Geovital Trading Limited ν. Long Beach Holiday Apartments Limited, Αρ. Αγωγής: 105/09, 10/12/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2012:A191 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Δαυίδ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 105/09 Geovital Trading Limited Ενάγοντες και
- Long Beach Holiday Apartments Limited
- Long Beach Hotels Limited Εναγόμενοι Ημερομηνία: 10.12.
- Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Μιχαήλ για κ. Τριανταφυλλίδη. Για τους Εναγόμενους: κα Κουσιάππα για κ. Παπαλλή. ΑΠΟΦΑΣΗ (ex-tempore) Στις 19.1.2009 οι ενάγοντες καταχώρισαν την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Αποτελεί ουσιαστικά αγωγή για ειδική εκτέλεση πωλητηρίου εγγράφου, το οποίο σύμφωνα με τις δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων συνομολογήθηκε μεταξύ των διαδίκων στις 12.7.2002 και κατατέθηκε κατά ή περί τις 2.8.2002 στο Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του φακέλου της διαδικασίας αίτηση εκ μέρους των εναγόντων για εξασφάλιση απόφασης με συνοπτικό τρόπο συνάντησε την ένσταση των εναγομένων, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί τελικά με έξοδα προς όφελος των τελευταίων. Στις 25.6.2009, οι εναγόμενοι προχώρησαν στην καταχώριση της υπεράσπισής τους. Απορρίπτοντας τις αξιούμενες από τους ενάγοντες θεραπείες, προβάλλουν στις δικογραφημένες τους θέσεις ότι δεν έχουν παραβεί οποιοδήποτε όρο της επίδικης συμφωνίας και ότι έχουν προβεί, ως η υποχρέωσης τους, σε όλα τα διαβήματα για την έκδοση ξεχωριστών τίτλων δηλώνοντας την προθυμία τους να μεταβιβάσουν το επίδικο ακίνητο ευθύς ως η ετοιμασία ξεχωριστών τίτλων από το Κτηματολόγιο Λάρνακας καταστεί δυνατή. Προτάσσεται περαιτέρω η θέση ότι η υπό συζήτηση αγωγή είναι πρόωρη αφού δεν τηρήθηκαν προϋποθέσεις του περί Πωλήσεως Γης (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, Κεφ.
- Ακολούθησαν διάφορες εμφανίσεις και δικονομικά διαβήματα εκ μέρους των διαδίκων. Την ημέρα που η υπόθεση ήταν προγραμματισμένη τελευταία φορά για την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, η πλευρά της ενάγουσας ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου να αποσύρει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή της. Ο συνήγορος των εναγομένων δεν έφερε ασφαλώς ένσταση στην πιο πάνω εξέλιξη, ζήτησε όμως όπως επιδικαστούν προς όφελος της πλευράς του τα έξοδα της διαδικασίας. Τούτο προκάλεσε την αντίδραση της πλευράς του συνηγόρου των εναγόντων, ο οποίος, χωρίς να διαφοροποιεί την εκφρασθείσα θέση της πλευράς του για απόσυρση της αγωγής, εισηγήθηκε ότι η κάθε πλευρά θα πρέπει να επιβαρυνθεί τα έξοδα της. Το Δικαστήριο κάλεσε τις δύο πλευρές να αναπτύξουν τις θέσεις και την επιχειρηματολογία τους για το ζήτημα. Πράγματι, με γραπτές εισηγήσεις η κάθε πλευρά προέβαλε τις θέσεις της επί του ζητήματος. Με πολλή προσοχή έχω σημειώσει τις αναφορές, τοποθετήσεις και εισηγήσεις των δύο πλευρών για το ζήτημα, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα επιχειρήματα όσο και τις νομικές αυθεντίες τις οποίες αναφέρθηκαν. Αποτέλεσε καταληκτική θέση της πλευράς των εναγομένων ότι δεν θα έπρεπε να επιβαρυνθούν με οποιαδήποτε έξοδα, αφού χωρίς να έχουν οποιαδήποτε ευθύνη αναγκάστηκαν να συμμετέχουν σε διαδικασία που δρομολογήθηκε εναντίον τους, διορίζοντας δικηγόρο για να τους υπερασπιστεί, η οποία στο τέλος της μέρας αποσύρθηκε από τους ενάγοντες. Αντίθετα, η πλευρά των εναγόντων, αφού παρέπεμψε σε διάφορες εξαιρέσεις του βασικού κανόνα που αφορά τα έξοδα, υπέδειξε ότι η συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί μία τέτοια εξαιρετική περίπτωση, με αποτέλεσμα η κάθε πλευρά θα πρέπει να καλύψει τα δικά της έξοδα στη διαδικασία. Το ζήτημα των εξόδων αποτελεί ζήτημα που ανάγεται ασφαλώς στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Διακριτική εξουσία βέβαια που θα πρέπει πάντα να ασκείται κατά τρόπο δικαστικό. Είναι καλά νομολογημένος ο κανόνας ότι τα έξοδα συνήθως ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας. Βλέπε αγγλική σειρά νομικών συγγραμμάτων Halsbury΄s Laws of England, 3η έκδοση, σελ. 421 παρ. 795 και 796, όπως επίσης την υπόθεση Χάσικος κ.α. ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 ΑΑΔ 389. Στην τελευταία αυτή υπόθεση, αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων για το ζήτημα από τον σεβαστό κ. Πική, Δικαστή όπως ήταν τότε και μεταγενέστερα Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, τα ακόλουθα: "Η απονομή των εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ευχέρεια ασκείται δικαστικά με γνώμονα, ως κύριο μέτρο, το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο βαθειά θεμελιωμένη είναι η αρχή αυτή στην αστική διαδικασία, τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, ώστε να μη δίδονται κατά κανόνα λόγοι (εξυπακούονται) για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου όταν η διαταγή για τα έξοδα συνάδει με την αρχή αυτή. Οι λόγοι για τους οποίους τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα (στην αστική διαδικασία) είναι ευνόητοι: Η δικαίωση δε συνεπάγεται δαπάνη.". Είναι γεγονός ότι υπάρχουν περιπτώσεις που δικαιολογείται διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος των εξόδων, από αυτή που ορίζει ο βασικός κανόνας επιδικασμού των εξόδων. Αποτέλεσμα τούτου είναι σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις τα έξοδα της διαδικασίας να επιδικάζονται σε βάρος ακόμα και του επιτυχόντος διαδίκου. Βλέπε σχετικά αγγλική σειρά νομικών συγγραμμάτων Halsbury΄s Laws of England, 4η έκδοση, σελ. 421, παρ. 796 κάτω από τον τίτλο «Award in favour of or against successful litigant». Στη βάση όλων όσων έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου, δεν βλέπω πως το Δικαστήριο στη συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε πραγματικά να αποστεί από τον βασικό κανόνα. Πέραν από τους όποιους δικογραφημένους ισχυρισμούς των δύο πλευρών, οι οποίοι ασφαλώς δεν αποτελούν μαρτυρία και οι οποίοι υποστηρίζουν τις εκατέρωθεν θέσεις για τα ζητήματα που απασχολούσαν στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, τίποτε δεν έχει τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου, ικανό κατά την αντίληψη μου να διαφοροποιήσει τον προσανατολισμό του Δικαστηρίου για την αναγκαιότητα εφαρμογής του βασικού κανόνα όσον αφορά τα έξοδα. Οι δύο πλευρές, παρέμειναν σταθερές στις δικογραφημένες τους θέσεις, όπως αυτές βρίσκονται καταχωρημένες στο φάκελο της διαδικασίας. Η πλευρά της ενάγουσας, για λόγους που η ίδια επέλεξε, ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου να αποσύρει την αγωγή της. Δεν βλέπω λόγο γιατί ο διάδικος ο οποίος ουσιαστικά έχει δικαιωθεί, δηλαδή η εναγόμενη στην υπό συζήτηση περίπτωση, θα πρέπει να επωμιστεί αυτήν τη δαπάνη για τη συμμετοχή της σε ένα δικαστικό αγώνα που οι ενάγοντες προκάλεσαν και οι ίδιοι, για δικούς τους λόγους, ζήτησαν και έλαβαν την άδεια του Δικαστηρίου να διακόψουν αποσύροντας την αγωγή τους. Αναπόδραστη φαίνεται υπό τις περιστάσεις η κατάληξη ότι η παραχώρηση της άδειας για απόσυρση της αγωγής και η απόρριψη της εκ μέρους του Δικαστηρίου, δεν μπορεί παρά, κατ΄ εφαρμογή του ως άνω βασικού κανόνα όσον αφορά τα έξοδα, να συνοδεύεται με ανάλογη διαταγή όσον αφορά τον επιδικασμό των εξόδων της διαδικασίας. Ως εκ τούτου οι ενάγοντες θα επιβαρυνθούν τα έξοδα της διαδικασίας, όπως αυτά θα ψηφιστούν από τον αρμόδιο προς τούτο Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ......... Α. Δαυίδ, Α.Ε.Δ. /κχ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο