Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Γεροσκήπου Ανατολικής Πάφου ν. Αντρούλλας Κώστα Ζαμπά κ.α., Αρ. Γεν. Αίτ. 283/11, 27.1.2012

(1)(β) και 52(β), 3 και 4, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, άρθρο 21, επί των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1, 2, 3, 8 και 9 και επί της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Στην ένορκη δήλωση της Αγγελικής Ασπρομάλλη που συνοδεύει την αίτηση αναφέρεται ότι κατά την 26.2.10 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση για το ποσό των €242.274,04 πλέον τόκους προς 11% ετησίως από 1.1.10 μέχρι εξοφλήσεως πλέον €120 έξοδα της διαιτητικής απόφασης. Η Καθ΄ ης η Αίτηση 1 έλαβε γνώση της διαιτητικής απόφασης την 1.6.10 και η Καθ΄ ης η Αίτηση 2 στις 10.6.10. Η προθεσμία των 21 ημερών που προβλέπει ο Νόμος για την καταχώρηση έφεσης παρήλθε και οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση οι οποίες προβάλλουν τους πιο κάτω λόγους: (α) Η αίτηση των Αιτητών είναι αντικανονική και παράτυπη. (β) Η αίτηση των Αιτητών δεν αφορά διαιτητική απόφαση δυνάμενη να εγγραφεί. (γ) Η αίτηση των Αιτητών είναι καταχρηστική και στερείται καλής πίστης. (δ) Η δήθεν διαιτητική απόφαση δεν επιδόθηκε στους Καθ΄ ων η Αίτηση. (ε) Η αίτηση των Αιτητών στερείται πραγματικού και νομικού υποβάθρου. (στ) Καμία νόμιμη διαδικασία διαιτησίας δεν έλαβε χώρα. (ζ) Η δήθεν διαιτητική απόφαση συγκρούεται με τους κανόνες δικαίου και τις αρχές φυσικής δικαιοσύνης. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση η Καθ΄ ης η Αίτηση Αντρούλλα Κώστα Ζαμπά αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση και είναι πλήρως εξουσιοδοτημένη από την Καθ΄ ης η Αίτηση 2 να προβεί στην ένορκη δήλωση. Εξ όσων της έχουν αναφέρει οι δικηγόροι της το έγγραφο το οποίο παρουσιάζεται ως διαιτητική απόφαση δεν μπορεί να εγγραφεί διότι δεν εκδόθηκε στη βάση οποιουδήποτε συνυποσχετικού. Καμία διαιτησία δεν έλαβε χώρα και ο «δήθεν» διαιτητής συνέταξε την «δήθεν» διαιτητική απόφαση. Όταν κλήθηκαν για επίλυση της διαφοράς με τους Αιτητές επικοινώνησε προσωπικά με την Στέλλα Νικολάου που εργάζεται για τους Αιτητές η οποία της ανέφερε ότι δεν χρειαζόταν να παρουσιαστούν. Ουδέποτε τους εξηγήθηκε ότι θα γινόταν διαδικασία προς τον σκοπό έκδοσης απόφασης και εντελώς απαράδεκτα, παράνομα και κατά παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης ο «δήθεν» διαιτητής έκδωσε την διαιτητική απόφαση επιβάλλοντας μάλιστα και τόκο 11%. Περαιτέρω όπως αναφέρει στην ένορκη δήλωση από τα έγγραφα που συνοδεύουν την αίτηση φαίνεται ότι η «δήθεν» διαιτητική απόφαση η οποία εκδόθηκε δεν είναι η ίδια με αυτή που τους επιδόθηκε. Καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων και οι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από γραπτές αγορεύσεις που καταχώρησαν. Είναι η θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η αίτηση δεν αφορά διαιτητική απόφαση δυνάμενη να εγγραφεί γιατί δεν εκδόθηκε στη βάση οποιωνδήποτε συνυποσχετικών, συμφωνίας δηλαδή, για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Δεν θα συμφωνήσω με την πιο πάνω θέση. Στην παρούσα περίπτωση προβλέπεται από τον ίδιο τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85 (όπως έχει τροποποιηθεί) η παραπομπή σε διαιτησία των διαφορών που ανακύπτουν μεταξύ της Συνεργατικής και των μελών της. Το εδάφιο 1 του άρθρου 52 αναφέρει τα εξής: «52.-

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας- (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους ή (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας ή (γ) μεταξύ της εταιρείας ή της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας ή (δ) μεταξύ της εταιρείας και οιασδήποτε ετέρας εγγεγραμμένης εταιρείας, Η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται υφ΄ οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον: Νοείται ότι- (α) Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου σε καμία περίπτωση δεν κωλύουν εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφύγει σε αρμόδιο δικαστήριο στη Δημοκρατία ή σε άλλο κράτος εναντίον οποιουδήποτε (β) ως διαφορά που αφορά τις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, λογίζεται και οποιαδήποτε οφειλή ή απαίτηση εγγεγραμμένης εταιρείας που έγινε αποδεκτή ή που δεν αμφισβητείται.» Ο Κανονισμός 78 της ΚΔΠ 142/87 ρυθμίζει το ζήτημα παραπομπής διαφοράς στον Έφορο ακολουθώντας τις πρόνοιες του άρθρου 52 του Νόμου και έχει ως εξής: «78

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά, αυτή παραπέμπεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1)του άρθρου 52 εις τον Έφορον.

(2)Η τοιαύτη παραπομπή θα γίνεται δι΄ εγγράφου εκθέσεως η οποία θα χρονολογήται και απευθύνεται προς τον Έφορον, θα υπογράφεται υπό του μέρους το οποίον συντάσσει ταύτη, θα ορίζη την διαφοράν και θα περιέχη πλήρεις λεπτομέρειες.

(3)Άμα τη λήψει της τοιαύτης παραπομπής ο Έφορος δύναται: (α) Να επιχειρήσει συνδιαλλαγή ή (β) να παραπέμψει τη διαφορά προς επίλυση εις ένα ή τρεις διαιτητάς.» Σύμφωνα επίσης με το εδάφιο 4 του άρθρου 52 οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή μπορεί να την εφεσιβάλει στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από της γνωστοποίησης της σ΄ αυτόν και στην περίπτωση που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί μέσα στην πιο πάνω αναφερόμενη προθεσμία τότε η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο όπως να ήταν απόφαση Πολιτικού Δικαστηρίου. Το θέμα που εγέρθηκε εξετάστηκε στις υποθέσεις 51/05 και 52/05 Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντη Κυριακίδη κ.ά., ημερ. 9.6.08 όπου αποφασίστηκε ότι η ορθή διαδικασία είναι στη βάση του άρθρου 52 του Ν.22/85 και όχι στη βάση του άρθρου 21 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.

1. Ισχυρίζονται επίσης οι Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η διαιτητική απόφαση δεν τους επιδόθηκε αφού η απόφαση η οποία εκδόθηκε δεν είναι ίδια με αυτή που τους επιδόθηκε. Η απόφαση του διαιτητή σύμφωνα με το έντυπο αρ. 45 (Τεκμήριο Α) αναφέρει τα ονόματα των πρωτοφειλετών μεταξύ των οποίων τα ονόματα των Καθ΄ ων η Αίτηση όπως και το όνομα του εγγυητή. Αναφέρει επίσης τον αριθμό του γραμματίου 72-12149-8, το οφειλόμενο ποσό €242.274,04 και τον τόκο 11% από 1.1.2010 και καταλήγει ότι «το πιο πάνω γραμμάτιο και οι τόκοι πληρωθούν αλληλεγγύως από τους πρωτοφειλέτες και τον εγγυητή.» Στο έντυπο αρ. 46 (Τεκμήριο Β) που επισυνάπτεται στην αίτηση και απευθύνεται προσωπικά στις Καθ΄ ων η Αίτηση αναφέρεται ο αριθμός του γραμματίου 72-12149-9, το ποσό €242.274,04, ο τόκος, τα έξοδα και η ημερομηνία της διαιτησίας. Αναφέρεται επίσης το δικαίωμα τους να υποβάλουν έφεση εντός 21 ημερών στο Επαρχιακό Δικαστήριο εάν έχουν ένσταση κατά της απόφασης. Ως εκ τούτου δεν είναι βάσιμος ο ισχυρισμός των Καθ΄ ων η Αίτηση αφού η γνωστοποίηση της απόφασης περιλαμβάνει όλες τις λεπτομέρειες της απόφασης του διαιτητή έστω και αν η ενημέρωση γίνεται με διαφορετικό έντυπο. Όπως περαιτέρω ισχυρίζονται οι Καθ΄ ων η Αίτηση καμία νόμιμη διαδικασία δεν έλαβε χώρα και η δήθεν διαιτητική απόφαση συγκρούεται με τους κανόνες δικαίου και τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Η Καθ΄ ης η Αίτηση Αντρούλλα Ζαμπά παραδέχεται στην ένορκη της δήλωση ότι κλήθηκαν για επίλυση της διαφοράς με τους Αιτητές. Επέλεξαν όμως να μην παρουσιαστούν και δεν αποτελεί βάσιμη δικαιολογία ακόμη και αν ανταποκρίνεται στην αλήθεια ότι η Στέλλα Νικολάου τους είπε ότι δεν χρειαζόταν να παρουσιαστούν. Παραδέχεται επίσης ότι τους επιδόθηκε «η δήθεν διαιτητική απόφαση» και παρά την επιβολή τόκου 11% , στοιχείο που αμφισβητούν, δεν προσέβαλαν την απόφαση εντός 21 ημερών όπως είχαν δικαίωμα. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκαν οι κανόνες δικαίου και οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση είχαν ενημερωθεί για τη διεξαγωγή της διαιτησίας και για τους δικούς τους λόγους επέλεξαν να μην παρουσιαστούν. Περαιτέρω όπως φαίνεται από το Τεκμήριο Β που επισυνάπτεται στην αίτηση γνωστοποιήθηκε στις Καθ΄ ων η Αίτηση η απόφαση και ενημερώθηκαν για το δικαίωμα έφεσης που τους παρείχε ο Νόμος το οποίο επέλεξαν επίσης να μην ασκήσουν. Στο στάδιο αυτό ο δικαστικός έλεγχος ασκείται μόνο σε ότι αφορά τις τυπικές προϋποθέσεις του Νόμου και οι τυπικές προϋποθέσεις έχουν εκπληρωθεί. Οι ισχυρισμοί των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η αίτηση είναι αντικανονική και παράτυπη δεν είναι βάσιμοι κατά την κρίση μου. Να σημειωθεί ότι η αίτηση για εγγραφή διαιτητικής απόφασης σύμφωνα με παλιά πρακτική γινόταν χωρίς ειδοποίηση. Στην υπόθεση Κυριακίδη αναφέρθηκε ότι η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφασης δικαστηρίου είναι ζήτημα τύπου και η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να "εγγραφεί" δηλαδή στα αρχεία του Πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου για να προχωρήσει η εκτέλεσης της. Γι΄ αυτό το σκοπό, όπως αναφέρθηκε περαιτέρω στην ίδια υπόθεση, «υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση θα πρέπει να επιτύχει και εκδίδεται διάταγμα όπως η παράγραφος 1 της αίτησης. Τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και
2. (Υπ.) ................ Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο