Αγγελικής Ευθυβούλου Άρκου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής : 2255/06, 11/5/2012

Αγγελικής Ευθυβούλου Άρκου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής : 2255/06, 11/5/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2012:A71 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 2255/06 Μεταξύ :- Αγγελικής Ευθυβούλου Άρκου Ενάγουσα και

1. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας
2. Μιχάλη Κλεάνθους ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Ευθυβούλου Άρκου
3. Γρηγορίας Μιχαήλ Κλεάνθους ως διαχειρίστρια της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Ευθυβούλου Άρκου
4. Ανδρέα Μιχαήλ Κλεάνθους ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Ευθυβούλου Άρκου
5. Δημήτρη Μιχαήλ Κλεάνθους ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Ευθυβούλου Άρκου Εναγόμενοι Ημερομηνία :- Παρασκευή 11η Μαΐου 2012 Για την Ενάγουσα :- κος. Μιχάλης Βασιλειάδης Ενάγουσα παρούσα (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / κα. Κλ. Νικολάου ) Για τον Εναγόμενο 1 :- κος. Αντώνης Μελάς (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / κος. Στ. Ερωτοκρίτου ) Για τους Εναγόμενους 2, 3 και 4:- κος. Επαμεινώνδας Κορακίδης (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / .......... ) Τελική Απόφαση ΕΙΣΑΓΩΓΗ
6. Το 1962 περιήλθε στη κατοχή της ενάγουσας ένα χωρομετρικό σχέδιο (τεκμήριο 1[1]). Αυτό το γεγονός ήταν η αρχή μιας οδυσσειακής πορείας, αποτυχημένης μέχρι και σήμερα, διεκδίκησης από την ενάγουσα του αυξημένου εμβαδού του τεμαχίου της. Όπως αυτό, σύμφωνα με την ίδια, αποτυπωνόταν επί αυτού του σχεδίου. Ένα στάδιο αυτής της πορείας, μισό αιώνα μετά και από την έκδοση του συγκεκριμένου σχεδίου, αποτελεί και η σημερινή απόφαση.
7. Η ενάγουσα, όταν κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, δήλωσε την ηλικία της ως 82 ½ ετών. Παρά την ηλικία της όμως η πνευματική της διαύγεια ήταν έκδηλα εντυπωσιακή. Η προφορική της κατάθεση περιείχε λεπτομέρειες οι οποίες παρέπεμπαν με επαρκή ακρίβεια στο παρελθόν. Παρά και το επίπεδο μόρφωσης της[2], η ευφυΐα της ενάγουσας, αναδεικνυόταν σταθερά από τις αναφορές της σε διάφορα γεγονότα. Οι οποίες αποκάλυπταν εντυπωσιακή ορθότητα της αντίληψης της επί των περισσοτέρων σημείων. Ακόμη και σε σχέση με την ύπαρξη αριθμητικών δεδομένων, αναφορικά με τα οποία στη συνέχεια παρουσιάστηκε μαρτυρία ειδικών τόσο από την ίδια όσο και τον εναγόμενο
9. Βεβαίως τα όσα η ίδια η ενάγουσα θεωρούσε όχι απλώς ως σχετικά αλλά και καθοριστικά σε σχέση με την έκβαση της αγωγής της, δεν ανταποκρίνονται σε κάθε περίπτωση με τα επίδικα θέματα τα οποία καλείται το Δικαστήριο να εξετάσει ή τη διαφορά μεταξύ των διαδίκων την οποία καλείται να επιλύσει. Ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη τη διαχρονική διαμόρφωση των σχετικών δεδομένων σε αυτή την αγωγή. ΤΑ ΕΠΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
10. Όπως και σε κάθε περίπτωση εκδίκασης μιας αγωγής, τα επίδικα θέματα καθορίζονται από τα δικόγραφα των διαδίκων. Ανεξάρτητα και από την έκταση είτε της μαρτυρίας είτε της αντεξέτασης του οποιουδήποτε μάρτυρα, η ουσία της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, όπως αυτή καθορίζεται από τα δικόγραφα, δεν είναι δικονομικά δυνατό ή ορθό να επεκταθεί εξαιτίας αυτών των παραγόντων. Αναμφίβολα το Δικαστήριο διατηρεί υπόψη του τόσο τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε, η οποία έχει μελετηθεί ενδελεχώς, όσο και τη δοκιμασία την οποία αυτή υπέστη, ως προς τον έλεγχο είτε της αξιοπιστίας είτε της βασιμότητας της δια μέσω της αντεξέτασης των μαρτύρων. Παράλληλα όμως αυτό το οποίο διατηρείται σταθερά υπόψη είναι το βασικό ερώτημα το οποίο προκύπτει σε αυτή την αγωγή. Δηλαδή, η πραγματική έκταση του επίδικου τεμαχίου της ενάγουσας και κατ΄ επέκταση το ερώτημα κατά πόσο υπάρχει επέμβαση είτε από την ενάγουσα είτε από τους εναγομένους 2, 3 και 4 σε ένα από τα δύο τεμάχια όπως αυτά δημιουργήθηκαν στο παρελθόν από τον διαχωρισμό ενός μεγαλύτερου προς αυτά τεμαχίου.
11. Αξίζει να σημειωθεί επί του θέματος των δικογράφων ότι η ενάγουσα δεν έχει τοποθετηθεί με την καταχώρηση απάντησης στην έκθεση υπεράσπισης του εναγομένου 1 αναφορικά με τα όσα ο ίδιος εγείρει ως προς την υιοθέτηση νέων χωρομετρικών σχεδίων. Η έκθεση υπεράσπισης του εναγομένου 1 ήταν το τελευταίο δικόγραφο το οποίο καταχωρήθηκε. Προηγουμένως οι εναγόμενοι 2, 3 και 4 με τη καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης τους, ήγειραν ευθύς εξ αρχής το θέμα αυτό υπό μορφή προδικαστικής ένστασης (παράγραφος 1 (ζ)). Ενώ η ενάγουσα με την απάντηση της σε αυτή την έκθεση υπεράσπισης και ανταπαίτησης απορρίπτει μεν αυτή τη προδικαστική ένσταση αλλά δεν τοποθετείται σχετικά με οποιοδήποτε περαιτέρω τρόπο επί του θέματος της υιοθέτησης νέων σχεδίων.
12. Βεβαίως αξίζει να σημειωθεί το εξής αναφορικά με την έγερση της προδικαστικής ένστασης των εναγομένων 2, 3 και
13. Παρά και την αναφορά σε υιοθέτηση νέων σχεδίων εντούτοις οι ίδιοι οι εναγόμενοι 2, 3 και 4 δεν διεκδικούν παράλληλα με το δικόγραφο τους και εφαρμογή αυτών των νέων σχεδίων. Αντιθέτως αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι μία έμφυτη αοριστία στη διατύπωση της ίδιας της ανταπαίτησης τους. Καθότι ενώ αξιώνεται η έκδοση διατάγματος άρσης επέμβασης και δήλωση του Δικαστηρίου ως προς το ότι «λωρίδα γης» ανήκει στην αποβιώσασα αδελφή της ενάγουσας, εντούτοις ο ίδιος ο καθορισμός αυτής της λωρίδας γης, εντός της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης, είναι αόριστος σε τέτοιο βαθμό έτσι ώστε να κρίνεται ανύπαρκτος από το Δικαστήριο. Η λωρίδα αυτή δεν καθορίζεται με οποιοδήποτε τρόπο εντός του δικογράφου των εναγομένων 2, 3 και
14. Η ίδια η αναφορά στη παράγραφο 7 της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης των εναγομένων 2, 3 και 4 (σε σχέση με την αναφορά της ενάγουσας στην έκθεση απαίτησης της στη παράγραφο 20, αναφορικά με την κατ΄ ισχυρισμό τοποθέτηση σιδερένιων σημαδιών από τους εναγόμενους) ως προς το ότι αυτά αποτελούν «σιδερένια ορόσημα» τα οποία «.τοποθετήθησαν υπό του Επαρχ. Κτηματολογίου Πάφου μέσα στα πλαίσια οριοθέτησης του κτήματος της αποβιωσάσης Μαρίας Άρκου τέως εκ Πάφου.» δεν μπορεί παρά επίσης να κριθεί αόριστη τόσο χρονικά[3] όσο και γενικότερα.
15. Έχει ιδιαίτερη σημασία για την έκβαση αυτής της αγωγής η υιοθέτηση νέων σχεδίων στη περιοχή στην οποία βρίσκονται αμφότερα τα επίδικα τεμάχια. Όπως αναφέρει σχετικά ο εναγόμενος 1, στη παράγραφο 1 (α) της έκθεσης υπεράσπισης του, υπό μορφή προδικαστικής ένστασης, με την αγωγή της η ενάγουσα ουσιαστικά «.επιζητά την ακύρωση και/ή τροποποίηση της απόφασης του Διευθυντού Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, που λήφθηκε κατά ή περί τις 15/6/2005, στα πλαίσια του φακέλου Α163/01 και με την οποία, με βάση το άρθρο 50Α του Κεφ. 224, είχαν υιοθετηθεί νέα σχέδια σε αντικατάσταση των τότε εν χρήσει σχεδίων που αφορούσαν την ακίνητη ιδιοκτησία στα Κυβερνητικά Χωρομετρικά Σχέδια LI/10, 11 και 19 συμπεριλαμβανομένης και της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας». ΤΟ ΑΡΘΡΟ 50Α ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ
16. Σύμφωνα με το άρθρο 50 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου (Κεφ. 224 όπως αυτό τροποποιήθηκε και ο οποίος στο εξής θα καλείται ο «σχετικός Νόμος») η «.έκταση γης που καλύπτεται από εγγραφή τίτλου επί ακίνητης ιδιοκτησίας είναι η έκταση του τεμαχίου με το οποίο δύναται να συσχετιστεί η εγγραφή πάνω σε οποιοδήποτε Κυβερνητικό χωρομετρικό σχέδιο ή πάνω σε οποιοδήποτε άλλο σχέδιο που καταρτίστηκε πάνω σε κλίμακα από το Διευθυντή.».
17. Ενώ σύμφωνα με το άρθρο 50Α του σχετικού Νόμου ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (στο εξής θα αναφέρεται ως ο «Διευθυντής») «.δύναται να διατάξει την υιοθέτηση νέων σχεδίων για οποιαδήποτε πόλη, χωριό ή ενορία, ή για οποιοδήποτε τμήμα πόλης, χωριού ή ενορίας που καθορίζεται από αυτόν, σε αντικατάσταση των σχεδίων που είναι σε χρήση.». 10.Σε περίπτωση όπου διαταχθεί η υιοθέτηση νέων σχεδίων, ο Διευθυντής «.εφοδιάζει τον πρόεδρο της οικείας κοινότητας με αντίτυπο καθενός από τα υφιστάμενα σε χρήση σχέδια και με αντίτυπο του νέου σχεδίου που θα υιοθετηθεί σε αντικατάσταση αυτού και με κατάλογο που δείχνει τον αριθμό και εμβαδό κάθε τεμαχίου ακίνητης ιδιοκτησίας επί του πρώτου αντίτυπου και τον αντίστοιχο αριθμό και εμβαδό τεμαχίου επί του δεύτερου.». 11.Ακολούθως, ο Διευθυντής «.δημοσιεύει στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και σε δύο τουλάχιστο ημερήσιες εφημερίδες οι οποίες κυκλοφορούν εντός της περιοχής ως προς την οποία σκοπεύεται η υιοθέτηση νέων σχεδίων και τοιχοκολλά σε περίοπτα μέρη εντός της περιοχής αυτής γνωστοποίηση που πληροφορεί το κοινό για τη σκοπούμενη υιοθέτηση νέων σχεδίων, η οποία καθορίζει την περιοχή ως προς την οποία σκοπεύεται η υιοθέτηση των νέων σχεδίων και η οποία αναφέρει ότι και τα δύο προαναφερόμενα σχέδια και ο προαναφερόμενος κατάλογος κατατέθηκαν στον Πρόεδρο της οικείας κοινότητας και καλεί κάθε κύριο ακίνητης ιδιοκτησίας που βρίσκεται εντός της προαναφερόμενης περιοχής όπως εντός εξήντα ημερών από την τελευταία δημοσίευση της γνωστοποίησης δείξει λόγο για την μη υιοθέτηση του νέου σχεδίου αναφορικά με την ακίνητη ιδιοκτησία αυτού∙.». 12.Σε περίπτωση κατά την οποία υποβάλλεται ένσταση ο Διευθυντής την μελετά και κοινοποιεί την απόφαση του σχετικά με αυτή με ειδοποίηση η οποία επιδίδεται στο πρόσωπο που υποβάλλει την ένσταση και σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο τα έννομα συμφέροντα του οποίου δυνατό να επηρεάζονται από την ένσταση ή από την απόφαση σχετικά με την ένσταση. 13.Μετά την παρέλευση της προθεσμίας που προβλέπεται από το άρθρο 50Α ή ανάλογα με την περίπτωση της προθεσμίας που προβλέπεται από το άρθρο 80, ο Διευθυντής προχωρεί στην υιοθέτηση των νέων σχεδίων (ακόμη και σε περίπτωση όπου αυτά ενδεχομένως να έχουν τροποποιηθεί μετά από υποβολή ένστασης ή ανάλογα με την περίπτωση με διάταγμα του Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 80) και ως αποτέλεσμα «.όταν οποιαδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία στην οικεία περιοχή είναι ήδη εγγεγραμμένη στο κτηματικό μητρώο ο Διευθυντής δύναται να συσχετίσει την εγγραφή αυτής με το νέο σχέδιο, με τροποποίηση ή διόρθωση του κτηματικού μητρώου και κάθε άλλου κτηματολογικού βιβλίου ή αρχείου και του πιστοποιητικού εγγραφής της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας.». 14.Έχω παραθέσει σε λεπτομέρεια το περιεχόμενο του άρθρου 50Α με σκοπό την εύκολη αναφορά σε αυτό όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο προς αιτιολόγηση αυτής της απόφασης. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 50Α ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ 15.Αναφορικά με την εφαρμογή του άρθρου 50Α του σχετικού Νόμου, στη περίπτωση αυτής της αγωγής, αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την Ατομική Διοικητική Πράξη 374/2005 στις 5/4/2005 γνωστοποιήθηκε η υιοθέτηση νέων σχεδίων σε αντικατάσταση των εν χρήσει σχεδίων που αφορούν ακίνητη ιδιοκτησία στα κυβερνητικά χωρομετρικά σχέδια LI/ 10, 11 και 19 (στην κλίμακα 1:5.000) τα οποία αφορούσαν τοποθεσίες στη περιοχή της ενορίας Αγίου Θεοδώρου του Δήμου Πάφου (βλ. σχετικά το Παράρτημα Τρίτο της Επίσημης Εφημερίδας της Δημοκρατίας Αρ. 3980 της 15ης Απριλίου 2005). 16.Μεταξύ των τεμαχίων τα οποία συγκαταλέγονται σε αυτή τη γνωστοποίηση ήταν και το τεμάχιο της ενάγουσας με αριθμό 476 (όπως ήταν τότε). Σύμφωνα με τη γνωστοποίηση αυτή οποιοδήποτε πρόσωπο είχε έννομο συμφέρον στη συγκεκριμένη ακίνητη ιδιοκτησία είχε δικαίωμα, εάν θεωρούσε ότι επηρεάζονταν τα συμφέροντα του, όπως εντός 60 ημερών από την ημερομηνία δημοσίευσης της γνωστοποίησης υποβάλει ένσταση στο Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, εκθέτοντας τους λόγους για τους οποίους αντιτίθεται στην υιοθέτηση των νέων σχεδίων. 17.Η ενάγουσα δεν έχει καν ισχυριστεί ότι υπέβαλε ένσταση σε αυτή τη γνωστοποίηση. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από τους ισχυρισμούς της ιδίας, δεν υποβλήθηκε ένσταση. Συγκεκριμένα, όταν ερωτήθηκε κατά τη κύρια εξέταση της, σε σχέση με τον «ισχυρισμό» ότι υιοθετήθηκαν νέα σχέδια το 2005, απάντησε ότι δεν τα δέχτηκε, όταν όμως αμέσως μετά ερωτήθηκε σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι έπρεπε να κάνει ένσταση, απάντησε ότι «αφού» δεν ειδοποιήθηκε. 18.Βεβαίως δεν αποκλείεται η ενάγουσα να μην είχε ειδοποιηθεί με τον τρόπο τον οποίο ενδεχομένως η ίδια θα ανέμενε όντως να ειδοποιηθεί. Εντούτοις, πραγματικά δεν είναι δυνατό με τον αόριστο αλλά παράλληλα και ελάχιστο τρόπο με τον οποίο προβλήθηκε η θέση αυτή[4], ενδεχομένως ως θέμα προς εξέταση από το Δικαστήριο, όντως το Δικαστήριο να εξετάσει τις συνέπειες και σημασία της πιθανότητας η ενάγουσα να μην είχε λάβει γνώση της συγκεκριμένης γνωστοποίησης. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω δεν αποκλείεται όντως η ενάγουσα να μην έλαβε γνώση της γνωστοποίησης υιοθέτησης νέων σχεδίων. Ούτε και το Δικαστήριο απορρίπτει αυτό τον ισχυρισμό της ενάγουσας ως αναξιόπιστο. Όμως το κατά πόσο αυτό το θέμα και η οποιαδήποτε νομική του σημασία θα μπορούσε να εξεταστεί από το Δικαστήριο σε αυτή την αγωγή παραμένει ένα ερώτημα σε επίπεδο εντελώς θεωρητικό. 19.Ανεξάρτητα όμως και από αυτή τη κατάληξη του Δικαστηρίου, δηλαδή ως προς τη δυνατότητα της πιθανής εξέτασης αυτού του ζητήματος, οφείλω πραγματικά να παρατηρήσω ότι η γενική και όχι ατομική μέθοδος γνωστοποίησης, η οποία προνοείται από το άρθρο 50Α, αναμφίβολα αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ένας ιδιοκτήτης να μην λάβει γνώση μίας απόφασης η οποία δεν αποκλείεται στη πορεία να επηρεάσει αμετάκλητα, βάσει της συγκεκριμένης νομοθεσίας, και τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα. Θεωρώ ότι η ατομική γνωστοποίηση, με πλήρεις και εξατομικευμένες λεπτομέρειες, όπου θα υπάρχει επηρεασμός του υπολογισμού της έκτασης ενός τεμαχίου, θα ήταν πιο ορθή και δίκαια αλλά αυτό είναι θέμα το οποίο αφορά τον νομοθέτη και όχι το ίδιο το Δικαστήριο. 20.Παράλληλα όμως η αναφορά σε ούτω καλούμενο «ισχυρισμό» ότι υιοθετήθηκαν νέα σχέδια, υπό μορφή ερώτησης προς την ενάγουσα κατά τη κύρια εξέταση της, αποτελεί εμφανή παραγνώριση της πραγματικότητας από τον ίδιο τον ευπαίδευτο δικηγόρο της ενάγουσας ο οποίος, διατηρώντας υπόψη και το περιεχόμενο των δικογράφων των αντιδίκων της ενάγουσας, εύκολα πλέον, και μάλιστα προ της έναρξης της ακρόασης της αγωγής, θα μπορούσε να είχε ελέγξει κατά πόσο η σχετική γνωστοποίηση είχε δημοσιευτεί και τις επακόλουθες συνέπειες της. 21.Δηλαδή, δεν είναι δυνατό παράλληλα να γίνει δεκτό ότι ακόμη και αναδρομικά η ενάγουσα θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από ένα πέπλο άγνοιας. Δεκτή από το Δικαστήριο όχι μόνο η ύπαρξη του ενδεχομένου να μην είχε λάβει γνώση προηγουμένως η ενάγουσα αλλά και η αξιοπιστία του ισχυρισμού της ότι όντως δεν έλαβε γνώση. Δεν μπορεί όμως να γίνει δεκτή και η προσποίηση ουσιαστικά ότι μεταγενέστερα εξακολουθούσε να τελεί υπό άγνοια αναφορικά με ένα δεδομένο το οποίο αναφερόταν στα δικόγραφα των εναγομένων και εύκολα θα μπορούσε να ελεγχθεί μετά από σχετική έρευνα στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου. 22.Δηλαδή, αυτό το οποίο παρατηρείται από το Δικαστήριο, είναι το εξής. Δεν μπορεί πραγματικά η ενάγουσα απλώς να αποδέχεται το σχέδιο του 1962 (τεκμήριο 1) ως το μόνο έγγραφο με πηγή το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου το οποίο έγκυρα να αντικατοπτρίζει τη πραγματικότητα ενώ οτιδήποτε άλλο με την ίδια πηγή να παραμένει στο επίπεδο του απλού ισχυρισμού. 23.Επαναλαμβάνω και πάλι όμως ότι, ο νομοθέτης θα μπορούσε να είχε προβλέψει για ένα ορθότερο και πιο δίκαιο τρόπο με τον οποίο ο κάθε πιθανώς επηρεαζόμενος ιδιοκτήτης ακίνητης ιδιοκτησίας σε περιοχή όπου αποφασίζεται η υιοθέτηση νέων σχεδίων, να λάμβανε γνώση αυτής της απόφασης του Διευθυντή. 24.Επιπλέον, σύμφωνα με τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε (Μ. Υ. 1 και 2) το μοναδικό άτομο το οποίο υπέβαλε ένσταση ήταν ο ιδιοκτήτης του τεμαχίου 880 το οποίο γειτονεύει με τα επίδικα τεμάχια. Εντούτοις όπως επεξήγησε ο Μ. Υ. 2 η ένσταση αυτή δεν επηρέαζε τα επίδικα τεμάχια. Καθότι η ένσταση είχε σχέση με τη πρόσβαση προς το τεμάχιο αυτό και επιπλέον ο ιδιοκτήτης του τεμαχίου 880 συγκατατέθηκε στην αποδέσμευση του τεμαχίου 873 (δηλαδή το ένα από τα δύο τεμάχια της αποβιωσάσης αδελφής της ενάγουσας, το οποίο γειτονεύει με το τεμάχιο 880) παρά δηλαδή και την ύπαρξη της ένστασης του. Πρόσθεσε με την αμέσως επόμενη απάντηση του ο μάρτυρας αυτός ότι για το Κτηματολόγιο πλέον ισχύουν τα νέα σχέδια επί κλίμακας 1:2.
18. 25.Αξίζει να σημειωθεί επί αυτού του σημείου ότι ο Μ. Ε. 3 επισύναψε ως μέρος του τεκμηρίου 9 φωτοαντίγραφο (με ερυθρά Γ) του πιστοποιητικού εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας της ενάγουσας το οποίο σαφώς βασίζεται στα νέα σχέδια τα οποία υιοθετήθηκαν. Ενώ αξίζει να υπενθυμίσω ότι σαφώς κατά την κύρια εξέταση του ο Μ. Υ. 1 απαντούσε ερωτήσεις σε σχέση με τα νέα στοιχεία των επίδικων ακινήτων, όπως αυτά προέκυψαν με την υιοθέτηση των νέων σχεδίων. Δηλαδή, η υιοθέτηση των νέων σχεδίων ήταν κάτι το δεδομένο σε σχέση με τη μαρτυρία τόσο του Μ. Υ. 1 όσο και του Μ. Υ. 2, αλλά ακόμη και του Μ. Ε.
19. 26.Υπενθυμίζω ότι ο Μ. Υ. 2, Χριστάκης Χαραλαμπίδης, σαφώς ανέφερε ότι σε σχέση με τα επίδικα τεμάχια έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία υιοθέτησης νέων σχεδίων διευκρινίζοντας ότι δεν έχει υποβληθεί ένσταση, εκτός από το τεμάχιο 880 η οποία έχει απορριφθεί. Ολοκλήρωσε την αναφορά του με δήλωση ότι καμία άλλη ένσταση δεν υπήρχε και ότι τα σύνορα έχουν πλέον υιοθετηθεί. Πραγματικά όπως και να ιδωθεί η μαρτυρία των Μ. Υ. 1 και 2 δεν αναδεικνύεται ως βάσιμη η οποιαδήποτε θέση, στο βαθμό στον οποίο αυτή όντως προωθήθηκε, ότι δεν υιοθετήθηκαν νέα σχέδια για τα επίδικα τεμάχια. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ 27.Η μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε προς υποστήριξη της αξίωσης της ενάγουσας, πέραν από την προφορική κατάθεση της ιδίας (Μ. Ε. 1), ήταν αυτή του Σοφοκλή Σοφοκλέους, τεχνικού στο Δήμο Πάφου (Μ. Ε. 2), του Γιάννου Ιακωβίδη, τοπογράφου μηχανικού (Μ. Ε. 3) και του Ανδρέα Γεωργίου, συνταξιούχου και πρώην υπαλλήλου στο Κτηματολόγιο (Μ. Ε. 4). Προς υποστήριξη της υπεράσπισης του ο εναγόμενος 1 παρουσίασε τη μαρτυρία των Ανδρέα Ιωσήφ, υπαλλήλου του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου (Μ. Υ. 1) και του Χριστάκη Χαραλαμπίδη, επίσης υπαλλήλου του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου (Μ. Υ. 2) αλλά με διαφορετικά καθήκοντα από αυτά του Μ. Υ.
20. Οι εναγόμενοι 2, 3 και 4 παρουσίασαν ως μάρτυρες υπεράσπισης, την Άντρη Λαζάρου, υπεύθυνη του πολιτικού τμήματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (Μ. Υ. 3) και τον Γεώργιο Φάνη, σύζυγο της εναγομένης 3 (Μ. Υ. 4). 28.Κατ΄ αρχάς, απορρίπτεται ως αβάσιμη η θέση ότι η μαρτυρία του Μ. Υ. 4 δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο καθότι αυτός βρισκόταν εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. Αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να προσμετρήσει στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας του μάρτυρα αυτού, στο βαθμό στον οποίο βεβαίως η μαρτυρία του θα κρινόταν καν ως σχετική, ή καθοριστική με οποιοδήποτε τρόπο, αναφορικά με τα επίδικα θέματα όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί, έχοντας δηλαδή ως βάση το περιεχόμενο της υπόλοιπης μαρτυρίας της οποίας ο μάρτυρας αυτός έλαβε γνώση κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της. Δηλαδή αυτό το οποίο θα μπορούσε να απαιτηθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα ήταν συσχετισμός της δικής του μαρτυρίας με την υπόλοιπη, εάν αυτό κρινόταν αναγκαίο. Κάτι το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν κρίνεται αναγκαίο. 29.Ως προς την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, διατηρώντας υπόψη τόσο το περιεχόμενο της προφορικής κατάθεσης του κάθε μάρτυρα όσο και τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας κατέθεσε, σε συνδυασμό και με τον οποιοδήποτε ενδεχόμενο επηρεασμό της αξιοπιστίας του καθενός από την αντεξέταση του, κρίνω ότι όλοι οι μάρτυρες κατέθεσαν με ειλικρίνεια και στο μέτρο στο οποίο ο καθένας αντιλαμβανόταν τη πραγματική πτυχή των επίδικων γεγονότων ή ήταν σε θέση, βάσει της ειδικότητας και πείρας του, στη περίπτωση όπου αυτή υπήρχε, να αναλύσει τη σημασία συγκεκριμένων γεγονότων και να εκφράσει γνώμη αναφορικά με αυτά. 30.Αναφορικά με τους μάρτυρες οι οποίοι προτάθηκαν ως εμπειρογνώμονες ή ειδικοί επί συγκεκριμένων θεμάτων, βάσει εκπαίδευσης ή πείρας ή επαγγέλματος ή σε συνδυασμό και των τριών αυτών στοιχείων (δηλαδή, οι Μ. Ε. 2 έως και 4 και οι Μ. Υ. 1 και 2) αποδέχομαι ως υπαρκτή τόσο την πείρα στη κάθε περίπτωση όσο και την ειδικότητα υπό την οποία ο καθένας από αυτούς τους μάρτυρες κατέθεσε. 31.Αξίζει να σημειωθούν οι ακόλουθες επισημάνσεις του Δικαστηρίου αναφορικά με τη μαρτυρία του Μ. Ε. 3, Γιάννου Ιακωβίδη, και του Μ. Υ. 2, Χριστάκη Χαραλαμπίδη. 31.
21. Παρά και το γεγονός ότι ο ακριβής αριθμητικός καθορισμός είτε σχετικών αποστάσεων είτε του εμβαδού των επίδικων τεμαχίων δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης, θεωρώ ότι θα ήταν ορθότερο να σημειωθούν οι εξής παρατηρήσεις αναφορικά με τη μαρτυρία του Μ. Ε. 3, Γιάννου Ιακωβίδη. 31.1.
22. Αναμφίβολα η μαρτυρία αυτή ήταν ιδιαίτερα υποβοηθητική ως προς τη καλύτερη αντίληψη των διαφορών μεταξύ του σχεδίου του 1962 και μεταγενέστερων σχεδίων του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου (βλ. σχετικά το εύρημα του Δικαστηρίου στην υποπαράγραφο 38.9 αυτής της απόφασης). 31.1.
23. Εντούτοις, δεν είναι δυνατό να παραμείνει απαρατήρητο ότι ο μάρτυρας αυτός είχε μόνο στη διάθεση του τις συντεταγμένες του τεμαχίου της ενάγουσας και όχι αυτού της αποβιωσάσης αδελφής της. Δηλαδή, τις συντεταγμένες του Παγκύπριου Συστήματος Συντεταγμένων. Γεγονός το οποίο περιόριζε την αποτελεσματικότητα της μελέτης του. Όπως ο ίδιος με ειλικρίνεια παραδέχτηκε, κατά την αντεξέταση του, δεν είναι δυνατό να οδηγηθεί κάποιος σε ασφαλή συμπεράσματα χωρίς να προηγηθούν συγκρίσεις των διαστάσεων του διπλανού τεμαχίου προς αυτό της ενάγουσας. Επίσης παραδέχτηκε ότι της ετοιμασίας της μελέτης του δεν προηγήθηκε χωρομετρική εργασία, γεγονός το οποίο περιόριζε και τα ευρήματα στα οποία θα μπορούσε να καταλήξει. Όπως ο ίδιος συμφώνησε, με τη τελευταία του απάντηση κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο των εναγομένων 2, 3 και 4, αν γινόταν χωρομετρική εργασία και του δίδονταν τα στοιχεία (δηλαδή, οι συντεταγμένες) για τα τεμάχια 475 και 474 η μελέτη του θα ήταν πιο εμπεριστατωμένη. 31.1.
24. Τονίζω και πάλι όμως την αποτελεσματικότητα της μαρτυρίας αυτού του μάρτυρα ως προς την ανάδειξη της εμφανής διαφοράς μεταξύ των διαστάσεων του τεμαχίου της ενάγουσας, όπως αυτό αποτυπώνεται επί του σχεδίου του 1962 (τεκμήριο 1), με μεταγενέστερα σχέδια του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου, όπως, παραδείγματος χάριν, το σχέδιο με ερυθρά 24 το οποίο αποτελεί μέρος του τεκμηρίου 9, το οποίο ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε. 31.
25. Αναφορικά με το Μ. Υ. 2, Χριστάκη Χαραλαμπίδη, αξίζει να σημειωθούν τα ακόλουθα στοιχεία. 31.2.
26. Κατ΄ αρχάς τόσο η ιδιότητα του ως υπεύθυνος του τομέα επαναχωρομέτρησης του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου όσο και η επεξήγηση η οποία δόθηκε αναφορικά με τη σημασία της επαναχωρομέτρησης. Δηλαδή, ως στρατηγικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας για την ετοιμασία νέων σχεδίων, χρησιμοποιώντας νέα τεχνολογία και μετρήσεις ακριβείας με σύγχρονα όργανα και τα οποία σχέδια, στη συνέχεια, δημοσιεύονται σύμφωνα με το άρθρο 50Α του σχετικού Νόμου. 31.2.
27. Εξήγησε επίσης σε γενικές γραμμές τη διαδικασία η οποία ακολουθείται, με ιδιαίτερη αναφορά στο αρχικό στάδιο της αποτύπωσης της υφιστάμενης κατάστασης και το επακόλουθο στάδιο της ανάλυσης για την ετοιμασία συνόρων. Στάδιο στο οποίο λαμβάνονται υπόψη και οι οποιεσδήποτε δεσμεύσεις, όπως, παραδείγματος χάριν, συνοριακές διαφορές και παλιοί φάκελοι διαχωρισμού. Εργασία η οποία στη συνέχεια ελέγχεται από το σχεδιαστήριο ενώ στο τέλος, εάν δεν υπάρχουν οποιαδήποτε προβλήματα ή ασάφειες, ο φάκελος αποστέλλεται στον κλάδο διακατοχής για τελικό έλεγχο όλης της εργασίας πριν από τη δημοσίευση των νέων σχεδίων. 31.2.
28. Ξεχωριστής σημασίας από τη μαρτυρία αυτού του μάρτυρα είναι και η επεξήγηση του ότι, σε περίπτωση όπου οι αποστάσεις ενός φακέλου παρουσιάζουν μικρή διαφορά σε σχέση με υφιστάμενη κατάσταση, αυτό συνήθως λύνεται με αναλογική μείωση ή αύξηση των αποστάσεων του φακέλου καθότι σήμερα γίνονται μετρήσεις πολύ πιο ψηλής ακριβείας και λαμβάνεται υπόψη η επί τόπου κατάσταση. Στόχος της αναλογικής μείωσης ή αύξησης μίας απόστασης, όπως αναφέρεται σχετικά και στο τεκμήριο 11, το οποίο ο ίδιος κατέθεσε, είναι να μην επιβαρύνεται ή επωφελείται μόνο ένα τεμάχιο. 31.2.
29. Διευκρίνισε επίσης ότι για την ετοιμασία νέων σχεδίων έχει χρησιμοποιηθεί νέα τεχνολογία και ότι το εμβαδόν υπολογίζεται με αυστηρά μαθηματικό τρόπο, δηλαδή τη μέθοδο των συντεταγμένων. Πρόσθεσε ότι στη κλίμακα 1:5.000 ο υπολογισμός γινόταν γραφικά ενώ η μαθηματική μέθοδος σίγουρα είναι πιο ακριβής από τη γραφική. Επεξήγησε τη διαφορά μεταξύ των συγκεκριμένων μεθόδων υπολογισμού με ιδιαίτερη αναφορά στο τεμάχιο της ενάγουσας. 31.2.
30. Διευκρίνισε ότι επί τόπου η κατοχή της έκτασης παρέμεινε η ίδια. Χαρακτηριστικά την περιέγραψε ως η «ορθή» έκταση, διευκρινίζοντας ότι με τα μέσα τα οποία υπήρχαν παλαιότερα δεν υπήρχε δυνατότητα επακριβής χωρομέτρησης, γι΄ αυτό και υπήρχε ο υπολογισμός, σε κλίμακα 1:5.000 των 4.683 τετραγωνικών μέτρων ενώ η σημερινή τεχνολογία αποδίδει 5.320 τετραγωνικά μέτρα. Δηλαδή, το θέμα το οποίο τίθεται, όπως διασαφήνισε, δεν είναι ότι το συγκεκριμένο εμβαδόν είναι λανθασμένο αλλά ότι ο υπολογισμός είναι λανθασμένος. 31.2.
31. Ουσιαστικά, σαφώς επεξήγησε ο μάρτυρας αυτός, πείθοντας το Δικαστήριο ως προς τη λογικότητα και κατ΄ επέκταση βασιμότητα της θέσης του, ότι επί του εδάφους η κατάσταση παραμένει η ίδια (κατεχόταν δηλαδή η «ορθή» έκταση) και ότι απλά ο υπολογισμός αυτής της έκτασης δεν ήταν ορθός. 31.2.
32. Βεβαίως ο μάρτυρας δεν μιλούσε απλά θεωρητικά. Τόνισε κατ΄ επανάληψη ότι λαμβάνονται υπόψη όλες οι χωρομετρικές δεσμεύσεις, όπως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι αποστάσεις του φακέλου διαχωρισμού του 1930 και η χωρομετρική εργασία του 1988 και ότι δηλαδή δεν μεταβάλλονται τα σύνορα για να συμφωνήσουν με το εμβαδόν. 31.2.
33. Επιπλέον, ήταν σαφής η θέση αυτού του μάρτυρα ότι το σχέδιο του 1962 (τεκμήριο 1) αντιστρατεύεται τις αποστάσεις οι οποίες υπάρχουν στο φάκελο του διαχωρισμού του
34. Η δική του εισήγηση επί αυτού του θέματος ήταν ότι, εφόσον το σχέδιο του 1962 προέκυψε από αντιγραφή, τότε θα πρέπει να είχε γίνει λανθασμένη αντιγραφή από το σχέδιο επί κλίμακας εντός του φακέλου διαχωρισμού (δηλαδή, το τεκμήριο 10) επί του εν χρήσει σχεδίου. Δηλαδή, λανθασμένο σχεδίασμα όπως το αποκάλεσε χαρακτηριστικά. 31.2.
35. Εξήγησε ότι συναντιόνται συχνά λανθασμένες αντιγραφές και ότι σε αυτές τις περιπτώσεις ύπαρξης αντιφάσεων αναζητείται η αρχική πληροφορία που αφορά τα συγκεκριμένα τεμάχια στο φάκελο του διαχωρισμού. Διευκρίνισε δε, κατ΄ επανάληψη κατά την αντεξέταση του, ότι την ημέρα της δημοσίευσης των νέων σχεδίων με βάση το άρθρο 50Α του σχετικού Νόμου, με βάση τους ελέγχους που είχαν γίνει και τους οποίους προέβλεπε η όλη σχετική διαδικασία, το σχέδιο της δημοσίευσης συμφωνούσε πλήρως με το φάκελο του διαχωρισμού του
36. 31.2.
37. Ήταν ιδιαίτερα πειστικός ο μάρτυρας αυτός σε σχέση με την επίδικη περίπτωση καθότι όπως, κατ΄ επανάληψη διευκρίνισε, η αυθεντική πληροφορία για τα δύο επίδικα τεμάχια βρίσκεται εντός του φακέλου του διαχωρισμού. Γι΄ αυτό και ο χωρομέτρης Δημήτρης Μαστίχης εντός της χωρομετρικής του εργασίας του 1988 κάνει αναφορά σε αυτό το φάκελο. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΕΠΙΔΙΚΟΥ ΤΕΜΑΧΙΟΥ 32.Αξίζει να παραθέσω πιο κάτω ένα περιληπτικό ιστορικό του επίδικου τεμαχίου, όπως αυτό προκύπτει από τη μαρτυρία στο βαθμό στον οποίο αυτή δεν έχει αμφισβητηθεί από οποιοδήποτε από τους διαδίκους. Τονίζω βεβαίως ότι η ερμηνεία η οποία αποδίδεται σε αυτή τη μαρτυρία από τους διάδικους δεν εξετάζεται σε αυτό το μέρος της απόφασης. Επιπλέον, διευκρινίζω ότι, παρά και την οποιαδήποτε ανάλωση δικαστικού χρόνου αναφορικά με αυτά τα δύο δεδομένα, αυτά παρέμειναν αδιαμφισβήτητα και αναλλοίωτα καθ΄ όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. 33.Τα συγκεκριμένα δύο δεδομένα είναι τα ακόλουθα. 33.
38. Το 1925 σύμφωνα με το φάκελο 1046/25 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου, έγινε διαχωρισμός του αρχικού τεμαχίου 55 σε 6 ξεχωριστά τεμάχια (βλ. σχετικά το τεκμήριο 9, με ερυθρά 27). 33.
39. Το 1930 το τεμάχιο 55/2, βάσει συμφωνίας ημερομηνίας 11/9/1930 μεταξύ του Ευθύβουλου Αντωνιάδη και της Γρηγορούς Πέτρου, διαχωρίστηκε σε δύο ξεχωριστά τεμάχια, σύμφωνα με το φάκελο 1739/30 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου (βλ. σχετικά το τεκμήριο 10). 34.Προκύπτουν και άλλα δεδομένα με βάση τη μαρτυρία τα οποία όμως δεν είναι αποδεκτά από όλους τους διαδίκους. Παραδείγματος χάριν, ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ενάγουσας ουσιαστικά κάλεσε το Δικαστήριο, όπως καταλήξει σε συμπέρασμα ότι δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία υιοθέτησης των νέων σχεδίων, καθότι δεν έχει δοθεί σαφής και σχετική μαρτυρία επί αυτού του θέματος. Η θέση αυτή απορρίπτεται ως αβάσιμη. Διαπιστώνεται ότι όντως έχει δοθεί σαφέστατη μαρτυρία επί του προκειμένου από τους Μ. Υ. 1 και 2 δίχως να αφήνεται οποιοδήποτε περιθώριο αμφιβολίας αναφορικά με αυτό το δεδομένο. 35.Συνεπώς κρίνεται ορθό να προστεθεί στο προαναφερόμενο ιστορικό και προστίθεται ως μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και το βασικό δεδομένο ότι μετά και από τη γνωστοποίηση ημερομηνίας 5/4/2005 υιοθετήθηκαν νέα σχέδια τα οποία επηρεάζουν τον υπολογισμό της έκτασης αμφότερων των επίδικων τεμαχίων. Η ΥΠΑΡΞΗ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΥ 36.Έχει εγερθεί επίσης ως επίδικο θέμα αυτό της ύπαρξης δεδικασμένου. Αναφορικά με αυτό το θέμα διαπιστώνονται τα ακόλουθα. 36.
40. Σε σχέση με την Αίτηση/Έφεση 23/81 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, διατηρώντας υπόψη ότι δεν υπάρχει ταύτιση διαδίκων υπό την έννοια της προσθήκης και του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ως διαδίκου αλλά και του γεγονότος ότι αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο απορρίφθηκε η Αίτηση/Έφεση, δηλαδή για διαδικαστικούς λόγους, όπως αναφέρεται σχετικά και στη συγκεκριμένη απόφαση (βλ. σχετικά τεκμήρια 7 και 13), κρίνω ότι δεν προκύπτει δεδικασμένο από αυτή τη περίπτωση. 36.
41. Αναφορικά με την αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου 1864/86, διατηρώντας υπόψη τη ταύτιση διαδίκων (ανεξάρτητα δηλαδή και από το γεγονός ότι οι εναγόμενοι 2, 3 και 4 είναι διάδοχοι της αδελφής της ενάγουσας η οποία ήταν συνεναγόμενη μαζί με τον Γενικό Εισαγγελέα), το γεγονός ότι τα επίδικα θέματα ήταν ταυτόσημα με αυτά της αγωγής αυτής (βλ. σχετικά τα τεκμήρια 5, 16 και 17) και το γεγονός ότι η αγωγή αποσύρθηκε δίχως οποιαδήποτε επιφύλαξη (βλ. σχετικά το τεκμήριο 18) κρίνω ότι όντως προκύπτει δεδικασμένο από αυτή τη περίπτωση. Διατηρώ υπόψη μου επί αυτού του θέματος και τα όσα αναφέρονται σχετικά στη νομολογία μας (βλ. σχετικά την Γαβριήλ κ. ά. ν. Αγαπίου