Ελένης Στεφάνου Μετζίτη ν. Ολυμπίας Παυλίδου, Αρ. Αγωγής: 4426/2010, 28/6/2012

Ελένης Στεφάνου Μετζίτη ν. Ολυμπίας Παυλίδου, Αρ. Αγωγής: 4426/2010, 28/6/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2012:A89 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4426/2010 Μεταξύ: Ελένης Στεφάνου Μετζίτη, εκ Λευκωσίας Ενάγουσας-Αιτήτριας και Ολυμπίας Παυλίδου, εκ Πάφου Εναγόμενης-Καθ΄ ης η αίτηση Αρ. Αγωγής: 1072/2010 Μεταξύ: Ελένης Στεφάνου Μετζίτη, εκ Λευκωσίας Ενάγουσας-Αιτήτριας και

1. Ολυμπίας Παυλίδου, εκ Πάφου
2. Βαλεντίνης Ομήρου-Προκοπίου, εκ Πάφου
3. Πάτρας Ιωάννου, εκ Πάφου Εναγομένων-Καθ΄ ων η αίτηση ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 29.11.2011 ------------------ Ημερομηνία: 28.6.2012 Για την Ενάγουσα-Αιτήτρια και στις δύο αγωγές: κ. Λ. Λουκαϊδης με κ. Α. Χατζηπαναγιώτου και κα Ε. Δημητρίου για κ. Α. Κακογιάννη (Για ν΄ ακούσει απόφαση κα Α. Κακογιάννη) Για την Εναγόμενη στην αγωγή 4426/2010 και Εναγόμενη 1 στην αγωγή 1072/10: κα Δελιμπαλτίδου για κ. Α. Βρυωνίδη Για τις Εναγόμενες 2 και 3 στην αγωγή 1072/2010: κα Κάϊζερ για κ. Λ. Μαυρίκιο (Για ν΄ ακούσει απόφαση κα Νικόλα) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ζητείται η συνένωση των δύο πιο πάνω αγωγών. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της Φοινικούλας Στεφάνου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Α. Κακογιάννη, που συνοδεύει την αίτηση υπάρχει μεταξύ των δύο αγωγών «.τέτοια συνάφεια και σχέση και συγκεκριμένα περικλείουν κοινά σημεία νόμου και πραγματικά ζητήματα τέτοιας σημασίας σχετικά προς τα υπόλοιπα ζητήματα που υπάρχουν σ΄ αυτές τις αγωγές που επιβάλλεται η συνένωσή τους και η συνεκδίκαση τους. Τα κοινά σημεία νόμου και πραγματικά ζητήματα αφορούν στο γεγονός ότι όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα, η εναγόμενη 1 χρησιμοποίησε ανεπίτρεπτες πιέσεις και/ή απειλές και/ή επιρροές σε βάρος κάποιας κυρίας Mathilde Palmer από την Πάφο για να πετύχει την ακύρωση προηγούμενης διαθήκης της προς όφελος της ενάγουσας ενόσω δεν βρισκόταν εν ζωή ο σύζυγος της και να υπογράψει άλλη διαθήκη που να κληροδοτεί στην εναγόμενη 1 όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία της στην Κύπρο. Στην δεύτερη αγωγή με αριθμό 1072/10 η ίδια ενάγουσα ισχυρίζεται πάλιν ότι η ίδια εναγόμενη Ολυμπία Παυλίδου χρησιμοποίησε αθέμιτες πιέσεις και/ή απειλές και/ή επιρροές για να πετύχει αποκήρυξη /παραίτηση των δικαιωμάτων του συζύγου της κ. Palmer κ. Reginald Palmer από τα νόμιμα δικαιώματα του ως κληρονόμου της συζύγου του προς όφελος της εν λόγω εναγομένης. Σύμφωνα με την δεύτερη πιο πάνω αγωγή, το εν λόγω έγγραφο αποτελεί προέκταση της προσπάθειας της κ. Ολυμπίας Παυλίδου να αποσπάσει την περιουσία της κ. Palmer η οποία μετά το θάνατο της θα μεταβιβαζόταν στον εν λόγω σύζυγο της σύμφωνα με την αρχική και γνήσια διαθήκη της 4/1/2002 και στην συνέχεια σε περίπτωση θανάτου του κ. Palmer θα μεταβιβαζόταν στην ενάγουσα σύμφωνα με την αρχική και γνήσια διαθήκη του ημερομηνίας πάλιν 4/1/2002.» Η εναγόμενη στην αγωγή 4426/10 και εναγόμενη 1 στην αγωγή 1072/10 (στο εξής καλούμενη η εναγόμενη 1) καταχώρισε ένσταση ισχυριζόμενη ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της Δ.14 σε συνδυασμό με τις νομολογιακές αρχές για έκδοση του αιτουμένου διατάγματος και πως η αίτηση είναι αδικαιολόγητη και καταχρηστική και αποσκοπεί στην καθυστέρηση της εκδίκασης της υπόθεσης. Στην ένορκη δήλωση του Νικόλα Παπαμιχαήλ, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο του κ. Α. Βρυωνίδη, αναφέρεται ότι η ενάγουσα στην αγωγή 4426/10 επαναλαμβάνει αυτολεξεί την έκθεση απαίτησης της αγωγής 1072/10 ζητώντας μάλιστα καταχρηστικά τις ίδιες θεραπείες με μόνη διαφορά την προσθήκη τριών παραγράφων με τις οποίες ζητείται η ακύρωση κάποιου άλλου εγγράφου που τιτλοφορείται «renunciation». Μετά την καταχώριση της υπεράσπισης στην αγωγή 4426/10 στην οποία περιλαμβάνεται προδικαστική ένσταση περί καταχρηστικότητας της διαδικασίας που ακολουθήθηκε από την ενάγουσα η τελευταία καταχρηστικά χρησιμοποιώντας το γεγονός ότι οι δύο αγωγές είναι πανομοιότυπες καταχώρισε την υπό εξέταση αίτηση. Η ενάγουσα ήταν αυτή, συνεχίζει η ένορκη δήλωση, που επέλεξε να προχωρήσει στην καταχώριση δύο πανομοιότυπων αγωγών και δεν μπορεί τώρα επικαλούμενη την καταχρηστικότητα να επιθυμεί τη συνένωση των δύο αγωγών. Οι εναγόμενες 2 και 3 στην αγωγή 1072/10 (στο εξής καλούμενες εναγόμενες 2 και 3) καταχώρισαν ένσταση η οποία στηρίζεται σε 14 λόγους ένστασης οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Η αίτηση είναι αβάσιμη και αντικανονική και κατά παράβαση των Διαδικαστικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου προσλαμβάνει δε τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και κατάχρησης της διαδικασίας. Η ένορκη δήλωση η οποία τη συνοδεύει γίνεται από πρόσωπο που δεν είναι διάδικος και δεν είναι εξουσιοδοτημένο από την ενάγουσα να προβεί σε ένορκη δήλωση. Με την αίτηση ζητείται συνένωση αγωγών που δεν αφορούν τους ίδιους διαδίκους και δεν καταδεικνύονται με σαφήνεια και λεπτομέρεια τα κοινά νομικά ή πραγματικά θέματα. Οι δε αξιώσεις εναντίον των εναγομένων στις δύο αγωγές είναι αδύνατο να συσχετισθούν και να συνεκδικασθούν. Με την αιτούμενη τροποποίηση θα περιπλεχθούν τα διάφορα θέματα που προκύπτουν από δύο διαφορετικές αγωγές, θα προκληθεί περαιτέρω καθυστέρηση και δεν θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης με αποτέλεσμα να παραβλάπτονται τα συνταγματικά δικαιώματα των εναγομένων 2 και
4. Στην ένορκη δήλωση της Βαλεντίνης Ομήρου-Προκοπίου, Εναγομένης 2 στην αγωγή 1072/10 αναπτύσσονται οι λόγοι ένστασης τους οποίους θα εξετάσω. Οι συνήγοροι όλων των πλευρών περιορίστηκαν σε αγορεύσεις όπου ανέπτυξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους τις οποίες εξέτασα και θα αναφερθώ στην πορεία της απόφασης μου εκεί όπου χρειάζεται. Θα εξετάσω πρώτα την εισήγηση του κ. Μαυρίκιου ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση γίνεται από πρόσωπο το οποίο δεν είναι διάδικος, είναι γενική, αόριστη και ασαφής και δεν είναι ικανή να αποδείξει τα αναγκαία και ουσιώδη γεγονότα τα οποία αναφέρονται σ΄ αυτήν καθότι δεν αναφέρεται από πού αντλεί τη γνώση της και επίσης ότι είναι ανεπίτρεπτο δικηγόρος ο οποίος συνεργάζεται με το δικηγορικό γραφείο που ενεργεί για την ενάγουσα - αιτήτρια να ενεργεί και υπό την ιδιότητα του μάρτυρα. Έχει επανειλημμένως λεχθεί ότι δεν είναι επιθυμητό δικηγόροι να προβαίνουν σε ενόρκους δηλώσεις προς υποστήριξη αιτήσεων στα πλαίσια μίας αγωγής χωρίς όμως να υπάρχει ρητή απαγόρευση μίας τέτοιας ενέργειας. Πέραν τούτου αίτηση για συνένωση αγωγών, όπως είναι η παρούσα, μπορεί να υποβληθεί χωρίς να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση σε περιπτώσεις όπου τα γεγονότα φαίνονται από το φάκελο του Δικαστηρίου [βλέπε Δ.48 θ.9(e)]. Έχοντας εξετάσει την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση η οποία όπως ορθά αναφέρεται γίνεται από δικηγόρο που συνεργάζεται με το δικηγορικό γραφείο των αιτητών, γίνεται αναφορά σε προσωπική γνώση των γεγονότων που περιέχονται στη δήλωση και περαιτέρω τα γεγονότα στα οποία γίνεται αναφορά και στα οποία στηρίζεται η αίτηση φαίνονται και από τους φακέλους των δύο υποθέσεων. Συνακόλουθα δεν θεωρώ ότι η αίτηση θα μπορούσε να απορριφθεί στη βάση αυτής της εισήγησης. Η Δ.14 θ.2 στην οποία στηρίζεται η αίτηση προβλέπει τα ακόλουθα: (σε μετάφραση): «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα, τα οποία συνεπάγονται οι αγωγές αυτές, ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο ή ο δικαστής μπορεί να διατάξει τη συνένωσή τους.» Με τη Δ.14 Θ.2 παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να διατάξει τη συνένωση αγωγών όταν κρίνει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο πιο πάνω διαδικαστικός Κανονισμός και όταν θεωρήσει πως η συνένωση των αγωγών είναι επιθυμητή. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος (βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others