009)1 Α.Α.Δ. 1524 ο Εφεσείων είχε εκχωρήσει απόλυτα τα ωφελήματα του ασφαλιστικού του συμβολαίου σε Τράπεζα που είχε παραχωρήσει σ' αυτόν στεγαστικό δάνειο. Μετά την έκδοση του ασφαλιστηρίου εγγράφου και εκκρεμούσας της οφειλής του Εφεσείοντα για αποπληρωμή του στεγαστικού δανείου αυτός υπέστη ατύχημα ως αποτέλεσμα του οποίου έχασε το ένα του μάτι. Υπήρξε διαφωνία κατά πόσο η ανικανότητα που προέκυψε καλυπτόταν από το ασφαλιστικό συμβόλαιο και οι Εφεσίβλητοι/ Εναγόμενοι αρνήθηκαν την πληρωμή οποιουδήποτε ωφελήματος. Ο Εφεσείων εκχωρητής (assignor) ενήγαγε προσωπικά χωρίς να έχει συνενώσει και τον εκδοχέα (assignee) ως διάδικο. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζοντας το θέμα κατά πόσο ο εκχωρητής (assignor) είχε δικαίωμα από μόνος του να καταχωρήσει αγωγή προσωπικά κατέληξε ότι τέτοιο δικαίωμα δεν είχε εκτός αν εκχωρητής (assignor) συνένωνε και τον εκδοχέα (assignee) ως διάδικο που, φυσιολογικά και νομικά είχε τον πρώτο λόγο στη διαδικασία λόγω της εκχώρησης ή αν ο εκχωρητής (assignor) ενεργούσε κατ' εντολή του εκδοχέα (assignee). Έχοντας δε διαπιστώσει το Ανώτατο Δικαστήριο ότι πουθενά δεν φαινόταν να είχε ο εκδοχέας (assignee) εξουσιοδοτήσει τον εκχωρητή (assignor) Ενάγοντα να τον εκπροσωπεί ως εμπιστευματοδόχος του απέρριψε την αγωγή γι' αυτό το λόγο. Στην πιο πάνω απόφαση το Ανωτάτου Δικαστηρίου έγινε αναφορά με επιδοκιμασία στην αγγλική υπόθεση Three Rivers District Council and others v. Bank of England
(1995)4 All E.R. 312 όπου εξετάστηκε το θέμα σε περίπτωση όπου ο εκχωρητής (assignor) ήγειρε αγωγή χωρίς συνένωση σε αυτή και χωρίς τη ρητή συγκατάθεση του εκδοχέα (assignee) και συγκεκριμένα του πιο κάτω αποσπάσματος: «Where there was an agreement to assign a legal chose, in equity the assignee became the owner and controller of the legal chose and was entitled to sue for the recovery of the chose, although as a matter of practice he was normally required by the court to join the assignor either as plaintiff or, if he refused to give his consent, as defendant. However (Staughton L.J. dissenting), where the assignor wished to sue and it was known that there had been an assignment the court required the assignee to be joined and would not permit the assignor to maintain the action in the absence of the assignee. The assignor was entitled to sue as trustee for the assignee if the assignee so wished, but in that event he was required to reveal his representative capacity . . .» Σε ελεύθερη μετάφραση: «Όπου υπάρχει συμφωνία εκχώρησης νομικού δικαιώματος αγωγής, σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας ο εκδοχέας καθίσταται ο δικαιούχος και ελέγχων του δικαιώματος αγωγής και δικαιούται να ενάγει με βάση το δικαίωμα αυτό, παρόλο ότι, ως θέμα πρακτικής, κανονικά θα απαιτηθεί από το Δικαστήριο να συνενώσει τον εκχωρητή είτε ως ενάγοντα είτε, εάν αρνείται να δώσει την συγκατάθεσή του, ως εναγόμενο. Εντούτοις, όπου ο εκχωρητής επιθυμεί να καταχωρήσει αγωγή, όπου είναι γνωστό ότι υπήρξε εκχώρηση, το Δικαστήριο ζητά όπως ο εκδοχέας συνενωθεί και δεν επιτρέπει στον εκχωρητή να συντηρεί την αγωγή στην απουσία του εκδοχέα. Ο εκχωρητής δικαιούται να ενάγει ως εμπιστευματοδόχος του εκδοχέα εάν τούτο επιθυμεί ο εκδοχέας, αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να αποκαλύπτει την αντιπροσωπευτική του ιδιότητα ...» Και η υπό εξέταση περίπτωση, εφόσον αφορά εκχώρηση «νομικού αντικειμένου αγωγής» (legal chose in action) των δικαιωμάτων που προκύπτουν από το επίδικο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, ημερ. 15.9.06 καλύπτεται πλήρως από τα όσα έχουν λεχθεί ανωτέρω με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε στην κατάληξη ότι οι Ενάγοντες δεν είχαν δικαίωμα αγωγής προσωπικά εναντίον της Εναγόμενης εταιρείας εκτός εάν συνένωναν και τον εκδοχέα (assignee), δηλαδή την Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd. ή αν ενεργούσαν κατ' εντολή της. Επισημαίνω ότι πουθενά δεν φαίνεται, είτε με βάση τα παραδεχτά γεγονότα, είτε με βάση τις δικογραφημένες θέσεις των Εναγόντων, να έχουν εξουσιοδότηση και να ενάγουν ως αντιπρόσωποι και/ή κατ' εντολή του εκδοχέα (assignee). Τούτου λεχθέντος η αγωγή θα πρέπει, αναπόφευκτα, να απορριφθεί. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω η παρούσα αγωγή απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω κανένα λόγο να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, δηλαδή επιδικάζονται με βάση το αποτέλεσμα της δίκης, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Εναγόμενοι δικαιούνται και στα έξοδα τους. Οι Ενάγοντες να καταβάλουν τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον: Πρωτοκολλητής /ΛΗ [1] Δέστε Γ-Ε ν. Thanos Hotels Suppliers Ltd.
(2003)1 Α.Α.Δ. 558. [2] «No specific form is required to effect an assignment. Form is never significant in equity. It looks to the intent. So long as an intent to assign is disclosed, equity will give effect to it. Assignment is effective the moment it is communicated to the assignee». [3] Δέστε Γ.Ε. ν. Thanos Hotels Suppliers Ltd.
(2003)1 Α.Α.Δ. 558. [4] Δέστε Chrysostomou v. G.S. Chalkousi & Sons
(1978)1 C.L.R.10. [5] Όπως λέχθηκε στη σελίδα 634: «.. an equitable assignee of a chose in action has locus standi to sue on the chose in action.» [6] Δέστε σελίδα 636 όπου λέχθηκε από το Δικαστή Scott J.: «In my judgment, therefore, it is clearly established that an action commenced by an equitable assignee without joining the assignor is not a nullity. It may be liable to be stayed until the proper parties have been joined, but it is not a nullity» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο