← Κύπρος

Ντανιέλας Αγρότου ν. Πολυξένης Χ"Χρίστου Δρουσιώτου κ.α., Αρ. Αγωγής: 4450/10, 10.2.2012

Ντανιέλας Αγρότου ν. Πολυξένης Χ"Χρίστου Δρουσιώτου κ.α., Αρ. Αγωγής: 4450/10, 10.2.2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2012:A12 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4450/10 Μεταξύ: Ντανιέλας Αγρότου από την Λεμεσό Ενάγουσας Και

  1. Πολυξένης Χ"Χρίστου Δρουσιώτου από την Πάφο
  2. Polidrous Properties Limited από την Πάφο Εναγομένων -------------------- Ημερομηνία: 10.2.2012 Μονομερής αίτηση ημερ. 28.12.2010 και προσωρινό διάταγμα ημερ. 3.1.2011 Για Ενάγουσα-Αιτήτρια κ. Γιωρκάτζης με κ. Θρασυβούλου (Για ν΄ ακούσει απόφαση κα Ε. Χαγιάννη) Για Εναγόμενη 2- Καθ΄ ης η Αίτηση κ. Α. Δημητριάδης με κ. Καραπατάκη (Για ν' ακούσει απόφαση κα Ε. Σιμιλλίδου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα με μονομερή αίτηση πέτυχε την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος «που να απαγορεύει στους Εναγομένους 2 προσωπικά και/ή μέσω των αντιπροσώπων και/ή των υπηρετών των πωλήσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή άλλως πως διαθέσουν και/ή υποθηκεύσουν και/ή ή άλλως πως επιβαρύνουν οποιονδήποτε εκ των 300/13044 (25/1087) μεριδίων και/ή του συμφέροντος των επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/24750, Τμήμα 0, Φύλ/Σ 51/11, Τεμάχιο 466 στην περιοχή Σιήρβαλλος στην Πάφο μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεώτερου διατάγματος του Δικαστηρίου.» Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης στηρίζεται σε ένορκη δήλωση του Αντώνη Χριστοφή, ασκούμενου δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία Ανδρέας Γιωρκάτζης ΔΕΠΕ, δικηγόρων της ενάγουσας-αιτήτριας. Αναφέρεται σε αυτήν ότι είναι εξουσιοδοτημένος από την ενάγουσα να προβεί στην ένορκη δήλωση για λογαριασμό της με δεδομένο ότι η ενάγουσα «βρίσκεται την περίοδο αυτή στο εξωτερικό». Η ενάγουσα ήταν ιδιοκτήτρια ενός ακινήτου στην Πάφο. Περί τις 26.11.04 η εναγόμενη 1 προέτρεψε την ενάγουσα παριστάνοντας της γεγονότα με παραπλανητικό τρόπο ώστε να συγκατανεύσει στην υπογραφή ειδικού πληρεξουσίου εγγράφου που παρείχε σ΄ αυτήν το δικαίωμα να ενεργεί ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της ενάγουσας σε συνάρτηση με το διαχωρισμό των τεμαχίων 466, 467 και 468 στην περιοχή Σιήρβαλλος στην επαρχία Πάφο και την πώληση και μεταβίβαση οικοπέδων από τα τεμάχια 466 και 467 (αντίγραφο του πληρεξουσίου εγγράφου επισυνάπτεται ως Τεκμ. 1). Το εν λόγω πληρεξούσιο φέρεται να υπογράφηκε ενώπιον πιστοποιούντος υπαλλήλου τον οποίο η ενάγουσα δεν γνωρίζει και δεν έχει παραστεί ενώπιον του για να υπογράψει κατά παράβαση του σχετικού νόμου, πέραν του ότι αυτό έχει αποσπαστεί με ψευδείς παραστάσεις, ως αποτέλεσμα των ενεργειών της εναγομένης 1 και του συζύγου της. Διευκρινίζεται ότι ο σύζυγος της εναγομένης 1, Κυριάκος Δρουσιώτης, ήταν μέτοχος της εναγομένης 2 και ενεργούσε έναντι αμοιβής ως σύμβουλος της ενάγουσας. Η εναγομένη 1 ήταν επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου και γραμματέας της εναγομένης 2, οικογενειακής εταιρείας. Για δε τις ενέργειες του Δρουσιώτη η ενάγουσα έχει προβεί σε καταγγελία στην αστυνομία και έχει στραφεί δικαστικά εναντίον του με την αγωγή 1596/09 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου αξιώνοντας, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις για αμέλεια και παράβαση καθηκόντων του ως και για ακύρωση συμφωνίας συνεπείας δόλο και απάτης. Η εναγόμενη 1 χρησιμοποιώντας το εν λόγω ειδικό πληρεξούσιο εμφανίστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου στις 30.11.04 και υπό διπλή ιδιότητα, ήτοι εξ ονόματος και για λογαριασμό της ενάγουσας αλλά και της εναγομένης 2 μεταβίβασε από την ενάγουσα στην εναγομένη 2 το επίδικο ακίνητο και αποδέχθηκε την εγγραφή και μεταβίβαση του στο όνομα της εναγομένης
  3. Με βάση τη δήλωση μεταβίβασης ακινήτου Π2281/04 ενεργώντας υπό τη διπλή της ιδιότητα δήλωσε ως τίμημα πώλησης του επίδικου ακινήτου το ποσό των Λ.Κ.600.000 (€1.025.160) ενώ γνώριζε ότι το συγκεκριμένο ακίνητο εκτιμήθηκε από το αρμόδιο τμήμα του Κτηματολογίου σε €1.800.000 σε τιμές 1.1.1980 (πιστό αντίγραφο της Δήλωσης Μεταβίβασης επισυνάπτεται Τεκμ. 2). Επίσης η εναγόμενη 1 πριν την μεταβίβαση του ακινήτου ενημερώθηκε από τον αρμόδιο κτηματολογικό λειτουργό εκτιμήσεων ότι η αγοραία αξία του μεταβιβασθέντος ακινήτου της ενάγουσας υπολογίστηκε σε Λ.Κ.1.400.000 (€2.392.042), κάτι για το οποίο δεν ενημέρωσε την ενάγουσα και προχώρησε στην μεταβίβαση του επιδίκου ακινήτου έναντι της τιμής πώλησης των Λ.Κ.600.
  4. Για την μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου καταβλήθηκαν από την εναγομένη 2 μεταβιβαστικά τέλη και δικαιώματα στη βάση της εκτίμησης του ποσού των Λ.Κ.1.400.
  5. Την ίδια ημέρα ήτοι στις 30.11.2004, η εναγόμενη 1 ενεργώντας ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της εναγομένης 2 πώλησε μερίδιο του πιο πάνω ακινήτου ήτοι 9001/13044 μερίδια στην εταιρεία Pafilia Property Developers Ltd με δηλωμένη τιμή πώλησης Λ.Κ.1.340.000 (€2.289.525). Η εναγόμενη 2 αργότερα, προέβηκε σε πωλήσεις μεριδίων του επίδικου πιο πάνω ακινήτου ήτοι στις 8.12.2005 575/13044 μερίδια σε εργοληπτική εταιρεία έναντι δηλωθείσας τιμής Λ.Κ.910.000 (€1.554.827), στις 20.12.2007 3168/13044 μερίδια σε εταιρεία έναντι δηλωθείσας τιμής Λ.Κ.1.330.000 (€2.272.439) και έτσι παραμένουν στο όνομα της εναγομένης 2, 300/13044 μερίδια. Επισυνάπτεται πιστοποιητικό έρευνας ημερομηνίας 22.12.2010 ως Τεκμήριο
  6. Η ενάγουσα ζήτησε από την εναγόμενη 1 να της παράσχει λεπτομέρειες για τις ενέργειες και εισπράξεις που έγιναν εκ μέρους της με βάση το πληρεξούσιο έγγραφο αλλά η εναγόμενη 1 αρνείτο και αμελούσε να συμμορφωθεί με το αίτημα με αποτέλεσμα η ενάγουσα να αποστείλει επιστολή μέσω των δικηγόρων της ημερομηνίας 19.6.2008 (Τεκμ. 4) με την οποία την καλούσε να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις τις και να αποδώσει σε αυτήν λογαριασμούς. Λόγω μη συμμόρφωσης της εναγομένης 1 απεστάλη και δεύτερη επιστολή ημερ. 19.8.2010 (Τεκμ. 5) με την οποία ζητείται απόδοση λογαριασμών για τις ενέργειες που είχε προβεί στη βάση του πληρεξουσίου περιλαμβανομένης της χρησιμοποίησης του χωρίς εξουσιοδότηση για μεταβίβαση στην εναγομένη 2 εταιρεία του επίδικου ακινήτου καλώντας την ταυτόχρονα να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό που εισέπραξε. Ανταλλάγηκε αλληλογραφία μεταξύ των συνηγόρων των δύο πλευρών (Τεκμ. 6 και 7). Αναφέρεται επίσης ότι μετά την ακύρωση κάθε πληρεξουσίου που δόθηκε από την ενάγουσα στην εναγόμενη 1 και το σύζυγο της χρησιμοποίησαν κάθε μέσο ακόμα και δόλιο, για να καρπωθούν το αποκτηθέν ακίνητο. Συγκεκριμένα, η εναγόμενη 2 με αίτηση που φέρεται να συνυπογράφεται για λογαριασμό της ενάγουσας από δικηγόρο, υπέγραψαν αίτηση διαχωρισμού του ακινήτου σε οικόπεδα ενώ σε επαφή που είχε ο δικηγόρος της ενάγουσας Αντρέας Γιωρκάτζης με την εν λόγω δικηγόρο αυτή το διαβεβαίωσε ότι δεν είχε συνυπογράψει τέτοια αίτηση ούτε ενήργησε για λογαριασμό της ενάγουσας δηλώνοντας ετοιμότητα να δώσει περί τούτου κατάθεση στην Αστυνομία. Υπό τις περιστάσεις αναφέρεται ότι δεν υπήρξε μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της παρούσας διαδικασίας από πλευράς ενάγουσας και πως η εναγόμενη 2 δεν υπέστη ούτε θα υποστεί οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια τονίζοντας ότι το επίδικο ακίνητο αποτελεί αντικείμενο της αγωγής. Η εναγόμενη 2-καθ΄ ης η αίτηση καταχώρισε ένσταση η οποία στηρίζεται σε 20 λόγους οι οποίοι μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Ελλείπει το στοιχείο του κατεπείγοντος και υπάρχει παραβίαση του άρθρου 9 του Κεφ.
  7. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 και των άρθρων 4 και 5 του Κεφ.
  8. Υπάρχει απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων. Η ένορκη δήλωση γίνεται από ασκούμενο δικηγόρο ο οποίος δεν γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης. Ο ενόρκως δηλών προβαίνει σε ασύστολες κατηγορίες εναντίον προσώπου που δεν είναι διάδικος. Η ενάγουσα έχει εγείρει άλλη αγωγή εναντίον της εναγομένης 2 αξιώνοντας τις ίδιες θεραπείες. Η ενάγουσα προέβηκε σε ψευδείς ισχυρισμούς με πρόθεση να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Η ένσταση στηρίζεται σε ένορκη δήλωση της Πολυξένης Χατζηχρίστου Δρουσιώτη, του Γεώργιου Κωμοδρόμου και Κυριάκου Αγρότη. Η Πολυξένη Χατζηχρίστου-Δρουσιώτη εναγόμενη 1 είναι διευθύντρια και μέτοχος της εναγομένης 2, σύζυγος του Κυριάκου Δρουσιώτη, επίσης μετόχου της εναγομένης
  9. Στην ένορκη δήλωση απορρίπτονται όλα όσα διαλαμβάνονται στην αίτηση και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει ως ψευδής και συκοφαντική σε μία προσπάθεια εξαπάτησης του Δικαστηρίου. Ο Κ. Δρουσιώτης χειριζόταν τις υποθέσεις της ενάγουσας από το 1998 έναντι αμοιβής με στόχο το ξεκαθάρισμα της περιουσίας της από την κληρονομιά από τον πατέρα της που εκκρεμούσε από το
  10. Στα πλαίσια αυτά υπεγράφη στις 17.4.2003 μεταξύ της ενάγουσας και του Κ. Δρουσιώτη συμφωνία συνεταιρισμού για το διαχωρισμό των χωραφιών της ενάγουσας με αριθμούς 466, 467 και 468 (Τεκμήριο 1). Βάσει αυτής της συμφωνίας ο Κ. Δρουσιώτης είχε και δικαίωμα να αποκτήσει το 100% των ακινήτων 466 και 467 έναντι του ποσού των Λ.Κ.800.000 πλέον την πληρωμή των εξόδων διαχωρισμού κ.λ.π. που θα αφαιρούντο από το τεμάχιο 466 που θα αποκτούσε. Βάσει αυτής της συμφωνίας ο Κ. Δρουσιώτης άσκησε το δικαίωμα αγοράς όλου του συνεταιρισμού το οποίο αποδέχθηκε η ενάγουσα με επιστολή του δικηγόρου της και αυτός πλήρωσε στην ενάγουσα το ποσό των £100.000 (Τεκ. 2). Μετά την άσκηση του δικαιώματος αγοράς ο Κ. Δρουσιώτης υπέγραψε συμφωνία για την ενάγουσα για την αγορά του ακινήτου 466 και 467 (Τεκ. 3). Η συμφωνία αυτή έτυχε της έγκρισης του τότε δικηγόρου της ενάγουσας κ. Σάββα Παπακυριακού ο οποίος αγόρασε και ένα υπό διαχωρισμό οικόπεδο. Όλο το ποσό των £800.000 καταβλήθηκε από τον Κ. Δρουσιώτη στην ενάγουσα και προς τούτο απέστειλε στην ενάγουσα και στον ελεγκτή της κατάσταση λογαριασμού πληρωμών (Τεκ. 4). Στις 7.11.2003 προς εκτέλεση της συμφωνίας αγοράς ο Κ. Δρουσιώτης κατέθεσε τη συμφωνία αγοράς στο Φόρο Εισοδήματος για τον καθορισμό φόρου κεφαλαιουχικών κερδών (Τεκ. 5). Επεβλήθηκε δε φορολογία στην ενάγουσα για ποσό £159.360 (Τεκ. 6). Η υποχρέωση του Δρουσιώτη με βάση τη μεταξύ τους συμφωνία ήταν για καταβολή μόνο £110.000 και για το υπόλοιπο ποσό κίνησε αγωγή εναντίον της ενάγουσας στο Ε.Δ. Λεμεσού με αριθμό 4310/2008 (Τεκ. 7). Στις 26.11.2004 η ενάγουσα με δική της θέληση, χωρίς πίεση και με τη συγκατάθεση του δικηγόρου της υπέγραψε ενώπιον του Γ. Κωμοδρόμου, πιστοποιούντος υπαλλήλου ο οποίος ήτο πολύ γνωστός με την ενάγουσα, το πληρεξούσιο έγγραφο (Τεκ. 1 στην αίτηση). Στις 30.11.2004 προχώρησε η μεταβίβαση του ακινήτου 466 στην εναγομένη 2, κάτι που με βάση τη συμφωνία αγοράς ημερ. 6.10.2003 είχαν δικαίωμα να πράξουν. Το Κτηματολόγιο εκτίμησε την αξία του εν λόγω ακινήτου σε £1.400.000 σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά τη συμφωνία που είχε γίνει με την ενάγουσα και χωρίς να ληφθούν υπόψη οι παραχωρηθέντες χώροι πρασίνου, δρόμων και αποχετευτικού. Η ενάγουσα, αναφέρεται στην ένορκη δήλωση, όταν ο Δρουσιώτης συμφώνησε μαζί της να αγοράσει τα ακίνητα 466 και 467 είχε στην κατοχή της εκτιμήσεις και διαπραγματευόταν την πώληση όλων των ακινήτων δηλαδή 466, 467 κ αι 468 για το ποσό των Λ.Κ.900.000 με υποχρέωση να καταβάλει προμήθεια 5% σε μεσίτη. Επισυνάπτεται επιστολή κτηματομεσίτη για την εν λόγω προσφορά ως Τεκ.
  11. Διερωτάται η ενόρκως δηλούσα πώς ξεγελάστηκε η ενάγουσα η οποία έλαβε από το Δρουσιώτη £800.000 για τα ακίνητα 466 και 467 πλέον 9 οικόπεδα αξίας πέραν του £1.500.00 και εμβαδού 5390 τετραγωνικών μέτρων που αναλογεί στο 20% των οικοπέδων όλων των τεμαχίων (466, 467, 468) χωρίς να πληρώσει οτιδήποτε για τα έξοδα διαχωρισμού για τα οποία πλήρωσε ο Δρουσιώτης πέραν των Λ.Κ.300.
  12. Μετά την αγορά ο Δρουσιώτης προχώρησε στη διαδικασία διαχωρισμού των οικοπέδων και παρέδωσε στην ενάγουσα τα οικόπεδα (πιστοποιητικά τελικής έγκρισης ημερ. 22.2.2007 και 19.5.2008 επισυνάπτονται ως Τεκμ. 9). Η ενάγουσα μάλιστα με επιστολή του δικηγόρου της Σάββα Παπακυριακού ευχαρίστησε το Δρουσιώτη για τη συνεργασία (Τεκ. 10). Τα προβλήματα ξεκίνησαν το 2007 όταν ο Δρουσιώτης απαίτησε από την ενάγουσα πληρωμή για τις υπηρεσίες που της πρόσφερε για τις οποίες ήγειρε την αγωγή 4310/2008 για το ποσό των £49.360, την αγωγή 2717/08 για το ποσό των £45.000 για ελεγκτικές υπηρεσίες (Τεκ. 11) και την αγωγή 76/09 για το ποσό των €21.309 για πληρωμή Φ.Π.Α. (Τεκ. 12). Μετά την έγερση των αγωγών ο Αντρέας Γιωρκάτζης δικηγόρος της ενάγουσας άρχισε εκβιασμούς εναντίον του Δρουσιώτη και ψευδείς καταγγελίες για πλαστογραφία και εξαπάτηση της ενάγουσας οι οποίες έχουν διερευνηθεί από την Αστυνομία χωρίς να προκύψει οτιδήποτε εναντίον του Δρουσιώτη. Περαιτέρω αναφέρεται ότι η ενάγουσα ήγειρε την αγωγή 1596/09 (Τεκ. 13) εναντίον της εναγομένης 2 με την οποία ζητά τις ίδιες θεραπείες για το ακίνητο 466 και ακύρωση του πληρεξουσίου 26.11.2004 χωρίς να ζητηθεί έκδοση προσωρινού διατάγματος από την ενάγουσα. Στην ένορκη δήλωση του Γιώργου Κωμοδρόμου, πιστοποιούντος υπαλλήλου, αναφέρεται ότι γνωρίζει την ενάγουσα για πολλά χρόνια, γνώριζε δε και τους γονείς της από τους οποίους γνώρισε την ίδια. Πάρα πολλές φορές στα πλαίσια των καθηκόντων του του είχε ζητηθεί από την ενάγουσα να πιστοποιήσει υπογραφές της σε έγγραφα και πληρεξούσια. Το πληρεξούσιο έγγραφο ημερομηνίας 26.11.2004 έχει υπογραφεί από την ενάγουσα στην παρουσία του όπου παρούσα ήταν και η εναγόμενη
  13. Μετά την υπογραφή του από την ενάγουσα το πιστοποίησε και της το παρέδωσε και αυτή το έδωσε στην εναγόμενη
  14. Έχει δώσει σχετική κατάθεση στην Αστυνομία για το θέμα του πληρεξουσίου μετά από καταγγελία του κ. Αντρέα Γιωρκάτζη τόσο γι΄ αυτό όσο και για άλλα πληρεξούσια που υπέγραψε ενώπιον του η ενάγουσα και ανέφερε στην Αστυνομία ότι όλα τα πληρεξούσια υπεγράφησαν ενώπιον του από την ενάγουσα την οποία γνωρίζει από μικρή και η ίδια παραδέχθηκε στην Αστυνομία ότι τον γνωρίζει και τα υπέγραφε ενώπιον του. Ο Κυριάκος Αγρότης, αδελφός της ενάγουσας, στην ένορκη του δήλωση αναφέρεται στη συνεργασία που είχε ο Κ. Δρουσιώτης με τον πατέρα τους μέχρι το 1990 που απεβίωσε ο πατέρας τους. Το 1998 ζήτησε να τον συμβουλεύσει σχετικά με τη διαχείριση της περιουσίας του πατέρα του και την ίδια χρονιά η ενάγουσα η οποία επίσης δυσανασχετούσε με την καθυστέρηση της διαχείρισης ζήτησε από τον ίδιο να της τον γνωρίσει, κάτι που έγινε. Μία από τις εργασίες που του ανέθεσε ήταν ο διαχωρισμός 15 τεμαχίων γης στην Πάφο το
  15. Τον Απρίλιο του 2003 οριστικοποιήθηκε ο διαχωρισμός της περιουσίας όπου η ενάγουσα πήρε τα τεμάχια 466, 467 και μέρος του 468 ενώ το υπόλοιπο μέρος το πήρε ο ίδιος. Η ενάγουσα από την αρχή εξέφρασε την επιθυμία να πωλήσει αμέσως τα τεμάχια που της αναλογούσαν για Λ.Κ.900.000 λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε. Μετά από διάφορους προβληματισμούς η ενάγουσα του ανέφερε ότι πρότεινε στον Κ. Δρουσιώτη να συνεργαστούν για τα τεμάχια 466 και 467 έτσι ώστε να τα διαχωρίσουν σε οικόπεδα και να κρατήσει η ίδια το
  16. Στη συμφωνία αυτή ο Δρουσιώτης είχε option αγοράς των τεμαχίων 466 και 467 το οποίο τελικά άσκησε, συνήψαν συμφωνία πώλησης των δύο τεμαχίων το 2003 έναντι του ποσού των Λ.Κ.800.000 και ο Δρουσιώτης ανέλαβε να διαχωρίσει με δικά του έξοδα και το τεμάχιο
  17. Ο ενόρκως δηλών έδωσε τη συγκατάθεση του για το δικό του μερίδιο στο 468 που ήταν 4 οικόπεδα καθαρής οικοπεδήσιμης γης απαλλαγμένης από πράσινο και πως όλες οι εκκρεμότητες πρασίνου και κυπαρισσιών που είχαν προκύψει με τον Δήμο Πάφου ο οποίος δεν επέτρεπε την εκρίζωση τους θα επιβάρυναν τον Δρουσιώτη. Λόγω της διαφοράς που προέκυψε με το Δήμο το τεμάχιο 468 δεν ήταν αρκετό για τα οικόπεδα που συμφώνησε η ενάγουσα με τον Δρουσιώτη και έτσι ο Δρουσιώτης της παραχώρησε έκταση σχεδόν ενός οικοπέδου από το τεμάχιο
  18. Εξ όσων δε η ίδια η ενάγουσα ανέφερε στον ενόρκως δηλούντα ήταν πολύ ευχαριστημένη με τις συμφωνίες που είχε κάμει με τον Δρουσιώτη και τις προσπάθειες που έγιναν από αυτόν. Μέχρι το Σεπτέμβριο του 2007 οι σχέσεις τους ήταν πολύ καλές αν και του όφειλε κάποια ποσά από εργασίες που της έκανε και του το ανέβαλλε. Κατά τη διάρκεια του διαχωρισμού των οικοπέδων η ενάγουσα επισκεπτόταν συχνά τον χώρο. Τον Αύγουστο του 2007 ο ίδιος αποφάσισε να πωλήσει τα δικά του τέσσερα οικόπεδα και η δικηγόρος του ζήτησε από την ενάγουσα να υπογράψει σαν συνιδιοκτήτρια και αυτή απάντησε «να αποταθούν στο Δρουσιώτη ο οποίος είχε πληρεξούσια και δικαιούτο να υπογράφει», κάτι που έπραξαν. Μετά από κάποιους μήνες ο ενόρκως δηλών έμαθε ότι η πράξη ακυρώθηκε από το δικηγόρος της ο οποίος ακύρωσε τα πληρεξούσια του Δρουσιώτη μετά την πώληση που έκανε. Μετά από λίγες μέρες ο ενόρκως δηλών με τους δικηγόρους του επισκέφθηκε το δικηγόρο της ενάγουσας για να δώσει η ενάγουσα τη συγκατάθεση της στην πώληση και τότε ο δικηγόρος της, της ζήτησε να μην αναφέρουν οτιδήποτε σε περίπτωση που η υπόθεση πήγαινε Δικαστήριο για την ύπαρξη πληρεξουσίων της ενάγουσας προς το Δρουσιώτη και σαν αντάλλαγμα θα τους υπέγραφε οτιδήποτε για να διευκολυνθεί η πώληση των οικοπέδων. Ο ίδιος δεν δέχθηκε θεωρώντας αυτό ανέντιμο και αργότερα το Κτηματολόγιο βρήκε τα απαραίτητα έγγραφα που είχαν αρχειοθετηθεί λάθος από υπάλληλο και έκλεισε η εκκρεμότητα με την πώληση των οικοπέδων. Επίσης η πράξη ήταν έγκυρη διότι όταν ο Δρουσιώτης χρησιμοποίησε τα πληρεξούσια αυτά βρίσκονταν σε ισχύ. Ακολούθως έμαθε ότι η ενάγουσα αρνείτο ότι υπέγραψε πληρεξούσια στο Δρουσιώτη καταγγέλλοντας μάλιστα την υπόθεση στην αστυνομία. Η καταγγελία τελικά δεν ευσταθούσε και η αστυνομία στράφηκε εναντίον του δικηγόρου της ενάγουσας για δημόσια βλάβη. Ο ίδιος ανάφερε στην αστυνομία τα γεγονότα αυτά. Κατά την ακροαματική διαδικασία αντεξετάστηκαν όλοι οι ενόρκως δηλούντες τόσο εκ μέρους της αιτήτριας όσο και των καθ΄ ων η αίτηση πλην του Κυριάκου Αγρότη. Οι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις στο περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ εκεί όπου χρειάζεται στη πορεία της υπόθεσης. Το παρόν διάταγμα εκδόθηκε μετά από μονομερή αίτηση. Θα εξετάσω πρώτα την εισήγηση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας ότι δεν στοιχειοθετείται το κατεπείγον της έκδοσης του διατάγματος και ότι η ενάγουσα παρέλειψε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα. Σημειώνεται σε αυτό το σημείο ότι τα δύο στοιχεία συνδέονται μεταξύ τους λόγω του ότι η εισήγηση περί παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων περιλαμβάνει και γεγονότα που σχετίζονται με το κατεπείγον της έκδοσης του διατάγματος. Το άρθρο 9

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου το οποίο παρέχει εξουσία για τη χορήγηση μονομερούς θεραπείας προβλέπει ότι «Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.» Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατ΄ επείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρεθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. Αυτά τονίστηκαν στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Β Α.Α.Δ.
  1. Ο κ. Γιωρκάτζης στην αγόρευση του εισηγήθηκε επί του σημείου αυτού ότι το δεσμευθέν ακίνητο είναι μέρος του επίδικου ακινήτου που εξακολουθεί να είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της εναγόμενης 2 και σαν τέτοιο αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής. Το ότι πρόκειται περί του αντικειμένου της αγωγής αλλά και τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ανάγονται σε δόλο και απάτη των εναγομένων ως και η ανυπαρξία συμφωνίας μεταξύ της ενάγουσας και των εναγομένων 2 συνιστούν ιδιαίτερες περιστάσεις που δικαιολογούν την οριστικοποίηση του διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς. Αποτελεί θέση της ενάγουσας ότι το κριτήριο που κατέστησε επείγον την έκδοση του διατάγματος σε μονομερή βάση στην υπό κρίση υπόθεση δεν είναι πότε η ενάγουσα πληροφορήθηκε την μεταβίβαση του στους εναγόμενους 2 αλλά πότε προέκυψε η πληροφόρηση ότι η συγκεκριμένη μεταβίβαση έγινε στη βάση ισχυριζόμενης συμφωνίας μεταξύ της ενάγουσας και των εναγομένων
  2. Η δε πληροφόρηση ότι οι εναγόμενοι 2 εξακολουθούν να είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες μικρού μέρους του επίδικου ακινήτου προέκυψε στις 22.12.2010 με το Τεκ. 3 στην αίτηση. Από την άλλη οι συνήγοροι της καθ΄ ης η αίτηση εισηγούνται ότι είναι ξεκάθαρο από την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση της ενάγουσας ότι γίνεται προσπάθεια να στοιχειοθετηθεί το κατεπείγον σε πληροφορίες που προέρχονται από έρευνα που διεξήγαγαν οι δικηγόροι της ενάγουσας στο κτηματολόγιο στις 22.10.2010, κάτι που δεν είναι αληθές. Η υπογραφή του αγοραπωλητηρίου εγγράφου ημερ. 6.10.2003 (Τεκμ. 3 στην ένσταση) και οι επιστολές που απέστειλε ο δικηγόρος της ενάγουσας το 2008 υποδηλούν την αγοραπωλησία του ακινήτου. Στο ίδιο συμπέρασμα οδηγεί και η καταχώρηση της αγωγής 1596/
  3. Η εισήγηση για παράλειψη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων δεν περιορίζεται μόνο σε συνάρτηση με το κατεπείγον του αιτήματος για χορήγηση θεραπείας αλλά επεκτείνεται και σε γεγονότα που επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για τη παροχή θεραπείας. Ως προς τον ισχυρισμό της μη αποκάλυψης ο κ. Γιωρκάτζης αφού ανέφερε ότι αποτελεί θέση της νομολογίας ότι μόνο ουσιώδη γεγονότα που δεν αποκαλύφθηκαν δυνατό να επηρεάσουν την οριστικοποίηση ενός διατάγματος και ότι ακόμα και μη αποκάλυψη ουσιώδους γεγονότος δεν είναι μοιραία αφού έχει σημασία πόσο ουσιώδες είναι το τυχόν μη αποκαλυφθέν στοιχείο και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε ή όχι το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος, πρόσθεσε ότι στη παρούσα υπόθεση δεν στοιχειοθετείται ο ισχυρισμός περί απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων. Και αυτό γιατι, σύμφωνα με τον συνήγορο, η ύπαρξη ή όχι, η ισχύς ή όχι άλλης συμφωνίας μεταξύ άλλων προσώπων όπως ο ισχυρισμός για ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ της ενάγουσας και του κ. Δρουσιώτη ουδόλως θα επηρέαζε το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος αφού το θεμέλιο της αγωγής στη παρούσα υπόθεση είναι η ανυπαρξία συμφωνίας μεταξύ της ενάγουσας και των εναγομένων
  4. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, εισηγήθηκε ο κ. Γιωρκάτζης η μη αποκάλυψη κάποιου γεγονότος δεν οδηγεί αυτόματα και χωρίς άλλο στην ακύρωση του διατάγματος αφού το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια παρόλη την απόδειξη ουσιαστικής μη αποκάλυψης που θα δικαιολογούσε την άμεση ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος, να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο διάταγμα με όρους. Στη βάση αυτών ο κ. Γιωρκάτζης προχώρησε με την εισήγηση ότι η παρούσα είναι εκ των περιπτώσεων που δικαιολογεί τέτοια αντιμετώπιση από το Δικαστήριο. Στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Είναι βασική αρχή δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει και τους δύο διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem».» Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης (όπως υποδεικνύεται πιο πάνω), για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (umberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον άπαντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση. Η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων, ανατρέπει τη βάση διατάγματος το οποίο εκδίδεται μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Όπως εξηγήθηκε στην Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 557, η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται με τις εξ΄ αντικειμένου συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Ότι πρέπει να αποκαλυφθεί σε κάθε περίπτωση είναι γεγονότα γνωστά στον Αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθώς και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας (βλ. M & Ch Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. THE TIMBERLAND CO
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791). Επιπλέον σε μονομερείς αιτήσεις, ουσιώδη είναι και τα γεγονότα που σχετίζονται με το επείγον του ζητήματος. Περαιτέρω όπως αναφέρεται στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ ν. Benfleet Enterp. Ltd κ.ά.
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 280, στη σελ. 284 «Όμως, όπως αναφέρεται και στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά., ανωτέρω, τα πιο πάνω δεν είναι οι μόνοι αποφασιστικοί παράγοντες αφού το δικαστήριο τελικά έχει διακριτική ευχέρεια, παρ΄ όλη την απόδειξη ουσιαστικής μη αποκάλυψης που θα δικαιολογούσε την άμεση ακύρωση του διατάγματος που εκδόθηκε στη μονομερή αίτηση, να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο διάταγμα με όρους». Από την ένσταση προκύπτει ότι τα κύρια στοιχεία που ή καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι η αιτήτρια παρέλειψε να αποκαλύψει ήταν η ύπαρξη δύο συμφωνιών μεταξύ της ενάγουσας και του Κ. Δρουσιώτη ημερ. 17.4.2003 και 6.10.2003 (Τεκ. 1 και 3 στην ένσταση), καθώς και λεπτομέρειες της αγωγής 1596/09. Σημειώνεται ότι η αγωγή αυτή στρέφεται τόσο εναντίον του Δρουσιώτη όσο και της εναγόμενης 2 εταιρείας και σ΄ αυτήν γίνεται αναφορά στις δύο συμφωνίες μεταξύ της ενάγουσας και του Δρουσιώτη, στο τεμάχιο 466 καθώς επίσης και στο επίδικο πληρεξούσιο. Η υπόθεση που προωθείται από την αιτήτρια είναι αυτή της απόσπασης πληρεξουσίου με ψευδείς παραστάσεις τόσο της εναγόμενης 1 όσο και του Δρουσιώτη, παρά το ότι δεν δίδονται λεπτομέρειες των ψευδών αυτών παραστάσεων, καθώς και σε δόλο εκ μέρους των δύο εναγομένων στην παρούσα αγωγή οι οποίοι προέβησαν σε μεταβίβαση του ακινήτου της ενάγουσας έναντι Λ.Κ.800.00, τιμής πολύ χαμηλότερης από την εκτιμημένη της αξία. Στη βάση αυτής της αξίωσης η ύπαρξη των δύο συμφωνιών (Τεκ. 1 και 3 στην ένσταση) που αφορούν και το επίδικο ακίνητο οι οποίες συνομολογήθηκαν πριν την ημερομηνία που δόθηκε το πληρεξούσιο είναι σίγουρα σημαντικές και προσδίδουν διαφορετική εικόνα από αυτή που παρουσιάζεται από την ενάγουσα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Στα πλαίσια της παρούσας αίτησης δεν πρόκειται να αποφασιστεί τελεσίδικα κατά πόσο η ενάγουσα υπέγραψε ενώπιον του πιστοποιούντος υπαλλήλου ή όχι το πληρεξούσιο έγγραφο, ούτε τις επιπτώσεις που έχει η υπογραφή εκ μέρους της του εν λόγω πληρεξουσίου, ούτε επίσης κατά πόσο η μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα της εναγομένης 2 ήταν νόμιμη. Όμως από την άλλη, η ύπαρξη των δύο συμφωνιών, ειδικότερα της συμφωνίας πώλησης ακινήτων μεταξύ των οποίων και του τεμαχίου 466 μέρος του οποίου αποτελεί το αντικείμενο του παρόντος διατάγματος στο Δρουσιώτη έναντι του ποσού των Λ.Κ.800.000, ποσό το οποίο κατ΄ ισχυρισμό έχει καταβληθεί σύμφωνα με την κατάσταση του λογαριασμού (Τεκ. 4) δίδουν μια διαφορετική διάσταση στην υπόθεση της. Η εισήγηση του κ. Γιωρκάτζη ότι πρόκειται για συμφωνίες μεταξύ της ενάγουσας και ατόμου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αγωγή και πως η υπόθεση της ενάγουσας στηρίζεται σε ανυπαρξία συμφωνίας μεταξύ ενάγουσας και εναγομένης 2 δεν δικαιολογεί ούτε εξουδετερώνει τις συνέπειες της μη αποκάλυψης τους. Η επίδραση που θα έχει στην υπόθεση, η ύπαρξη αυτών των συμφωνιών δεν είναι θέμα που μπορεί να αποφασιστεί τελεσίδικα σε αυτό το στάδιο. Όμως η ύπαρξη συμβατικής σχέσης με το Δρουσιώτη σε συνάρτηση με την αγοραπωλησία του επίδικου ακινήτου, δεδομένου μάλιστα ότι η εναγόμενη 2 στην οποία μεταβιβάστηκε το ακίνητο είναι οικογενειακή του εταιρεία, είναι ουσιωδώς σχετική με τα επίδικα θέματα της παρούσας αίτησης και θα έπρεπε να είχε τεθεί στο Δικαστήριο κατά την εξέταση της μονομερούς αίτησης. Δεν πρέπει να αγνοείται ότι τα θέματα που παρέλειψε να αναφέρει πλήρως και με λεπτομέρεια η αιτήτρια θα είχαν τη σημασία τους έχοντας υπόψη ότι αφορούν το ίδιο ακίνητο και τις σχέσεις των εμπλεκομένων προσώπων μεταξύ τους σε συνάρτηση και με το επίδικο ακίνητο και την προβαλλόμενη τιμή πώλησης αυτού. Περαιτέρω παράλειψη της αιτήτριας να αναφερθεί στις λεπτομέρειες της αγωγής 1596/09 είναι επίσης ουσιώδης ειδικότερα σε συνάρτηση με το ότι το διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς. Δηλαδή ενώ η ενάγουσα από το 2008 όπως προκύπτει από τις επιστολές που απέστειλε ο δικηγόρος της στην εναγομένη 1 ημερ. 19.6.2008 και 19.8.1010 γνώριζε για την μεταβίβαση του ακινήτου στην εναγόμενη 2 εταιρεία και παρά το ότι στις 8.5.2009 καταχώρησε αγωγή εναντίον, μεταξύ άλλων, της εναγόμενης 2 εταιρείας όπου γίνεται αναφορά και στο επίδικο ακίνητο και στο επίδικο πληρεξούσιο δεν ζητείται η έκδοση οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος στην υπόθεση εκείνη και ζητείται μετά την καταχώρηση της παρούσας αγωγής ενάμιση περίπου χρόνο αργότερα. Η θέση της νομολογίας όπως διατυπώνεται πιο πάνω είναι ότι το Δικαστήριο θα αρνηθεί να ακούσει και να δώσει θεραπεία σε διάδικο που δεν έρχεται με καθαρά χέρια. Η ύπαρξη όμως τέτοιας συμπεριφοράς δεν οδηγεί απαραίτητα στην άρνηση αυτή του Δικαστηρίου πριν εξισορροπήσει τα πράγματα και εξετάσει τη συμπεριφορά του αιτητή σε συνάρτηση με την επιδιωκόμενη θεραπεία. Στην παρούσα υπόθεση όπως ανέλυσα πιο πάνω, η αιτήτρια παρέλειψε να αποκαλύψει την ύπαρξη δύο συμφωνιών με τον Δρουσιώτη, μία εκ των οποίων προνοούσε την πώληση του ακινήτου έναντι της τιμής των Λ.Κ.800.000 καθώς και ουσιαστικά στοιχεία της αγωγής 1596/09 και έτσι να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου την πραγματική φύση και διάσταση της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων αποκρύβοντας με αυτό τον τρόπο γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της αίτησης η οποία καταχωρήθηκε μονομερώς. Έχοντας υπόψη τα στοιχεία που δεν αποκαλύφθηκαν σε συνάρτηση με τη φύση της παρούσας υπόθεσης και του γεγονότος ότι το διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς, θεωρώ ότι η παράλειψη αυτή της αιτήτριας επενεργεί καταλυτικά και εκθεμελιώνει την βάση του διατάγματος ανεξαρτήτως από την ύπαρξη ή όχι πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Για τους πιο πάνω λόγους το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται. Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται εναντίον της αιτήτριας και καθίστανται πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) .............. Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.