← Κύπρος

ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΤΔ ν. SELENIOR NON-METALLICS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 2517/12, 9/8/2012

ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΤΔ ν. SELENIOR NON-METALLICS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 2517/12, 9/8/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2012:A103 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2517/12 Μεταξύ: ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΤΔ από την Πάφο Εναγόντων Και

  1. SELENIOR NON-METALLICS LIMITED (ΗΕ 11430) από την Πάφο
  2. SPAKO CONSTRUCTION LIMITED (HE 127830) από την Πάφο
  3. Σωτήρη Κούνουνα (Αρ. ταυτότητας 615092) από την Πάφο Εναγομένων -------------------------- Ημερομηνία: 9.8.2012 Αίτηση ημερ. 20.7.2012 Για Αιτητές: κος Μάντης για Μάντης και Αθηνοδώρου Για Καθ΄ ων η Αίτηση: κος Στ. Πολεμίτης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με αίτηση χωρίς ειδοποίηση ημερ. 20.7.2012 η Αιτήτρια ζητά από το Δικαστήριο: «(Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει τους Εναγόμενους είτε προσωπικά είτε με τους υπηρέτες ή αντιπροσώπους των ή υπαλλήλους είτε άλλως πως από του να κατέχουν, εισέρχονται και χρησιμοποιούν και/ή από του να επεμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο στο επίδικο ακίνητο που κατέχει η Ενάγουσα δηλαδή στο προνόμιο με αρ. εγγραφής Ε 15139 που περιλαμβάνει τα τεμάχια 158, 203, 209, 253, 256 και 400 στο Φυ./Σχ. ΧΧΧΩ/1, 9, στο χωριό Ανδρολύκου της Επαρχίας Πάφου, εντός 20 ημερών από την ημέρα της επίδοσης του εν λόγω διατάγματος. (Β) Την έκδοση προσωρινού διατάγματος διατάσσοντας τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση εις την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπηρέτες και/ή τους υπαλλήλους τους και/ή άλλως, όπως μετακινήσουν και/ή μεταφέρουν τους σωρούς υλικών και/ή οποιονδήποτε μηχάνημα και/ή μηχανήματα και/ή τους αποθηκευτικούς χώρους καυσίμων και/ή τα υφιστάμενα εγκαταλελειμμένα μεταλλικά αντικείμενα και/ή τα κοντέινερ και/ή τις ποσότητες μπάζων και/ή μεταχειρισμένων ελαστικών και/ή οποιωνδήποτε συναφών και/ή άλλων αντικειμένων και/ή υλικών και/ή το λυόμενο υποστατικό που έχουν παράνομα τοποθετηθεί στο Προνόμιο Λατομείου της Ενάγουσας με αρ. εγγραφής Ε 15139 που περιλαμβάνει τα τεμάχια 158, 203, 209, 253, 256 και 400 στο Φυλ./Σχ. ΧΧΧΩ/1, 9, στο χωριό Ανδρολύκου της Επαρχίας Πάφου, εντός 20 ημερών από την ημέρα της επίδοσης του εν λόγω διατάγματος.» Είναι οι ισχυρισμοί των Αιτητών όπως φαίνονται μέσα από την ένορκη δήλωση του Κυριάκου Αντωνίου, διευθυντή της Ενάγουσας, ότι η Ενάγουσα έχει δικαίωμα κατοχής και/ή λατόμησης και/ή εκμετάλλευσης των τεμαχίων 158, 203, 209, 253, 256 και 400 στο Φυλ./Σχ. ΧΧΧΩ/1, 9, στο χωριό Ανδρολύκου της επαρχίας Πάφου δυνάμει του προνομίου με αρ. ΑΛ 373/ΠΑΦ/2009/0 που παραχωρήθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος. Η ισχύς του προνομίου ανανεώθηκε μέχρι τις 15.5.
  4. Η Ενάγουσα με την παραχώρηση του προνομίου φρόντισε για την οριοθέτηση των τεμαχίων και με την τοποθέτηση των συνόρων εξακριβώθηκαν με ακρίβεια παράνομες επεμβάσεις των Εναγομένων. Η Ενάγουσα ζήτησε την μετακίνηση των αντικειμένων και των υλικών που οι Εναγόμενοι τοποθέτησαν στα πιο πάνω τεμάχια αλλά οι Εναγόμενοι αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Η Ενάγουσα απέστειλε αριθμό επιστολών στην Υπηρεσία Μεταλλείων και στο Γραφείο του Επάρχου Πάφου για επίλυση του προβλήματος χωρίς όμως οποιαδήποτε ανταπόκριση από τους Εναγόμενους. Η Ενάγουσα στα πλαίσια επίδειξης καλής θέλησης για φιλική επίλυση του προβλήματος δεν προχώρησε στην λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον των Εναγομένων και περιορίστηκε στην αποστολή επιστολών σε συναντήσεις και συνομιλίες με τους Εναγόμενους. Προχώρησε σε λατόμευση άλλου μέρους του λατομείου ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στους Εναγόμενους να μετακινήσουν τα αντικείμενα τους όμως λόγω της συμπεριφοράς των Εναγομένων το λατομείο κατέληξε να υπολειτουργεί. Οι Εναγόμενοι υποσχέθηκαν να μετακινήσουν τα αντικείμενα μόλις καθίστατο ανάγκη χρησιμοποίησης του συγκεκριμένου χώρου. Σύμφωνα με την Ενάγουσα η στιγμή αυτή ήρθε και οι εργασίες του λατομείου πρέπει άμεσα να αρχίσουν στο συγκεκριμένο σημείο και κατά συνέπεια κατέστη αναγκαία η άμεση παύση της παράνομης επέμβασης των Εναγομένων. Ένας από τους όρους παραχώρησης του προνομίου ήταν και παραμένει η κατασκευή μέρους του δρόμου Ανδρολύκου - Πόλης Χρυσοχούς. Τα αντικείμενα και/ή υλικά που έχουν τοποθετημένα οι Εναγόμενοι επί των τεμαχίων εμποδίζουν την κατασκευή του δρόμου. Για το σκοπό αυτό ενημέρωσαν τους αρμόδιους φορείς και η Υπηρεσία Μεταλλείων με επιστολή της ημερ. 1.3.2012 κατάγγειλε την παράνομη επέμβαση των Εναγομένων στην Αστυνομία. Οι ενέργειες και/ή πράξεις των Εναγομένων αποτελούν σύμφωνα με την Ενάγουσα εμπόδιο στην ελεύθερη, απρόσκοπτη και χωρίς περιορισμούς χρήση και εκμετάλλευση του προνομίου. Η Ενάγουσα μπόρεσε μέχρι σήμερα να ικανοποιήσει την ανάγκη της για υλικό λατόμευσης εκτελώντας εργασίες σε άλλα μέρη του λατομείου. Το σημείο στο οποίο απομένει επαρκές υλικό είναι η περιοχή που θα κατασκευαστεί ο δρόμος, μεγάλο μέρος του οποίου κατέχεται από τους Εναγόμενους. Οι προσπάθειες για επίλυση της υπόθεσης συνεχίστηκαν και κατά/ή περί τις 2.8.2010 οι Εναγόμενοι δεσμεύτηκαν να μετακινήσουν τα αντικείμενα και/ή υλικά και επίσης κατά/ή περί τις 13.12.2011 σε επιτόπια επιθεώρηση της Υπηρεσίας Μεταλλείων οι Εναγόμενοι δεσμεύτηκαν να απομακρύνουν τα υλικά και/ή τα μηχανήματα σε απόσταση 15 μέτρων από την εκσκαφή του δρόμου ώστε να είναι δυνατή η κατασκευή των πρανών. Οι Εναγόμενοι μέχρι σήμερα δεν έχουν συμμορφωθεί πλήρως με τις δεσμεύσεις τους αυτές και η καθυστέρηση στην κατασκευή του δρόμου αποτελεί μεγάλο εμπόδιο στο πρόγραμμα εξόρυξης του λατομείου. Η μη κατασκευή του δρόμου, όπως και η καθυστέρηση στην κατασκευή του, είναι παράγοντας που δικαιολογεί αφαίρεση και/ή ανάκληση του προνομίου αφού αυτός ήταν ουσιώδης όρος της παραχώρησης της άδειας λατόμευσης στην Ενάγουσα. Επίσης η παράβαση των όρων του δικαιώματος λατόμευσης δίδει το δικαίωμα κατάσχεσης μέρους ή και όλου του ποσού της τραπεζικής εγγύησης που έχει παραχωρηθεί από την Ενάγουσα και που ανέρχεται στις €650.
  5. Το θέμα της καθυστέρησης έχει εγερθεί από τον Έπαρχο Πάφου με επιστολή του ημερ. 9.11.
  6. Οι Εναγόμενοι αν και γνώριζαν ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να επεμβαίνουν επί των τεμαχίων την κατοχή των οποίων δικαιούται η Ενάγουσα ενήργησαν με τρόπο που αμφισβητεί τα δικαιώματα της Ενάγουσας και εξακολουθούν να συμπεριφέρονται μέχρι σήμερα με παράνομο τρόπο επεμβαίνοντας στην περιουσία της Ενάγουσας. Η παρανομία αυτή έχει σημειωθεί και από ανεξάρτητους κυβερνητικούς φορείς που επιβλέπουν την λατομευτική βιομηχανία και έχουν προσπαθήσει να άρουν την παρανομία όπως φαίνεται στην επιστολή του Υπουργείου Γεωργίας και Υπηρεσίας Μεταλλείων ημερ. 13.7.
  7. Είναι ο ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι είναι απαραίτητη η έκδοση του προσωρινού διατάγματος καθότι η συνέχιση της παρούσας κατάστασης θα οδηγήσει στο κλείσιμο των εργασιών λατόμευσης λόγω έλλειψης υλικού. Είναι επίσης απαραίτητη καθότι τα κυβερνητικά τμήματα έχουν θέσει το ζήτημα της ομαλής και εμπρόθεσμης κατασκευής του δρόμου και δύναται αν θελήσουν να της αφαιρέσουν το προνόμιο που της έχει παραχωρηθεί. Είναι επίσης επείγον, κατά τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας, να δοθεί το διάταγμα καθότι οι λατομικές εργασίες θα πρέπει άμεσα να μεταφερθούν στο συγκεκριμένο σημείο του λατομείου στο οποίο επεμβαίνουν οι Εναγόμενοι. Η Ενάγουσα εξόρυξε όσο υλικό μπορούσε από άλλα σημεία των τεμαχίων δίδοντας στους Εναγόμενους χρόνο για να άρουν την επέμβαση και είναι αναγκαία η άμεση συμμόρφωση των Εναγομένων καθότι η συμπεριφορά τους αποτελεί τροχοπέδη στην ομαλή διεξαγωγή των εργασιών λατόμευσης. Ισχυρίζεται επίσης η Ενάγουσα ότι είναι απαραίτητη η έκδοση του διατάγματος καθότι θα καταστεί αδύνατη η ικανοποίηση της απαίτησης και/ή απονομή της δικαιοσύνης σε μελλοντικό στάδιο αφού το κόστος και η οικονομική ζημιά από τυχόν αναστολή των εργασιών λατόμευσης θα είναι τόσο μεγάλη που οι Εναγόμενοι θα αδυνατούν να την αποζημιώσουν. Η Ενάγουσα είναι φερέγγυα και μπορεί να αποζημιώσει τους Εναγόμενους στην περίπτωση που η απαίτηση της αποτύχει. Στη δική του ένορκη δήλωση που επίσης συνοδεύει την αίτηση ο Μάριος Λαδιάς ο οποίος είναι αδειούχος τοπογράφος και έχει προσωπική γνώση των γεγονότων αναφέρει ότι κατά τον Ιούνιο του 2009 οριοθέτησε τα σύνορα της περιοχής που καλύπτει το εν λόγω προνόμιο και οριοθέτησε χωρίς οποιοδήποτε πρόβλημα το μεγαλύτερο μέρος των συνόρων των τεμαχίων που καλύπτει το προνόμιο. Η οριοθέτηση όμως κάποιων τεμαχίων και κυρίως του τεμαχίου 253 δεν έγινε με την ίδια ομαλότητα καθότι προκλήθηκαν προβλήματα από πρόσωπο που επενέβαινε στο χώρο. Παρά το γεγονός αυτό ολοκλήρωσε την οριοθέτηση των τεμαχίων και αποσαφηνίστηκε το θέμα των συνόρων. Κατά τη διεκπεραίωση των καθηκόντων του κάποιος Σωτήρης Κούνουνας αφαιρούσε τα σημάδια που έμπαιναν για την σήμανση των ορίων των τεμαχίων. Κατά τον Ιούλιο του 2012 οριοθέτησε ξανά τα τεμάχια που καλύπτει το προνόμιο και οι εργασίες αφορούσαν κυρίως το τεμάχιο
  8. Με την διεκπεραίωση της οριοθέτησης διεφάνη ότι συνεχίζεται η ύπαρξη υλικών, μηχανημάτων και πρόχειρου λειώμενου υποστατικού σε χώρο εντός του τεμαχίου της Ενάγουσας. Κατά την ημερομηνία που μετέβηκε στο χώρο του προνομίου μαζί με τον υπάλληλο του Νικόλα Χαρτίδη και ενώ βρίσκονταν εντός των τεμαχίων της Ενάγουσας κάποιο άτομο τους ζήτησε να μετακινηθούν από το χώρο γιατί όπως ισχυρίστηκε ήταν περιοχή που εργάζεται ο ίδιος. Το πρόσωπο αυτό επίσης αφαιρούσε τα σημάδια που τοποθετούσαν για να καθορίζονται τα σύνορα των τεμαχίων που ανήκουν στην Ενάγουσα. Η αίτηση στηρίζεται επίσης και στην ένορκη δήλωση του Αντώνη Αντωνίου, υπαλλήλου της Ενάγουσας ο οποίος όπως αναφέρει έχει προσωπική γνώση των γεγονότων και είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση. Στις 12.7.2012 μετέβηκε στο χώρο του λατομείου και φωτογράφησε τα μηχανήματα, υλικά και αντικείμενα τα οποία βρίσκονται εντός των τεμαχίων που ανήκουν στην Ενάγουσα και παρέδωσε για εμφάνιση τις φωτογραφίες στην εταιρεία «Photo Evzonas Ltd». Τα αντικείμενα βρίσκονται κυρίως εντός του τεμαχίου 253, και σε μικρότερο βαθμό σε άλλα τεμάχια του προνομίου. Η Αγάθη Σκαπούλη, στη δική της ένορκη δήλωση αναφέρει ότι είναι υπάλληλος στην εταιρεία «Photo Evzonas Ltd» στις 12.7.2012 της παραδόθηκε από τον Αντώνη Αντωνίου φιλμ με φωτογραφίες για εμφάνιση. Τις ετοίμασαν και του τις παρέδωσαν την επόμενη ημέρα. Οι φωτογραφίες επισυνάπτονται σαν Τεκμήριο Α στην ένορκη της δήλωση. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στους Καθ΄ ων η Αίτηση, οι οποίοι καταχώρησαν ένσταση η οποία στηρίζεται στην ένορκη δήλωση του Σωτήρη Κούνουνα, Εναγομένου 3 και διευθυντή των Εναγομένων 1 και
  9. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο Σωτήρης Κούνουνας αναφέρει ότι η Εναγομένη 1 είναι ιδιοκτήτης προνομίου λατομείου στην περιοχή του χωριού Ανδρολύκου στην επαρχία Πάφου σε τεμάχια γειτονικά και/ή εφαπτόμενα στα τεμάχια εντός των οποίων διεξάγει εργασίες λατόμευσης η Ενάγουσα. Η Εναγομένη 2 ουδέν προνόμιο λατομείου κατέχει στην περιοχή Ανδρολύκου ή σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή. Λόγω της διεξαγωγής παρεμφερών εργασιών μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγόμενης 1 και λόγω της γειτνίασης των τεμαχίων εντός των οποίων οι διάδικοι διεξάγουν εργασίες λατόμευσης προέκυψαν στο παρελθόν και συνεχίζουν να υφίστανται διαφορές και καταγγελίες στην Υπηρεσία Μεταλλείων και στην Αστυνομία. Είναι σε γνώση τόσο της Ενάγουσας όσο και των εμπλεκομένων κρατικών υπηρεσιών ότι ο χώρος τον οποίο καταλαμβάνει σήμερα το προνόμιο της Ενάγουσας χρησιμοποιείτο στο παρελθόν και για 16 περίπου χρόνια ως αποθηκευτικός χώρος της Εναγομένης 1 και τα πλείστα αντικείμενα, σωρεία από υλικά και παλιά μηχανήματα είχαν από τότε τοποθετηθεί από την Εναγομένη
  10. Μετά την παραχώρηση του προνομίου στα συγκεκριμένα τεμάχια στην Ενάγουσα οι Εναγόμενοι προχώρησαν σε επανειλημμένα διαβήματα και ενστάσεις σε κάθε αρμόδια αρχή διαμαρτυρόμενοι καθότι οι ίδιοι είχαν υποβάλει αίτηση στο παρελθόν για την παραχώρηση χρήσης των τεμαχίων αυτών χωρίς να λάβουν οποιαδήποτε απάντηση. Αναφέρουν επίσης ότι τμήμα του υφιστάμενου δρόμου Ανδρολύκου-Πόλης Χρυσοχούς θα λατομευθεί από την Ενάγουσα ως μέρος του προνομίου που της παραχωρήθηκε. Για την επίλυση των διαφορών τους με την Ενάγουσα έγιναν προσπάθειες από την Υπηρεσία Μεταλλείων στην παρουσία εκπροσώπων της Ενάγουσας και των Εναγομένων. Σε συσκέψεις που έγιναν στις 2.8.2010 και στις 31.8.2010 διευθετήθηκε η επίλυση των διαφορών όσον αφορά τα εμπόδια για την λατόμευση και την κατασκευή του τμήματος του δρόμου. Ισχυρίζονται επίσης οι Εναγόμενοι ότι τα αποθέματα υλικών που παρεμπόδιζαν την κατασκευή του δρόμου τα έχουν απομακρύνει και έχουν συμμορφωθεί με την διευθέτηση που έγινε και τα υπόλοιπα αντικείμενα και αποθέματα υλικών που βρίσκονται στο προνόμιο λατομείου της Ενάγουσας νοτιοδυτικά του δρόμου θα μετακινηθούν από τους Εναγόμενους πριν την εξάντληση των αποθεμάτων της βόρειας περιοχής του προνομίου λατομείου έτσι ώστε να είναι δυνατή η απρόσκοπτη ανάπτυξη του. Τα αποθέματα όμως της βόρειας περιοχής του προνομίου λατομείου όχι μόνο δεν έχουν εξαντληθεί μέχρι σήμερα όπως ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι αλλά σύμφωνα με αντικειμενικές εκτιμήσεις είναι επαρκή για να καλύψουν τις ανάγκες λατόμευσης τουλάχιστον για τα επόμενα 3-4 χρόνια. Παρά το γεγονός ότι η Εναγομένη 1 είχε υποχρέωση να μετακινήσει από την νοτιοδυτική περιοχή του δρόμου τα διάφορα μηχανήματα και αποθέματα υλικών μετά την εξάντληση των αποθεμάτων της βόρειας περιοχής μετά από υπόδειξη της Ενάγουσας η Εναγομένη 1 έχει ήδη μετακινήσει τα πιο πάνω και με την ενέργεια αυτή της Εναγομένης 1 η Ενάγουσα είναι σε θέση να λατομεύει τουλάχιστον για περίοδο 6 μηνών που ξεπερνά κατά πολύ την περίοδο των δύο εβδομάδων που είναι επαρκής χρόνος για την αποπεράτωση των κατασκευαστικών εργασιών του δρόμου. Είναι ο ισχυρισμός του Σωτήρη Κούνουνα ότι ο Κυριάκος Αντωνίου στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την αίτηση παραθέτει ψευδείς και ανυπόστατους ισχυρισμούς με σκοπό να επιρρίψει τις ευθύνες στους Εναγομένους σε ότι αφορά την καθυστέρηση που παρατηρείται στην ολοκλήρωση και αποπεράτωση των κατασκευαστικών εργασιών του τμήματος του δρόμου Ανδρολύκου - Πόλης Χρυσοχούς αφού οι Εναγόμενοι έχουν προ καιρού μετακινήσει τα εμπόδια και αυτό έχει ελεχθεί από τις υπηρεσίες του Επάρχου Πάφου. Η Ενάγουσα δεν προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια αλλά επιχειρεί μέσω της αίτησης να «υποκλέψει» τις θεραπείες τις οποίες επιδιώκει με την αγωγή της μέσω της αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων αποκρύβοντας ουσιαστικά γεγονότα της υπόθεσης. Χαρακτηριστικό του πιο πάνω ισχυρισμού είναι η αναφορά στην ένορκη δήλωση του Κυριάκου Αντωνίου ότι το λατομείο της Ενάγουσας υπολειτουργεί. Σχετική όμως έκθεση της Υπηρεσίας Μεταλλείων καταρρίπτει τους παραπλανητικούς και ανυπόστατους ισχυρισμούς της Ενάγουσας αφού οι πωλήσεις της αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. Η Ενάγουσα, όπως περαιτέρω ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι, άφησε να παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να προβεί σε οποιοδήποτε δικαστικό διάβημα και για το λόγο αυτό η αίτηση της είναι καταχρηστική. Κανένα πρόβλημα απονομής της δικαιοσύνης θα δημιουργηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα προσωρινά διατάγματα. Καμιά ζημιά θα προκληθεί στην Ενάγουσα εάν δεν εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα αλλά αντίθετα θα προκληθεί μεγάλη και ανυπολόγιστη ζημιά στους Εναγομένους εάν αυτά εκδοθούν. Καμιά πλευρά δεν ζήτησε να αντεξετάσει τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις μέσα από τις οποίες ανέπτυξαν τις θέσεις τους και στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Η αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στο άρθρο 4 του Κεφ.
  11. Το άρθρο 4 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος και εξετάστηκε σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd
(1987)1 C.L.R. 303 Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.
(1992)1(B) Α.Α.Δ. 1453). Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο 32 καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται η Ενάγουσα σε θεραπεία, και (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας η Ενάγουσα να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο και/ή ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στο πλαίσιο της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από την Αιτήτρια μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ της Ενάγουσας στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες ιδιαίτερα στη περιορισμένη έκταση εξέτασης σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις και από τη μαρτυρία που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788, Ζωντίλης ν. Αντρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouris Trading
(1998)1 Α.Α.Δ. 149). Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του και πρέπει να αποφύγει την αναλυτική εξέταση των επίδικων θεμάτων της αγωγής, καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60. Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, 235 αναφέρθηκαν τα εξής: "Θα επαναλάβουμε έστω με τον κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί πως οι διαπιστώσεις τις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, αντικείμενο της πρωτόδικης απόφασης και της έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της". Στην υπόθεση επίσης P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 αναφέρθηκε ότι: "Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας.. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά". Τα διατάγματα που ζητά η Αιτήτρια είναι γεγονός ότι είναι ταυτόσημα με το παρακλητικό της αγωγής και εκτός από τα διατάγματα ζητά διαζευκτικά και τα πιο κάτω: (α) €30.000 σαν αποζημιώσεις και/ή έξοδα αποκατάστασης και/ή καθαρισμού του ακινήτου και/ή μετακίνησης των αντικειμένων και/ή κατασκευών που έγιναν μέχρι σήμερα από την Ενάγουσα και που όφειλαν να πράξουν οι Εναγόμενοι.
(2)€300.000 ωε αποζημιώσεις λόγω επέμβασης και/ή για άρση της επέμβασης.
(3)Γενικές αποζημιώσεις λόγω επεμβάσεως.
(4)Παραδειγματικές αποζημιώσεις.
(5)Περαιτέρω ή άλλη θεραπεία. Μια από τις αρχές που το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της κυρίως αγωγής ούτως ώστε να αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση R.K.B. Leathergoods Limited v. Βιργινίας Ευαγγέλου Αγγελίδη,
(2004)1(Β) A.A.Δ. 1071, προστακτικό διάταγμα δεν εκδίδεται ποτέ ως εάν να είναι κάτι το βέβαιο ή φυσικό και η έκδοση του εμπίπτει πάντοτε στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι αρχές επί των οποίων εκδίδεται προστακτικό διάταγμα έχουν τεθεί στην υπόθεση Morris v. Redland Bricks Ltd
(1970)A.C. 652, 665, 666 και έχουν υιοθετηθεί από τον Δικαστή Καλλή στην υπόθεση R.K.B. Leathergoods Limited (ανωτέρω) και είναι οι εξής:
  1. Προστατικό διάταγμα μπορεί μόνο να χορηγηθεί όπου ο ενάγων αποδεικνύει ισχυρή πιθανότητα ότι θα υποστεί σοβαρή ζημιά στο μέλλον.
  2. Όπου οι αποζημιώσεις δεν θα αποτελούν επαρκή θεραπεία αν επισυμβεί τέτοια ζημιά. Αυτό αποτελεί μόνο εφαρμογή της γενικής αρχής της επιείκειας.
  3. Αντίθετα προς την περίπτωση όπου εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα για να αποτρέψει τη συνέχιση ή επανάληψη μιας άδικης πράξης το θέμα της δαπάνης που θα υποστεί ο εναγόμενος για να εκτελέσει έργα τα οποία αποτρέπουν ή μειώνουν την πιθανότητα διάπραξης μιας μελλοντικής αδικοπραξίας πρέπει να αποτελεί στοιχείο που θα λαμβάνεται υπόψη: (α) Όπου ο εναγόμενος έχει ενεργήσει χωρίς να λάβει υπόψη τα δικαιώματα του γείτονα του ή έχει προσπαθήσει να κερδίσει πλεονέκτημα έναντι του ή έχει προσπαθήσει να αποφύγει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ή για να συνοψίσουμε, έχει ενεργήσει αδικαιολόγητα και παράλογα σε σχέση με το γείτονα του μπορεί να διαταχθεί να διορθώσει τις αδικαιολόγητες και παράλογες πράξεις του με την εκτέλεση εργασίας για επαναφορά του status quo έστω και αν η δαπάνη είναι δυσανάλογη με το πλεονέκτημα που θα πάρει ο ενάγων. (β) Πλην όμως όπου ο εναγόμενος έχει ενεργήσει με λογικό τρόπο μολονότι, όπως αποδεικνύεται, εσφαλμένα η δαπάνη της θεραπείας των προηγούμενων ενεργειών του με θετικές πράξεις είναι πολύ σημαντικός παράγων.
  4. Αν στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο αποφασίσει ότι πρόκειται για κατάλληλη περίπτωση χορήγησης προστακτικού διατάγματος τότε το Δικαστήριο πρέπει να προσέξει να διασφαλίσει όπως ο εναγόμενος γνωρίζει επακριβώς τι οφείλει να πράξει και αυτό σημαίνει όχι ως ζήτημα νόμου αλλά ως ζήτημα γεγονότων, έτσι ώστε όταν εκτελεί το διάταγμα να μπορεί να δίδει στους εργολάβους του τις κατάλληλες οδηγίες. Στην HjiNicolaou v. Gavriel and Another
(1965)1 C.L.R. 421, 431 χορηγήθηκε προστακτικό διάταγμα αφού λήφθηκαν υπόψη «οι περιστάσεις που περιβάλλουν την υπόθεση». Στην Colls Home and Colonial Stores
(1904)A.C. 193 λέχθηκε ότι αν ο ίδιος εναγόμενος έχει ενεργήσει με δόλια και ληστρική περιφρόνηση έναντι των δικαιωμάτων του ενάγοντος «θα χορηγηθεί προστακτικό διάταγμα ακόμη και στις περιπτώσεις όπου κατά τα άλλα δεν θα χορηγείτο γιατί ήταν πολύ ασήμαντο για τη θεραπεία» («too trifling for the remedy»). Στην υπόθεση Αντώνη Χ"Κωνσταντή ν. Μαργαρίτας Χ"Κωνσταντή
(1998)1 Α.Α.Δ. 1827 αναφέρθηκαν τα εξής: «Πρέπει να εξετάζονται με πολλή προσοχή αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα εκκρεμούσης της αγωγής όπου το αιτούμενο διάταγμα ζητά το ίδιο διάταγμα στην αγωγή του. Δεν αποκλείει όμως τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος ως εκείνο που ζητείται διά της αγωγής όπου τα γεγονότα το επιτρέπουν, ασκώντας το Δικαστήριο τη διακριτική του εξουσία.» Στην ένορκη του δήλωση ο Σωτήρης Κούνουνας αναφέρει ότι η Εναγόμενη 2 ουδέν προνόμιο λατομείου κατέχει και κατά συνέπεια η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται να αξιώνει εναντίον της Εναγόμενης 2 τις αιτούμενες θεραπείες. Το θέμα αυτό θα αποφασιστεί κατά την εξέταση της ουσίας της αγωγής. Για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και όπως προκύπτει από τα Τεκμήρια που επισυνάπτονται στην αίτηση φαίνεται να υπάρχει ανάμιξη της Εναγομένης 2 στα γεγονότα. Είναι επίσης ισχυρισμός των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η Ενάγουσα δεν δικαιολογείται να ζητά προσωρινό διάταγμα αφού άφησε να παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να προβεί σε οποιοδήποτε δικαστικό διάβημα, γεγονός που αποδεικνύει την απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για επίδοση της αίτησης στους Εναγομένους και έτσι δεν τίθεται θέμα κατεπείγοντος. Είναι όμως γεγονός και έχει προβληματίσει το Δικαστήριο ο χρόνος που έχει μεσολαβήσει από το 2009 που η Ενάγουσα εξασφάλισε το δικαίωμα λατόμευσης μέχρι σήμερα που αποτάθηκε στο Δικαστήριο, ενώ η επέμβαση υπήρχε κατά τους ισχυρισμούς της από τότε. Όπως φαίνεται από τα Τεκμήρια που έχουν επισυναφθεί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση η Ενάγουσα στις 25.6.2009 αποτάθηκε στην Εναγόμενη 1 ζητώντας την απομάκρυνση των υλικών που τοποθέτησε στο χώρο του λατομείου. Στις 21.7.2009 ενημέρωσε την Υπηρεσία Μεταλλείων ότι η Εναγόμενη 1 είχε τοποθετημένους σωρούς υλικών στο συγκεκριμένο χώρο. Με επιστολή ημερομηνίας 24.6.2010 η Ενάγουσα ενημέρωσε ξανά την Υπηρεσία Μεταλλείων ότι «η εταιρεία σχεδόν υπολειτουργεί αφού δεν μπορεί να εξορύξει τις απαραίτητες ποσότητες» λόγω της ύπαρξης των αδρανών υλικών και άλλων άχρηστων αντικειμένων που τοποθέτησαν οι Εναγόμενες 1 και
  1. Για το θέμα αυτό φαίνεται ότι έχει ανταλλαγεί σωρεία επιστολών μεταξύ της Ενάγουσας και του προϊσταμένου της Υπηρεσίας Μεταλλείων ο οποίος έκαμε σχετική καταγγελία εναντίον των Εναγομένων την 1.3.2012 στην Αστυνομία. Στις 2.8.2010 σε συνεδρία που έγινε και στην οποία έλαβαν μέρος εκπρόσωποι της Υπηρεσίας Μεταλλείων, της Ενάγουσας και των Εναγομένων αποφασίστηκε όπως μέχρι τις 4.8.2010 η Εναγόμενη 2 απομακρύνει τα αποθέματα υλικών που εμποδίζουν την κατασκευή του δρόμου. Είναι ο ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι αυτό δεν έγινε και με επιστολή ημερομηνίας 10.2.2012 ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Μεταλλείων ζήτησε εκ νέου την απομάκρυνση τους. Με επιστολή ημερομηνίας 30.3.2012 ο Έπαρχος Πάφου ενημέρωσε την Υπηρεσία Μεταλλείων ότι τα υλικά δεν έχουν μετακινηθεί και στις 13.7.2012 ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Μεταλλείων με επιστολή του προς τους δικηγόρους των Εναγόντων αναφέρει ότι «μέχρι σήμερα οι εν λόγω εταιρείες δεν έχουν απομακρύνει τα προαναφερθέντα από το προνόμιο με αποτέλεσμα να παρεμποδίζονται οι εργασίες λατόμευσης σ΄ αυτό». Μετά την επιστολή αυτή η Ενάγουσα καταχώρησε την παρούσα αγωγή και αίτηση με την οποία ζητά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Ένα εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί δεν απευθύνθηκε η Ενάγουσας νωρίτερα στο Δικαστήριο αλλά διαμαρτυρόταν μόνο στην Υπηρεσία Μεταλλείων. Στην ένορκη δήλωση του Κυριάκου Αντωνίου δίδεται εξήγηση αυτής της καθυστέρησης και δικαιολογείται κατά την κρίση μου η συμπεριφορά της Ενάγουσας. Εφ΄ όσον η Ενάγουσα προχωρούσε σε λατόμευση άλλου μέρους των τεμαχίων και στα πλαίσια φιλικής διευθέτησης έδωσε χρόνο στους Εναγόμενους να μετακινήσουν τα μηχανήματα και τα υλικά τους χωρίς όμως να σταματήσει τις προσπάθειες της για απομάκρυνση τους. Τώρα όμως, όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση, είναι ανάγκη οι εργασίες του λατομείου να αρχίσουν στο συγκεκριμένο σημείο και εφ΄ όσον οι Εναγόμενοι δεν έχουν συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις τους και με όλες τις προειδοποιήσεις η Ενάγουσα καταχώρησε την παρούσα αίτηση. Οι Εναγόμενοι δέχονται ότι τον Ιούνιο του 2009 παραχωρήθηκε το προνόμιο στην Ενάγουσα στα αναφερόμενα τεμάχια. Δέχονται επίσης ότι τα συγκεκριμένα τεμάχια τα χρησιμοποιούσε στο παρελθόν και για δεκαέξι χρόνια ως αποθηκευτικούς χώρους της Εναγόμενης 1 και τα πλείστα αντικείμενα, σωροί από υλικά και παλιά μηχανήματα είχαν από τότε τοποθετηθεί από την Εναγόμενη
  2. Είναι επίσης παραδεκτό από τους Εναγόμενους ότι το τμήμα του υφιστάμενου δρόμου θα λατομευτεί από την Ενάγουσα ως μέρος του προνομίου λατομείου που της παραχωρήθηκε και είναι παραδεκτό επίσης ότι έγιναν διάφορες συσκέψεις για επίλυση του θέματος. Ισχυρίζονται όμως οι Εναγόμενοι ότι σύμφωνα με τα πρακτικά της σύσκεψης ημερομηνίας 2.8.2010 τα υλικά θα πρέπει να μετακινηθούν από τις Εναγόμενες 1 και 2 «πριν την εξάντληση των αποθεμάτων της βόρειας περιοχής του προνομίου λατομείου» και τα αποθέματα της βόρειας περιοχής του λατομείου όχι μόνο δεν έχουν εξαντληθεί μέχρι σήμερα αλλά σύμφωνα με αντικειμενικές εκτιμήσεις είναι επαρκή να καλύψουν τις ανάγκες λατόμευσης για τουλάχιστον τρία-τέσσερα χρόνια. Οι Εναγόμενοι δεν αμφισβητούν όπως φαίνεται από τα πιο πάνω το προνόμιο της Ενάγουσας αλλά ούτε και τη δική τους υποχρέωση να μετακινήσουν τα υλικά. Ισχυρίζονται όμως ότι εφ΄ όσον τα αποθέματα στην βόρεια περιοχή δεν έχουν εξαντληθεί είναι πρόωρη η απαίτηση της Ενάγουσας σύμφωνα με τα πρακτικά της σύσκεψης ημερομηνίας 2.8.
  3. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι τα αποθέματα της βόρειας περιοχής είναι επαρκή για τα επόμενα τρία-τέσσερα χρόνια και σ΄ αυτό τον ισχυρισμό στηρίζουν ουσιαστικά την ένσταση τους για να απομακρύνουν τα υλικά από τα τεμάχια που κατέχει η Ενάγουσα. Παραλείπουν όμως να παρουσιάσουν συγκεκριμένα στοιχεία των αποθεμάτων αφήνοντας τον ισχυρισμό αυτό μετέωρο και αγνοούν την επιστολή ημερομηνίας 10.2.2012 εκ μέρους του προϊσταμένου της Υπηρεσίας Μεταλλείων με την οποία τους ζητούσαν να απομακρύνουν τα υλικά μέχρι τις 23.2.
  4. Περαιτέρω όμως δεν έχουν αναφέρει το λόγο για τον οποίο δεν απομακρύνουν τα υλικά και ποια ζημιά θα υποστούν εάν τα απομακρύνουν ενωρίτερα. Ούτως ή άλλως η υποχρέωση τους είναι δεδομένη αφού αναγνωρίζουν ότι στα τεμάχια έχει δικαίωμα η Ενάγουσα. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι στοιχειοθετούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου
  5. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος και αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι ικανοποιητικό μέτρο. Η έννοια της δικαιοσύνης όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση M & CH. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. Timperland Co of USA
(1977)1 C.L.R. 1791 δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Στα γεγονότα της υπόθεσης η μη έκδοση του διατάγματος θα έχει για τους Ενάγοντες αλυσιδωτές επιπτώσεις αφού υπάρχει πιθανότητα αφαίρεσης ή ανάκλησης του προνομίου και κατάσχεση ολόκληρου ή μέρους του ποσού της εγγυητικής που παραχώρησαν και κατά την κρίση μου η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο δεν θα είναι ικανοποιητικό μέτρο. Ο Σωτήρης Κούνουνας ισχυρίζεται στην ένορκη του δήλωση ότι θα προκληθεί μεγάλη και ανυπολόγιστη ζημιά στους Εναγόμενους εάν εκδοθεί το διάταγμα παραλείποντας όμως να συγκεκριμενοποιήσει τη ζημιά αυτή. Τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου επιτρέπουν στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προς όφελος των Αιτητών αφού οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν αμφισβητούν την ουσία των γεγονότων αλλά μεταθέτουν ατεκμηρίωτα ακόμη και για τους σκοπούς αυτής της διαδικασίας την υποχρέωση τους για μετακίνηση των υλικών σε μεταγενέστερο χρόνο. Για όλους τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω κρίνω ότι και στο ισοζύγιο της ευχέρειας είναι δίκαιο και εύλογο όπως εκδοθούν τα ζητούμενα διατάγματα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 και Κυρίλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528). Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα όπως οι παράγραφοι Α και Β της αίτησης και οι Καθ΄ ων η Αίτηση θα πρέπει να συμμορφωθούν εντός 30 ημερών από της επίδοσης του διατάγματος. Η Αιτήτρια να υπογράψει εγγύηση €50.000 για τυχόν ζημιές και το διάταγμα γίνεται απόλυτο. Τα έξοδα θα ακολουθήσουν την πορεία της αίτησης και επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση τα οποία θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.