ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΤΡΟΥΜΠΙΟΥ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ κ.α., Αρ. Aίτησης: 303/12, 26/11/2012

(4)Mέρος ΧΙΙΙ και 53 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν.22/85και 68/87), το θεσμό 79 των περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών 148/87, το Άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, το Άρθρο 37

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), τη Δ.47 και Δ.48 Θ. 1 - 4 και 8

(1)(nn) των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και τη συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Μήρου Γιάγκου, από την Πάφο, υπαλλήλου των Αιτητών και γνώστη των γεγονότων της υπόθεσης, ημερομηνίας 25.5.

1. Στην ένορκη δήλωση επισυνάπτονται η απόφαση του Διαιτητή και η Δήλωση γνωστοποίησης της απόφασης προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση ως Τεκμήρια. Είναι ισχυρισμός του Γιάγκου ότι παρόλο που η απόφαση του Διαιτητή επιδόθηκε στους Καθ΄ ων η αίτηση εντούτοις δεν έχουν πληρώσει μέχρι σήμερα κανένα ποσό έναντι της απόφασης. Συνεπώς η απόφαση κατέστη τελεσίδικη καθότι έχει παρέλθει ο χρόνος των 21 ημερών εντός του οποίου θα μπορούσαν να υποβάλουν έφεση. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Καθ΄ων η Αίτηση 3, 4 και 6 η οποία έχει ως νομική βάση τα άρθρα 3, 20, 21 και 24 του Κεφ. 4, το άρθρο 52 του Νόμου 22/85, το άρθρο 37 του περί Δικαστηρίων Νόμου, τη Δ.48 θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών καθώς και τις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην ένσταση προβάλλεται ως μοναδικός λόγος ένστασης ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για την έγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση πολιτικού Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από την ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση 4 ημερομηνίας 31.5.
2. Στην ένορκη του δήλωση ο Καθ΄ ου η Αίτηση 4 φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου ότι εναντίον της διαιτητικής απόφασης καταχωρήθηκε η αίτηση - έφεση με αριθμό 339/2011 σύμφωνα με το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, από μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση 3, 4 και 6 η οποία κατόπιν ακρόασης απερρίφθη από το Δικαστήριο με την απόφαση του ημερομηνίας 27.3.
3. Εναντίον της πρωτόδικης απόφασης καταχωρήθηκε στις 24.4.2012 έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο η οποία εκκρεμεί. Είναι η θέση του Καθ΄ ου η Αίτηση 4 ότι ενόψει της εκκρεμότητας της έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση πολιτικού Δικαστηρίου. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 2 και 5 δεν καταχώρησαν ένσταση αλλά ο δικηγόρος που εμφανίστηκε εκ μέρους τους δήλωσε στο Δικαστήριο ότι οι πελάτες του θα σεβαστούν την όποια απόφαση του Δικαστηρίου. Οι δικηγόροι των διαδίκων, στις αγορεύσεις τους περιορίστηκαν στα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση και προέβησαν σε επιχειρηματολογία των θέσεων τους. Ιδιαίτερη αναφορά στις επί μέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στο κατάλληλο στάδιο. Η παραπομπή μιας διαφοράς σε διαιτησία ρυθμίζεται από τον Περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ.
4. Στην περίπτωση όμως που προκύπτει διαφορά μεταξύ συνεργατικής εγγεγραμμένης εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου της και μέλους της, πρώην μέλους, προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους αναφορικά με τις εργασίες συνεργατικής εταιρείας εφαρμόζεται ο περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος του 1985 (Ν.22/85)ως έχει τροποποιηθεί, σε συνάρτηση με τους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς του 1987 (Κ.Δ.Π. 142/87) ως έχουν τροποποιηθεί. Σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)του πιο πάνω Νόμου, η διαφορά θα παραπέμπεται υφ΄ οιουδήποτε εκ των πιο πάνω προσώπων στον Έφορο προς συνδιαλλαγή. Το άρθρο 52

(2)του ιδίου Νόμου προνοεί ότι ο Έφορος δύναται επί τη λήψη της παραπομπής για διαιτησία να επιχειρήσει συνδιαλλαγήν της διαφοράς ή να παραπέμπει την διαφοράν προς επίλυσιν εις διαιτησίαν η οποία διεξάγεται συμφώνως προς τις διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας. Τη διαδικασία παραπομπής της διαφοράς στον Έφορο σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο ρυθμίζει ο Κανονισμός 78 των περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών του 1987 και έχει ως εξής: «78.-

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά, αύτη παραπέμπεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1)του άρθρου 52 εις τον Έφορον.

(2)Η τοιαύτη παραπομπή θα γίνεται δι΄ εγγράφου εκθέσεως η οποία θα χρονολογήται και απευθύνεται προς τον Έφορον, θα υπογράφεται υπό του μέρους το οποίον συντάσσει ταύτην, θα ορίζη την διαφοράν και θα περιέχη πλήρεις λεπτομέρειας αυτής.

(3)Άμα τη λήψει της τοιαύτης παραπομπής ο Έφορος δύναται: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγήν, ή (β) να παραπέμψη την διαφοράν προς επίλυσιν εις ένα ή τρεις διαιτητάς». Το άρθρο 52

(4)του πιο πάνω Νόμου προβλέπει ότι «οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του ηδικημένο από την απόφαση οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλει έφεσιν εις το Δικαστήριο εντός είκοσι και μιάς ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως». Η παράγραφος 5 του άρθρου 52 τέλος προνοεί ότι «Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ΄ αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου». Το Άρθρο 52 του πιο πάνω Νόμου υπήρξε αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη κ.α

(2008)1 ΑΑΔ 716 όπου στη σελίδα 719 αναφέρθησαν τα εξής: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι΄ αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης». Την ίδια προσέγγιση ακολούθησε και η υπόθεση Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Πολιτική Έφεση 357/2008, ημερομηνίας 11.4.12 όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι΄ αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται. Στην προκείμενη περίπτωση το πρωτόδικο δικαστήριο ενήργησε στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του και ορθά εφάρμοσε τις προαναφερόμενες νομικές αρχές». Από την πιο πάνω νομολογία συνάγεται ότι το θέμα εγγραφής μιας διαιτητικής απόφασης είναι τυπικό και οποιεσδήποτε ενστάσεις μπορούν να προβληθούν θα πρέπει να έχουν σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της. Δεν παρέχεται κανένα περιθώριο εξέτασης της ουσίας της διαφοράς για την οποίαν παραπέμφθηκε σε διαιτησία και ούτε αναθεώρησης της απόφασης του διαιτητή. Στην Αίτηση Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου,

(1995)1 ΑΑΔ 827, το Ανώτατο Δικαστήριο στη σελ. 831 ανάφερε τα εξής: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή. Ως μόνη αιτία ακύρωσης προτείνεται η θέση της αιτήτριας πως η αξίωση χρημάτων πέραν των καταβληθέντων θα συνιστούσε καταστρατήγηση της νομοθεσίας περί τόκου .. Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποια είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας που εγείρεται. Δεν έχει υποστηριχθεί καν ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας, εξέτασης τέτοιου θέματος ή οποιουδήποτε θέματος αναφερομένου στο περιεχόμενο της απόφασης του Διαιτητή και τελικά δεν έχει υποδειχθεί με ποιο τρόπο, κατά την αντίληψη της αιτήτριας, πάσχει η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Η αιτήτρια παρέπεμψε στην απόφαση του Διαιτητή για να υποστηρίξει πως περιέχει το σπέρμα της αξίωσης τόκου πέραν του επιτρεπομένου. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52

(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε οποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει». Ερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου και δεν αμφισβητούνται έχω ικανοποιηθεί ότι στις 2.5.2011 εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση της οποίας ζητείται η εγγραφή με την παρούσα αίτηση. Η απόφαση έχει γνωστοποιηθεί στους Καθ΄ ων η Αίτηση και αυτό επιβεβαιώνεται από τη δήλωση γνωστοποίησης που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Από τα γεγονότα που περιέχονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, για τα οποία δεν ζητήθηκε από μέρους των Αιτητών αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα, είναι φανερό ότι εναντίον της απόφασης καταχωρήθηκε η αίτηση - έφεση με αριθμό 339/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου για παραμερισμό και/ή ακύρωση της. Κατόπιν ακρόασης εκδόθηκε απόφαση στις 27.3.2012 με την οποία απορρίφθηκε η έφεση. Αντίγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου επισυνάφθηκε στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση 4. Οι Καθ΄ ων η αίτηση 3, 4 και 6 δεν παρέμειναν ως εκεί. Στις 24.4.2012 προχώρησαν με την καταχώρηση έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο εναντίον της απορριπτικής απόφασης του Δικαστηρίου, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, η οποία έφεση εκκρεμεί. Στη βάση του άρθρου 52

(5)του πιο πάνω Νόμου η διαιτητική απόφαση θεωρείται τελική και συνακόλουθα δεκτική εκτέλεσης στην περίπτωση που δεν έχει εφεσιβληθεί σύμφωνα με το άρθρο 52

(4)ή αν η εναντίον της έφεση εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί. Είναι φανερό ότι η επίδικη διαιτητική απόφαση δεν είναι τελική εφόσον με τα στοιχεία ενώπιον μου η έφεση εναντίον της απορριπτικής απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου εξακολουθεί να εκκρεμεί. Διαφορετικά θα ήταν αδιανόητο να εγγράφετο η διαιτητική απόφαση στο Δικαστήριο προς το σκοπό εκτέλεσης της, και εκ των υστέρων να παραμεριστεί σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο. Συνεπώς είναι κατάληξη μου ότι η παρούσα αίτηση είναι πρόωρη, εφόσον εκκρεμούσης της έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο, η απόφαση δεν θεωρείται τελική και ως εκ τούτου είναι ανεπίδεκτη εκτέλεσης. Παρά την πιο πάνω απόφαση μου θα εξετάσω και την άλλη εισήγηση από πλευράς των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι δηλαδή η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει ούτε στη βάση του άρθρου 21 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4 γιατί δεν γίνεται αναφορά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση περί της φύσης της διαφοράς και ελλείπει επιπρόσθετα μαρτυρία για την ύπαρξη συνυποσχετικού. Σημειώνεται ότι η παρούσα διαφορά μεταξύ των διαδίκων ρυθμίζεται από τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο εφόσον προέκυψε από τις εργασίες της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Στρουμπιού. Αυτός είναι ο εφαρμοστέος Νόμος στην παρούσα περίπτωση και όχι ο Περί Διαιτησίας Νόμος Κεφ. 4. Ακόμη και στην περίπτωση που τύγχανε εφαρμογής ο Περί Διαιτησίας Νόμος η σχετική εισήγηση του δικηγόρου των Καθ΄ ων η Αίτηση 3, 4 και 6 δεν ευσταθεί για τους εξής λόγους: Έχω ανατρέξει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση όπου πράγματι καμία αναφορά γίνεται σ΄ όσον αφορά την φύση της διαφοράς που προέκυψε μεταξύ των διαδίκων η οποία παραπέμφθηκε σε διαιτησία προς επίλυση της ή την ύπαρξη συνυποσχετικού. Σχετική αναφορά όμως υπάρχει στο κείμενο της ίδιας της διαιτητικής απόφασης που αναφέρεται σε γραμμάτιο. Συνεπώς η πιο πάνω εισήγηση θα απορρίπτετο επιπρόσθετα και γι΄ αυτό το λόγο. Ενόψει όμως της πιο πάνω απόφασης μου, ότι δηλαδή η παρούσα αίτηση είναι πρόωρη, αυτή δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από την απόρριψη. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση 3, 4 και 6 και σε βάρος των Αιτητών όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Όσον αφορά τους Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 2 και 5 δεν εκδίδεται καμιά διαταγή για έξοδα εφόσον εμφανίστηκαν μεν με δικηγόρο αλλά δεν υπέβαλαν ένσταση. (Υπ.) ........... Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής. /ΟΟ Subject: Civil / General Application / Final Αναφορά: Αίτηση για εγγραφή διαιτητικής απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο