Vassili Mikeilov ν. Εργοληπτική Εταιρεία Αμφιάραος Λτδ, Αρ. Αγωγής :- 971/2004, 29η Φεβρουαρίου 2012

Vassili Mikeilov ν. Εργοληπτική Εταιρεία Αμφιάραος Λτδ, Αρ. Αγωγής :- 971/2004, 29η Φεβρουαρίου 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2012:A23 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 971/2004 Μεταξύ :- Vassili Mikeilov Ενάγοντας Και Εργοληπτική Εταιρεία Αμφιάραος Λτδ Εναγόμενη Ημερομηνία :- Τετάρτη 29η Φεβρουαρίου 2012 Για τον Ενάγοντα :- κος. Αλέξανδρος Αλεξάνδρου (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / ............. ) Για την Εναγόμενη :- κος. Μιχάλης Βασιλειάδης (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / ............. ) Τελική Απόφαση ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1. Απορρίπτει η εναγόμενη τους ισχυρισμούς του ενάγοντα ως προς το ότι κατά τη διάρκεια εκτέλεσης από τον ίδιο εργασιών σοβατίσματος σε υπό ανέγερση οικοδομικό της έργο επισυνέβη εργατικό ατύχημα[1]. Επιπλέον όμως η εναγόμενη αρνείται ότι κατά το χρονικό σημείο του επίδικου ατυχήματος ο ίδιος εκτελούσε καθήκοντα τα οποία η εναγόμενη του είχε αναθέσει ως εργοδότρια του.
2. Αμφισβητήθηκε έντονα η ύπαρξη σχέσης εργοδοσίας μεταξύ ενάγοντα και εναγομένης. Ως αποτέλεσμα αρκετός χρόνος κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας αναλώθηκε επί αυτού του θέματος.
3. Βασική θέση της εναγομένης όπως αυτή προκύπτει από το περιεχόμενο της έκθεσης υπεράσπισης της (η οποία τροποποιήθηκε σχεδόν 4 ½ χρόνια μετά από τη καταχώρηση και επίδοση της αγωγής) είναι ότι η ίδια είχε συμφωνήσει με κάποιο υπεργολάβο ο οποίος έφερε τον ενάγοντα να τον βοηθά και τον οποίο θα πλήρωνε ο ίδιος. Δηλαδή, ότι η οποιαδήποτε σχέση εργοδοσίας υπήρχε ήταν αυτή μεταξύ του υπεργολάβου και του ενάγοντα και όχι μεταξύ της εναγομένης και του ενάγοντα. Ανεξάρτητα και από την κατονομασία του κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, εντός των δικογράφων της η εναγόμενη δεν αναφέρει το όνομα του συγκεκριμένου υπεργολάβου.
4. Παρατηρείται απλά ότι με το αρχικό της δικόγραφο η εναγόμενη είχε ισχυριστεί ότι η ίδια είχε συμφωνήσει με τον ενάγοντα ως ανεξάρτητο εργολάβο για συγκεκριμένες εργασίες. Ασφαλώς δεν είναι επί της βάσης του αρχικού δικογράφου που εκδικάστηκε η αγωγή ή επί της οποίας με αυτή την απόφαση θα κριθεί η βασιμότητα της εκδοχής της εναγομένης.
5. Όμως δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί από το Δικαστήριο η σημασία των ισχυρισμών με τους οποίους ο ένας εκ των διευθυντών της εναγομένης, δηλαδή ο Παναγιώτης Παναγιώτου, ενόρκως υποστήριξε το αίτημα τροποποίησης το οποίο οδήγησε στη τελική διαμόρφωση της έκθεσης υπεράσπισης της εναγομένης. Ορισμένοι εκ των ισχυρισμών αυτών τέθηκαν υπόψη του Μ. Υ. 1 κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης του. Υπενθυμίζω ότι ο Μ. Υ. 1 ήταν ο άλλος διευθυντής της εναγομένης, Αργύρης Παναγιώτου. Καθώς τέθηκαν υπόψη του Μ. Υ. 1 οι πρώτες δύο παράγραφοι από τη παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη του αιτήματος τροποποίησης ήταν εμφανής η διαφορά η οποία προέκυπτε μεταξύ των όσων ισχυριζόταν ο Μ. Υ. 1 και των όσων ισχυριζόταν ο ενόρκως δηλών. Διαφορά είτε ως προς το ίδιο το περιεχόμενο των ισχυρισμών αυτών είτε ως προς τη δυνατότητα του Μ. Υ. 1 να ήταν σε θέση να ισχυριζόταν τα όσα στη συνέχεια ισχυρίστηκε κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του.
6. Όπως, παραδείγματος χάριν, ο ισχυρισμός ότι ο Μ. Υ. 1 εκ παραδρομής ενημέρωσε την ασφαλιστική εταιρεία ότι ο ενάγων ήταν ανεξάρτητος εργολάβος. Βεβαίως ο ίδιος ο Μ. Υ. 1 δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο είτε εντός της γραπτής δήλωσης του είτε προφορικά. Ενώ ο ενόρκως δηλών, προς υποστήριξη της αίτησης τροποποίησης, ισχυρίζεται ότι ο Μ. Υ. 1 «.δεν ήταν γνώστης των ακριβών γεγονότων και τελούσε υπό πλήρη άγνοια και σύγχυση για το θέμα (δηλαδή, όπως αναφέρεται στη παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης, «.ως προς την ιδιότητα του ενάγοντος κατά το χρόνο του δυστυχήματος και την σχέση του με τηςν (sic) εναγόμενη εταιρεία.»). Ενώ στη παράγραφο 4 αναφέρεται και πάλι στη «.πλήρη σύγχυση του αδελφού μου που χειρίστηκε το θέμα». Επί του ιδίου θέματος, αναφορικά γενικότερα με τη παρουσίαση της εκδοχής της εναγομένης, αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ενώ ο ενόρκως δηλών, προς υποστήριξη της αίτησης τροποποίησης, αναφέρει ότι είναι «.ενήμερος των γεγονότων της υπόθεσης.» ο Μ. Υ. 1 ισχυρίζεται στη γραπτή δήλωση του ότι ο «.άλλος μέτοχος και Διευθυντής της Εναγομένης Εταιρείας απουσίαζε στο εξωτερικό αρκετό χρόνο πριν και μετά το ισχυριζόμενο ατύχημα.». Επομένως, εντός του πλαισίου των ισχυρισμών της ένορκης δήλωσης, η επιλογή του Μ. Υ. 1 να καταθέσει ως μάρτυρας, εξαρχής δημιουργούσε ερωτήματα ως προς τη δυνατότητα οι ισχυρισμοί του να γίνουν δεκτοί ως αξιόπιστοι. Εφόσον δηλαδή αυτός θα βρισκόταν αντιμέτωπος, όπως και βρέθηκε, με τους ισχυρισμούς του άλλου διευθυντή της εναγομένης όπως αυτοί προβλήθηκαν εντός της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης.
7. Βεβαίως αυτά τα δεδομένα δεν αποτελούν τους κύριους λόγους με βάση τα οποία κρίθηκε η αξιοπιστία είτε του Μ. Υ. 1 είτε της εκδοχής της εναγομένης. Αναπόφευκτα όμως και αυτά συντείνουν, έστω και μερικώς, στην εν τέλει αρνητική αξιολόγηση τόσο της αξιοπιστίας του Μ. Υ. 1 όσο και γενικότερα της εκδοχής της εναγομένης.
8. Αμφισβητήθηκαν επίσης από την εναγόμενη οι συνέπειες του επίδικου ατυχήματος υπό την έννοια των σωματικών βλαβών και άλλων ζημιών τις οποίες ο ενάγων κατ΄ ισχυρισμό υπέστη από αυτό. Βεβαίως δεν εμποδίζονταν οι διάδικοι προς εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων από το να είχαν επιλύσει ορισμένα επίδικα θέματα με συμφωνία επί αυτών υπό την αίρεση απόδειξης από τον ενάγοντα ότι όντως υπήρχε σχέση εργοδοσίας μεταξύ του και της εναγομένης και ότι όντως το επίδικο ατύχημα είχε συμβεί.
9. Συνεπώς, έχοντας υπόψη τα προαναφερόμενα δικονομικά δεδομένα, τα επίδικα θέματα αυτής της αγωγής συμπεριλαμβάνουν όχι μόνο τα συνήθη σε παρόμοιες περιπτώσεις εκδίκασης αξιώσεων οι οποίες πηγάζουν από εργατικό ατύχημα. Δηλαδή, τον καθορισμό της ευθύνης και των ειδικών και γενικών αποζημιώσεων. Αλλά επιπλέον, σε περίπτωση κατά την οποία πρώτα κριθεί ότι όντως το εργατικό ατύχημα συνέβη, και την επιδίωξη απάντησης στο εξής ερώτημα. Κατά πόσο κατά τον ουσιώδη χρόνο ο ενάγων εκτελούσε εργασία η οποία του είχε ανατεθεί από την εναγόμενη ως εργοδότρια του. Σύμφωνα δηλαδή με τη δική του εκδοχή σε αντίθεση με τη γενικότερη εκδοχή της εναγομένης. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ
10. Πέραν από τον ίδιο τον ενάγοντα και ένα εκ των διευθυντών της εναγομένης κατέθεσαν και άλλοι 9 μάρτυρες, 7 προς απόδειξη της αξίωσης και 2 προς υποστήριξη της υπεράσπισης. Παρατίθεται πιο κάτω η αξιολόγηση της μαρτυρίας των μαρτύρων αυτών όπως αυτή προκύπτει ως αποτέλεσμα τόσο της ζωντανής εντύπωσης την οποία προκάλεσε ο τρόπος κατάθεσης του κάθε μάρτυρα όσο και του περιεχομένου της προφορικής κατάθεσης του καθενός και τη διαπίστωση είτε ύπαρξης είτε έλλειψης συνοχής αυτού του περιεχομένου ιδωμένο από μόνο του αλλά και σε συνάρτηση με την υπόλοιπη μαρτυρία.
11. Κατ΄ αρχάς δεν έχω οποιαδήποτε αμφιβολία ότι ο Μ. Ε. 1, δηλαδή ο Επιθεωρητής Εργασίας, Γιώργος Κατσονούρης κατέθεσε με ειλικρίνεια αλλά και περισσή επάρκεια εντός του πλαισίου της επαγγελματικής του ιδιότητας και των δικών του γνώσεων. Οι διαπιστώσεις του όπως αυτές ήταν δυνατό να εξαχθούν πέραν του ενός μηνός μετά από την ημερομηνία κατά την οποία συνέβη το εργατικό ατύχημα κρίνονται αξιόπιστες στο σύνολο τους.
12. Ως προς τη μαρτυρία του Μ. Ε. 2, δηλαδή του ίδιου του ενάγοντα, παρά και τη μακρά αντεξέταση του δεν διαπιστώνω να προκύπτει οποιοσδήποτε λόγος με βάση τον οποίο να μην γίνει δεκτή στο σύνολο της η μαρτυρία του ως αξιόπιστη. Κατέθεσε με απλό και σταθερά πηγαίο τρόπο ο ενάγων πείθοντας δίχως ιδιαίτερη δυσκολία το Δικαστήριο αναφορικά με την αξιοπιστία του. Απέρριψε δε με πειστικό τρόπο την εισήγηση ότι ο ίδιος θα έπρεπε να πληρωνόταν από κάποιο υπεργολάβο και όχι από την εναγόμενη. Ασφαλώς η κρίση του Δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία του ενάγοντα ως μάρτυρας ενισχύεται και από την όλη αξιολόγηση της υπόλοιπης μαρτυρίας. Έχοντας ως βάση και αυτή την αξιολόγηση η όλη εκδοχή του ενάγοντα όπως ο ίδιος την προέβαλε κρίνεται αξιόπιστη. Σε αντίθεση με την εκδοχή της εναγομένης η οποία, όπως επεξηγείται πιο κάτω, κρίνεται αναξιόπιστη.
13. Αναφορικά με τη μαρτυρία της Μ. Ε. 3, δηλαδή της Άννας Ευσταθίου, κρίνω ότι αυτή κατέθεσε με ειλικρίνεια εντός του πλαισίου των δικών της γνώσεων ως ασφαλιστικός λειτουργός στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Σε σχέση με τη μαρτυρία τόσο του Μ. Ε. 4, Δρ. Μάριου Φιλίππου όσο και του Μ. Ε. 5, Δρ. Μιχαήλ Κωνσταντινίδη, δηλαδή των γιατρών οι οποίοι συμμετείχαν στα ιατρικά συμβούλια από τα οποία εξετάστηκε ο ενάγων, κρίνω ότι αμφότεροι οι μάρτυρες κατέθεσαν με ειλικρίνεια αναφορικά με την εκτέλεση των καθηκόντων τους ως μέλη των συγκεκριμένων συμβουλίων.
14. Επίσης κρίνω ότι ο Μ. Ε. 6, δηλαδή ο Δρ. Γιώργος Νικάνδρου, κατέθεσε με ειλικρίνεια με βάση τα όσα ο ίδιος γνώριζε σε σχέση με τη περίθαλψη του ενάγοντα δίχως παράλληλα να διαπιστώνω ότι ο ίδιος υπερέβαλλε με οποιοδήποτε τρόπο σε σχέση με τις εκτιμήσεις του αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα. Εντούτοις ως προς ένα άλλο θέμα το οποίο προκύπτει από τη μαρτυρία του παρατηρώ τα ακόλουθα. 14.
15. Ο μάρτυρας αυτός ήταν πραγματικά αόριστος ως προς την οικονομική πτυχή του όλου θέματος τόσο των δικών του εξόδων ως γιατρός όσο και της κλινικής στην οποία αρχικά νοσηλεύτηκε ο ενάγων. Η οποία κλινική, σύμφωνα με το μάρτυρα αυτό, θα πρέπει να πληρώθηκε ένα σεβαστό ποσό για έξοδα εισαγωγής, φάρμακα, χειρουργικών επεμβάσεων και απεικονιστικών εξετάσεων. Δίχως όμως ο ίδιος να είναι σε θέση να αναφέρει αυτό το ποσό. Αόριστος επίσης ήταν ο μάρτυρας και ως προς τα έξοδα της άλλης κλινικής στην οποία εργαζόταν κατά τις ημερομηνίες της προφορικής κατάθεσης του και κατά τη παρακολούθηση για σειρά ετών του ενάγοντα ως εξωτερικού ασθενή. 14.
16. Αξιοσημείωτο είναι το δεδομένο ότι δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία από το λογιστήριο είτε της μίας είτε της άλλης κλινικής ή άλλη ισάξια μαρτυρία παρά και την εμφανή σημασία η οποία αναδείχτηκε στο θέμα της οικονομικής πτυχής τόσο της ιατρικής αμοιβής όσο και άλλων ιατρικών εξόδων (παραδείγματος χάριν, παραμονής εντός της πρώτης κλινικής) κατά την αντεξέταση του μάρτυρα αυτού. 14.
17. Ασφαλώς, απαιτείται αυστηρή απόδειξη των ειδικών ζημιών του οποιουδήποτε διαδίκου διαφορετικά ένα Δικαστήριο δεν δύναται να επιδικάσει οποιοδήποτε ποσό με μία γενική και αόριστη εκτίμηση. Όπως, παραδείγματος χάριν, η γενική και μη εξειδικευμένη χρέωση η οποία αναφέρεται επί του τεκμηρίου 17 για το ποσό των €9.500,00 η οποία καθόλου δεν αναλύθηκε ή επεξηγήθηκε από τον συγκεκριμένο μάρτυρα. Υπέθεσε απλά ο μάρτυρας αυτός ότι ένα μεγάλο μέρος αυτού του ποσού (περίπου τα ¾) θα πρέπει να έχει πληρωθεί αλλά και πάλι προς την κλινική. Όσο και να ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι η κλινική έχει πληρωθεί μέχρι το τελευταίο σεντ ομολόγησε ότι δεν ήταν σε θέση να απαντήσει ποια ποσά χρεώθηκαν και ποια εισπράχθηκαν. 14.
18. Ελλείπει η απαραίτητη βεβαιότητα από τη μαρτυρία αυτού του μάρτυρα επί αυτού του θέματος. Τονίζω την αυστηρότητα με την οποία όπως έχει νομολογιακά καθιερωθεί θα πρέπει να αποδεικνύονται οι ειδικές ζημιές. Όφειλε ουσιαστικά ο ενάγων, είτε μέσω αυτού είτε άλλου μάρτυρα, προς απόδειξη της οποιασδήποτε πληρωμής, να είχε παρουσιάσει σχετική μαρτυρία.
19. Κρίνω επίσης ότι ο Μ. Ε. 7, ο ακτινολόγος Δρ. Όμηρος Διαμαντή, κατέθεσε με ειλικρίνεια περιορισμένος στα όσα ο ίδιος ήταν σε θέση να γνωρίζει εντός του πλαισίου της ειδικότητας του.
20. Ως προς τη μαρτυρία του Μ. Ε. 8, του Δρ. Παντελή Έλληνα, κρίνω ότι και αυτός ο μάρτυρας κατέθεσε με ειλικρίνεια σε σχέση με την εξέταση του ενάγοντα εντός του πλαισίου της δικής του ειδικότητας ως οφθαλμίατρος. Ιδιαίτερα υποβοηθητικές ήταν οι επεξηγήσεις οι οποίες δόθηκαν από αυτό τον μάρτυρα αναφορικά με τη χρήση και εφαρμογή ιατρικών όρων σε σχέση με τον επηρεασμό της αίσθησης της όρασης γενικά. Όπως, παραδείγματος χάριν, αναφορικά με τον όρο ατροφία του οπτικού νεύρου. Διευκρινίζω απλά ότι οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου σε σχέση με τις επιπτώσεις στην όραση του ενάγοντα βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στα όσα ο Μ. Ε. 8 κατέθεσε προφορικά εφόσον δηλαδή ο ίδιος δεν ετοίμασε σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο να είχε κατατεθεί ως τεκμήριο.
21. Δεν έχω οποιαδήποτε αμφιβολία πως σε ότι αφορά τα επίμαχα επίδικα θέματα ο Μ. Υ. 1, Αργύρης Παναγιώτου, ένας από τους δύο διευθυντές της εναγομένης, κατέθεσε με ανειλικρίνεια με μοναδικό στόχο την αποφυγή οποιασδήποτε επιβάρυνσης της εναγομένης με ευθύνη η οποία να προκύπτει από το επίδικο ατύχημα. Από τη μαρτυρία της προφορικής κατάθεσης αυτού του μάρτυρα (μέρος της οποίας αποτελείται από γραπτή δήλωση την οποία υιοθέτησε) προκύπτουν οι ακόλουθες βασικές διαπιστώσεις ως προς την αξιολόγηση της ενώ στη συνέχεια, κατά την εξέταση των αντίθετων εκδοχών των διαδίκων, το Δικαστήριο επανέρχεται σε αυτή τη μαρτυρία. 17.
22. Η ύπαρξη αντιφάσεων η οποία διαπιστώνεται τόσο εντός της προφορικής κατάθεσης του όσο και σε συνάρτηση είτε με άλλη αξιόπιστη μαρτυρία είτε τα όσα ο άλλος διευθυντής της εναγομένης προγενέστερα είχε δηλώσει ενόρκως είναι εμφανής ενώ η αναλλοίωτη προδιάθεση του προς το ψεύδος με αποκλειστικό σκοπό την επίτευξη παρουσίασης μίας όσο το δυνατό πιο θετικής εικόνας για την εναγόμενη προκύπτει αβίαστα από τα όσα ο ίδιος ανέφερε σε σχέση με τις δηλώσεις του τόσο προς την ασφαλιστική εταιρεία της εναγομένης όσο και προς το Γραφείο Εργασίας ή το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. 17.
23. Ως επιτηδευμένοι, υπερβολικοί και καθόλου πειστικοί κρίνονται οι ισχυρισμοί του αναφορικά με τις υποδείξεις του ιδίου προς τον κατ΄ ισχυρισμό υπεργολάβο, Φιόδωρο Στεφανίδη. Ότι δηλαδή εξήγησε τα μέτρα ασφάλειας, ότι υπήρχε σκαλωσιά στο ισόγειο την οποία ο ίδιος έστησε και χρησιμοποιήθηκε από δικούς του υπαλλήλους για το σοβάτισμα του ισογείου, ότι υπέδειξε σε αυτόν πώς να εργάζεται σωστά, ότι σε κάθε σημείο του σπιτιού του έδειχνε πώς να στήνει σκαλωσιά και ότι αν και ο Φιόδωρος τον ρώτησε γιατί του τα έλεγε όλα αυτά εφόσον ήταν για χρόνια κτίστες του απάντησε ότι ο ίδιος όφειλε να του πει τους κανόνες ασφαλείας και αυτός να τις ακούσει. Πρόσθεσε μάλιστα ότι στο «συγκεκριμένο» σημείο όπου ισχυριζόταν ο ενάγων ότι έγινε το επίδικο ατύχημα του υπέδειξε «συγκεκριμένα» πως θα στήσει τη σκαλωσιά. 17.
24. Ούτε και διατηρώντας υπόψη τη γενικότερη ζωντανή εντύπωση αυτού του μάρτυρα κρίνονται πειστικοί οι ισχυρισμοί του ως προς το ότι οι ανοιχτοί χώροι στην υπό ανέγερση οικοδομή, δηλαδή σκάλες και ανοίγματα, ήταν περιφραγμένοι.
25. Διαπιστώνεται ότι η Μ. Υ. 2, Πόπη Αϊφωτίτη, ασφαλιστική λειτουργός του Επαρχιακού Γραφείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων Πάφου, κατέθεσε με ειλικρίνεια και στο βαθμό της ιδίας γνώσης και εμπειρίας της αναφορικά με τα θέματα τα οποία ενέπιπταν εντός της αρμοδιότητας της ενώ αναφορικά με τη μαρτυρία του Μ. Υ. 3 δεν διαπιστώνεται η ύπαρξη οποιουδήποτε λόγου με βάση τον οποίο ο μάρτυρας αυτός να κριθεί αναξιόπιστος.
26. Παράλληλα όμως δεν διαπιστώνεται η ύπαρξη της σημασίας την οποία η εναγόμενη επεδίωξε όπως αποδοθεί από το Δικαστήριο στη μαρτυρία αυτού του μάρτυρα. Άλλωστε ο ίδιος ο ενάγων δήλωσε από μόνος του ότι είχε δουλέψει στην εταιρεία του Μ. Υ. 3 ως «μάστρος» δίχως παράλληλα όμως να του είχε υποβληθεί κατά την αντεξέταση του ότι δούλεψε εκεί ως αυτοργοεδοτούμενος ή ως ανεξάρτητος εργολάβος ή υπεργολάβος. Αντιθέτως μάλιστα, υποβλήθηκε στον ενάγοντα κατά την αντεξέταση του ότι πριν από το επίδικο ατύχημα στην Κύπρο μόνο ως «εργάτης» εργάστηκε. Συνεπώς, ποια θα μπορούσε να ήταν η σημασία της μαρτυρίας του Μ. Υ. 3 δίχως ο ίδιος ο ενάγων να είχε βρεθεί αντιμέτωπος κατά την αντεξέταση του από την εκδοχή την οποία η εναγόμενη προσπάθησε να προβάλει με τη παρουσίαση της μαρτυρίας αυτού του μάρτυρα; Επιπλέον, όπως εμφανώς προκύπτει από τη μαρτυρία του ενάγοντα ο ίδιος όταν αναφερόταν στη λέξη «μάστρος» και πάλι εννοούσε υπάλληλος αλλά ουσιαστικά υπό την έννοια του πιο εξειδικευμένου κτίστη ο οποίος να ασχολείται και με σοβατίσματα και κτίσιμο σε αντίθεση με ένα άπειρο εργάτη.
27. Βεβαίως υποβλήθηκε στον ενάγοντα ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο του επίδικου ατυχήματος εργαζόταν ως υπάλληλος άλλου υπεργολάβου θέση όμως την οποία με πειστικό τρόπο απέρριψε ως αναληθή. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι εντός της έκθεσης υπεράσπισης ο ενάγων περιγράφεται αόριστα ουσιαστικά είτε ως υπάλληλος είτε ως «ανεξάρτητος εργολάβος» άλλου υπεργολάβου. Δηλαδή η θέση της εναγομένης όπως αυτή προβάλλεται εντός της έκθεσης υπεράσπισης - ανεξάρτητα και από το πώς προωθήθηκε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας - είναι ότι ο ενάγων ήταν είτε ανεξάρτητος εργολάβος είτε υπάλληλος ή ακόμη και εργολάβος άλλου υπεργολάβου. Βεβαίως όπως και να έχει προβληθεί η θέση της εναγομένης σταθερή προσπάθεια τόσο εντός της έκθεσης υπεράσπισης της όσο και κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ήταν πολύ απλά η προβολή της θέσης ότι οποιοσδήποτε άλλος και να φέρει ευθύνη είτε ο ενάγων είτε κάποιο τρίτο άτομο ο μόνος ο οποίος δεν θα πρέπει να κριθεί ότι φέρει ευθύνη είναι η ίδια η εναγόμενη. Εντούτοις όμως όπως τα γεγονότα διαμορφώθηκαν με τη παρουσίαση μαρτυρίας καθόλου πειστική δεν κρίνεται αυτή η θέση.
28. Τέλος, σε σχέση με τη μαρτυρία του Μ. Υ. 3, διευκρινίζεται ότι ασφαλώς ο τρόπος λειτουργίας της δικής του εταιρείας ή της συνεργασίας ουσιαστικά αυτής της εταιρείας με άτομα τα οποία κατονομάζονται ως υπεργολάβοι δεν είναι δυνατό να κριθεί ότι προκαθορίζει και τον τρόπο με τον οποίο η εναγόμενη λειτουργούσε ως εργοληπτική εταιρεία με τα άτομα τα οποία συνεργαζόταν ή εργοδοτούσε. Μάλιστα ο ίδιος ο μάρτυρας αυτός με αναφορά στον Θεόδωρο Στεφανίδη εξήγησε ότι ήταν υπάλληλος του για αρκετά χρόνια και ότι κάποτε δούλευε ως μισθωτός και άλλες φορές ως υπεργολάβος. Ενώ όπως φαίνεται από τις σχετικές καταστάσεις κατά το έτος 2002 ο ενάγων δούλεψε για την εταιρεία του ως υπεργολάβος για περίπου 2 μήνες συνολικά (τεκμήριο 19) ενώ ο Θεόδωρος Στεφανίδης επίσης δούλεψε ως υπεργολάβος για περίοδο 5 μηνών (τεκμήριο 23).
29. Ουσιαστικά τίποτε το σημαντικό σε σχέση με τα επίδικα θέματα δεν αποδεικνύεται από την όση μαρτυρία η εναγόμενη παρουσίασε δια μέσω του Μ. Υ. 3 ανεξάρτητα και από την αξιολόγηση αυτής ως αξιόπιστης. Αν και όπως διαπιστώνεται η μαρτυρία η οποία έχει ως πηγή την εταιρεία αυτού του μάρτυρα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένα επιπρόσθετο μέσο ελέγχου της εισοδηματικής ικανότητας του ενάγοντα κατά τον ουσιώδη χρόνο προ του επίδικου ατυχήματος. Μέθοδος υπολογισμού όμως η οποία παρά την ύπαρξη αυτής της μαρτυρίας εν τέλει δεν εφαρμόζεται από το Δικαστήριο. ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ
30. Διατηρώντας υπόψη τη συνοπτικότητα της αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων θεωρώ ότι χρήσιμο μέρος της αιτιολόγησης αυτής της απόφασης θα ήταν και μία επεξήγηση της επιλογής ουσιαστικά της εκδοχής του ενάγοντα ως αξιόπιστης αντί αυτής της εναγομένης. Αναμφίβολα ο ενάγων έχει το βάρος απόδειξης της αξίωσης του. Προτάθηκαν όμως παράλληλα με τη παρουσίαση της μαρτυρίας δύο αντίθετες εκδοχές. Δηλαδή, ακόμη και κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της μαρτυρίας από τον ενάγοντα προς απόδειξη της αξίωσης, η εναγόμενη δια μέσω της αντεξέτασης των μαρτύρων του ενάγοντα προέβαλε ουσιαστικά τη δική της εκδοχή ως προς τη πραγματικότητα αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης. Εκδοχή την οποία στη συνέχεια προσπάθησε να υποστηρίξει με τη δική της μαρτυρία στο βαθμό στον οποίο όντως αυτή υποστηρίχθηκε. Παραδείγματος χάριν, η εναγόμενη δεν παρουσίασε οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία προς αντιπαραβολή με αυτή την οποία ο ενάγων παρουσίασε.
31. Εν τέλει ο ενάγων έχει πετύχει να αποσείσει το αναγκαίο βάρος απόδειξης και να πείσει το Δικαστήριο τόσο ως προς την αξιοπιστία της δικής του εκδοχής όσο και ως προς την αναξιοπιστία της εκδοχής της εναγομένης. Ενώ η εναγόμενη έχει αποτύχει εντελώς να υποστηρίξει τη δική της εκδοχή με αξιόπιστη μαρτυρία. Διευκρινίζω ότι ανεξάρτητα και από τη θετική αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων υπεράσπισης 2 και 3, η μαρτυρία αυτών των μαρτύρων δεν ανατρέπει βεβαίως με οποιοδήποτε τρόπο την αρνητική αξιολόγηση είτε της αξιοπιστίας του Μ. Υ. 1 είτε γενικότερα της εκδοχής της εναγομένης.
32. Διευκρινίζω επίσης ότι ανεξάρτητα από το δεδομένο ότι η ίδια η εναγόμενη επέλεξε όπως επικεντρώσει τις προσπάθειες της σε αντίκρουση κυρίως του μέρους εκείνου της εκδοχής του ενάγοντα σύμφωνα με το οποίο κατά τον ουσιώδη χρόνο εκτελούσε καθήκοντα τα οποία προέκυπταν από εργοδοσία της εναγομένης ασφαλώς το Δικαστήριο εξέτασε κατά πόσο και οι ισχυρισμοί του ενάγοντα επί όλων των υπόλοιπων επίδικων θεμάτων είναι δυνατό να κριθούν αξιόπιστοι έτσι ώστε να καταλήξει ότι ο ενάγων έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης και αυτών των υπόλοιπων ισχυρισμών. Στο βαθμό βεβαίως στον οποίο η αποδοχή αυτών των ισχυρισμών καταγράφεται ως μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου διατηρώντας υπόψη και την αποτυχία απόδειξης οποιουδήποτε μέρους της αξίωσης του ενάγοντα.
33. Η κατάληξη του Δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία του ενάγοντα επί του θέματος της εργοδοσίας του από την εναγόμενη κατά τον ουσιώδη χρόνο επηρεάζει θετικά την αξιολόγηση του και επί των υπόλοιπων επίδικων θεμάτων. Ενώ η εκδοχή της εναγομένης αναπόφευκτα επηρεάζεται αρνητικά από τη κρίση του Δικαστηρίου ως προς την αναξιοπιστία της επί του ιδίου θέματος. Το θέμα αυτό αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της προβολής της όλης εκδοχής της εναγομένης και γενικότερα του τρόπου με τον οποίο αυτή ανεπιτυχώς προωθήθηκε κατά τη δίκη με αντεξέταση των μαρτύρων του ενάγοντα και με τη παρουσίαση των μαρτύρων υπεράσπισης.
34. Προς υποβοήθηση της καλύτερης αντίληψης της κατάληξης του Δικαστηρίου παραθέτω ορισμένα καθοριστικά στοιχεία αναφορικά με την επιλογή της εκδοχής του ενάγοντα ως αξιόπιστης σε σχέση με το ερώτημα κατά πόσο κατά τον ουσιώδη χρόνο ο ενάγων βρισκόταν στην υπηρεσία της εναγομένης. 27.
35. Πρώτο, το δεδομένο ότι η ίδια η εναγόμενη με τη γνωστοποίηση ατυχήματος (τεκμήριο 1) δήλωσε ότι ήταν η εργοδότρια του ενάγοντα. Η σημασία αυτής της δήλωσης της εναγομένης εξετάζεται πιο κάτω σε σχέση με τη μαρτυρία η οποία προσφέρθηκε από τον Μ. Υ. 1 προς αντίκρουση του περιεχομένου αυτής της δήλωσης. Αξίζει να σημειωθεί όμως σε αυτό το σημείο της απόφασης τόσο η διστακτικότητα την οποία επέδειξε ο Μ. Υ. 1 όσο και η απάντηση την οποία έδωσε όταν ερωτήθηκε εάν με αυτή τη δήλωση είχαν δηλώσει ότι ο ενάγων ήταν υπάλληλος της εναγομένης. Απάντησε ως εξής. Ότι στο σημείο όπου αναφέρεται ο εργοδότης ο ίδιος εννοούσε ότι το πρόσωπο αυτό είναι ο εργολάβος της οικοδομής και ότι εννοούσε ότι ήταν εργολάβος της οικοδομής και όχι εργοδότης του ενάγοντα. Πραγματικά μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει μία τέτοια απάντηση. Συνέχισε προσθέτοντας ότι είχε 4 έως 5 άτομα τα οποία έκτιζαν πέτρα και ότι αυτούς ανέφερε, ότι δεν ήξερε πόσα άτομα είχε ο υπεργολάβος και ότι ο ίδιος δήλωνε μόνο τους «δικούς» του. Αντεξετάστηκε εκτενώς επί της επιλογής του ορισμού της λέξης εργοδότη. Απάντησε αρχικά ότι ο εργολάβος ονομάζεται και εργοδότης. Όταν πιέστηκε περισσότερο άλλαξε πλέον άρδην τη θέση του αναφέροντας ότι το έντυπο «ήλθε» συμπληρωμένο και ότι το όνομα της εταιρείας ήταν ήδη συμπληρωμένο από υπάλληλο του προσθέτοντας ότι δεν έδωσε σημασία αν έγραφε εργοδότης ή εργολάβος. 27.
36. Δεύτερο, το δεδομένο ότι η ίδια η εναγόμενη επεδίωξε την είσπραξη ασφαλιστικής κάλυψης για το επίδικο εργατικό ατύχημα. Έστω και εάν αυτή η επιδίωξη καταβλήθηκε σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Μ. Υ. 1 με σκοπό να βοηθηθεί ο ενάγων αυτό δεν έχει σημασία αναφορικά με το ενδεχόμενο αποδοχής της γενικότερης εκδοχής της εναγομένης ως αξιόπιστης. Μάλιστα διατηρώντας υπόψη γενικότερα την όλη προσέγγιση της εναγομένης καθόλου πειστική δεν κρίνεται η θέση του Μ. Υ. 1 ως προς την ανιδιοτέλεια των ενεργειών της εναγομένης. Αντιθέτως ακόμη και να γίνει δεκτό ότι οι προσπάθειες της εναγομένης θα μπορούσαν να απέληγαν σε καταβολή κάποιου χρηματικού ποσού προς τον ενάγοντα από την ασφαλιστική εταιρεία εντούτοις με αυτές θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι παράλληλα σκοπός της εναγομένης ήταν και η αποφυγή οποιασδήποτε χρηματικής επιβάρυνσης για την ίδια ως αποτέλεσμα του επίδικου ατυχήματος ή ακόμη και του ενδεχομένου να βρεθεί αντιμέτωπη με διαδικασία όπου θα κρινόταν κατά πόσο αυτή έφερε οποιαδήποτε ευθύνη για το επίδικο ατύχημα. Όπως δηλαδή και η διαδικασία αυτής της αγωγής. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ίδιας της εναγομένης, όπως βεβαίως αυτοί προβάλλονται με τη μαρτυρία την οποία παρουσίασε, αναληθώς ο Μ. Υ. 1 ανέφερε στον υπεύθυνο της ασφαλιστικής εταιρείας ότι ο ενάγων είχε έλθει στη δουλειά του πριν 2 μέρες και ότι δεν τον είχε ακόμη καταχωρημένο ως υπάλληλο και ούτε τον είχε δηλώσει στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Βεβαίως στη συνέχεια ο Μ. Υ. 1 προσπάθησε να δικαιολογήσει αυτή την αναφορά με ισχυρισμό ότι άφηνε με αυτό τον τρόπο ανοιχτό το ενδεχόμενο να δήλωνε τον ενάγοντα ως υπάλληλο δίχως όμως ταυτόχρονα όντως να τον δήλωνε ως υπάλληλο της εναγομένης. Αυτό το οποίο προκύπτει με σαφήνεια όμως, ακόμη και έχοντας ως βάση τη δική του εκδοχή, είναι το δεδομένο ότι ο ίδιος ο Μ. Υ. 1 δεν θα είχε οποιοδήποτε δισταγμό όπως δηλώσει ψευδώς στην ασφαλιστική εταιρεία τον ενάγοντα ως υπάλληλο της εναγομένης. Αυτό σε αντίθεση με το βασικό ισχυρισμό του ότι η εναγόμενη ουδέποτε εργοδότησε τον ενάγοντα και ούτε μάλιστα ο ίδιος τον είδε να εργάζεται σε οποιοδήποτε οικοδομικό έργο της εναγομένης (βλ. σχετικά τη παράγραφο 3 της γραπτής δήλωσης του). Μάλιστα εμπεριέχει και θράσος η δήλωση του ότι ο ίδιος απλά είπε τα γεγονότα και περίμενε καθοδήγηση και ας έψαχνε ο υπεύθυνος της ασφαλιστικής εταιρείας αν ο ενάγων ήταν υπάλληλος και ας ζητούσε περισσότερες λεπτομέρειες προσθέτοντας ότι ο ίδιος δεν προσπαθούσε ούτε να παραπλανήσει ούτε να πει ψέματα. Αγνοεί βεβαίως αυτή η θέση του Μ. Υ. 1 τα όσα ο ίδιος ανέφερε ως γεγονότα στον υπεύθυνο της ασφαλιστικής εταιρείας. 27.
37. Τρίτο, το δεδομένο ότι η εναγόμενη παρουσίασε μία εκδοχή σύμφωνα με την οποία καλεί το Δικαστήριο, αφού πρώτα αποδεχτεί ως δεδομένο ότι η ίδια είχε κατ΄ ισχυρισμό προβεί σε αναληθείς δηλώσεις τόσο προς την ασφαλιστική της εταιρεία όσο και προς το Γραφείο Εργασίας (βλ. σχετικά το τεκμήριο 1) αλλά παράλληλα στη συνέχεια και προς το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (βλ. σχετικά τα τεκμήρια 12, τεκμήριο 20 -στη ξεχωριστή σελίδα με ημερομηνία 29/11/2010 - και τεκμήριο 22), να κρίνει την εκδοχή την οποία πλέον παρουσίαζε στο Δικαστήριο ως αληθή. Ουσιαστικά καλεί το Δικαστήριο να δεχτεί ότι τα όσα δήλωσε ήταν ψέματα έτσι ώστε επί αυτής της βάσης να κρίνει ότι τα όσα πλέον δήλωνε στο Δικαστήριο δεν ήταν ψέματα. Θέση της εναγομένης είναι ότι η δήλωση της προς το Γραφείο Εργασίας έγινε προς όφελος του ενάγοντα έτσι ώστε να βοηθηθεί ως προς την είσπραξη χρηματικού ποσού ως αποζημίωση από την ασφαλιστική της εταιρεία. Θέση η οποία, όπως έχει παρουσιαστεί, δεν γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο. Αυτό το οποίο παραδόξως επιδιώκει η εναγόμενη είναι να επωφεληθεί από τις προγενέστερες ψευδείς δηλώσεις της έτσι ώστε να απαλλαγεί από οποιαδήποτε ευθύνη σε αυτή τη διαδικασία. Όμως τα προγενέστερα κατ΄ ισχυρισμό ψεύδη της εναγομένης δεν είναι δυνατό να γίνουν δεκτά ως ενισχυτικά της επιλογής της - όπως η ίδια ισχυρίζεται - να βασιστεί στην αλήθεια αναφορικά με τα γεγονότα της παρούσης υπόθεσης. 27.
38. Τέταρτο, διαδικαστικό στοιχείο, είναι το γεγονός ότι η εναγόμενη δεν επεδίωξε είτε να ενεργοποιήσει τη δικονομική δυνατότητα έκδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου είτε έστω και να κλητεύσει ως μάρτυρα τον κατ΄ ισχυρισμό υπεργολάβο για τον οποίο σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της εναγομένης ο ενάγων εργαζόταν. Ανεξάρτητα και κατά πόσο η δυνατότητα εντοπισμού αυτού του ατόμου όντως υπήρχε. Διατηρώντας υπόψη δηλαδή και τα όσα ο ίδιος ο ενάγων ανέφερε επί αυτού του θέματος. Σημασία όμως έχει και η παράλειψη οποιασδήποτε προσπάθειας συνένωσης του ως διάδικου ή κλήτευσης του ως μάρτυρα ή έστω και παρουσίασης αξιόπιστης μαρτυρίας ως προς τη καταβολή προσπάθειας και αποτυχίας εντοπισμού του. Η δε παράλειψη αναφοράς του ονόματος αυτού του ατόμου εντός του δικογράφου της εναγομένης δεν παρείχε ούτε και στον ενάγοντα τη δικονομική δυνατότητα να γνωρίζει με βεβαιότητα εκ των προτέρων σε ποιο άτομο η εναγόμενη αναφερόταν έτσι ώστε ενδεχομένως ο ίδιος να εντόπιζε και ακόμη και να κλήτευε αυτό το άτομο ως μάρτυρα. 27.
39. Τέλος, ένα επιπρόσθετο στοιχείο υπό την έννοια της δυνατότητας παρουσίασης μαρτυρίας η οποία όμως εν τέλει δεν παρουσιάστηκε αποτελούν τα ακόλουθα δύο δεδομένα. Πρώτο, το γεγονός ότι η εναγόμενη παρουσίασε ως μοναδικό μάρτυρα ένα μόνο εκ των δύο διευθυντών της παρά και τη σύνδεση η οποία προέκυπτε από το περιεχόμενο του ίδιου του φακέλου της αγωγής αναφορικά με τις οποιεσδήποτε ενέργειες ή γνώση του άλλου διευθυντή ή η σύνδεση η οποία προκύπτει στο βαθμό στον οποίο όντως αυτή προκύπτει από τη προφορική κατάθεση του Μ. Υ.
40. Δεύτερο, το γεγονός ότι δεν παρουσίασε οποιοδήποτε άλλο μάρτυρα ο οποίος να ήταν παρών στο επίδικο εργοτάξιο όχι συγκεκριμένα κατά την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος αλλά έστω και κατά τη διάρκεια της επίδικης ολιγοήμερης περιόδου προ του ατυχήματος ή ακόμη και μετά από αυτό. Βεβαίως και ο ίδιος ο ενάγων σε σχέση με τον Θεόδωρο (δηλαδή, ο Φιόδωρος Στεφανίδης) ανέφερε ότι αυτός βρισκόταν στην Ρωσία διότι δεν είχε τα κατάλληλα έγγραφα για να παραμείνει στην Κύπρο. Επίσης, κατά τον ουσιώδη χρόνο ο Μ. Υ. 1 ισχυρίστηκε ότι στο χώρο του επίδικου ατυχήματος βρισκόταν μόνο ο κατ΄ ισχυρισμό υπεργολάβος και ο ενάγων (παράγραφος 9 της γραπτής δήλωσης του). Όμως η παρατήρηση του Δικαστηρίου δεν έχει σχέση μόνο με τη συγκεκριμένη ημερομηνία αλλά με όλη τη σχετική περίοδο η οποία προηγήθηκε του επίδικου ατυχήματος όσο σύντομη και να ήταν αυτή. Ο ίδιος ο ενάγων αναφέρθηκε και σε άλλα άτομα τα οποία δούλευαν στον ίδιο χώρο εκτός από τον Θεόδωρο και κάποιο Αρτούρο. Επιπλέον, κάλλιστα θα μπορούσε η εναγόμενη εφόσον ισχυρίστηκε συγκεκριμένο αριθμό υπαλλήλων κατά τη συγκεκριμένη περίοδο να είχε παρουσιάσει αυτή τη μαρτυρία έστω ακόμη και για να διαψεύσει τον ενάγοντα ως προς το ότι όντως υπήρχαν άλλα άτομα στον ίδιο χώρο κατά την επίδικη ημερομηνία. Επέλεξε όμως η εναγόμενη και επί αυτού του θέματος να περιοριστεί στην ανεπαρκή και εν τέλει κρινόμενη ως αναξιόπιστη μαρτυρία του Μ. Υ.
42. Επί αυτού του θέματος προκύπτει και ένα άλλο σημείο το οποίο δεν θα ήταν δυνατό να μην ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο ακόμη και σε περίπτωση κατά την οποία γινόταν δεκτή η εκδοχή της εναγομένης ως προς το ότι η ίδια δεν ήταν η εργοδότρια του ενάγοντα κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αυτό είναι η ευθύνη την οποία η εναγόμενη θα έφερε εν πάση περιπτώσει ανεξάρτητα από το κατά πόσο ο ενάγων βρισκόταν στην υπηρεσία της αλλά εργαζόταν ως υπάλληλος άλλου υπεργολάβου. Καθότι το επίδικο εργατικό ατύχημα συνέβη σε χώρο όπου την ευθύνη για τη γενική εγκαθίδρυση συνθηκών ασφάλειας εργασίας έφερε η εναγόμενη. Υπό την έννοια βεβαίως του νομολογιακά επιβαλλόμενου καθήκοντος ενός εργοδότη ως προς τη δημιουργία ενός ασφαλές συστήματος εργασίας στο χώρο εργασίας για τον οποίο είναι υπεύθυνος. Αξίζει να σημειωθεί ότι η εναγόμενη δεν αμφισβήτησε ότι ο χώρος του επίδικου εργατικού ατυχήματος ήταν δικό της οικοδομικό έργο. Ανεξάρτητα και από την αναφορά εντός του δικογράφου της ως προς το ότι ο κατ΄ ισχυρισμό υπεργολάβος είχε τον έλεγχο στο χώρο στον οποίο εργαζόταν ο ενάγων δίχως όμως αυτή να είχε υποστηριχθεί με αξιόπιστη μαρτυρία.
43. Πολύ περισσότερο δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί και η σαφής προφορική δήλωση του Μ. Υ. 1 ότι σε ένα εργοτάξιο όσοι υπεργολάβοι και να εργάζονται την ευθύνη και γενικό έλεγχο την έχει ο εργολάβος. Συμφωνεί πλήρως αυτή η δήλωση αποδοχής ευθύνης με τη δήλωση του Μ. Ε. 1, Γιώργου Κατσονούρη, ότι την ευθύνη για τα μέτρα ασφάλειας τη φέρει ο εργολάβος του έργου ανεξάρτητα αν αυτό εκτελείται από υπεργολάβο τονίζοντας ταυτόχρονα ότι σε περιπτώσεις οικοδομικών έργων ξεκάθαρα υπάρχει η ευθύνη του εργολάβου καθ΄ όλη τη διάρκεια εκτέλεσης ενός έργου. Η διορθωτική απόπειρα απόσυρσης αυτής της δήλωσης σαφής παραδοχής ευθύνης της εναγομένης (η οποία δήλωση έγινε κατά την αντεξέταση του Μ. Υ. 1) δεν κρίνεται ειλικρινής. Ερωτήθηκε κατά την επανεξέταση του τι εννοούσε ότι την ευθύνη για ένα εργοτάξιο την έχει ο εργολάβος. Απάντησε ο Μ. Υ. 1 ότι εννοούσε την ευθύνη να δηλωθεί το ατύχημα. Όντως η απάντηση κατά την αντεξέταση του προέκυψε μετά από ερώτηση αν θα έπρεπε το επίδικο ατύχημα να δηλωθεί από την εναγόμενη όμως δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι η απάντηση αυτή θα πρέπει να περιοριστεί με αυτό τον τρόπο εφόσον δηλαδή αυτή εμπεριέχει και αναφορά σε γενικό έλεγχο.
44. Διευκρινίζεται ότι παρά την αναφορά σε αυτή τη παραδοχή του Μ. Υ. 1 το Δικαστήριο δεν βασίζεται επί αυτής είτε αποκλειστικά είτε σε οποιοδήποτε καθοριστικό βαθμό έτσι ώστε να οδηγηθεί σε συμπέρασμα ότι όντως η εναγόμενη είχε παραβιάσει το καθήκον της να παρέχει ένα ασφαλές σύστημα εργασίας προς τον ενάγοντα. Ασφαλώς σημασία έχουν οι όλες περιστάσεις αυτής της αγωγής παρά η οποιαδήποτε δήλωση του Μ. Υ.
45. Αναμφίβολα η συγκεκριμένη δήλωση αποτελεί επίσης μία επιπρόσθετη απέλπιδα προσπάθεια να δικαιολογηθεί η δήλωση (τεκμήριο 1) η οποία έγινε προς το Γραφείο Εργασίας. Ότι δηλαδή αυτή έγινε, όπως ουσιαστικά ισχυρίστηκε ο Μ. Υ. 1, όχι διότι ο ενάγων ήταν υπάλληλος της εναγομένης αλλά επειδή η εναγόμενη ως ο εργολάβος είχε την ευθύνη και γενικό έλεγχο στο συγκεκριμένο εργοτάξιο και γι΄ αυτό όφειλε να προβεί σε αυτή τη δήλωση.
46. Επιπλέον ως προς τη θέση ότι είναι ο εργολάβος και όχι ο υπεργολάβος ο οποίος θα πρέπει να προβεί σε αυτή τη δήλωση ποιος πραγματικά θα ήταν ο λόγος το επίδικο ατύχημα να μην είχε δηλωθεί από τον κατ΄ ισχυρισμό υπεργολάβο εάν όντως αυτός ήταν ο εργοδότης του ενάγοντα; Ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1 στο μέρος όπου αναφέρονται οι πληροφορίες του εργοδότη σύμφωνα με τον περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμο και υπάρχουν και αναφορές σε απολαβές του τραυματισμένου προσώπου. Ή γιατί δεν υποβλήθηκε στον Μ. Ε. 1, Γιώργο Κατσονούρη, ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι ο υπεργολάβος ο οποίος προβαίνει σε αυτή τη δήλωση αλλά ο εργολάβος; Ή γιατί δεν διευκρινίζεται σε οποιοδήποτε σημείο της ίδιας της δήλωσης αυτό το κατ΄ ισχυρισμό γεγονός; Ο Μ. Ε. 1, Γιώργος Κατσονούρης, ήταν σαφής κατά την κύρια εξέταση του ως προς το ότι είναι ο εργοδότης του ατόμου πού είχε το ατύχημα ο οποίος συμπληρώνει αυτό το έντυπο. Η εύλογη άποψη η οποία δημιουργείται είναι απλά ότι με μία εκ των υστέρων σκέψη ο Μ. Υ. 1 προσπαθούσε με κάθε δυνατό τρόπο να δικαιολογήσει το γεγονός ότι η εναγόμενη είχε προβεί στη συγκεκριμένη δήλωση έτσι ώστε αυτή να μην επιβαρυνθεί με οποιεσδήποτε συνέπειες από αυτή τη δήλωση. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
47. Έχοντας αξιολογήσει την αξιοπιστία των μαρτύρων και παραθέσει μία εξέταση των αντίθετων εκδοχών το Δικαστήριο στη συνέχεια αξιολογεί τη σημασία της μαρτυρίας στο σύνολο της σε σχέση βεβαίως με τα επίδικα θέματα.
48. Κατ΄ αρχάς (βλ. σχετικά την υποπαράγραφο 27.1 αυτής της απόφασης) αξίζει να αναφερθεί το Δικαστήριο στη δήλωση της εναγομένης (τεκμήριο 1) σε σχέση και με τη μαρτυρία η οποία προέκυψε από την προφορική κατάθεση του Μ. Υ. 1, Αργύρη Παναγιώτου. Ο μάρτυρας αυτός προσπάθησε να δικαιολογήσει την ύπαρξη αυτής της δήλωσης με διάφορες προφάσεις. Ο Μ. Ε. 1, Γιώργος Κατσονούρης, ανέφερε ότι παρέλαβε προσωπικά από τον Μ. Υ. 1 το τεκμήριο
49. Όντως ο Μ. Ε. 1, Γιώργος Κατσονούρης, ανέφερε ότι το έντυπο αυτό ήταν ήδη συμπληρωμένο όταν το παρέλαβε. Αυτό από μόνο του όμως δεν επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του Μ. Υ. 1 ότι δεν συμπλήρωσε ο ίδιος το όνομα του εργοδότη επί αυτού (βλ. σχετικά τη παράγραφο 19 της γραπτής δήλωσης του). Μάλιστα ο ισχυρισμός αυτός καθόλου δεν συνάδει με την αναντίλεκτη αναφορά του Μ. Ε. 1, Γιώργου Κατσονούρη, ότι όταν ο ίδιος παρέλαβε το τεκμήριο 1 υπήρχε επί αυτού τόσο η σφραγίδα της εναγομένης εταιρείας όσο και υπογραφή στο σημείο όπου προβλέπεται η εναπόθεση της υπογραφής του εργοδότη. Αλλά ακόμη και να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός ως προς το ότι ο Μ. Υ. 1 δεν συμπλήρωσε το όνομα του εργοδότη πως είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι αυτό έχει οποιαδήποτε σημασία όταν επί του ίδιου εντύπου υπάρχει σε ανάλογο χώρο όχι μόνο σχετική υπογραφή αλλά και η σφραγίδα της εναγομένης; Δηλαδή ακόμη και να γίνει δεκτό ότι το οποιοδήποτε άλλο άτομο είναι δυνατό να είχε συμπληρώσει ένα έντυπο με το όνομα της εναγομένης ο Μ. Υ. 1 δεν ισχυρίστηκε ότι το οποιοδήποτε αναρμόδιο άτομο θα μπορούσε να έχει στη κατοχή του και να χρησιμοποιεί ετσιθελικά τη σφραγίδα της εναγομένης ως εταιρεία. Παράλληλα δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί και η εμφανής ομοιότητα η οποία παρατηρείται μεταξύ της υπογραφής επί της γραπτής δήλωσης του Μ. Υ. 1 και της υπογραφής επί του τεκμηρίου 1 στο σημείο της σφραγίδας. Επιπλέον ο Μ. Ε. 1, Γιώργος Κατσονούρης, ανέφερε ότι ο Μ. Υ. 1 τον επισκέφτηκε έχοντας στη κατοχή του το τεκμήριο 1 προσθέτοντας στη συνέχεια ότι ουδέποτε κατά τη διάρκεια της διερεύνησης του επίδικου ατυχήματος του τέθηκε ότι ο ενάγων δεν ήταν εργοδοτούμενος της εναγομένης. Ενώ, όπως επίσης ο Μ. Ε. 1 δήλωσε, ο ίδιος δεν διερεύνησε το θέμα κατά πόσο ο εργοδότης του ενάγοντα ήταν υπεργολάβος διότι αυτό δεν προέκυψε και εφόσον είχε τη δήλωση της εναγομένης όχι μόνο γραπτώς αλλά και προφορικά ότι ο ενάγων ήταν εργοδοτούμενος της.
50. Επί ενός άλλου σημαντικού θέματος σε σχέση με την έκβαση αυτής της αγωγής υπενθυμίζω το εξής βασικό στοιχείο. Το δεδομένο ότι ενώ ο ενάγων, πέραν από τους δικούς του ισχυρισμούς ως προς τη κατάσταση της υγείας του παρουσίασε και σχετική μαρτυρία 5 συνολικά άλλων μαρτύρων, σε πλήρη αντίθεση η εναγόμενη επέλεξε όχι μόνο να μην ζητήσει την ιατρική εξέταση του ενάγοντα από δικό της γιατρό ή γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων (παραδείγματος χάριν, αντίστοιχες με τη σύνθεση των δύο ιατρικών συμβουλίων) προ της έναρξης της ακροαματικής διαδικασίας - κάτι το οποίο συνηθίζεται σε αγωγές αυτού του είδους - αλλά επιπλέον και μάλλον λόγω αυτής της επιλογής, εν τέλει η ίδια δεν παρουσίασε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία. Δηλαδή μαρτυρία με την οποία να τίθεται υπό αμφισβήτηση η ιατρική μαρτυρία την οποία ο ενάγων παρουσίασε.
51. Προφανώς η εναγόμενη θεώρησε ότι αυτό δεν ήταν αναγκαίο. Βεβαίως αυτό δεν εμπόδισε τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης από το να αναλώνει χρόνο του Δικαστηρίου υποβάλλοντας διάφορες θέσεις αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα τόσο προς τον ίδιο όσο και προς τους υπόλοιπους μάρτυρες οι οποίοι παρουσιάστηκαν σε σχέση με αυτό το θέμα. Υποβολές όμως οι οποίες από άποψης μαρτυρίας παρέμειναν μετέωρες εξαιτίας της έλλειψης μαρτυρικού υπόβαθρου επί του οποίου αυτές στη συνέχεια να βασιστούν.
52. Αυτός ο παράγοντας σε συνδυασμό με τη θετική αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα και των μαρτύρων προς απόδειξη της κατάστασης της υγείας του δεν αφήνουν πραγματικά οποιοδήποτε περιθώριο προς το Δικαστήριο έτσι ώστε να καταλήξει σε οποιοδήποτε διαφορετικό συμπέρασμα αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του από αυτή την οποία υποστήριξε με επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
53. Διατηρώντας υπόψη την αξιολόγηση της μαρτυρίας και τους όσους ισχυρισμούς του έχει πετύχει να αποδείξει ο ενάγων το Δικαστήριο καταλήγει στις εξής βασικές διαπιστώσεις ως προς τα πραγματικά γεγονότα αυτής της αγωγής και τις σωματικές βλάβες και ειδικές ζημιές τις οποίες ο ενάγων υπέστη. 37.
54. Είτε στις 2/7/2002 είτε στις 3/7/2002[2] ο ενάγων προσελήφθηκε από τον Μ. Υ. 1 ως υπάλληλος της εναγομένης εταιρείας. 37.
55. Σύμφωνα με τους όρους εργοδοσίας του ο ενάγων θα λάμβανε ως ημερήσια αμοιβή το ποσό των £35,00[3]. 37.
56. Ο ενάγων άρχισε αυθημερόν εργασία σε υπό ανέγερση οικοδομικό έργο της εναγομένης στο Αναβαργός στην επαρχία Πάφου (στο εξής θα καλείται η «οικοδομή»). 37.
57. Κατά τον ουσιώδη χρόνο κάτοχος της οικοδομής ως εργολάβος του συγκεκριμένου οικοδομικού έργου ήταν η εναγόμενη. 37.
58. Ο ενάγων συνέχισε να εργάζεται μέχρι και τις 5/7/2002 ως εργοδοτούμενος της εναγομένης. 37.
59. Κατά τις 5/7/2002 ο ενάγων μετά από υπόδειξη του Μ. Υ. 1 ως προς το είδος των εργασιών τις οποίες θα εκτελούσε κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης ημερομηνίας άρχισε και συνέχισε να εκτελεί εργασίες σοβατίσματος σε ανώφλι πόρτας στον πρώτο όροφο. 37.
60. Η πόρτα αυτή οδηγούσε, από το διάδρομο ο οποίος ένωνε το κλιμακοστάσιο με τον πρώτο όροφο, εντός ενός δωματίου. 37.
61. Λόγω του ύψους του ανωφλιού ο ενάγων χρειαζόταν όπως σταθεί πάνω σε μία βάση με ανάλογη διαφορά ύψους από το πάτωμα έτσι ώστε να είναι σε θέση να εκτελέσει αυτές τις εργασίες. 37.
62. Εντός της οικοδομής δεν υπήρχε διαθέσιμη σκαλωσιά ή σκάλα ή τρίποδο και αφού ο ενάγων ζήτησε από κάποιο εργάτη να του φέρει σκαλωσιά για να πατήσει πάνω, ο ίδιος εργάτης τον προμήθευσε με ένα μεταλλικό κουβά έτσι ώστε αυτός να χρησιμοποιηθεί κατά την εκτέλεση των συγκεκριμένων εργασιών. 37.
63. Ο ενάγων έκανε χρήση του συγκεκριμένου κουβά για τον προαναφερόμενο σκοπό. 37.
64. Καθώς ο ενάγων εκτελούσε τις συγκεκριμένες εργασίες, βρισκόμενος στον διάδρομο του κλιμακοστασίου και έξω από το δωμάτιο της πόρτας του οποίου σοβάτιζε το ανώφλι, σε κάποια στιγμή, μάλλον λόγω του σωματικού βάρους του ιδίου, ο μεταλλικός κουβάς επί του οποίου στεκόταν υποχώρησε. 37.
65. Ως αποτέλεσμα αυτής της υποχώρησης ο ενάγων έχασε την ισορροπία του και έπεσε κάτω στο κενό δίπλα από το κλιμακοστάσιο καταλήγοντας τελικά στο ισόγειο. 37.
66. Ούτε στο διάδρομο όπου εργαζόταν ο ενάγων αλλά ούτε και στο κλιμακοστάσιο υπήρχε οποιαδήποτε ξύλινη περίφραξη ή χειρολησθήρες (δηλαδή, χειρολαβές) ως μέτρο προστασίας και συγκράτησης από πτώση κάτω στο ισόγειο κάποιου εργαζόμενου είτε από τον πρώτο όροφο είτε από το κλιμακοστάσιο. 37.
67. Όταν συνέβη το επίδικο εργατικό ατύχημα ο Μ. Υ. 1 δεν βρισκόταν στην οικοδομή. 37.
68. Μετά από την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος ο ενάγων δεν εργάστηκε ξανά ως οικοδόμος. 37.
69. Ως αποτέλεσμα του επίδικου ατυχήματος ο ενάγων κατέστη ανίκανος για να εκτελεί το επάγγελμα του οικοδόμου. 37.
70. Επιπλέον, μετά από την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος ο ενάγων δεν εργάστηκε σε οποιαδήποτε άλλη εργασία. 37.
71. Μετά από τη λήξη της αναρρωτικής του άδειας ο ενάγων θα μπορούσε να ασκήσει ελαφριά εργασία η οποία να μην απαιτεί ευκαμψία της σπονδυλικής στήλης (παραδείγματος χάριν, όπου να απαιτείται σκύψιμο) ή χρήση διοφθαλμικής στερεοσκοπικής όρασης η οποία να του παρέχει τη δυνατότητα αντίληψης του βάθους και της απόστασης και αντικειμένων στις τρεις τους διαστάσεις (όπως, παραδείγματος χάριν, αυτή είναι αναγκαία κατά την οδήγηση μηχανοκινήτου οχήματος). 37.
72. Ως αποτέλεσμα της πτώσης του ο ενάγων υπέστη κυρίως τις ακόλουθες σωματικές βλάβες[4]. 37.19.
73. Κάκωση κεφαλής με εγκεφαλική διάσειση μέσης βαρύτητας. 37.19.
74. Κάταγμα βάσης κρανίου δια της πρόσθιας κρανιακής κοιλότητας με τραυματισμό του δεξιού οφθαλμικού καναλιού. 37.19.
75. Κάταγμα έξω τοιχώματος του οφθαλμικού κόγχου. 37.19.
76. Ατροφία δεξιού οπτικού νεύρου. 37.19.
77. Τύφλωση δεξιού οφθαλμού. 37.19.
78. Κάκωση αυχένα. 37.19.
79. Συμπιεστικό κάταγμα θωρακικού σπονδύλου
80. 37.19.
81. Ρωγμώδες κάταγμα δεξιάς κνήμης. 37.19.
82. Κακοήθη υπέρταση. 37.19.
83. Βαρηκοΐα. 37.
84. Ως αποτέλεσμα των προαναφερόμενων σωματικών βλαβών ο ενάγων αντιμετώπισε τις ακόλουθες βασικές συνέπειες. 37.20.
85. Λήψη φαρμακευτικής αγωγής. 37.20.
86. Χρήση περιλαιμίου τύπου Φιλαδέλφεια για ένα μήνα. 37.20.
87. Κλινοστατισμός για περίοδο ενός μηνός. 37.20.
88. Χορήγηση αναρρωτικής άδειας για περίοδο τριών μηνών. 37.20.
89. Χειρουργική επέμβαση στις 23/8/2002 επαναγγείωσης και αποσυμπίεσης των οπτικών νεύρων στη Ρωσία. 37.
90. Ως αποτέλεσμα των προαναφερόμενων σωματικών βλαβών ο ενάγων υπέστη επίσης τις ακόλουθες ειδικές ζημιές. 37.21.
91. Ποσό €3.847,50 ως αρχική απώλεια απολαβών κατά τη διάρκεια της αναρρωτικής του άδειας (βλ. σχετικά τη παράγραφο 58 αυτής της απόφασης). 37.21.
92. Σε σχέση με τα ιατρικά έξοδα ή οποιαδήποτε άλλα σχετικά έξοδα (παραδείγματος χάριν, φαρμακευτική αγωγή, μεταφορικά κλ.π.) διευκρινίζω απλά, σε αυτό το σημείο της απόφασης, ότι ο ενάγων έχει αποτύχει να αποδείξει με την αυστηρότητα η οποία απαιτείται σε περίπτωση αναγκαιότητας απόδειξης ύπαρξης ειδικών ζημιών, το οποιοδήποτε ποσό έτσι ώστε αυτό να επιδικαστεί προς όφελος του. 37.
93. Ούτε και όπως διαπιστώνεται έχει πετύχει ο ενάγων να αποδείξει τις ειδικές ζημιές τις οποίες θα υποστεί μελλοντικά ως αποτέλεσμα των προαναφερόμενων σωματικών βλαβών.
94. Έχοντας καταλήξει στα ευρήματα του το Δικαστήριο θα προχωρήσει στην εφαρμογή της σχετικής νομικής πτυχής επί αυτών των δεδομένων. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΠΤΥΧΗΣ ΣΤΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ - ΕΥΘΥΝΗ ΕΡΓΟΔΟΤΗ Ή ΚΑΤΟΧΟΥ - ΤΗΡΗΣΗ ΑΣΦΑΛΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
95. Ως προς τη νομική πτυχή της αγωγής σε σχέση με το θέμα της ευθύνης ενός εργοδότη ή ακόμη και ενός κατόχου ενός υπό ανέγερση οικοδομικού έργου και με αναφορά στα ιδιαίτερα περιστατικά αυτής της αγωγής παρατηρώ τα ακόλουθα.
96. Αναφορικά με το θέμα της συμμόρφωσης του καθήκοντος ενός εργοδότη ως προς τη δημιουργία ενός ασφαλές συστήματος εργασίας ο Νικολάτος Δ. αναφέρει σχετικά τα ακόλουθα στη σελίδα 25 της απόφασης Χαράλαμπος Μιχαήλ ν. Ττουνιά κ. ά.