Γιώργος Λαμπριανού ν. ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΟΙΖΟΣ ΙΟΡΔΑΝΟΥΣ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής :- 649/04, 28/6/2012

Γιώργος Λαμπριανού ν. ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΟΙΖΟΣ ΙΟΡΔΑΝΟΥΣ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής :- 649/04, 28/6/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2012:A90 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 649/04 Μεταξύ :- Γιώργος Λαμπριανού Ενάγων και ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΟΙΖΟΣ ΙΟΡΔΑΝΟΥΣ ΛΤΔ Εναγόμενη Ημερομηνία :- Πέμπτη 28η Ιουνίου 2012 Για τον Ενάγοντα :- κα. Ευαγγελία Πουλλά (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως/ .......... ) Για την Εναγόμενη :- κος. Γεώργιος Χατζηνεοφύτου (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως/ κα. Αγνή Μάγου ) Τελική Απόφαση ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1. Σύμφωνα με την εκδοχή του στις 18/3/2002 ο ενάγων υπέστη τραύματα μετά από πτώση του στο έδαφος εντός τεμαχίων γης της εναγομένης στα οποία εκτελούνταν οικοδομικές εργασίες (στο εξής το κατ΄ ισχυρισμό ατύχημα θα αναφέρεται ως το «επίδικο περιστατικό»).
2. Τα τεμάχια γης αυτά είναι τα τεμάχια 36 και 38 του Φύλλου/Σχεδίου 45/59 στη τοποθεσία Πετρίδια της Έμπας στην επαρχία Πάφου. Παρά και το γεγονός ότι τα τεμάχια βρίσκονταν στη διαδικασία διαχωρισμού τους σε οικόπεδα, διατηρώντας υπόψη και τον τρόπο περιγραφής τους εντός των δικογράφων, στο εξής θα αναφέρονται ως τα «οικόπεδα της εναγομένης».
3. Με τη προβολή της υπεράσπισης της η εναγόμενη εταιρεία αποδέχεται μεν την ιδιοκτησία των οικοπέδων της αλλά αρνείται και απορρίπτει τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του ενάγοντα ως προς τα όσα συνέβηκαν σε σχέση με το επίδικο περιστατικό. Αρνείται ακόμη και τον ισχυρισμό ότι το συγκεκριμένο ατύχημα συνέβη εντός των οικοπέδων της. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ
4. Προς απόδειξη της αξίωσης τους κατέθεσε τόσο ο ίδιος ο ενάγων ως Μ. Ε. 1 όσο και άλλοι 12 μάρτυρες. Δηλαδή, ο Τάκης Σωκράτους ως Μ. Ε. 2, ο Δρ. Γιώργος Νικάνδρου ως Μ. Ε. 3, ο Δρ. Χρίστος Φωτίου ως Μ. Ε. 4, η Αφροδίτη Νικηφόρου Ττοουλιά ως Μ. Ε. 5, ο Δρ. Χρίστος Τομπάζος ως Μ. Ε. 6, η Νίκη Πέτρου ως Μ. Ε. 7, ο Νίκος Καστανιάς ως Μ. Ε. 8, ο Δρ. Γιώργος Μεταξάς ως Μ. Ε. 9, ο Δρ. Όμηρος Διαμαντής ως Μ. Ε. 10, η Ανθή Πέτρου ως Μ. Ε. 11, η Κατερίνα Χατζηχαραλάμπους ως Μ. Ε. 12 και η Ελένη Παχίτη ως Μ. Ε.
6. Προς υποστήριξη της υπεράσπισης της για την εναγόμενη εταιρεία κατέθεσαν ο Βάσος Δημητρίου ως Μ. Υ. 1, ο Γιώργος Σαπαρίλλας ως Μ. Υ. 2 και ο Δρ. Ηλίας Γεωργίου ως Μ. Υ.
8. Το Δικαστήριο έχει μελετήσει ενδελεχώς τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε και διατηρεί αυτή υπόψη του στο σύνολο της κατά την αξιολόγηση της. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
9. Αναφορικά με την αξιολόγηση της μαρτυρίας, διατηρώντας υπόψη και τον όγκο αυτής[1], τόσο από άποψης αριθμού μαρτύρων όσο και της έκτασης της μαρτυρίας ορισμένων μαρτύρων, θεωρώ ότι παρέχεται περιθώριο έτσι ώστε αυτή να γίνει με αναφορά στο είδος της μαρτυρίας. Δηλαδή με κατηγοριοποίηση της μαρτυρίας.
10. Δίχως παράλληλα βεβαίως να παραγνωρίζεται και η αξιολόγηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ο οποίος κατέθεσε. Όπως αυτή η ατομική αξιολόγηση προκύπτει τόσο από τον τρόπο με τον οποίο ο κάθε μάρτυρας κατέθεσε όσο και από το ίδιο το περιεχόμενο της προφορικής κατάθεσης του. Σε συνάρτηση βεβαίως με το υπόλοιπο της μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε κατά την ακροαματική διαδικασία στο βαθμό στον οποίο αυτή θα μπορούσε να κριθεί ότι επηρεάζει την ατομική αξιολόγηση της αξιοπιστίας του οποιουδήποτε μάρτυρα.
11. Θεωρώ ότι η μαρτυρία στο σύνολο της θα μπορούσε να διαιρεθεί σε 3 είδη. Πρώτο, η ιατρική μαρτυρία. Δεύτερο, η μαρτυρία η οποία έχει σχέση με την οικονομική πτυχή της αγωγής κυρίως υπό την έννοια των ειδικών αποζημιώσεων τις οποίες διεκδικεί ο ενάγων και τρίτο, η μαρτυρία η οποία έχει σχέση με το ίδιο το επίδικο περιστατικό, δηλαδή το κατ΄ ισχυρισμό ατύχημα το οποίο ο ενάγων υπέστη. 10.Το Δικαστήριο συνειδητά επιλέγει όπως εξετάσει τη μαρτυρία με τη σειρά η οποία αναφέρεται πιο πάνω καθότι παρά και το γεγονός ότι σε περίπτωση κατά την οποία κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας αναφορικά με το περιστατικό καταλήξει σε συμπέρασμα ότι η εναγόμενη δεν φέρει οποιαδήποτε ευθύνη προς επιδίκαση οποιωνδήποτε αποζημιώσεων εντούτοις θα πρέπει να εξεταστούν και οι άλλες δύο κατηγορίες μαρτυρίας προς καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων και ειδικών αποζημιώσεων. Έτσι ώστε σε περίπτωση ανατροπής κατ΄ έφεση του συμπεράσματος του Δικαστηρίου σε σχέση με το θέμα της ευθύνης να μην υπάρχει κενό σε αυτή την απόφαση αναφορικά με το θέμα των αποζημιώσεων. 11.Επιπλέον, το Δικαστήριο θα καταλήξει σε συμπεράσματα ως προς το ύψος τόσο των ειδικών όσο και των γενικών αποζημιώσεων αλλά και του τόκου ο οποίος θα μπορούσε να επιδικαστεί στη συγκεκριμένη περίπτωση προτού προχωρήσει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας αναφορικά με το επίδικο περιστατικό. Καθότι θεωρώ ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας αναφορικά με το επίδικο περιστατικό δεν επηρεάζεται είτε, πρώτο, από την αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας (με μοναδική εξαίρεση βεβαίως τον τρόπο πρόκλησης των τραυμάτων του ενάγοντα) ή της μαρτυρίας αναφορικά με τις ειδικές αποζημιώσεις είτε, δεύτερο, από τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων επί τη βάσει της αξιολόγησης τόσο της ιατρικής μαρτυρίας όσο και της μαρτυρίας του ενάγοντα στο βαθμό στον οποίο αυτή σχετίζεται με αυτό τον υπολογισμό και όχι με το ίδιο το επίδικο περιστατικό. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ 12.Διευκρινίζω ότι η ιατρική μαρτυρία δεν είναι δυνατό να ιδωθεί και αξιολογηθεί δίχως παράλληλα να λαμβάνεται υπόψη και η μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντα ως προς τις σωματικές βλάβες τις οποίες υπέστη και τις κατ΄ ισχυρισμό επιπτώσεις αυτών στη ζωή του. Στο βαθμό στον οποίο η μαρτυρία του ενάγοντα έχει σχέση τόσο με την αντιμετώπιση όσο και με τις κατ΄ ισχυρισμό συνέπειες των τραυμάτων τα οποία υπέστη θεωρώ ότι αυτή αποτελεί απαραίτητη βάση για την αξιολόγηση της όλης ιατρικής μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε ως προς την επιστημονική πτυχή αυτών των συνεπειών. 13.Συνεπώς θεωρώ ότι θα ήταν ορθότερο όπως το Δικαστήριο πρώτα αξιολογήσει τη μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντα, στον βαθμό στον οποίο κρίνεται ότι η αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας επηρεάζεται από την αξιολόγηση αυτής της μαρτυρίας, προτού προχωρήσει στην αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας. 14.Κατ΄ αρχάς προβάλει ορισμένους ισχυρισμούς ο ενάγων αναφορικά με τη χρονική εμπλοκή συγκεκριμένων γιατρών στη παρακολούθηση της κατάστασης της υγείας του σε σχέση βεβαίως με τις συνέπειες των τραυμάτων του από το επίδικο περιστατικό. Η αξιολόγηση τόσο της μαρτυρίας στο σύνολο της όσο και της αξιοπιστίας του ενάγοντα επί του συγκεκριμένου θέματος οδηγεί το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι στη πορεία ο ενάγων ανεπιτυχώς «επιστράτευσε» ουσιαστικά τη μαρτυρία των Μ. Ε. 3 και 4, δηλαδή αυτή των Δρ. Νικάνδρου και Δρ. Φωτίου αντίστοιχα, με σκοπό να ενισχύσει την ιατρική μαρτυρία προς υποστήριξη της αξίωσης του για την επιδίκαση αποζημιώσεων. Κάτι το οποίο κρίνεται εντελώς αχρείαστο καθότι η μαρτυρία τόσο του Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξά, όσο και των υπολοίπων μαρτύρων του οι οποίοι παρουσίασαν ιατρική μαρτυρία, δηλαδή οι Μ. Ε. 6 και 10, Δρ. Τομπάζος και Δρ. Διαμαντής, με εξαίρεση των προαναφερομένων μαρτύρων Μ. Ε. 3 και 4, Δρ. Φωτίου και Δρ. Νικάνδρου, κρίνεται υπεραρκετή έτσι ώστε να υποστηρίξει εκείνους τους ισχυρισμούς του εντός των δικογράφων του αναφορικά με τις συνέπειες στην κατάσταση της υγείας του από τα τραύματα του ως αποτέλεσμα του επίδικου περιστατικού οι οποίοι εν τέλει κρίνεται ότι είναι δυνατό να γίνουν δεκτοί από το Δικαστήριο ως βάσιμοι. 15.Η αντεξέταση του ενάγοντα επί του συγκεκριμένου θέματος οδηγεί το Δικαστήριο σε συμπέρασμα ότι όντως ο ίδιος δεν άρχισε να επισκέπτεται ή συμβουλεύεται τους Μ. Ε. 3 και 4, δηλαδή τους Δρ. Νικάνδρου και Δρ. Φωτίου αντίστοιχα, αμέσως μετά από την έξοδο του από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη πρώτη του εξέταση από τον Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου (τεκμήριο 34, δηλαδή ιατρική έκθεση ημερομηνίας 6/9/2005), δεν αναφέρεται οτιδήποτε σχετικό στο ιστορικό του σε σχέση με επίσκεψη σε άλλους ιδιώτες γιατρούς ή η προσκόμιση οποιουδήποτε σχετικού εγγράφου (όπως, παραδείγματος χάριν, γίνεται εντός του τεκμηρίου 35). Το μοναδικό ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο τέθηκε στη διάθεση του Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου ήταν βεβαίως το αρχικό πιστοποιητικό το οποίο εκδόθηκε στις 12/6/2003 από τον Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξά (τεκμήριο 3). Βεβαίως τα ιατρικά πιστοποιητικά των Μ. Ε. 3 και 4, δηλαδή των Δρ. Νικάνδρου και Δρ. Φωτίου αντίστοιχα, εκδόθηκαν σε μεταγενέστερες ημερομηνίες κατά τον Ιανουάριο και Οκτώβριο του
12. Λογικά όμως θα αναμενόταν όπως ο ενάγων εάν όντως είχε τύχει οποιασδήποτε ιατρικής συμβουλής ή γνώμης από τους Μ. Ε. 3 και 4 να είχε εκθέσει αυτή στον Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου, κατά την εξέταση του από τον ίδιο στις 28/7/
13. Ιδιαίτερα δε σε σχέση με την κατ΄ ισχυρισμό άποψη του Μ. Ε. 3, Δρ. Νικάνδρου, αναφορικά με την αναγκαιότητα χειρουργικής επέμβασης. 16.Μάλιστα, όπως εύστοχα εντοπίστηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης κατά την αντεξέταση του ενάγοντα, στην αρχική έκθεση απαίτησης του ο ενάγων αναφέρει στον ενικό ότι μετά την έξοδο του από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου επισκέφθηκε και ιδιώτη ειδικό χειρούργο ορθοπεδικό γιατρό. Ισχυρισμός ο οποίος παρέμεινε αναλλοίωτος παρά και την μεταγενέστερη τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης. Οι απαντήσεις οι οποίες δόθηκαν από τον ενάγοντα επί αυτού του θέματος δεν ενισχύουν με οποιοδήποτε τρόπο την αξιοπιστία των ισχυρισμών του ως προς το ότι είχε επισκεφθεί ιδιώτες γιατρούς προ της αρχικής εξέτασης του από τον Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου. 17.Διευκρινίζω αναφορικά με την αξιολόγηση του ενάγοντα σε σχέση με την ιατρική μαρτυρία ότι γενικά τα όσα ανέφερε ο ενάγων ως προς τις επιπτώσεις των τραυμάτων τα οποία υπέστη, υπό την υποκειμενική έννοια δηλαδή όπως αυτός τα βιώνει επί καθημερινής βάσης, κρίνονται αξιόπιστα. Βεβαίως δεν είναι δυνατό να έχει και ούτε και έχει οποιαδήποτε σημασία η αναφορά της οποιασδήποτε θέσης ή και γνώμης του ενάγοντα αναφορικά με τη πορεία της μελλοντικής εξέλιξης των αρχικών του τραυμάτων και της γενικότερης κατάστασης της υγείας του, ανεξάρτητα από κατά πόσο αυτή βασιζόταν στη δική του αντίληψη της ιατρικής συμβουλής την οποία είχε λάβει. Ο ενάγων έχει παρουσιάσει ιατρική μαρτυρία και είναι αυτή η οποία ως μαρτυρία γνώμης λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο στον καθορισμό αυτής της πορείας. Απλά διευκρινίζεται ότι δεν διαπιστώνεται ο ενάγων ως μάρτυρας να ήταν υπερβολικός ή αναξιόπιστος ως προς τα όσα ανέφερε σε σχέση με τις υποκειμενικές συνέπειες των τραυμάτων του στη γενικότερη κατάσταση της υγείας του όπως αυτός τις βίωσε και βιώνει επί καθημερινής βάσης. 18.Παρά και τη διαφορετική επιλογή της σειράς παρουσίασης των μαρτύρων του ενάγοντα θεωρώ ότι θα ήταν ορθότερο χρονολογικά όπως το Δικαστήριο αρχίσει την αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας με αναφορά στη μαρτυρία του Μ. Ε. 8, Δρ. Γιώργου Μεταξά. Ο μάρτυρας αυτός ήταν ο πρώτος γιατρός ο οποίος βρέθηκε αντιμέτωπος με το πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζε ο ενάγων αμέσως μετά από το επίδικο περιστατικό. Προχώρησε αυθημερόν σε ανάταξη του κατάγματος και ακινητοποίηση του σε γύψινο επίδεσμο (βλ. σχετικά το τεκμήριο 3). Θεωρώ ότι ο μάρτυρας αυτός είναι το πιο αρμόδιο άτομο να εκφράσει άποψη αναφορικά με την αρχική κατάσταση των καταγμάτων του ενάγοντα βάσει και της άμεσης γνώσης και εμπλοκής του στη πρώτη αντιμετώπιση των με προοπτική ασφαλώς την κατά το μέγιστο δυνατό καλύτερη επούλωση τους. Εύστοχα υποστήριξε την ορθότητα της διάγνωσης του όταν αυτή, κατά την αντεξέταση του, αμφισβητήθηκε μερικώς (δηλαδή, ως προς την ύπαρξη οστεοχονδρίτιδας) με την εξής αναφορά. Ότι είναι ο ίδιος ο οποίος παρακολουθούσε τον ενάγοντα από την ημέρα του ατυχήματος μέχρι και σήμερα. Προσθέτοντας ότι κάποιος ο οποίος θα έλθει εκ των υστέρων να αξιολογήσει μία ακτινογραφία (των καταγμάτων δηλαδή του ενάγοντα) θα πρέπει να έχει υπόψη του το ιστορικό του ασθενούς και τις προγενέστερες ακτινογραφίες. 19.Αξίζει να σημειωθεί το εξής. Παρά και τις αναφορές στη μαρτυρία σε «κάταγμα» στον ενικό ασφαλώς ο ενάγων υπέστη όχι ένα κάταγμα αλλά ουσιαστικά τρία. Δηλαδή, αυτό της κνήμης, της περόνης και του αστράγαλου του αριστερού του ποδιού. 20.Η μαρτυρία του Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξά, αξιολογείται θετικά καθώς απαντούσε ευθέως και με παραδειγματική σαφήνεια και απλότητα τις ερωτήσεις οι οποίες τίθεντο σε αυτόν. Υποστήριζε με επιστημονική και εμπεριστατωμένη επάρκεια αλλά παράλληλα σεμνό τρόπο τις οποιεσδήποτε θέσεις του αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα και τις μελλοντικές προοπτικές ως προς τη πιθανή εξέλιξη της. Η μαρτυρία τόσο αυτού του μάρτυρα όσο και του Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου, υπήρξε ιδιαίτερα υποβοηθητική για το Δικαστήριο έτσι ώστε αυτό να οδηγηθεί σε μία όσο το δυνατό καλύτερη αντίληψη της σημασίας της μαρτυρίας όλων των εμπειρογνωμόνων οι οποίοι κατέθεσαν αναφορικά με τη κατάσταση της υγείας του ενάγοντα. 21.Επιπλέον, διαπιστώνεται η ύπαρξη μίας πειστικής σταθερότητας και βασιμότητας των θέσεων τις οποίες ο μάρτυρας αυτός υποστήριξε με αναφορές στα όσα στοιχεία είχε στη διάθεση του έτσι ώστε να οδηγηθεί σε μία όσο το δυνατό ορθότερη διάγνωση αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα. 22.Ο μάρτυρας αυτός δεν αποκλείει τη πιθανότητα το κάταγμα του αστραγάλου να μετατραπεί σε ελεύθερο οστεοχόνδρινο τεμάχιο μέσα στην άρθρωση προσθέτοντας ότι εάν αυτό συμβεί τότε θα χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο εισηγήθηκε ότι ο ενάγων θα πρέπει να παρακολουθείται κατά τακτά χρονικά διαστήματα τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο. Βεβαίως επί αυτού του θέματος υπενθυμίζω ότι ο μάρτυρας αναφέρει σχετικά στο ιατρικό πιστοποιητικό του ημερομηνίας 6/11/2009 ότι ο ακτινολογικός έλεγχος έδειξε κάταγμα του αστραγάλου χωρίς παρεκτόπιση (stable fibrous non-union). Μάλιστα σε αναφορά του διατηρώντας υπόψη και το τεκμήριο 23 (ακτινογραφία της αριστερής ποδοκνημικής άρθρωσης ημερομηνίας 12/4/2010) ισχυρίστηκε ότι, συγκριτικά με προηγούμενη γνώμη του, στο θόλο του αστραγάλου στο σημείο όπου είναι η οστεοχονδρίτιδα υπάρχει παρεκτόπιση. Πρόσθεσε επίσης ότι θα αναπτυχθεί και μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα. Βεβαίως ερωτήθηκε και πάλι επί του ιδίου θέματος κατά την κύρια εξέταση του σε σχέση με το τεκμήριο 23 και διευκρίνισε ότι χρειαζόταν νέα ακτινογραφία για να είναι σίγουρος αν υπάρχει παρεκτόπιση και ότι αυτό εννοούσε σε σχέση με το ότι θα πρέπει να παρακολουθείται ο ενάγων. 23.Ορισμένες άλλες επισημάνσεις του Δικαστηρίου όπως αυτές προκύπτουν από τη καθολικά θετική αξιολόγηση τόσο της αξιοπιστίας όσο και γενικότερα της βασιμότητας της μαρτυρίας του Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξά είναι οι ακόλουθες. 23.
14. Ο μάρτυρας αυτός ήταν σαφής κατά την αντεξέταση του ως προς το ότι η διαπίστωση του κατάγματος του θόλου του αστραγάλου χωρίς παρεκτόπιση εμπίπτει στη κατηγορία της οστεοχονδρίτιδας. 23.
15. Σαφής επίσης ως προς το ότι η αναφορά της φράσης "stable fibrous non-union" ισοδυναμούσε ουσιαστικά με διαπίστωση ύπαρξης οστεοχονδρίτιδας. 23.
16. Σε σχέση με την αναφορά του ότι η οστεοχονδρίτιδα είναι η κατάσταση η οποία οδηγεί στην οστεοαρθρίτιδα εξήγησε ότι θα πρέπει να γίνουν και νέες ακτινογραφίες έτσι ώστε να διαπιστωθεί εάν δημιουργείται και οστεοαρθρίτιδα. Τόνισε δηλαδή ότι παρά και το δεδομένο ότι με τη τελευταία ακτινογραφία δεν διαπιστώνεται οστεοαρθρίτιδα ο ενάγων θα πρέπει να παρακολουθείται. 24.Αναφορικά με τον Μ. Ε. 3, Δρ. Γιώργο Νικάνδρου διαπιστώνεται ότι ο μάρτυρας αυτός δίχως την απαραίτητη έρευνα, μελέτη και προετοιμασία προς υποστήριξη των συμπερασμάτων του ουσιαστικά προέβαλε θέσεις τις οποίες στη συνέχεια δεν ήταν ικανός να υποστηρίξει με επιστημονικά πειστική μαρτυρία. Παραδείγματος χάριν, συνοπτικά αναφέρει στο ιατρικό πιστοποιητικό του (τεκμήριο 4) σε σχέση με τη ποδοκνημική άρθρωση ότι ο ενάγων, παρά το ότι λόγω του νεαρού της ηλικίας του, δεν μπορεί να υποστεί ριζικές αλλαγές όπως η ολική αρθροπλαστική ή η αρθρόδεση εντούτοις στο μέλλον θα αναγκαστεί να τις υποστεί. Πραγματικά διατηρώντας υπόψη τη μαρτυρία του Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου επί του προκειμένου, αλλά και την αποτυχία υποστήριξης από τον Μ. Ε. 3, Δρ. Νικάνδρου αυτής της θέσης του με σαφή και εμπεριστατωμένη μαρτυρία, το Δικαστήριο δεν είναι δυνατό καν να τη δεχτεί ως αξιόπιστη και στη συνέχεια να θεωρήσει ότι αυτό το οποίο προκύπτει είναι απλά διαφορά γνώμης μεταξύ της μαρτυρίας δύο εμπειρογνωμόνων μαρτύρων. 25.Καθόλου δεν προκύπτει από την ιατρική μαρτυρία στο σύνολο της ή ακόμη και τη μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντα ως προς τις επιπτώσεις των τραυμάτων του μέχρι την ημερομηνία της προφορικής κατάθεσης του, ότι ο ενάγων είτε υποφέρει είτε κινδυνεύει να υποφέρει από τα ανάλογα ακραία ουσιαστικά συμπτώματα δυσκολίας στη χρήση της ποδοκνημικής άρθρωσης έτσι ώστε να δικαιολογείται, παραδείγματος χάριν, η αρθρόδεση, δηλαδή η ολική καταστροφή της ποδοκνημικής άρθρωσης του αριστερού ποδιού του και κατάργηση της οποιασδήποτε κίνησης της άρθρωσης. Το Δικαστήριο αποδέχεται ως αξιόπιστη επί του προκειμένου τη θέση την οποία με πειστικότητα υποστήριξε ο Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου, παρά την εκτεταμένη αντεξέταση την οποία υπέστη, ως προς το ότι δηλαδή τέτοια χειρουργική επέμβαση είναι εκτός ιατρικής λογικής και πρακτικής. 26.Αξίζει να υπενθυμίσω ότι ο Μ. Ε. 3, Δρ. Νικάνδρου, αναφέρει συγκεκριμένα στην προφορική κατάθεση του ότι 7 μήνες περίπου μετά από την πρώτη εξέταση αφαιρέθηκε ο γύψινος επίδεσμος ενώ στη συνέχεια μετά από 6 μήνες περίπου ο ίδιος διαπίστωσε το εξής πρόβλημα. Αποσπαστική οστεοχονδρίτιδα του αριστερού αστραγάλου. Δηλαδή, ο μάρτυρας αυτός ισχυρίστηκε ότι ο ενάγων από τον Απρίλη περίπου του 2003 έπασχε από το συγκεκριμένο πρόβλημα. Εύλογα δημιουργείται το εξής ερώτημα. Εάν όντως υπήρχε αυτό το πρόβλημα τότε γιατί δεν αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης η οποία καταχωρήθηκε στις 10/1/2006, δηλαδή σχεδόν 3 χρόνια αργότερα; Ενώ 4 χρόνια αργότερα, στις 7/5/2007 καταχωρήθηκε αίτηση τροποποίησης με την οποία ουσιαστικά ο ενάγων εισήγαγε ως μέρος των ισχυρισμών του και στοιχεία τα οποία σαφώς προκύπτουν από το ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο ο μάρτυρας αυτός εξέδωσε στις 10/10/
17. 27.Επιπλέον εάν όντως διαπιστώθηκε η ύπαρξη αποσπαστικής οστεοχονδρίτιδα από τον Απρίλιο του 2003 τότε γιατί δεν εισηγήθηκε ο μάρτυρας αυτός όπως αυτό επιβεβαιωθεί με αξονική τομογραφία; Σύμφωνα δηλαδή και με τη μαρτυρία του Μ. Ε. 10, Δρ. Διαμαντή. Η μαρτυρία του οποίου, ακόμη και 3 ½ χρόνια περίπου μετά από την κατ΄ ισχυρισμό διάγνωση του Δρ. Νικάνδρου, είναι διαφορετική. Καθότι καταλήγει, ως ακτινολόγος βεβαίως, ότι υπάρχει ασταθής αλλά μη μετατοπισμένη οστεοχόνδρινη βλάβη του αστραγάλου (τεκμήριο 8Α). Αποδοχή της αξιοπιστίας του Μ. Ε. 3, Δρ. Νικάνδρου, επί του προκειμένου σε συνδυασμό και με αποδοχή της αξιοπιστίας του Δρ. Διαμαντή (έστω και εάν αυτός δεν είναι ορθοπεδικός) θα σήμαινε ουσιαστικά ότι ενώ υπήρχε απόσπαση τεμαχίου από το οστό 3 ½ χρόνια προηγουμένως πλέον μετά και από τη πάροδο αυτού του χρόνου αυτό είχε επιστρέψει στη προηγούμενη του θέση. Είναι χαρακτηριστικό και αυτό το δεδομένο της αντιφατικής φύσης της ιατρικής μαρτυρίας την οποία ο ίδιος ο ενάγων παρουσίασε προς απόδειξη των συνεπειών των τραυμάτων τα οποία αναμφίβολα υπέστη. 28.Βεβαίως ισχυρίστηκε ο Μ. Ε. 3, Δρ. Νικάνδρου ότι προτάθηκε στον ενάγοντα μαγνητική τομογραφία από το 2003 έως 2004 αλλά δυστυχώς αυτή είχε γίνει μέσα στο
18. Αυτός ο ισχυρισμός όμως δεν ενισχύει με οποιοδήποτε τρόπο είτε τη βασιμότητα είτε την αξιοπιστία του συγκεκριμένου μάρτυρα ως προς τη κατ΄ ισχυρισμό διαπίστωση του αναφορικά με την αριστερή ποδοκνημική άρθρωση του ενάγοντα. Διαπίστωση επίσης την οποία απέτυχε να υποστηρίξει με πειστικό τρόπο κατά την αντεξέταση του η οποία υπεισήλθε σε λεπτομέρειες επί του συγκεκριμένου θέματος με ιδιαίτερη αναφορά και αντιπαράθεση με την υπόλοιπη διαθέσιμη ιατρική μαρτυρία. 29.Ούτε και έπεισε ο μάρτυρας αυτός ως προς την αναγκαιότητα για χειρουργική επέμβαση με αναφορά ως προς το ότι η συμπεριφορά του ενάγοντα επί του προκειμένου δεν ήταν υποβοηθητική. Εάν όντως αυτή ήταν η επιλογή του ενάγοντα και ο ίδιος, βάσει της δικής του γνώμης, διαφωνούσε ως προς την ύπαρξη αυτής της αναγκαιότητας, τότε η χορήγηση οποιασδήποτε άλλης εναλλακτικής συντηρητικής θεραπείας (παραδείγματος χάριν, χορήγηση αντιφλεγμονωδών) αναπόφευκτα αναδείκνυε μία αποδοχή από τον ίδιο του καθορισμού της αντιμετώπισης του προβλήματος του ενάγοντα όχι βάσει της ιατρικής του γνώμης αλλά της κατ΄ ισχυρισμό συμπεριφοράς του ενάγοντα. Πραγματικά δεν έπειθε ο μάρτυρας με αναφορές αυτού του είδους ως προς το θέμα της αναγκαιότητας ή μη χειρουργικής επέμβασης. Θα μπορούσε δηλαδή κάλλιστα να υποστήριζε τη δική του γνώμη με αναφορά σε επιστημονικά δεδομένα και όχι στην κατ΄ ισχυρισμό μη υποβοηθητική συμπεριφορά του ενάγοντα. 30.Εύλογα δημιουργείται η εντύπωση στο Δικαστήριο ότι ουσιαστικά έσπευσε με την έναρξη της προφορικής κατάθεσης του να προβάλει ο Δρ. Νικάνδρου αυτό τον ισχυρισμό έτσι ώστε να συνδέσει την ύπαρξη της οστεοχόνδρινης βλάβης με το συγκεκριμένο τραύμα. Εφόσον δηλαδή σύμφωνα με το ιστορικό του ασθενούς το οποίο είχε λάβει. ο ενάγων δεν είχε οποιοδήποτε πρόβλημα πριν από το ατύχημα. Σε μία προσπάθεια δηλαδή να ενισχύσει την άποψη του επί του προκειμένου. Όμως πραγματικά, διατηρώντας υπόψη στο σύνολο της όλη την ιατρική μαρτυρία, αυτή η γνώμη του επί του συγκεκριμένου θέματος δεν είναι δυνατό όχι μόνο να γίνει δεκτή ως ορθή αλλά ούτε καν και ως αξιόπιστη, ιδιαίτερα δε σε σχέση με το χρονικό σημείο με το οποίο αυτή η κατ΄ ισχυρισμό διαπίστωση του συνδέεται. 31.Αναφορικά με την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ. Ε. 4, Δρ. Χρίστο Φωτίου βασική διαπίστωση του Δικαστηρίου είναι ότι αυτή αποτελείται κυρίως από γενικόλογες αναφορές στους τύπους καταγμάτων τα οποία ο ενάγων υπέστη δίχως παράλληλα να πείθεται το Δικαστήριο ότι όντως ο μάρτυρας αυτός παρακολουθούσε τον ενάγοντα ως ασθενή από την ημερομηνία την οποία ισχυρίστηκε, δηλαδή τις 29/3/
19. Υπενθυμίζω ότι επί του προκειμένου ούτε και η μαρτυρία του ενάγοντα έχει κριθεί πειστική. Ως προς τη χρονική πτυχή δηλαδή εμπλοκής του Δρ. Φωτίου στην παρακολούθηση του ως εξωτερικός ασθενής. 32.Ασφαλώς οι γενικολογίες του Μ. Ε. 4, Δρ. Φωτίου τόσο σε σχέση με την κατάσταση υγείας του ενάγοντα όσο και με την ιατρική μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε αναφορικά με αυτή, δεν ενισχύουν με οποιοδήποτε τρόπο τη πειστικότητα της μαρτυρίας του. Καθώς αυτές θα μπορούσαν να τύχουν εφαρμογής σε οποιαδήποτε περίπτωση παρόμοια με αυτή του ενάγοντα. 33.Ούτε και η χρήση επιφανειακά πολύπλοκων φράσεων σε αντικατάσταση απλών εννοιών, ενδεχομένως με απώτερο στόχο τον εντυπωσιασμό του Δικαστηρίου, προκάλεσαν οποιαδήποτε θετική εντύπωση αναφορικά με τη βασιμότητα της γνώμης αυτού του μάρτυρα. Αντιθέτως ως αποτέλεσμα η μαρτυρία αυτού του μάρτυρα κρίνεται αόριστη. Σημασία θα είχε η συνάρτηση των γενικότερων γνώσεων του μάρτυρα αυτού με τη συγκεκριμένη περίπτωση υπό εξέταση με αυτή την αγωγή. Ως επίσης παράλληλα και η απλή επεξήγηση με κατανοητή ορολογία των διαπιστώσεων του ίδιου του μάρτυρα. 34.Σαφής η προσπάθεια του μάρτυρα αυτού να επικρίνει τη γνώμη του συναδέλφου του, δηλαδή του Μ. Υ. 3, Δρ. Ηλία Γεωργίου. Ανεξάρτητα όμως και από τη θετική αξιολόγηση της μαρτυρίας του Δρ. Γεωργίου ο τρόπος με τον οποίο η γνώμη του αμφισβητήθηκε από τον Δρ. Φωτίου δεν κρίνεται πειστικός. Διαπιστώνεται μία επιφανειακή απλότητα σε αυτό τον τρόπο αμφισβήτησης καθότι ο μάρτυρας αυτός προέβαλε ερωτήματα αναφορικά με τα συμπεράσματα του συναδέλφου του δίχως παράλληλα να βοηθά ως προς την ανεύρεση των ορθών απαντήσεων ή συμπερασμάτων. Επιχειρηματολογούσε ουσιαστικά ο Δρ. Φωτίου αναφορικά με την έλλειψη ορθότητας της γνώμης του συναδέλφου του δίχως προηγουμένως ή ακόμη και στη συνέχεια να είχε πείσει ως προς την ορθότητα της δικής του γνώμης. Μάλιστα στο μέρος της αντεξέτασης του αναφορικά με τη πιθανότητα ανάπτυξης οστεοαρθρίτιδας διαπιστώνεται προχειρότητα, σύγχυση και ακόμη και άγνοια του σε σχέση με τη συγκεκριμένη περίπτωση του ενάγοντα, καθώς αναφερόταν στην ύπαρξη συντριπτικού κατάγματος το οποίο συμπεριλάμβανε άρθρωση ωσάν το ρωγμώδες κάταγμα του αστραγάλου ήταν και αυτό συντριπτικό, όπως δηλαδή τα κατάγματα της κνήμης και περόνης. 35.Επιπλέον, αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι ότι η μαρτυρία του Δρ. Φωτίου σε μεγάλο βαθμό επαναλαμβάνει τη μαρτυρία του Δρ. Μεταξά δίχως να προσθέτει οτιδήποτε το ουσιαστικό σε σχέση με αυτή. Μαρτυρία την οποία αχρείαστα επιβεβαιώνει καθότι η μαρτυρία του Δρ. Μεταξά κρίνεται πειστική από μόνη της δίχως να απαιτείται η οποιαδήποτε ενίσχυση της από τον Δρ. Φωτίου. Η εμπλοκή του οποίου στην ίδια τη θεραπεία του ενάγοντα κρίνεται ως περιστασιακή και ελάχιστης σημασίας. 36.Αυτό το οποίο είναι πραγματικά αξιοσημείωτο αναφορικά με την ιατρική μαρτυρία των τριών βασικών μαρτύρων την οποία παρουσίασε ο ενάγων (δηλαδή, του Δρ. Φωτίου, Δρ. Νικάνδρου και Δρ. Μεταξά) είναι ότι αυτή, ιδωμένη στο σύνολο της, δεν είναι σύμφωνη ως προς την αναγκαιότητα να υποβληθεί μελλοντικά ο ενάγων σε χειρουργική επέμβαση σε σχέση με τη ποδοκνημική του άρθρωση. 37.Επί του προκειμένου ο Δρ. Μεταξάς εξήγησε, όπως αναφέρεται και πιο πάνω, ότι ο ενάγων θα πρέπει να παρακολουθείται κατά τακτά χρονικά διαστήματα γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα μετατόπισης του κατάγματος του αστραγάλου και μετατροπής του σε ελεύθερο οστεοχόνδρινο τεμάχιο προσθέτοντας ότι εάν συμβεί αυτό τότε θα χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. 38.Αξίζει να σημειωθεί επί του προκειμένου ότι ο Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξάς, εισηγείται την αναγκαιότητα χειρουργικής επέμβασης υπό συγκεκριμένη αίρεση. Δηλαδή, εάν συμβεί το προαναφερόμενο γεγονός. Ενώ ο Δρ. Νικάνδρου όχι μόνο αναφέρεται σε διαφορετικού είδους χειρουργικές επεμβάσεις (δηλαδή, ολική αρθροπλαστική του αστραγάλου ή αρθρόδεση) αλλά επιπλέον θεωρεί δεδομένο ότι ο ενάγων θα πρέπει να υποστεί αυτές τις επεμβάσεις στο μέλλον. 39.Επί του ιδίου θέματος παρατηρείται ότι από τη μαρτυρία του Μ. Ε. 4, Δρ. Φωτίου προκύπτουν τα εξής. Επί του ιατρικού πιστοποιητικού του (τεκμήριο 5) δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά σε μία τέτοια αναγκαιότητα ενώ ούτε και από το σύνολο της προφορικής κατάθεσης του αναδεικνύεται η ύπαρξη μίας σαφής δικής του θέσης υπέρ της αναγκαιότητας χειρουργικής επέμβασης ή και της προβλεπτικότητας μίας τέτοιας επέμβασης ή ακόμη και η ύπαρξη συμφωνίας με τον Μ. Ε. 3, Δρ. Νικάνδρου, ως προς το επακριβές είδος της επέμβασης. 40.Ο ίδιος με τη μαρτυρία του επικεντρώθηκε σε συγκεκριμένη επέμβαση, δηλαδή αυτή της αρθρόδεσης καθώς αναφέρθηκε εκτεταμένα στον καταλυτικό επηρεασμό της κινητικότητας της άρθρωσης. Ουσιαστικά κλήθηκε ο μάρτυρας αυτός να σχολιάσει τα όσα αναφέρει επί του προκειμένου ο Μ. Ε. 3, Δρ. Νικάνδρου εντός του δικού του ιατρικού πιστοποιητικού (τεκμήριο 4) το οποίο σημειωτέον εκδόθηκε 9 μήνες μετά από το δικό του ιατρικό πιστοποιητικό. Στη συνέχεια συνέδεσε ο μάρτυρας αυτός την αναγκαιότητα για χειρουργική επέμβαση με την ένταση του συνεχές άλγους ως το μοναδικό σχετικό κριτήριο. 41.Αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι ότι ο μάρτυρας αυτός όχι με δική του πρωτοβουλία ή βάσει δικής του άποψης η οποία να είχε εκφρασθεί κατά την έκδοση του δικού του ιατρικού πιστοποιητικού, αλλά σχολιάζοντας την άποψη άλλου γιατρού με την ίδια ειδικότητα ο οποίος κατέθεσε προς υποστήριξη της αξίωσης του ενάγοντα, έσπευσε με προχειρότητα στο βαθμό του εφικτού να ενισχύσει αυτή την άποψη. Ανεπιτυχώς όμως καθότι η άποψη του Μ. Ε. 3, Δρ. Νικάνδρου, δεν πείθει από μόνη της αλλά ούτε και με την απόπειρα ενίσχυσης της από τον μάρτυρα αυτό, ο οποίος, εν πάση περιπτώσει, δεν κρίνεται πειστικός ως μάρτυρας. 42.Ο μοναδικός μάρτυρας ο οποίος ενέμεινε ως προς την ύπαρξη της αναγκαιότητας και μάλιστα συγκεκριμένων ειδών χειρουργικής επέμβασης είναι ο Δρ. Νικάνδρου (δηλαδή, ολική αρθροπλαστική αστραγάλου ή αρθρόδεση). Ασφαλώς η έλλειψη μίας σταθερής και συμπαγούς θέσης η οποία αρραγώς να προκύπτει από την ιατρική μαρτυρία την οποία ο ενάγων παρουσίασε αναπόφευκτα υπονομεύει τη βασιμότητα εκείνου του μέρους της με το οποίο προβάλλεται ως δεδομένη αυτή η αναγκαιότητα. Ιδιαίτερα δε όταν αυτό το μέρος της ιατρικής μαρτυρίας δεν κρίνεται πειστικό ενόψει όχι μόνο της αξιολόγησης της ιατρικής μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε από την εναγόμενη αλλά και από την υπόλοιπη ιατρική μαρτυρία την οποία ο ενάγων παρουσίασε προς υποστήριξη της αξίωσης του. 43.Αναφορικά με τον Μ. Ε. 6, Δρ. Χρίστο Τομπάζο παρατηρείται ότι η διάγνωση του μάρτυρα αυτού αναφορικά με ακτινογραφίες οι οποίες έγιναν σε δύο χρονικά απομακρυσμένες ημερομηνίες (στις 14/11/2005, δηλαδή, το τεκμήριο 10 και στις 12/4/2010, δηλαδή το τεκμήριο 24) είναι ουσιαστικά η ίδια όπως αναγράφεται επί των σχετικών τεκμηρίων. Με αναφορά και στις δύο περιπτώσεις σε αραίωση της οστικής δοκιδώσεως της άνω έσω αρθρικής επιφάνειας αστραγάλου η οποία να συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης οστεοχονδρίτιδος. Τόνισε ο μάρτυρας αυτός ότι η ειδικότητα του είναι αυτή του ακτινολόγου και όχι του ορθοπεδικού δίδοντας όμως παράλληλα με ειλικρίνεια επαρκείς και σαφείς απαντήσεις επί των όσων θεμάτων ερωτήθηκε διαφωτίζοντας με αυτό τον υποβοηθητικό τρόπο το Δικαστήριο αναφορικά με θέματα τα οποία επίσης προέκυψαν από τη μαρτυρία των γιατρών οι οποίοι κατείχαν την ειδικότητα του ορθοπεδικού και κατέθεσαν κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. 44.Αναφορικά με τον Μ. Ε. 10, Δρ. Όμηρο Διαμαντή παρατηρείται ότι αν και έχει την ίδια ειδικότητα με τον Μ. Ε. 6, Δρ. Τομπάζο, από το 1984 ασχολείται με αξονική τομογραφία και από το 2001 με μαγνητική τομογραφία. Ο ίδιος είχε προβεί σε μαγνητική τομογραφία της αριστερής ποδοκνημικής άρθρωσης του ενάγοντα στις 22/9/2006 (τεκμήρια 8, 8Α, 20Γ και 26). Όπως εξήγησε, με την εξέταση είχε διαπιστωθεί μία οστεοχόνδρινη βλάβη του αστραγάλου στην οποία γίνεται διαχωρισμός ενός μικρού τμήματος του οστού πλησίον της άρθρωσης με συνοδό βλάβη του υπερκείμενου χόνδρου που καλύπτει το τεμάχιο λόγω τοπικής περιφερειακής οστεονέκρωσης. Πρόσθεσε ότι αυτός είναι ο ορισμός της οστεοχόνδρινης βλάβης του αστραγάλου. Ο μάρτυρας αυτός κατέθετε με επάρκεια και σταθερότητα υποστηρίζοντας τη γνώμη του με αναφορά στα δεδομένα σύμφωνα με τον ίδιο σε σχέση με την κατ΄ ισχυρισμό οστεοχόνδρινη βλάβη στον αστράγαλο του ενάγοντα. 45.Παρά και την έκφραση γνώμης αναφορικά με το θέμα της οστεοχονδρίτιδας ο ρόλος αυτού του μάρτυρα όπως ουσιαστικά και του Μ. Ε. 6, Δρ. Τομπάζου, ήταν διαγνωστικός. Χρήσιμος δηλαδή ως προς τον εντοπισμό συμπτωμάτων ή συνεπειών των τραυμάτων του ενάγοντα. Μάλιστα όταν ερωτήθηκε κατά την κύρια εξέταση του ποια θα ήταν η εξέλιξη των τραυμάτων του ενάγοντα σύμφωνα με την εμπειρία του απάντησε ευθέως ότι ο καταλληλότερος γι΄ αυτά τα πράγματα είναι ο ορθοπεδικός. Ενώ και ο Μ. Ε. 6, Δρ. Τομπάζος διευκρίνισε στη τελευταία απάντηση του κατά την αντεξέταση του ότι είναι ακτινολόγος και όχι ορθοπεδικός τονίζοντας ουσιαστικά ότι με αυτό τον τρόπο περιορίζονται οι γνώσεις του. Χαρακτηριστικά επίσης απάντησε και ο Μ. Ε. 10, Δρ. Διαμαντής, κατά την αντεξέταση του, σε συγκεκριμένη ερώτηση ότι δεν μπορούσε να απαντήσει διότι ο ίδιος είναι ακτινολόγος και ότι καταγράφει ευρήματα τονίζοντας σε άλλη ερώτηση ότι ο ίδιος δεν είναι κλινικός γιατρός έτσι ώστε να ασχολείται με αιτίες παθήσεων. 46.Το Δικαστήριο αποδέχεται αμφότερους αυτούς τους μάρτυρες ως ειλικρινείς και αξιόπιστους διατηρώντας ταυτόχρονα υπόψη τον περιορισμό τον οποίο οι ίδιοι έθεσαν τόσο ως προς τις γνώσεις τους ως επίσης και τον καθαρά διαγνωστικό ρόλο τους όπως αυτός σαφώς προκύπτει από το σύνολο της μαρτυρίας τους. Υποβοηθητικός ουσιαστικά ο ρόλος αυτών των μαρτύρων παρά καθοριστικός ως προς τα επίδικα θέματα αναφορικά με τις κατ΄ ισχυρισμό σωματικές βλάβες του ενάγοντα ή ακόμη και τα ίδια τα αίτια αυτών των σωματικών βλαβών, υπό την έννοια δηλαδή η κατ΄ ισχυρισμό οστεοχόνδρινη βλάβη να μην είχε προκληθεί από τραυματισμό της ποδοκνημικής άρθρωσης. 47.Όσο και να ενέμεινε ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγομένης να λάβει απαντήσεις από τον Μ. Ε. 10, Δρ. Διαμαντή ως προς το κατά πόσο θα μπορούσε να διαγνωστεί εάν μία περίπτωση οστεοχονδρίτιδας είναι τραυματική ή παθογενής, σταθερά ο μάρτυρας του εξηγούσε ότι ο ειδικός γι΄ αυτό το θέμα είναι ο ορθοπεδικός και ότι οι ίδιοι (άτομα δηλαδή της δικής του ειδικότητας) δεν ασχολούνται με τέτοια θέματα και ότι απλώς γράφουν το τι βλέπουν στη μαγνητική τομογραφία. Σαφώς διαπιστώνεται βάσει της μαρτυρίας αυτών των δύο μαρτύρων, οι οποίοι εν πάση περιπτώσει δεν έδωσαν συγκεκριμένες απαντήσεις στις ερωτήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγομένης, ότι ο καθορισμός αυτών των θεμάτων εναπόκειται κυρίως στην αξιολόγηση της μαρτυρίας η οποία δόθηκε από τους μάρτυρες οι οποίοι κατείχαν την ειδικότητα του ορθοπεδικού. 48.Αξίζει απλά να σημειωθεί ότι ο Μ. Ε. 6, Δρ. Τομπάζος, αναφερόμενος γενικά σε περιπτώσεις οστεοχόνδρινης βλάβης εξήγησε ότι αν και αυτή μπορεί με τη κατάλληλη αγωγή να αυτοιαθεί υπάρχουν περιπτώσεις όπου παραμένει χρόνια ή μπορεί και τμήμα του οστού να αποκοπεί οπότε προκύπτει η απολυματική οστεοχονδρίτιδα ή σχαλιδωτική οστεοχονδρίτιδα. Επεξήγησε δε σε σχέση με το ότι έχει παραμείνει οστεοχονδρίτιδα μέχρι και το 2010 σημαίνει ότι έχει γίνει χρόνια και δεν έχει αυτοθεραπευθεί. Πρόσθεσε ότι η συγκεκριμένη οστεοχονδρίτιδα δεν είναι πρόσφατη. Ούτε όμως και είναι μετατοπισμένη αλλά διαχωριστική, δηλαδή το οστό κάνει ένα διαχωρισμό. Όταν ερωτήθηκε σε σχέση με τη διαφορά μεταξύ διαχωριστικής και μετατοπισμένης οστεοχονδρίτιδας εξήγησε ότι στη διαχωριστική μερικές φορές το κομμάτι μπορεί να αποκοπεί εντός της αρθρώσεως και άλλες φορές παραμένει στη θέση του. Σε περιπτώσεις όπου κοπεί και περιπέσει εντός της αρθρώσεως τότε αυτό το κομμάτι πρέπει να αφαιρεθεί. Ανέφερε ότι όλες οι οστεοχονδρίτιδες έχουν το ίδιο μηχανισμό ανεξάρτητα από τα αίτια ολοκληρώνοντας περιληπτικά ότι είναι η άσηπτη νέκρωση του οστού και μπορεί να αυτοιαθεί ή να σπάσει εντός της άρθρωσης ή να παραμείνει στη θέση του. 49.Ο Μ. Ε. 10, Δρ. Διαμαντής ερωτήθηκε αναφορικά με το νόημα της διάγνωσης του στο τεκμήριο 8Α. Ως προς το τι εννοούσε με τις φράσεις ασταθής μη μετατοπισμένη οστεοχόνδρινη βλάβη του αστραγάλου και μέτρια ενδαρθρική συλλογή. Εξήγησε ότι εάν μετά το διαχωρισμό, υγρό της άρθρωσης περάσει τη ρήξη του χόνδρου που καλύπτει το οστικό τεμάχιο και περιβάλει αυτό το οστικό τεμάχιο τότε υπάρχει κίνδυνος αυτό να μετατοπιστεί και ότι αυτό εννοούσε όταν αναφερόταν σε ασταθή οστεοχόνδρινη βλάβη. Διευκρίνισε ότι υπήρχε μεγάλη πιθανότητα μετατόπισης. Δηλαδή, να κοπεί το συγκεκριμένο τεμάχιο, να φύγει από τη θέση του και να κινείται μέσα στην άρθρωση. Κάτι το οποίο θα δημιουργούσε προβλήματα στη κίνηση του ποδιού ως επίσης και οστεοαρθρίτιδα. 50.Προκύπτει βεβαίως μία εκ πρώτης όψεως σημαντική διαφορά μεταξύ της μαρτυρίας των δύο αυτών μαρτύρων καθώς ο Μ. Ε. 10, Δρ. Διαμαντής αναφέρθηκε σε αποσπαστική οστεοχόνδρινη βλάβη. Ισχυρίστηκε δηλαδή ότι είχε μετατοπιστεί λίγο ένα τεμάχιο του οστού. Εντούτοις ανέφερε ακολούθως ότι επειδή υπάρχει διαφορετική γνώμη συνιστάται συμπληρωματική εξέταση με αξονική τομογραφία εκμηδενίζοντας με αυτό τον τρόπο τη σημασία της προκαταρκτικής του άποψης. 51.Αναφορικά με τον Μ. Υ. 3, Δρ. Ηλία Γεωργίου αποτελεί βασική διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι η μαρτυρία αυτού του μάρτυρα διακρίνεται τόσο από συνοχή όσο και καθαρότητα καθώς κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του απαντούσε ερωτήσεις και υποβολές με επιστημονική επάρκεια και λογική σταθερότητα. Βεβαίως η θετική αξιολόγηση της αξιοπιστίας αυτού του μάρτυρα δεν οδηγεί αυτόματα σε αποδοχή όλων των θέσεων τις οποίες εξέφρασε αναφορικά με τη κατάσταση της υγείας του ενάγοντα. Οι θέσεις αυτές αξιολογούνται σε σύγκριση και με τις θέσεις τις οποίες εξέφρασαν άλλοι μάρτυρες είτε με την ίδια είτε με συναφή ειδικότητα επί των ιδίων θεμάτων. 52.Συγκεκριμένα ως προς την ουσία της μαρτυρίας αυτού του μάρτυρα διατηρώντας υπόψη στο σύνολο της την ιατρική μαρτυρία κρίνω ότι ήταν ιδιαίτερα πειστικός ως προς το ότι το συντριπτικό κάταγμα ήταν αποτέλεσμα άσκησης εξωτερικής βίας όπως όταν τρέχει κάποιος. Δεν κρίνεται όμως με τον ίδιο τρόπο πειστικός ως προς το ότι πραγματικά υπάρχει πιθανότητα η οστεοχόνδρινη βλάβη να μην συνδέεται με τον τραυματισμό του ενάγοντα. Άλλωστε και ο ίδιος ο μάρτυρας όπως κατ΄ επανάληψη τόνισε κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης του δεν απέκλειε το ενδεχόμενο όντως αυτή να συνδεόταν. 53.Αναφέρει στο συμπέρασμα του στη σελίδα 5 της συμπληρωματικής ιατρικής του έκθεσης (τεκμήριο 35) σε σχέση με το γεγονός ότι 4 ½ χρόνια μετά από το ατύχημα εξέταση μαγνητικής τομογραφίας κατέδειξε οστεοχονδριτική περιοχή στην έσω επιφάνεια του αστραγάλου αντίστοιχα με την περιοχή του έσω σφύρου τα εξής. Ως προς το γεγονός ότι η διαπίστωση του ευρήματος αυτού προέκυψε 4 ½ χρόνια μετά από το ατύχημα η άποψη του είναι ότι αυτό καθιστά ανασφαλή την οποιαδήποτε σαφή γνωμάτευση. Παράλληλα όμως ο ίδιος δεν αποκλείει τη σύνδεση αυτή. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε σχέση με το συμπέρασμα του ότι καθίσταται ανασφαλής η οποιαδήποτε σαφής γνωμάτευση αυτό «.πηγάζει από το γεγονός ότι υπάρχει μεν πιθανότητα το . εύρημα να ήταν αποτέλεσμα του παλαιού προ 4 ½ ετών από την ληωη (sic) της τομογραφίας τραυματισμού, ταυτόχρονα όμως υπάρχει πιθανότης να μην συσχετίζεται με τον συγκεκριμένο τραυματισμό». Δηλαδή, αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι ότι ο μάρτυρας αυτός δεν είναι απόλυτος ως προς την οποιαδήποτε θέση ότι η οστεοχόνδρινη βλάβη αποκλείεται να συνδέεται με τον τραυματισμό τον οποίο ο ενάγων αρχικά υπέστη. Δηλαδή το κάταγμα στον αριστερό αστράγαλο του. 54.Επί αυτού του θέματος διατηρώντας υπόψη τη θετική αξιολόγηση της αξιοπιστίας και βασιμότητας της γνώμης του Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξά, κρίνω ότι η οστεοχονδρίτιδα στην αριστερή ποδοκνημική άρθρωση είναι όντως τραυματική, δηλαδή αποτέλεσμα του τραυματισμού τον οποίο υπέστη στις 18/3/
20. Επιπλέον, θεωρώ αξιοσημείωτο ότι ούτε και ο Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου ουσιαστικά αποκλείει την ύπαρξη της οστεοχονδρίτιδας. Όπως αναφέρει σχετικά στη σελίδα 5 του ιατρικού πιστοποιητικού του ημερομηνίας 30/10/2007 σε σχέση με εξέταση η οποία έγινε στις 19/10/2007 (τεκμήριο 35) η μαγνητική τομογραφία κατέδειξε οστεοχονδριτική περιοχή στην έσω επιφάνεια του αστραγάλου αντίστοιχα με την περιοχή του έσω σφυρού. Η διαφορά γνώμης μεταξύ του Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξά και του Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου εστιάζεται στη σύνδεση της οστεοχόνδρινης βλάβης με τον τραυματισμό του ενάγοντα στη περιοχή της ποδοκνημικής άρθρωσης παρά στην ίδια την ύπαρξη της. 55.Αξίζει να σημειωθεί σε σχέση με τη θέση του Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου, ως προς το ότι το συντριπτικό κάταγμα ήταν αποτέλεσμα άσκησης εξωτερικής βίας όπως όταν τρέχει κάποιος ότι ο Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξάς κατά την αμφισβήτηση της γνώμης του ως προς την ύπαρξη οστεοχονδρίτιδας απάντησε ότι θα έπρεπε να καταφύγει στη βιβλιογραφία που αναφέρεται σε αυτού του είδους κατάγματος το οποίο ονόμασε ως οστεοχόνδρινο κάταγμα του θόλου του αστραγάλου (fracture of the dome of the talus) τα οποία, όπως εξήγησε, είναι αποτέλεσμα βίαιης πρόσκρουσης του αστραγάλου στη κάτω άρθρωση της επιφάνειας της κνήμης και περόνης (mortise). 56.Παρατηρείται επίσης ως θέμα παρεμφερές προς την αναγκαιότητα χειρουργικής επέμβασης ότι συμφωνεί ο Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξάς, με τη θέση του Μ. Υ. 3, Δρ. Γεωργίου, για πιθανότητα παρουσίασης ένδειξης για αρθροσκοπικό καθαρισμό της οστεοχονδριτικής περιοχής. Καθώς ανέφερε σχετικά ότι στο παρόν στάδιο η μόνη ενδεδειγμένη θεραπεία είναι ο αρθροσκοπικός καθαρισμός της βλάβης και παρακολούθηση. 57.Σαφώς επίσης δήλωσε ο Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξάς, ότι δεν υπήρχε επί του παρόντος ένδειξη είτε αρθρόδεσης είτε αρθροπλαστικής της ποδοκνημικής άρθρωσης. Τονίζοντας παράλληλα ότι επιβάλλεται η παρακολούθηση και προσθέτοντας το εξής αξιοσημείωτο. Όταν ακτινολογικά εμφανιστεί παρεκτόπιση του οστεοχόνδρινου τεμαχίου τότε θα πρέπει να γίνει αρθροσκοπικός καθαρισμός. Επεξήγησε δε ότι η αναφορά του στο ιατρικό πιστοποιητικό του (τεκμήριο 13) ως προς την ύπαρξη σταθερής ινώδους ψευδάρθρωσης (stable fibrous non-union) ότι εφόσον παραμένει απαρεκτόπιστο τότε χρειάζεται μόνο παρακολούθηση κλινική και ακτινολογική. 58.Διατηρώντας υπόψη όλη την αξιόπιστη ιατρική μαρτυρία θεωρώ ότι δεν θα πρέπει να αποκλειστεί εντελώς η πιθανότητα ύπαρξης αναγκαιότητας κάποιας μορφής χειρουργικής επέμβασης στο μέλλον σε σχέση με την αριστερή ποδοκνημική άρθρωση του ενάγοντα. Διαπιστώνεται όμως ότι η μαρτυρία η οποία έχει παρουσιαστεί δεν παρέχει ασφαλή βάση επί της οποίας να επιδικαστεί γι΄ αυτό το σκοπό οποιοδήποτε συγκεκριμένο ποσό ως ειδικές αποζημιώσεις. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα λάβει υπόψη και τον πιθανό κίνδυνο της δημιουργίας της αναγκαιότητας κάποιας μορφής χειρουργικής επέμβασης ως ένα επιπρόσθετο σχετικό παράγοντα ο οποίος θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων οι οποίες θα μπορούσαν να επιδικαστούν προς όφελος του ενάγοντα. Τονίζω παράλληλα ότι ο συνυπολογισμός του παράγοντα αυτού του κινδύνου δεν λαμβάνεται υπόψη υπό την έννοια ή μορφή ουσιαστικά ενός οποιουδήποτε προκαθορισμένου ποσού ως προς το κόστος μίας τέτοιας επέμβασης αλλά ως ένας υπαρκτός κίνδυνος ο οποίος αποτελεί μέρος των όλων συνεπειών τις οποίες ο ενάγων κρίνεται ότι υπέστη από τον τραυματισμό του. ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ 59.Διατηρώντας υπόψη την αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας το Δικαστήριο καταλήγει στις ακόλουθες διαπιστώσεις αναφορικά με τις σωματικές βλάβες τις οποίες υπέστη ο ενάγων και τις συνέπειες αυτών. 60.Κατ΄ αρχάς διευκρινίζεται ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το είδος των τραυμάτων τα οποία ο ενάγων αρχικά υπέστη. Η οποιαδήποτε διαφορά γνώμης στην ιατρική μαρτυρία εντοπίζεται ως προς τις ίδιες τις συνέπειες αυτών των τραυμάτων. 61.Επομένως, παρατίθενται πιο κάτω τα τραύματα τα οποία αρχικά υπέστη ο ενάγων από το επίδικο περιστατικό. 61.
21. Συντριπτικό κάταγμα αριστερής κνήμης και περόνης. 61.
22. Ρωγμώδες κάταγμα αριστερού αστραγάλου. 62.Αναφορικά με τις συνέπειες αυτών των τραυμάτων ως προς το είδος θεραπείας το οποίο αρχικά κρίθηκε αναγκαίο το Δικαστήριο καταλήγει στις εξής διαπιστώσεις. 62.
23. Εισαγωγή στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου στις 18/3/
24. 62.
25. Ανάταξη του συντριπτικού κατάγματος υπό γενική αναισθησία. 62.
26. Ακινητοποίηση του αριστερού ποδιού με γύψινο επίδεσμο. 62.
27. Έξοδος από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου στις 23/3/
28. 62.
29. Τοποθέτηση στις 21/5/2002 ειδικού περιπατητικού γύψου (τύπου Sarmiento) για μερική σταδιακή φόρτιση του αριστερού σκέλους. 62.
30. Αφαίρεση του γύψινου επιδέσμου στις 22/10/
31. 62.
32. Χορήγηση συνολικά αναρρωτικής άδειας μέχρι 30/11/2002 (βλ. σχετικά τη μαρτυρία του Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξά[2]). 62.
33. Φυσιοθεραπεία μετά την αφαίρεση του γύψινου επιδέσμου λόγω της μετατραυματικής δυσκαμψίας και οστεοπόρωσης. 62.
34. Χορήγηση θεραπείας για τη μετατραυματική οστεοπόρωση. 63.Αναφορικά με τις συνέπειες αυτών των τραυμάτων ως προς την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα μετά την αφαίρεση του γύψινου επιδέσμου το Δικαστήριο καταλήγει στις διαπιστώσεις οι οποίες παρατίθενται πιο κάτω. Οι διαπιστώσεις αυτές αναφέρονται μεν στην αρχική κατάσταση της υγείας του ενάγοντα αλλά στη συνέχεια επικεντρώνονται στη κατάσταση αυτή μέχρι και την εκδίκαση της αγωγής αλλά και τη πιθανώς προδιαγραφόμενη πορεία εξέλιξης αυτής της κατάστασης. 64.Έχοντας ως βάση τη κλινική εξέταση από τον Δρ. Μεταξά στις 10/6/2003 και τα όσα ο ενάγων ανέφερε κατά τη διάρκεια της και τα οποία στη συνέχεια κρίθηκαν ως αξιόπιστο μέρος της προφορικής κατάθεσης του κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, το Δικαστήριο καταλήγει στις εξής διαπιστώσεις αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα κατά τη συγκεκριμένη ημερομηνία. 64.
35. Πώρωση των συντριπτικών καταγμάτων της κνήμης και περόνης σε πρόσθια γωνίωση με ευμεγέθη πόρο. 64.
36. Ύπαρξη άλγους στη ποδοκνημική άρθρωση και οιδήματος κατά τη διάρκεια της ημέρας. 64.
37. Περιορισμός των κινήσεων της ποδοκνημικής άρθρωσης κυρίως στον υπτιασμό και πρηνισμό. 64.
38. Επώδυνη βάδιση κυρίως στη φάση του "toe off". 64.
39. Δυσκολία στη βάδιση κυρίως στα δάκτυλα και λιγότερο στις πτέρνες η δε οδήγηση είναι επώδυνη και περιορισμένη. 65.Έχοντας ως βάση τη κλινική εξέταση από τον Δρ. Μεταξά στις 14/10/2009 και τα όσα ο ενάγων ανέφερε κατά τη διάρκεια της και τα οποία στη συνέχεια κρίθηκαν ως αξιόπιστο μέρος της προφορικής κατάθεσης του κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, το Δικαστήριο καταλήγει στις εξής διαπιστώσεις αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα κατά τη συγκεκριμένη ημερομηνία. Στο βαθμό στον οποίο βεβαίως αυτές οι διαπιστώσεις διαφέρουν έστω και σε κάποιο βαθμό από τις προαναφερόμενες σε σχέση με την κλινική εξέταση στις 10/6/
40. Παραδείγματος χάριν, θεωρώ περιττό να επαναλαμβάνεται η διαπίστωση ότι τα κατάγματα της κνήμης και περόνης έχουν πωρωθεί με πρόσθια γωνίωση. Επί του προκειμένου ο ίδιος ο Μ. Ε. 9, Δρ. Μεταξάς, διευκρίνισε ότι το δεύτερο ιατρικό πιστοποιητικό του δεν αναιρεί το πρώτο. 65.
41. Οίδημα στην αριστερή ποδοκνημική άρθρωση. 65.
42. Άλγος με δυσκολία στη βάδιση στα δάκτυλα. 65.
43. Βάδιση με χωλότητα. 65.
44. Περιορισμός της πελματιαίας κάμψης του αριστερού άκρου ποδός κατά 10°. 65.
45. Βράχυνση αριστερού κάτω άκρου κατά 1 εκατοστό. 65.
46. Κάταγμα του θόλου του αστραγάλου χωρίς παρεκτόπιση (stable fibrous non-union) δηλαδή ύπαρξη οστεοχονδρίτιδας. 65.
47. Η οστεοχονδρίτιδα κατατάσσεται στη κατηγορία της τραυματικής οστεοχονδρίτιδας χωρίς παρεκτόπιση. 66.Οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου ως προς τη κατάσταση της υγείας του ενάγοντα μέχρι και την εκδίκαση της αγωγής αλλά και τη πιθανώς προδιαγραφόμενη πορεία εξέλιξης αυτής της κατάστασης είναι οι ακόλουθες. 66.
48. Μελλοντική ανάπτυξη μετατραυματικής αρθρίτιδας της ποδοκνημικής άρθρωσης. 66.
49. Πιθανότητα το κάταγμα του αστραγάλου να μετατραπεί σε ελεύθερο οστεοχόνδρινο τεμάχιο μέσα στην άρθρωση. 66.
50. Επιβαλλόμενη αναγκαιότητα παρακολούθησης του ενάγοντα κατά τακτά χρονικά διαστήματα, τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο, προς εντοπισμό της πιθανής μετατροπής του κατάγματος του αστραγάλου σε ελεύθερο οστεοχόνδρινο τεμάχιο μέσα στην ποδοκνημική άρθρωση. 66.
51. Πιθανή αναγκαιότητα χειρουργικής επέμβασης σε περίπτωση κατά την οποία το κάταγμα του αστραγάλου μετατραπεί σε ελεύθερο οστεοχόνδρινο τεμάχιο μέσα στην ποδοκνημική άρθρωση. 67.Παρατηρώ απλά ότι η βράχυνση του αριστερού ποδιού του ενάγοντα κατά ένα εκατοστό δεν έχει επισημανθεί από οποιοδήποτε μάρτυρα ή ακόμη και από τον ίδιο τον ενάγοντα ως παράγοντας ο οποίος να επηρεάζει με οποιοδήποτε σημαντικό τρόπο τη βάδιση του. Βεβαίως όπως ο ίδιος ο ενάγων ανέφερε για τους γιατρούς δεν χρειαζόταν για το ένα εκατοστό να τοποθετηθεί ανύψωση παπουτσιού. Ούτε και ο ίδιος το θεώρησε αναγκαίο παρά και την αναφορά του ως προς τις πιθανές συνέπειες της ασυνείδητης μεταφοράς βάρους στο ένα πόδι και με τη πάροδο του χρόνου την έναρξη ενοχλήσεων στη μέση. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ 68.Σύμφωνα με τη νομολογία μας ένας διάδικος οφείλει να αποδείξει με κατάλληλη μαρτυρία τα κονδύλια που συνιστούν ειδική ζημιά και τα οποία έχει προηγουμένως συμπεριλάβει στο δικόγραφο του (βλ. σχετικά την απόφαση Ηρακλέους ν. Πίτρου