Ανδρέα Κονναρή ν. Λίζας Λουκαίδου Θεοφάνους, Αρ. Αγωγής :- 2093/03, 23/5/2012

Ανδρέα Κονναρή ν. Λίζας Λουκαίδου Θεοφάνους, Αρ. Αγωγής :- 2093/03, 23/5/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2012:A75 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 2093/03 Μεταξύ :- Ανδρέα Κονναρή Ενάγων και Λίζας Λουκαίδου Θεοφάνους Εναγομένης Αίτηση ημερομηνίας 27/4/2012 Ημερομηνία :- Τετάρτη 23η Μαΐου 2012 Για τον Ενάγοντα - Αιτητή :- κος. Κυριάκος Θ. Μιχαηλίδης (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / κα. Έλενα Κονναρή ) Για την Εναγόμενη - Καθ΄ ης η Αίτηση :- κα. Αρίστη Κορακίδου (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / .......... ) Ενδιάμεση Απόφαση

1. Αιτείται ο ενάγων την άδεια του Δικαστηρίου για τη διακοπή της αγωγής του. Το θέμα υπό εξέταση θα ήταν πολύ πιο απλό εάν ο ενάγων περιόριζε το αίτημα του απλώς στην εξασφάλιση άδειας του Δικαστηρίου για τη διακοπή της αγωγής του. Το αίτημα του όμως, όπως διαπιστώνεται, δεν είναι τόσο απλό και γενικό.
2. Καθότι, όπως αναφέρεται στη παράγραφο Α της αίτησης, ο ενάγων ρητά αιτείται όπως η άδεια για διακοπή συνοδεύεται από το εξής δικαίωμα. Το δικαίωμα «.να προωθήσει τις αξιώσεις του εναντίον της Εναγομένης στην αγωγή 2303/2001 ή στην περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο δεν εξεταστούν οι αξιώσεις του στα πλαίσια της εν λόγω αγωγής, με δικαίωμα όπως προωθήσει τις απαιτήσεις και αξιώσεις του εναντίον της Εναγομένης με την καταχώρηση νέας αγωγής.». Σαφώς συνδέεται δηλαδή ακόμη και η καταχώρηση νέας αγωγής - άλλης από την αγωγή 2303/01 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου - με τη μη εξέταση προηγουμένως της αξίωσης του ενάγοντα στην αγωγή 2303/
4. Δηλαδή, όπως και να ιδωθεί το αίτημα διακοπής αυτής της αγωγής, αυτό το οποίο σαφώς επιδιώκεται είναι όπως η μεταγενέστερη προώθηση της να διοχετεύεται δια μέσω της αγωγής 2303/
5. Υπό την έννοια δηλαδή όπως τα οποιαδήποτε δικαιώματα προώθησης της αξίωσης του ενάγοντα, τα οποία θα μπορούσε να διατηρήσει μετά από τη διακοπή αυτής της αγωγής, να ασκούνται πρώτα στην αγωγή 2303/01 και στη συνέχεια - σε περίπτωση μη εξέτασης της αξίωσης του στην αγωγή 2303/01 «για οποιοδήποτε λόγο» - τότε να διατηρεί το δικαίωμα καταχώρησης νέας αγωγής. Ανεξάρτητα δηλαδή και από το οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα της αγωγής 2303/
6. Παραδείγματος χάριν, σε σχέση με το λόγο βάσει του οποίου το Δικαστήριο στην αγωγή 2303/01 ενδεχομένως αποφασίσει όπως μην εξετάσει την αξίωση του στην αγωγή 2303/
8. Προβάλει ως βασικό λόγο προς υποστήριξη του αιτήματος του την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη Πολιτική Έφεση 38/2007, ημερομηνίας 6/6/2011 στην οποία, όπως αναφέρει, «.δόθηκαν οδηγίες όπως τα δικαιώματα του Ενάγοντα αποφασιστούν στην αγωγή 2303/2001 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου» (παράγραφοι Α και Β της αίτησης). Όπως αναφέρεται σχετικά στη παράγραφο 38 της γραπτής αγόρευσης προς υποστήριξη της αίτησης, εφόσον το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι είναι καλύτερα να λάβει μέρος στη διαδικασία της αγωγής 2303/01 τότε ο ίδιος «.είναι αναγκασμένος να προβεί στο διάβημα το οποίο προβαίνει».
9. Βεβαίως, όπως διαπιστώνεται από μία απλή ανάγνωση της απόφασης της Πολιτικής Έφεσης 38/2007, τέτοιες σαφείς οδηγίες δεν έχουν δοθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ούτε και καταγράφεται σε οποιοδήποτε σημείο της απόφασης οτιδήποτε δεσμευτικό αναφορικά με τη πορεία αυτής της αγωγής. Πραγματικά, θα ήταν νομικά αδιανόητο το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφάσιζε οτιδήποτε ή να έδιδε οδηγίες σε σχέση με τη πορεία αυτής της αγωγής κατά την εξέταση έφεσης σε σχέση με άλλη αγωγή η οποία δεν ήταν δικονομικά συνδεδεμένη[1] με αυτή την αγωγή και δίχως προηγουμένως να είχε δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους σε αυτή την αγωγή να ακουστούν επί του θέματος.
10. Ανεξάρτητα και από το βαθμό στον οποίο τα γεγονότα των δύο αυτών αγωγών ή ακόμη και τα επίδικα θέματα συνδέονται μεταξύ τους οι δύο αγωγές παραμένουν ξεχωριστές.
11. Ασφαλώς, η απόφαση της Πολιτικής Έφεσης 38/2007, παραμένει γενικά ανοιχτή προς νομολογιακή ερμηνεία. Το Δικαστήριο σε αυτή την απόφαση είναι ιδιαίτερα προσεχτικό έτσι ώστε να αποφευχθεί η έκφραση οποιασδήποτε κρίσης του αναφορικά με την ερμηνεία ή σημασία της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο θέμα το οποίο ενδεχομένως θα μπορούσε να προκύψει προς εξέταση είτε ως προς την ύπαρξη είτε ως προς τη σημασία του κατά ή μετά από την εκδίκαση αυτής της αγωγής ή της ανταπαίτησης η οποία έχει καταχωρηθεί εναντίον αυτής. Παραδείγματος χάριν, υπενθυμίζω σχετικά ότι η ίδια η εναγόμενη εγείρει προδικαστική ένσταση αναφορικά με τη νομιμοποίηση του ενάγοντα να εγείρει αγωγή εναντίον της «.εν όψει της απουσίας των εκ των αρχικών συνεταίρων κ. Λεωνίδα Γεωργίου» ενώ θέτει επίσης προς εξέταση το γεγονός της ξεχωριστής έγερσης αγωγής εναντίον της από τους δύο συνεταίρους (παράγραφος 2.1 της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης).
12. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι, όπως ο ενάγων τονίζει τόσο με την ένορκη δήλωση του όσο και με την αγόρευση προς υποστήριξη της αίτησης, ο λόγος της υποβολής του αιτήματος του για διακοπή της αγωγής του δεν είναι διότι δεν έχει καλή υπόθεση αλλά λόγω της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Μάλιστα όπως αναφέρεται σχετικά στη γραπτή αγόρευση προς υποστήριξη της αίτησης η «.προώθηση της υπό εκδίκαση αγωγής εκ μέρους του Ενάγοντα θα ήταν ότι καλύτερο για τον Ενάγοντα καθότι έχει σχεδόν τελειώσει η μαρτυρία του, η μαρτυρία τόσο του ιδίου όσο και των άλλων μαρτύρων που μαρτύρησαν δεν κλονίστηκε και ως εκ τούτου ενδεχομένως να βρισκόταν σε πολύ πλεονεκτική θέση σε σύγκριση με την προώθηση των αξιώσεων του εκ νέου στα πλαίσια της αγωγής 2303/01» (παράγραφος 17) ενώ όπως διατείνεται «.οι μάρτυρες του . ήταν αξιόπιστοι και . δεν έχει σκοπό να διαφοροποιήσει τη μαρτυρία του.» και ο ίδιος «.θα προτιμούσε να προωθήσει την εκδίκαση της (δηλαδή, της παρούσης αγωγής) . διότι ακριβώς βρίσκεται σε αυτό το προχωρημένο στάδιο» (παράγραφος 25).
13. Συνεπώς, συνάγεται ότι η θέση του ενάγοντα δεν είναι ότι ο λόγος διακοπής έχει οποιαδήποτε σχέση με τη δυνατότητα επιτυχής προώθησης αυτής της αγωγής ή ότι θα υποστεί οποιαδήποτε βλάβη από αυτή τη προώθηση λόγω του τρόπου με τον οποίο η αξίωση του σε αυτή έχει προωθηθεί μέχρι σήμερα ή προβλέπεται να προωθηθεί μελλοντικά. Μοναδικός λόγος ύπαρξης του αιτήματος, όπως αυτός προβάλλεται, είναι η συγκεκριμένη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. 10.Στις 10/5/2012 η εναγόμενη καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην αίτηση με 16 συνολικά λόγους ένστασης ενώ στις 16/5/2012 αμφότεροι οι διάδικοι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους. Το Δικαστήριο έχει εξετάσει ενδελεχώς τόσο το περιεχόμενο της αίτησης όσο και τους λόγους ένστασης αλλά και των γραπτών αγορεύσεων. 11.Κύριο έρεισμα της νομικής βάσης προς υποστήριξη της αίτησης του ενάγοντα είναι η Δ.15 θ. 1 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Σύμφωνα με τη Δ.15 θ. 1, στο προχωρημένο στάδιο εκδίκασης αυτής της αγωγής, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια όπως, υπό όρους ως προς τα έξοδα και ως προς οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαφορετικά όπως θα κριθεί δίκαιο, διατάξει τη διακοπή της αγωγής. Διευκρινίζω ότι η αναφορά σε οποιαδήποτε άλλη αγωγή εντός της Δ.15 θ. 1 (".upon such terms . as to any other action ." ) σαφώς έχει σχέση με τη καταχώρηση νέας αγωγής (βλ. σχετική σημείωση στη σελίδα 593 του "The Annual Practice 1958"). Συνεπώς, σε περίπτωση διακοπής μίας αγωγής στο στάδιο στο οποίο βρίσκεται η αγωγή αυτή, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δύναται να ασκηθεί με παράλληλη επιβολή όρων ως προς αυτή τη διακοπή. 12.Διατηρώντας υπόψη τόσο τη διατύπωση του αιτήματος του ενάγοντα όσο και το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης προς υποστήριξη του, φαντάζει ως αξιοσημείωτο το εξής. Ο ενάγων διασαφηνίζει ότι το αίτημα του είναι συγκεκριμένο και δεν περιορίζεται απλώς σε εξασφάλιση άδειας για διακοπή της αγωγής. Ούτε και θα ικανοποιείτο το αίτημα του με μερική του έγκριση. Δηλαδή, με απλή διακοπή της αγωγής. Συγκεκριμένα, ως προς τη διακοπή της αγωγής του, αυτό το οποίο αιτείται ο ενάγων είναι έγκριση του αιτήματος του όπως αυτό έχει ρητά διατυπωθεί εντός της παραγράφου Α της αίτησης του. 13.Αναφέρεται σχετικά στη παράγραφο 32 της γραπτής αγόρευσης προς υποστήριξη της αίτησης, ότι ο ενάγων «.δεν επιθυμεί να διακόψει τη διαδικασία εάν δεν είναι ξεκάθαρο ότι έχει κάθε δικαίωμα να προωθήσει τις αξιώσεις του στα πλαίσια της αγωγής 2303/01 ή με νέα αγωγή.». Όπως μάλιστα διευκρινίζει, στη παράγραφο 33, «.σε νέα αγωγή εάν καταστεί αναγκαίο». Δηλαδή, διατηρώντας υπόψη και τη διατύπωση της παραγράφου Α της αίτησης (ως προς το ότι δηλαδή «.στην περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο δεν εξεταστούν οι αξιώσεις του στα πλαίσια της εν λόγω αγωγής, με δικαίωμα όπως προωθήσει τις απαιτήσεις και αξιώσεις του εναντίον της Εναγομένης με την καταχώρηση νέας αγωγής.») σαφώς αυτό το οποίο αιτείται ο ενάγων συνδέεται άρρηκτα με την αρχική δυνατότητα προώθησης των αξιώσεων του στην αγωγή 2303/01 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Θέτοντας το διαφορετικά ουσιαστικά αυτό το οποίο αιτείται ο ενάγων δεν είναι απλώς η διακοπή της αγωγής του αλλά η διακοπή της υπό τους όρους τους οποίους ο ίδιος καθορίζει ως αναπόσπαστο μέρος αυτής της διακοπής. 14.Βεβαίως σε περίπτωση άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας, όπως η Δ.15 θ. 1 ορίζει, είναι το Δικαστήριο το οποίο καθορίζει τους όρους υπό τους οποίους θα διακοπεί μία αγωγή και όχι ο ίδιος ο αιτών διάδικος. Συνεπώς, εφόσον το αίτημα του ενάγοντα ουσιαστικά αυτοπεριορίζεται με το συγκεκριμένο τρόπο τότε αυτό θα μπορούσε να εγκριθεί μόνο εάν το Δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, θα μπορούσε να συμφωνήσει με τους όρους τους οποίους ο ίδιος προκαθορίζει ως μέρος της αιτούμενης διακοπής της αγωγής του. 15.Αυτό το οποίο αβίαστα διαπιστώνεται αναφορικά με τους όρους υπό τους οποίους ο ενάγων αιτείται τη διακοπή της αγωγής του είναι ότι το Δικαστήριο καλείται όπως παράσχει το δικαίωμα στον ενάγοντα της προώθησης των αξιώσεων του σε αγωγή η οποία ήδη εκδικάζεται ενώπιον άλλου Δικαστηρίου ενώ σε περίπτωση κατά την οποία αποτύχει, για τον οποιοδήποτε λόγο, η εξέταση - και βεβαίως κατ΄ επέκταση η προώθηση -αυτών των αξιώσεων ενώπιον αυτού του άλλου Δικαστηρίου, όπως έχει το δικαίωμα να τις προωθήσει με νέα αγωγή. Επιδιώκει ουσιαστικά ο ενάγων την απόκτηση δικαιωμάτων σε άλλη αγωγή δια μέσω της έγκρισης της αίτησης του σε αυτή την αγωγή (σχετικός είναι και ο λόγος ένστασης 13). 16.Κρίνω ότι αυτό δεν θα ήταν δικονομικά ορθό καθότι ενώ στη πρώτη από τις δύο πιθανές περιπτώσεις το Δικαστήριο αυτό θα προκαθόριζε τη πορεία της αξίωσης του ενάγοντα σε ισόβαθμο Δικαστήριο ενώ στη δεύτερη, σε περίπτωση μη εξέτασης της και πάλι ενώπιον ενός άλλου Δικαστηρίου, τότε θα του παρείχε εκ των προτέρων το δικαίωμα καταχώρησης νέας αγωγής. Ανεξάρτητα δηλαδή και από τους λόγους βάσει των οποίων το άλλο Δικαστήριο δεν θα προχωρούσε στην εξέταση της αξίωσης του εντός του πλαισίου εκδίκασης της αγωγής 2303/
14. 17.Επιπλέον, δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί το δεδομένο ότι, σύμφωνα με τη μαρτυρία η οποία έχει τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της αίτησης, ήδη έχει προκύψει προς εξέταση το ερώτημα κατά πόσο η αξίωση του ενάγοντα θα μπορούσε να προωθηθεί εντός του πλαισίου της αγωγής 2303/
15. Δηλαδή, με τη καταχώρηση αίτησης για διαγραφή της ανταπαίτησης του ενάγοντα υπό την ιδιότητα του ως συνεναγόμενος της εναγομένης. Απόφαση επί αυτού του θέματος θα εκδοθεί εάν δεν έχει ήδη εκδοθεί, κάτι το άγνωστο γι΄ αυτό το Δικαστήριο. Επιπρόσθετα, η οποιαδήποτε απόφαση επί αυτού του ερωτήματος ασφαλώς θα υπόκειται σε έφεση (βλ. σχετικά το άρθρο 25 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, όπως αυτός τροποποιήθηκε). 18.Συνεπώς, καλείται το Δικαστήριο να προκαταλάβει πιθανές δικονομικές εξελίξεις σε άλλη ανεξάρτητη αγωγή με δική του διαταγή σε αυτή την αγωγή. Η οποία διαταγή, όπως κρίνεται σε αυτή την απόφαση, δεν θα ήταν ορθό να εκδοθεί καθότι αυτή εύλογα θα δημιουργούσε την εντύπωση ότι ο ενάγων, έχοντας αυτή στη διάθεση του, αυτόματα θα αποκτούσε δικαιώματα στην άλλη αγωγή. Δικαιώματα από ένα ισόβαθμο Δικαστήριο το οποίο αναμφίβολα δεν θα μπορούσε να προκαθορίσει με οποιοδήποτε τρόπο τη πορεία εκδίκασης μίας ανεξάρτητης και δικονομικά μη συνδεδεμένης αγωγής ενώπιον ενός άλλου Δικαστηρίου. 19.Επομένως, διατηρώντας υπόψη τον ρητό τρόπο με τον οποίο ο ενάγων αιτείται τη διακοπή της αγωγής του, το Δικαστήριο αποδέχεται την ένσταση της εναγομένης και κρίνει ότι η αίτηση του δεν θα ήταν νομικά ορθό ή και δίκαιο όπως εγκριθεί. Η ίδια η συγκεκριμένη διατύπωση του αιτήματος του ενάγοντα οδηγεί το Δικαστήριο σε συμπέρασμα ότι αυτό δεν μπορεί να εγκριθεί ως έχει εξειδικευτεί και περιοριστεί. Τονίζω και πάλι ότι το Δικαστήριο σε αυτή την απόφαση δεν εξετάζει ένα απλό και γενικό αίτημα διακοπής της αγωγής του ενάγοντα. 20.Τέλος, στη παράγραφο Β της αίτησης του ο ενάγων αιτείται την έκδοση είτε οδηγιών είτε διαταγή του Δικαστηρίου όπως «.τα έξοδα τα οποία έχουν μέχρι σήμερα δημιουργηθεί αποτελέσουν έξοδα της αγωγής 2303/2001 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και αποφασιστούν στο αποτέλεσμα της εν λόγω αγωγής.». Το θέμα αυτό θα έχρηζε εξέτασης μόνο σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο θα ενέκρινε το αίτημα του ενάγοντα σε σχέση με τη παράγραφο Α της αίτησης του. Συνεπώς, έχοντας υπόψη τη κατάληξη του Δικαστηρίου ως προς το αίτημα διακοπής, το θέμα αυτό δεν εξετάζεται. 21.Έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω η αίτηση του ενάγοντα απορρίπτεται ενώ, διατηρώντας υπόψη το αποτέλεσμα εκδίκασης της αίτησης, τα έξοδα της επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης και εις βάρος του ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο μετά και από την εκδίκαση της αγωγής, η οποία στη συνέχεια θα οριστεί για συνέχιση της ακρόασης της. 22.Τέλος, δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο το εξής δεδομένο. Παρά και το γεγονός ότι ο ενάγων με αυτή την αίτηση ζητούσε την άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή της αγωγής του με σκοπό να προωθήσει την αξίωση του στην αγωγή 2303/01, ο ίδιος ήδη έχει προβεί σε αυτή τη προώθηση με τη καταχώρηση στις 7/2/2012 της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης του στη προαναφερόμενη αγωγή (σχετικός είναι και ο λόγος ένστασης 14). Θεωρώ όμως ότι με βάση το όλο σκεπτικό αυτής της απόφασης δεν είναι απαραίτητη η εξέταση αυτού του δικονομικού διαβήματος εκτός του πλαισίου εκδίκασης αυτής της αγωγής καθότι το αποτέλεσμα της απόφασης καθορίζεται από τα όσα ήδη αναφέρονται πιο πάνω. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Συνδεδεμένη υπό την έννοια κυρίως της δυνατότητας συνένωσης αυτής της αγωγής με την αγωγή 2303/01 ή ακόμη και βάσει της οποιασδήποτε προηγηθείσας δεσμευτικής δήλωσης των διαδίκων ως προς το ότι η μία αγωγή από τις δύο θα ακολουθούσε το αποτέλεσμα εκδίκασης της άλλης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο